Amy Winehouse


Oprac. Ewa Kałużna, Fot. viva.pl/kultura/muzyka


Dziś, 14 września 2019. skończyłaby 36 lat. Angielska piosenkarka soul, jazz i R'n'B, kompozytorka i autorka tekstów. Odeszła przedwcześnie osiem lat temu, w wieku zaledwie 27 lat. Po jej śmierci Tony Bennett powiedział: "Była jedną z najprawdziwszych wokalistek jazzowych. Powinna stanąć u boku Elli Fitzgerald i Billy Holiday. Miała niezwykły dar"...

AMY WINEHOUSE
(ur. 14 września 1983, zm. 23 lipca 2011).
Była znana ze swojego głębokiego, ekspresyjnego kontraltu i eklektycznej mieszanki gatunków muzycznych - soulu (czasami określanego jako blue-eyed soul lub neo soul), rhythm'n'bluesa i jazzu. Znawcy podkreślają, iż głos Winehouse można porównywać do głosu Sarah Vaughan, Dinah Washington czy Niny Simone.

Wywodziła się z rodziny żydowskiej o tradycjach jazzowych. Przodkowie wokalistki pochodzili z Białorusi, Polski i Rosji, a jej nazwisko oryginalnie brzmiało Weinhaus.
Babka ze strony ojca, Cynthia, była piosenkarką i spotykała się ze słynnym saksofonistą jazzowym, Ronnie Scottem. Cynthia i rodzice Amy wpłynęli na jej zainteresowanie jazzem.

W szkole Amy założyła rapującą grupę muzyczną Sweet and Sour. Od 13 roku życia umiała grać na gitarze.
Od 16-tych urodzin śpiewała profesjonalnie. Jej przyjaciel, Tyler James, wokalista soulowy, wysłał nagranie demo Amy do wytwórni A&R Records. Po rozmowach z różnymi wytwórniami, Winehouse dołączyła do Universal Music, z którą związała się do końca życia.

Debiutancki album Amy Winehouse, "Frank", został wydany w 2003. Większość utworów na płycie inspirowana jest muzyką jazzową.
Piosenki zostały napisane przez Amy, jedynie dwa covery nie posiadają wkładu własnego artystki. Album był nominowany do nagrody Mercury Music Prize 2004



Za pochodzący z tej płyty utwór "Stronger Than Me" Amy wygrała nagrodę najlepszego twórcy tekstów muzycznych Ivor Novello Awards - Official Video



W tym samym roku wystąpiła podczas Glastonbury Jazzworld Festival oraz Montreal International Jazz Festival - Amy Winehouse - Glastonbury 2004, Live



Rok 2005 był dla Amy okresem początków intensywnego picia, zażywania narkotyków i utraty wagi. Rodzina Amy uważała, że to śmierć jej babki, Cynthii, mającej stabilizujący wpływ na dziewczynę, doprowadziła wokalistkę do uzależnienia.

Drugi studyjny album Winehouse - "Back to Black" - ukazał się w 2006, i od razu podbił szczyt brytyjskiej i światowej listy sprzedaży - Full Album



Głównym singlem, promującym album, był utwór "Rehab" ("Odwyk"). Już wtedy Amy podejmowała próby leczenia odwykowego. O tym właśnie opowiada piosenka "Rehab":
"Próbowali mnie zmusić,
bym poszła na odwyk,
ale powiedziałam: nie, nie, nie!
Tak, byłam w ciągu,
ale kiedy wyjdę z tego -
będziesz to wiedział.
Nigdy więcej nie chcę znowu pić!
Ja po prostu
potrzebuję przyjaciela,
dopóki łzy nie wyschną
"...
"Rehab" Official Video


Inne szeroko znane i najpiękniejsze utwory z albumu, to "You Know I'm No Good"


"Love Is a Losing Game"


"Me & Mr Jones"


czy tytułowy "Back to Black"


W 2007 album "Back to Black" został nominowany do nagrody Brit Awards w kategorii Najlepszy Album. Mimo, iż płyta nie zdobyła tego tytułu, sama wokalistka zdobyła nagrodę w kategorii Najlepsza Solowa Artystka.
9 czerwca 2007 Amy wystąpiła podczas słynnego Isle of Wight Festival


W sierpniu 2007 Winehouse odwołała szereg pokazów w Wielkiej Brytanii i Europie, powołując się na wyczerpanie i zły stan zdrowia. W tym okresie była hospitalizowana z powodu przedawkowania heroiny, ekstasy, kokainy, ketaminy i alkoholu. W różnych wywiadach przyznała, że ma problemy z samookaleczaniem, depresją i zaburzeniami łaknienia.

W 2008 Amy Winehouse otrzymała rekordową liczbę pięciu nagród Grammy - "Back to Black" został wyróżniony jako Najlepszy Album Popowy, "Rehab" - jako Nagranie Roku i Piosenka Roku, a sama piosenkarka - jako Najlepsza Wokalistka Roku i Odkrycie Roku - Amy Winehouse - Accepting Record of The Year at the 50th Grammy Awards


W tym samym roku Amy ponownie wystąpiła podczas Glastonbury Festival


Największą miłością Winehouse, jeśli chodzi o image, był wygląd dziewcząt z lat 60. Jej stylista, Alex Foden, zapożyczył od zespołu The Ronettes charakterystyczną fryzurę w kształcie pszczelego ula (fryzura, w której długie włosy, mocno utapirowane na czubku głowy, przygładzone lekko z wierzchu i spięte z tyłu, układają się w stożkowaty kształt, przypominając kształtem tradycyjną pszczelą barć). Z lat 60. zapożyczony został również mocny "makijaż Kleopatry".

Winehouse miała 14 tatuaży, w tym napis "Daddy's Girl" na lewym ramieniu, wykonany na cześć ojca, oraz imię "Cynthia" na prawym ramieniu, na pamiątkę swojej żydowskiej babci.

Niechlubną rolę odegrał w życiu Amy jej chłopak, Blake Fielder-Civil, którego piosenkarka poślubiła w 2007. Małżeństwo, pełne narkotyków i przemocy fizycznej z obu stron, zakończyło się rozwodem w 2009, i pogłębieniem nałogów Amy.

W ostatnich latach życia piosenkarka brała udział w kompleksowym programie odwykowym, który, jak sama twierdziła, przyniósł dobroczynne rezultaty. Odstawiła leki i narkotyki, wciąż jednak nie mogła dać sobie rady z alkoholem.

Po serii odwołanych lub wygwizdywanych koncertów, wróciła jednak na estradę.
Europejską trasę koncertową inaugurował występ 18 czerwca 2011 w Belgradzie.
Amy pojawiła się na scenie odurzona alkoholem, ze znacznym opóźnieniem.
Miała problemy z koncentracją, poruszaniem się i śpiewaniem. Prawdopodobnie została ona wówczas zmuszona do występu, mimo, iż nie pamiętała, w jakim mieście się znajduje, nie potrafiła przedstawić widzom członków zespołu, nie pamiętała ich imion, zapomniała też teksty piosenek.
Ale nawet w takim stanie była świadoma dziejącej się katastrofy i wielokrotnie usiłowała zejść ze sceny, jednak była powstrzymywana przez członków zespołu i ochronę. Występ ten był żenująco smutny - Live in Belgrade, June 18th, 2011, Full Concert


30 lipca 2011 Amy miała zaśpiewać po raz pierwszy w Polsce, jako gwiazda Artpop Festival w Bydgoszczy. Jednak 21 czerwca, trzy dni po nieszczęsnym koncercie w Belgradzie, ogłoszono, że zostały odwołane wszystkie pokazy jej europejskiej trasy koncertowej.

20 lipca 2011 pojawiła się jeszcze na koncercie swojej chrześnicy, Dionne Bromfield, w Londynie. Było to ostatnie publiczne wystąpienie w życiu Amy



23 lipca 2011, ok. godz. 16, Amy Winehouse została znaleziona martwa w swoim mieszkaniu w londyńskiej dzielnicy Camden. W chwili śmierci nie miała jeszcze 28 lat. R.I.P. [*]

Policja potwierdziła informację o zgonie, jednak jego przyczyna nie była od razu znana. Dopiero 26 października 2011 ujawniono wyniki dochodzenia w sprawie śmierci Amy Winehouse.
Postępowanie wykazało, że zgon piosenkarki nastąpił w wyniku wypicia dużej ilości alkoholu, po czym doszło do wstrząsu, wywołanego zatruciem alkoholowym po okresie abstynencji. Amy miała ponad 4 promile alkoholu we krwi.

Winehouse była uzależniona od alkoholu i narkotyków przez całe lata. Ponadto oświadczyła publicznie, że ma problemy z depresją i cierpi na bulimię. W 2008 jej ojciec przyznał także, że wokalistka cierpi na rozedmę płuc i ma poważne problemy z sercem.
Wszystkie te dolegliwości wynikały z nadużywania narkotyków, leków i alkoholu.

6 grudnia 2011 ukazał się pośmiertnie album kompilacyjny Amy Winehouse - "Lioness: Hidden Treasures"



Płyta jest kompilacją 12 niepublikowanych utworów Amy Winehouse, które zostały zebrane przez współpracowników Amy - producentów Marka Ronsona i Salaama Remiego, oraz jej rodzinę.
W recenzji "Pośmiertne skarby Amy Winehouse" Andrzej Binkiewicz pisze: "Amy Winehouse to postać kontrowersyjna - dla jednych była tylko zaćpaną dziewczyną, która nie radziła sobie z życiem, inni widzieli w niej wrażliwą artystkę, obdarzoną zjawiskowym głosem".

Podobne, skrajne opinie, może wywołać jej pośmiertny album "Lioness: Hidden Treasures". Jedni uznają go być może za próbę 'wyduszenia' pieniędzy od fanów, dla innych będzie to piękna pamiątka po przedwcześnie zmarłej wokalistce.
Piosenki Amy na tej płycie są bardziej stonowane i spowolnione. Płyta pokazuje inne oblicze Amy, odzwierciedla jej prawdziwą osobowość. Nie znajdziemy tu buntu, złości ani cierpienia. Piosenki są subtelne, czasami odrobinę frywolne, bardzo łagodne i przyjemne dla ucha. Słuchając ich, czuje się niebywałą lekkość i spokój, w pewnym sensie poznaje się Amy na nowo.

Z kolei Wojciech Duś pisze: "Czy Amy Winehouse wydałaby taką płytę, gdyby żyła? Na pewno nie. Czy każdy fan muzyki powinien mieć tę płytę w swojej kolekcji? Na pewno tak"

http://kulisykultury.pl/…/amy-winehouse-lioness-hidden-tre…/

Na albumie znajdziemy głównie utwory z lat 2004-2007, m.in. "Will You Still Love Me Tomorrow?"



"Tears Dry on Their Own"



"Like Smoke" feat. Nas


"Best Friends, Right?"



"Our Day Will Come"


Album zawiera również utwór "Body and Soul", nagrany w duecie z Tonym Bennettem na jego album "Duets II", tuż przed śmiercią wokalistki



12 lutego 2012 utwór "Body and Soul" w wykonaniu Amy i Bennetta otrzymał nagrodę Grammy. Ojciec Amy odebrał nagrodę razem ze swoją żoną Janis, mówiąc: "Nie powinniśmy tu być, nasza kochana córka powinna tu być... Jednak tak zostały rozdane karty"



Dyskografia Amy Winehouse:

https://en.wikipedia.org/wiki/Amy_Winehouse_discography
Przypomnijmy także:
"Valerie"



"I Love You More than You'll Ever Know"



"Just Friends"



"I Heard Love Is Blind"



Live In London 2007, Full Concert


Amy Winehouse grała i żyła, jak gwiazda z lat 60. - w dobrym i złym znaczeniu. Nieprzeciętna wokalistka i współczesna biała królowa soul jest już członkinią równie ekskluzywnego, co przeklętego, "Klubu 27" ("Forever 27 Club"), zrzeszającego muzyków, którzy odeszli w tak wczesnym wieku
https://pl.wikipedia.org/wiki/Klub_27

Sukces, jaki odniosła Amy - daleka od klasycznych ideałów urody, z ostrym makijażem i skórą pokrytą tatuażami - zostawił w tyle plastikowe lale ze sztucznie napompowanymi ustami, które przemysł płytowy produkuje w ilościach hurtowych.
Jej sukces przyczynił się znacznie do późniejszych triumfów piosenkarek nie tyle ładnych, co utalentowanych.

Ojciec Amy, Mitch Winehouse, uruchomił fundację Amy Winehouse Foundation, w celu podniesienia świadomości i niesienia wsparcia dla organizacji, które pomagają wrażliwym młodym osobom z problemami, takimi jak uzależnienie od alkoholu i narkotyków.

Polecamy film dokumentalny "Amy", 2015