B. B. King

„Every Day I Have the Blues” – Live 1958

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. Pinterest, last.fm, discogs.com, Ronzoni, Chicago Tribune

B. B. King 2014 Peabody Opera House, St. Louis
Fot. Pinterest

B. B. King 1949
Fot. Pinterest

B. B. King 1956
Fot. last.fm

B. B. King 1965
Fot. last.fm

B. B. King 1970
Fot. discogs.com

B. B. King 1980
Fot. Ronzoni

B. B. King 2012
Chicago Tribune

 

96 lat temu urodził się

B.B. KING

(właśc. Riley B. King;
ur. 16 września 1925,
zm. 14 maja 2015),

Król BluesaKing of the Blues, amerykański piosenkarz bluesowy, gitarzysta elektryczny, autor piosenek, producent muzyczny, laureat 15 Grammy.

„Moja muzyka nigdy nie była należycie promowana. Bardzo mało moich utworów doczekało się emisji radiowej. Tylko jedna piosenka była promowana – „The Thrill Is Gone”. Wszystkie inne płyty, jakie nagrałem, również mogły świetnie sprzedać się, gdyby nie to, że żadna stacja ich nie puszczała. Dlatego praktycznie cały czas koncertowałem. Blues jest marginalizowany, a audycje bluesowe nadawane są późno w nocy. Nie rozumiem, dlaczego tak się dzieje. Nie chodzi tu o mnie – moja kariera dobiega już końca. Myślę o młodych artystach, którzy nie mogą się przebić. Chciałbym zaapelować do krytyków i dziennikarzy muzycznych: dajcie im szansę!

Często mnie krytykowano. Dziennikarze pisali, że gram „rozmytego bluesa”. No cóż, jeśli naprawdę tak uważają, mogą tak pisać – nie obchodzi mnie to. Po prostu gram, jak gram” – mówił B.B. King (magazyngitarzysta.pl).

Pytany, w jaki sposób udało mu się przenieść blues z „brudnych podłóg i zadymionych wnętrz” do wielkich sal koncertowych, B.B. King odpowiadał: „Miejsce bluesa jest wszędzie tam, gdzie jest miejsce dla pięknej muzyki”.

Z powodzeniem pracował po obu stronach komercyjnej przepaści – z wyrafinowanymi nagraniami studyjnymi z jednej strony i „surowymi, ochrypłymi” występami na żywo z drugiej.

Jest uważany za jednego z najbardziej wpływowych muzyków bluesowych wszech czasów, dzięki czemu zdobył przydomek The King of the Blues. Jest jednym z „trzech królów gitary bluesowej”, wraz z Albertem Kingiem i Freddie’em Kingiem (zbieżność nazwisk przypadkowa).

Wprowadził wyrafinowany styl solowy gry na gitarze, oparty na płynnych przejściach i drganiach vibrato, który wpłynął na wielu późniejszych gitarzystów bluesowych.

Zajmuje 6. pozycję na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”, za Jeffem Beckiem 5., Keithem Richardsem 4., Jimmym Page’em 3., Erikiem Claptonem 2., i Jimim Hendriksem 1.

Ponad 60-letni dorobek artystyczny B.B. Kinga jest ogromny. Artysta grywał trzysta koncertów rocznie, a jego grafik był bardzo napięty. Takiego tempa nie wytrzymałby niejeden muzyk. W jednym tylko roku 1956 King pojawił się na 342 koncertach. Wystarczy prześledzić ostatnie lata jego życia, by zrozumieć, że był to prawdziwy gigant sceny muzycznej.

Riley B. King urodził się na plantacji bawełny Berclair w pobliżu miasta Itta Bena w stanie Mississipi, jako syn dzierżawców ziemi, Alberta i Nory Elli Kingów. Za swój dom uważał jednak pobliskie miasto Indianola, i tam jest pochowany.

Wychowała go babka ze strony matki, Elnora Farr, ponieważ matka odeszła, porzucając czteroletniego Rileya.

W dzieciństwie, King śpiewał w chórze gospel w Elkhorn Baptist Church w Kilmichael, gdzie mieszkał z babką. Gry na gitarze nauczył go miejscowy pastor.

W wieku 12 lat Riley kupił sobie pierwszą gitarę, za 15 dolarów.

RADIO

W listopadzie 1941 wyemitowano po raz pierwszy w radiu KFFA w Helenie w stanie Arkansas audycję radiową z bluesem Delty Mississipi – „King Biscuit Time”. King słuchał jej podczas przerwy w pracy na plantacji. Jako gitarzysta-samouk, postanowił zostać muzykiem radiowym i disc jokeyem.

W 1943 opuścił Kilmichael, by pracować jako traktorzysta w Inverness. Grał na gitarze z grupą Famous St. John’s Gospel Singers, występując w okolicznych kościołach i w stacji radiowej W.G.R.M. w Greenwood w Delcie Mississippi.

W 1946 King podążył za Bukką White’em do Memphis w Tennessee. White przyjął go do zespołu na następne dziesięć miesięcy, jednak King wrócił do Mississippi, gdzie postanowił lepiej przygotować się do występów.

Dwa lata później, w 1948, przeniósł się ostatecznie do West Memphis w Arkansas. Wystąpił w programie radiowym Sonny’ego Boya Williamsona w radiu K.W.E.M. w West Memphis, gdzie zaczął zdobywać swoją pierwszą publiczność. To doprowadziło do jego ​​stałych występów w klubie Sixteenth Avenue Grill w West Memphis, a później do codziennego 10-minutowego spotu w stacji radiowej W.D.I.A. w Memphis. Spot stał się tak popularny, że został rozszerzony i zmienił się w audycję „Sepia Swing Club”.

PSEUDINIM SCENICZNY – B.B. KING

Przez pewien czas King pracował w stacji W.D.I.A. w Memphis, jako piosenkarz, gitarzysta i disc jockey.

Wówczas nadano mu przydomek „Beale Street Blues Boy„, od nazwy istniejącej do dziś ulicy Beale Street w Memphis.

Później skrócono to do „Blues Boy„, a na koniec do „B.B.„.

To tam King spotkał T-Bone Walkera. Po latach wspominał: „Kiedy usłyszałem go po raz pierwszy, wiedziałem, że sam będę musiał mieć gitarę elektryczną. Musiałem ją mieć, nawet, gdybym musiał ją ukraść!”.

Pod koniec lat 40. i na początku 50, King stał się ważną częścią sceny bluesowej na Beale Street. „Ulica Beale była miejscem, gdzie wszystko zaczęło się” – wspominał muzyk. Występował tam z Bobbym Blandem, Johnnym Ace i Earlem Forestem w grupie, znanej jako Beale Streeters.

PIERWSZE NAGRANIA. BULLET RECORDS

King zadebiutował w 1949 w wytwórni Bullet Records Transcription z Nashville. Po latach wspominał: „Podczas moich pierwszych nagrań, miałem waltornię już na pierwszej sesji. Na fortepianie grał Phineas Newborn Jr, jego ojciec grał na perkusji, a jego brat, Calvin, grał ze mną na gitarze. Miałem Tuffa Greena na basie, Bena Brancha na saksofonie tenorowym, jego brata, Thomasa, na trąbce, i kobietę-puzonistkę. Rodzina Newborn była rodzinnym zespołem w słynnym Plantation Inn w West Memphis”.

Pierwszy singiel Kinga, „Miss Martha King / When Your Baby Packs Up and Goes”, nagrany dla Bullet Records, ukazał się w 1949. Skład zespołu nagrywającego tworzyli:
B.B. King – vocal, guitar
Ben Branch – tenor sax
Thomas Branch – trumpet
Calvin Newborn – guitar
Phineas Newborn Jr. – piano
Tuff Green – bass
Phineas Newborn Sr. – drums
„Miss Martha King” 1949


„When Your Baby Packs Up and Goes” 1949

Drugi singiel, wydany także przez Bullet w 1949, zawierał utwory:
„Got the Blues” 1949

„Take a Swing with Me” 1949

B.B. KING REVIEW

Wkrótce, King zmontował własny zespół – B.B. King Review, pod przewodnictwem pianisty Millarda Lee.

Na początku lat 50., nazwisko B.B. Kinga stało się jednym z najważniejszych w muzyce amerykańskiego bluesa i R&B.

Aranżerem, pomagającym Kingowi w komponowaniu, został Onzie Horne – profesjonalnie wyszkolony muzyk. Jak przyznawał sam King, nie potrafił dobrze grać akordów i zawsze polegał jedynie na improwizacji. Jego pierwszy autorski zespół tworzyli:
Lawrence Burdin – alto sax
George Coleman – tenor sax
Floyd Newman – baritone sax
Calvin Owens i Kenneth Sands – trumpet
Millard Lee – piano
George Joyner – bass
Earl Forest, Ted Curry – drums.

RPM RECORDS

Ike Turner przedstawił Kinga braciom Bihari z wytwórni Modern Records. W 1950 King zaczął nagrywać pierwsze własne utwory dla wytwórni RPM Records z Los Angeles, spółki zależnej Modern Records. Ukazał się trzeci singiel w dorobku Kinga:
„Mistreated Woman” 1950

„B.B. Boogie” 1950

Czwartym singlem był „The Other Night Blues’ / Walkin’ and Cryin’ ” z 1950:
„The Other Night Blues” 1950

”Walkin’ and Cryin”’ 1950

W lutym 1952 King po raz pierwszy wspiął się na sam szczyt listy Billboard Rhythm and Blues, dzięki singlowi „3 O’Clock Blues” z 1950:
„3 O’Clock Blues” 1950

Kolejnymi hitami były utwory:
„Sweet Sixteen” 1952

„Woke Up this Mornin’ ” 1953

LUCILLE

Po podpisaniu kontraktu z RPM Records, odbyło się pierwsze tournée Kinga po Stanach, z występami w głównych teatrach Waszyngtonu, Chicago, Los Angeles, Detroit i St. Louis, a także licznymi koncertami w małych klubach na południu Stanów.

Podczas jednego z występów w Twist w stanie Arkansas, wybuchła awantura, która spowodowała pożar. King ewakuował się wraz z resztą gości lokalu, ale wrócił do płonącego budynku, by odzyskać swoją gitarę. Dowiedział się później, że pożar spowodowali dwaj mężczyźni, gdy toczyli bójkę o kobietę o imieniu Lucille. Na pamiątkę tego wydarzenia, i jako ostrzeżenie na przyszłość, „by nie walczyć o kobiety ani nie wbiegać do kolejnych płonących budynków”, King nazwał swoją gitarę Lucille.

PIERWSZY ALBUM – „SINGIN’ THE BLUES” 1957 (nagrania z lat 1951-1956)

Pierwszy album King wydał dopiero w czerwcu 1957. Była to kompilacja wcześniejszych singli z lat 1951-1956, wydanych w 1957 pod wspólnym tytułem „Singin’ the Blues”. Album ukazał się nakładem wytwórni Crown Records, zależnej od Modern Records, następnie był wznawiany i uzupełniany wielokrotnie. W późniejszym okresie, King często wracał do utworów z tej płyty, jak „Every Day I Have the Blues”, „Woke Up This Mornin’ ” czy „Sweet Little Angel”. We wszystkich nagraniach udział brali:
B.B. King – guitar, vocal
Willard McDaniel – piano
Maxwell Street Jimmy Davis, Jack McVea, Bumps Myer, Maurice Simon, Charles Waller, Lorenzo Holden – tenor sax
Jewell L. Grant – alto sax
Floyd Turnham – alto sax, baritone sax
Jake „Vernon” Porter – trumpet
Billy Hadnot, Ralph Hamilton, Red Callender – bass guitar
Jesse Price, Jesse Sailes – drums.
Płyta zawierała 12 utworów, z czego pięć okazało się największymi hitami:
„Every Day I Have the Blues”

„Sweet Little Angel”

„Bad Luck”

„Ten Long Years”

„Crying Won’t Help You”

Inne znane z tego albumu utwory, to m.in.
„Please, Love Me”

„You Upset Me, Baby”

„Woke Up This Morning”

„Did You Ever Love a Woman?”

„You Know I Love You”

„EVERY DAY I HAVE THE BLUES”, „SWEET LITTLE ANGEL”

Legendą obrosły dwa utwory w wykonaniu Kinga z lat 50.

„Everyday I Have the Blues” to piosenka, przypisywana braciom Pinetopowi i Miltonowi Sparksom. Była wykonywana w tawernach w St. Louis, właśnie przez braci Sparks. W 1935 bracia wydali ją na singlu. Utwór zawiera wers, który otwiera każdą strofę: „Każdego dnia, każdego dnia mam blues”.

Po przeróbce piosenki w 1948 przez Petera Chatmana, znanego jako Memphis Slim, stała się standardem bluesowym, z wykonaniami wielu artystów.

Wersja Kinga z 1955, w aranżacji Maxwella Davisa, otrzymała nagrodę Grammy Hall of Fame Award, a w 2019 została wprowadzona do Blues Foundation Hall of Fame, w dziale Classic of Blues Recordings.

Piosenka Kinga została nagrana w starym studio Capitol Records, przy Melrose Avenue w Hollywood, i stała się ważnym elementem w jego repertuarze, pojawiła się na kilku albumach, w tym na pierwszym wydawnictwie albumowym Kinga – kompilacji „Singin’ the Blues” z 1957:
„Every Day I Have the Blues” from „Singin’ the Blues” 1957

„Every Day I Have the Blues” – Live 1958

„Everyday I Have the Blues” Live @ Nick’s Club 1983

„Everyday I Have the Blues” Live @ Grainger Studio, Chicago 2005

„Sweet Little Angel” to słynny standard bluesowy Rileya Kinga i Julesa Tauba, wykonywany przez B.B. Kinga. Inne tytuły tego utworu to „Black Angel Blues” oraz „Sweet Black Angel”. Piosenka została po raz pierwszy nagrana w 1930, przez Lucille Bogan, jedną z klasycznych wokalistek bluesowych. W 1934 nagrał ją Tampa Red, jako „Black Angel Blues”, w wolniejszym tempie, z wybitnymi liniami gitary slide. B.B. King nagrał ją w 1956, jako „Sweet Little Angel”. Wersja Kinga ze składanki „Singin’ the Blues” z 1957, zawierająca sekcję dętą, była zmianą stylistyczną, i stała się wielkim hitem:
„Sweet Little Angel” from „Singin’ the Blues” 1957

„Sweet Little Angel” – Live 1958

„Sweet Little Angel” – Live @ Nick’s Club 1983

„Sweet Little Angel” – Live 2003

„THE BLUES” 1958

Drugi album Kinga, „The Blues”, ukazał się w 1958, ponownie wydany przez Crown Records, należącej do czterech braci Bihari – Lestera, Julesa, Saula i Joe’ego. Była to znowu składanka, tym razem z okresu 1951-1958. Najpopularniejszym utworem z tej płyty był „When My Heart Beats Like a Hammer” Sonny’ego Boy Williamsona z 1941, nagrany przez Kinga po raz pierwszy w 1954:
„When My Heart Beats Like a Hammer” 1954

W latach 50. King zgromadził imponującą listę hitów. Poza wyżej wymienionymi, były to m.in.:
„Please, Accept My Love” 1954

„Whole Lotta Love” 1954

„Sneakin’ Around” 1955

„Early Every Morning” 1957

„Easy Listening Blues” 1958

NA SZCZYCIE. REKORD KONCERTOWY

Zarobki Kinga wzrosły z 85 dolarów do 2,5 tys, dolarów tygodniowo. Występował w w głównych salach koncertowych – Howard Theater w Washingtonie czy Apollo w Nowym Jorku, a także jeździł z programem „Chitlin’ Circuit”.

Szczególnie rekordowy był rok 1956, z 342 koncertami i trzema sesjami nagraniowymi.

W tym samym roku, King założył własną wytwórnię, Blues Boys Kingdom, z siedzibą przy ukochanej ulicy Beale Street w Memphis.

„COMPOSITIONS of DUKE ELLINGTON and OTHERS” 1960

Rok 1960 przyniósł płytę big bandu Maxwella Davisa „Compositions of Duke Ellington and Others”, na której King wystąpił jako „prominentny wokalista gościnny”, co zostało zaznaczone na okładce albumu:
B.B. King – vocal
Al Hendrickson – guitar
Jimmy Rowles – piano
Ben Webster, Bill Hood, Bumps Myers, Jewell Grant, Mahlon Clark – saxes
Al Porcino, Conte Candoli, Jake Porter, Ray Linn – trumpet
Dick Noel, Jimmy Henderson, Juan Tizol, Lloyd Ulyate, Tommy Pederson – trombone
Curtis Counce, Red Callender – bass
Jackie Mills, Mel Lewis – drums
Maxwell Davis – conductor
„Compositions of Duke Ellington and Others” – Full Album 1960

„Don’t Get Around Much Anymore” feat. B.B. King, from „Compositions of Duke Ellington and Others” 1960

„LIVE at the REGAL” 1964

W 1962 King podpisał kontrakt z ABC Paramount Records.

21 listopada 1964 nagrał album album koncertowy „Live at the Regal” w Regal Theater w Chicago. Jak sam King ocenił, „album ten jest uważany za jedno z najlepszych nagrań, jakich kiedykolwiek dokonałem. Tego konkretnego dnia w Chicago, wszystko połączyło się w całość”.

Płyta faktycznie została uważana za jeden z najlepszych albumów bluesowych w dziejach, zajmuje 141. miejsce na liście 500 albumów wszech czasów magazynu „Rollimg Stone”. W 2005 album został wpisany do rejestru National Recording Registry at the Library of US Congress:
B.B. King – guitar, vocal
Duke Jethro – piano
Bobby Forte, Johnny Board – tenor sax
Kenny „Kenneth” Sands – trumpet
Leo Lauchie – bass
Sonny Freeman – drums
E. Rodney Jones, Pervis Spann – presenters

Duke Jethro miał pierwotnie grać na organach, ale gdy jego organy zepsuły się, King polecił mu grać na pianinie. Kiedy Jethro powiedział, że nie potrafi, King polecił mu: „Cóż, po prostu usiądź, i udawaj, że od dawna to robisz”. Jethro faktycznie zagrał wyśmienicie:
„Every Day I Have the Blues” from „Live at the Regal” 1964

„Wake Up this Mornin’ ” from „Live at the Regal” 1964

„BLUES IS KING” 1966

5 listopada 1966 King nagrał kolejny album koncertowy – „Blues Is King”, tym razem w International Club w Chicago.

W przeglądzie „AllMusic” napisano: „Do 1966 King doprowadził swój swój styl śpiewania i gry na gitarze, które zawsze były ze sobą powiązane, do punktu doskonałego. To, co dopiero zaczynało się pojawiać w tym okresie, to King – showman, piosenkarz z historią do opowiedzenia swojej publiczności. Była to historia czasami smutna, czasami gniewna, czasami wręcz podła. Nigdzie nie było to bardziej widoczne, niż podczas występów na żywo. Na płycie „Blues Is King” muzyk został przyłapany na koncercie w Chicago – ojczyźnie bluesa, idealnym miejscu, by dać świadectwo talentu przed publicznością. B.B. w swoich utworach pozwala słuchaczom na wzloty i upadki w romansach, zarówno poprzez pełen pasji wokal, jak i charakterystyczny dźwięk gitary. Efekt jest zarówno oczyszczający, jak i inspirujący”.
B.B. King – guitar, vocal
Duke Jethro – organ
Bobby Forte – tenor sax
Kenneth Sands – trumpet
Louis Satterfield – bass
Sonny Freeman – drums
„Gambler’s Blues” from „Blues Is King” 1967

„Don’t Answer the Door” from „Blues Is King” 1967

KOLEJNE ALBUMY

Okres od 1959 do 1969 obfitował w kolejne albumy i składanki: „B. B. King Sings Spirituals” 1959, „King of the Blues” 1960, „More B.B. King” 1961, „Easy Listening Blues” 1962, „Blues In My Heart” 1963, „Mr. Blues” 1963, „B.B. King” 1963, „Twist with B.B. King” 1963, „Let Me Love You” 1964, „Confessin’ the Blues” 1964, „Live! B.B. King on Stage” 1965, „The Incredible Soul of B.B. King” 1966, „The Jungle” 1967, „Blues on Top of Blues” 1968, „His Best – The Electric B.B. King” 1968, „Live & Well” 1969 (pierwsza nominacja Kinga do Grammy), „Completely Well” 1969.

„LUCILLE” 1968

Warto zwrócić uwagę na płytę „Lucille” z 1968, nagraną podczas dwóch sesji, 18 i 20 grudnia 1967. Był to 15. album w dorobku Kinga. Tytuł odnosił się do słynnej gitary marki Gibson, o czym King opowiadał w pierwszym utworze. Płyta została nagrana z zespołem Maxwella Davisa, z którym King współpracował już w 1960 – wówczas, jako honorowy gość-wokalista, w repertuarze Duke’a Ellingtona. Teraz, to King był autorem prawie wszystkich utworów:
B.B. King – guitar, vocal
Maxwell Davis – organ, leader
Bobby Forte, Bob McNeely, Cecil McNeely – sax
Melvin Moore – trumpet
John Ewing – trombone
Irving Ashby – guitar
Lloyd Glenn – piano
David „Leather Sax” Allen, Jr. – bass guitar
Jessie Sailes – drums
„Lucille” – Full Album 1968

BLUES-ROCK. FILMORE 1968

Od późnych lat 60. nowy menadżer, Sid Seidenberg, pchnął Kinga w kierunku miejsc, w których występowali znani muzycy blues-rockowi, jak Eric Clapton, i gdzie Paul Butterfield popularyzował muzykę bluesową wśród białej publiczności.

W 1968, w wieku 49 lat, King „przeskoczył” własną popularność koncertem z Jimim Hendriksem w Fillmore West ’68:
B.B. King & Jimi Hendrix – The King’s Jam, Live @ Fillmore West 1968, Audio

Jednak największą popularność wśród publiczności rockowej King zyskał, występując jako support w amerykańskiej trasie Rolling Stonesów w 1969.

„THE THRILL IS GONE” 1970

W 1970 King zdobył pierwszą Grammy, w kategorii Best R&B Vocal Male Performance, za swoją wersję piosenki „The Thrill Is Gone”, która stała się wielkim hitem. Zajmuje 183. miejsce na liście 500 największych piosenek wszech czasów magazynu „Rolling Stone”. Utwór otrzymał także Grammy Hall of Fame Award w 1998.

To powolna piosenka bluesowa w tonacji mollowej, napisana w 1951, przez muzyków bluesowych z Zachodniego Wybrzeża – Roya Hawkinsa i Ricka Darnella. Za sprawą Kinga, utwór stał się hitem i standardem bluesowym. King nagrał swoją wersję w czerwcu 1969, na album „Completely Well”. Wersja Kinga to powolny, 12-taktowy blues w tonacji h-moll w metrum 4/4. Dopracowana produkcja i użycie smyczków oznaczały kompletne odejście zarówno od oryginalnej piosenki, jak i dotychczasowego materiału Kinga.
B.B. King – guitar, vocal
Hugh McCracken – rhythm guitar
Paul Harris – acoustic piano, electric piano, organ
Jerry Jemmott – bass
Herbie Lovelle – drums
Bert „Super Charts” DeCoteaux – string and horn arrangements
„The Thrill Is Gone” from „Completely Well” 1969

„The Thrill Is Gone” – Live TV 1971

„The Thrill Is Gone” – Live @ Montreux 1993

B.B. KIng with Eric Clapton, Jeff Beck, Ronnie Wood, ZZ Top, Sheryl Crow, Buddy Guy, John Mayer, Robert Cray, Jimmi Vaughn, Keb’ Mo’, Steve Winwood, Joe Bonamassa – „The Thrill Is Gone”, Live @ Crossroads, Toyota Park, Bridgeview 2010

AFRYKA 1974

W 1974 King dał jeden ze swoich najsłynniejszych koncertów, w Afryce, w Kinszasie, przed 80-tysięczną publicznością z całego świata. Na kontynencie, gdzie jego przodkowie pozostawali przez wieki w kajdanach, King dał jeden z najbardziej ekscytujących występów w swoim życiu. To nie był kolejny koncert – to rodziła się nowa historia.

Koncert poprzedzał słynną walkę bokserską George’a Foremana z Muhammadem Ali. Ten drugi siedział na widowni podczas występu Kinga.

Na scenie, Kingowi towarzyszyli pianista Ron Levy, perkusista Sonny Freeman i saksofonista Bobby Forte, oraz muzycy studyjni, rekrutowani głównie z Nowego Jorku, w tym znany gitarzysta sesyjny, Larry Carlton. Koncert został wydany na DVD w 2009:
„The Thrill Is Gone” – Live in Africa 1974

„Why I Sing the Blues” – Live In Africa 1974

„I Believe to My Soul” – Live In Africa 1974

ŻYWA LEGENDA

W latach 70. i 80. B.B. King był już żywą legendą. Występował z takimi gwiazdami, jak Jimi Hendrix, Eric Clapton, Led Zeppelin, Black Sabbath, The Rolling Stones czy Santana. Z powodzeniem pracował po obu stronach komercyjnej przestrzeni – z wyrafinowanymi nagraniami studyjnymi z jednej strony, i „surowymi, ochrypłymi” występami na żywo z drugiej:

Live in Dallas – Full Concert 1983

„WHEN LOVE COMES to TOWN” 1988

W 1988 King dotarł do nowej generacji fanów z singlem „When Love Comes to Town”, nagranym wspólnie z irlandzkim zespołem U2 na ich album „Rattle and Hum”:
U2 & B.B. King – „When Love Comes to Town”, Official Video 1988

MONTREUX 1993
Live @ Montreux 1993, Full Concert
Part 1

Part 2

Part 3

„THE BLUES BROTHERS 2000” 1998

W 1998 pojawił się w filmie „The Blues Brothers 2000”, grając główną rolę wokalisty grupy Louisiana Gator Boys:
B.B. King – Scene from the film „The Blues Brothers 2000” 1998

„RIDING with the KING” 2000

W 2000 King po raz kolejny połączył siły z Claptonem, by nagrać płytę „Riding with the King”, która zdobyła Grammy w kategorii Best Traditional Blues Album:
B.B. King – guitar, co-lead vocal
Eric Clapton – guitar, co-lead vocal
Doyle Bramhall II – guitar, backing vocals
Andy Fairweather Low, Jimmie Vaughan – guitar
Joe Sample – acoustic piano, electric piano
Tim Carmon – organ
Nathan East – bass
Steve Gadd – drums
Arif Mardin – string arrangements
Susannah Melvoin, Wendy Melvoin – backing vocals
B.B. King & Eric Clapton – „Riding with the King”, Official Video 2000

NIEKOŃCZĄCA SIĘ „POŻEGNALNA TRASA”

W 2006 B.B. King odbył „pożegnalną trasę” – Farewell World Tour, jammując m.in. podczas występu na Montreux Jazz Festival z Joe Sample’em, Johnem McLaughlinem, Randym Crawfordem, Davidem Sanbornem, Gladys Knight, Leelą James, Andre Beeką, Earlem Thomasem, Stanleyem Clarke’em, Barbarą Hendricks i George’em Duke’em.

Farewell World Tour zaczęto od Wielkiej Brytanii i kontynuowano podczas Montreux Jazz Festival oraz w Zurychu w Blues at Sunset.
Trasa ta była częściowo wspierana przez muzyka z Irlandii Północnej, Gary’ego Moore’a, z którym King już wcześniej koncertował i nagrywał, m.in. singiel „Since I Met You Baby” z 1992:
Gary Moore & B.B. King – „Since I Met You Baby”, Live 1992

Gary Moore & B.B. King – „The Thrill Is Gone”, Live 1992

W czasie tej trasy, gdy King siedział na scenie, pochylony nad ukochaną Lucille, wszyscy byli pewni, że 81-letni muzyk zamierza udać się na zasłużoną emeryturę, i nie wróci już na scenę. Król Bluesa nie zamierzał jednak pożegnać się ze sceną. Jego aktywność w kolejnych latach okazała się zdumiewająca.

„B.B. KING LIVE” 2006

Pod koniec października 2006 King nagrał album koncertowy oraz film „B.B. King Live”, w swoich klubach o wspólnej nazwie B.B. King Blues Clubs, w Nashville i w Memphis. Wydane w 2008, 1,5-godzinne wideo, zawierało występ grupy B.B. King Blues Band, i dokumentowało pierwsze występy Kinga na żywo od ponad dekady:
„B.B. King Live” – Full Video 2008

Swoją żywiołową grą, King porwał publiczność podczas Chicago Blues Festival 2008

W 2009 King wystąpił wraz ze Stevie’em Wonderem podczas 25th Anniversary Concert w Madison Square Garden w Nowym Jorku:
B.B. King & Stevie Wonder – „The Thrill Is Gone”, Live @ 25th Anniversary Rock and Roll Hall of Fame Concert, 2009

Dał także wspaniałe koncerty podczas Crossroads Guitar Festival Erica Claptona – w 2007

i w 2010

27 maja 2010 wystąpił na festiwalu Mawazine w Rabacie, w Maroku – Rabat Festival Mawazine

W 2011 King zagrał podczas Glastonbury Music Festival oraz w Royal Albert Hall w Londynie, gdzie nagrał DVD koncertowe:
B.B. King – Live @ Royal Albert Hall, Full Concert 2011

21 lutego 2012 King znalazł się w gronie wykonawców wydarzenia „In Performance at the White House: Red, White and Blues”:
B.B. King & Eric Clapton – „The Thrill Is Gone”, Live @ White House 2012

5 lipca 2012 wystąpił na międzynarodowym festiwalu w Byblos w Libanie:
B.B. King – Live at Byblos International Festival 2012

26 maja 2013 pojawił się na festiwalu jazzowym Jazzfest w Nowym Orleanie:
B.B. King – Live @ Jazzfest, New Orleans, Louisiana, 2013

MUZEUM B.B. KINGA

13 września 2008 otwarto B.B. King Museum and Delta Interpretive Center, w rodzinnym mieście muzyka – Indianola, w stanie Missisipi. Muzeum zostało zbudowane wokół starego budynku, w którym King pracował, jako młody mężczyzna.

ŻYCIE PRYWATNE

Pod koniec lat 50., B.B. King niemal codziennie grał koncert, trwający cztery do pięciu godzin. Dzięki temu, zarabiał ponad 100 tys. dolarów rocznie (900 tys. dolarów w 2021). Miał sto garniturów, dwa cadillaki dla siebie, a także dał po jednym dla każdego z towarzyszących mu muzyków. Miał też 600-hektarową farmę niedaleko Memphis, oraz własną wytwórnię płytową – Blues Boy Kingdom.

King miewał problemy z alkoholem, jednak wychodził z kolejnych życiowych dołków bez szwanku.

Artysta był dwukrotnie żonaty – z Marthą Lee Denton, od 1946 do 1952, oraz z Sue Carol Hall, w latach 1958-1966. Niepowodzenie obu małżeństw przypisywał ogromnej liczbie występów rocznie.

Spłodził 15 dzieci, z kilkoma różnymi kobietami. Z żadnego z jego dwóch małżeństw nie urodziły się dzieci, a biograf Charles Sawyer napisał, że lekarze stwierdzili, że liczba jego plemników jest zbyt niska, by począć dziecko. King jednak nigdy nie kwestionował ojcostwa nikogo z całej piętnastki, która o to ubiegała się. Pod każdym względem był hojny w finansowaniu swoim dzieciom college’u, czesnego, czy tworzeniu funduszy powierniczych.

DYSKOGRAFIA

https://en.wikipedia.org/wiki/B.B._King_discography

King wydał 42 albumy studyjne, 16 koncertowych i 138 singli.

NAGRODY GRAMMY

https://www.grammy.com/grammys/artists/bb-king/14964

King zdobył 15 Grammy, a nominowany był 30 razy.

OSTATNIA PŁYTA – „ONE KIND FAVOR” 2008

26 sierpnia 2008 ukazał się 42., ostatni album studyjny Kinga – „One Kind Favor”, wydany przez Geffen Records:
B.B. King – vocal, guitar
Dr. John – piano
Neil Larsen – Hammond organ
Johnny Lee Schell – guitar
Snooky Young, Darrell Leonard – trumpet
Jeffrey Clayton – alto sax
Ricky Woodard, Charles Owens II – tenor sax
Ernie Fields Jr. – baritone sax
Ira Nepus – trombone
Nathan East – bass guitar
Mike Elizondo – bass guitar, bass
Jim Keltner, Jay Bellerose – drums, percussion
„One Kind Favor” – Full Album 2008

Płyta otrzymała Grammy w kategorii Best Traditional Blues Album:
B.B. King Gets Grammy 2008

OSTATNIE KONCERTY

Do końca swoich dni, B.B. King był aktywny koncertowo. Jeden z ostatnich jego występów miał miejsce 4 kwietnia 2014, w Peabody Opera House w St. Louis:
B.B. King – Live @ Peabody Opera House, St. Louis, April 4th, 2014 Live

3 października 2014 King po raz ostatni pojawił się na scenie. Miało to miejsce w House of Blues w Chicago:
B.B. King – Live @ House of Blues, Chicago 2014

Po zakończeniu tego występu, lekarz zdiagnozował u muzyka odwodnienie i wyczerpanie.

Osiem pozostałych koncertów trasy zostało odwołane, z powodu problemów zdrowotnych, spowodowanych wysokim ciśnieniem oraz cukrzycą, na którą King cierpiał od 1990. Żył z cukrzycą przez 25 lat, i był głośnym rzecznikiem walki z tą chorobą.

ŚMIERĆ

„Myślę, że jeżeli dożyję 90 lat, będę szczęściarzem. Jedną z największych moich radości jest myślenie, że ludzie doceniają to, co zrobiłem. To najbogatsze uczucie, jakim obdarzył mnie ten świat” – powiedział wówczas King w jednym z wywiadów.

Do 90. urodzin zabrakły mu cztery miesiące.

B.B. King zmarł w wieku 89 lat, 14 maja 2015, we śnie.

Przyczyną śmierci była zastoinowa niewydolność serca – otępienie naczyniowe, spowodowane serią małych udarów, związanych z wysokim ciśnieniem i powikłaniami cukrzycy typu 2.

R.I.P. [*]

27 maja 2015 ciało Kinga poleciało do Memphis.
Procesja pogrzebowa przejechała słynną ulicą Beale Street, z orkiestrą dętą, grającą „When the Saints Go Marching In” oraz „The Thrill Is Gone”

Tysiące ludzi wyległy na ulice, by oddać ostatni hołd Królowi Bluesa

Ciało zostało następnie przewiezione drogą Route 61, do rodzinnego miasta muzyka – Indianola w Mississippi, gdzie King został złożony w otwartej trumnie w B.B. King Museum.

Oficjalny pogrzeb odbył się 30 maja 2015, w Bell Grove Missionary Baptist Church w Indianola. B.B. King został pochowany na terenie muzeum jego imienia – B.B. King Museum:
B.B. King Funeral 2015

Dzień 15 lutego jest w stanie Missisipi oficjalnym Dniem B.B. Kinga.

SPORY o TESTAMENT

Dwie córki Kinga, Patty King i Karen King-Williams wydały oddzielne, identycznie brzmiące oświadczenia, twierdząc, że ludzie z najbliższego otoczenia muzyka – menadżer LaVerne Toney i osobisty asystent, Myron Johnson – podali mu lek, który wywołał wstrząs insulinowy. Toney jest wykonawcą testamentu Kinga, który córki chciałyby podważyć.

Według oceny lekarzy, artysta zmarł wskutek niedokrwienia mózgu, spowodowanego powtarzającymi się mini udarami na tle cukrzycowym. Wyniki autopsji nie wykazały śladów otrucia.

Toney i Johnson odpowiedzieli, że zarzuty są bzdurne. Adwokat, zarządzający masą spadkową, Brent Bryson, złożył w imieniu Myrona Johnsona pozew o zniesławienie przeciw Patty i Karen.

Prawne spory potrwają długo, gdyż B.B. King zostawił majątek wart ok. 30-40 mln dolarów, a o prawo do niego walczy 11 z piętnaściorga dzieci muzyka.

POLSKIE AKCENTY

Do Polski King przyjechał po raz pierwszy na Jazz Jamboree 1986. W 1996 wystąpił w Zabrzu, Poznaniu i Warszawie:
Live in Warsaw – „Let The Good Times Roll” 1996

Po raz ostatni w Polsce, King wystąpił w Operze Leśnej, podczas Gdynia Summer Jazz Days 2000

Podczas swojej kariery, King spotkał się z papieżem Janem Pawłem II, któremu ofiarował jedną ze swoich gitar.

16 września, w dzień urodzin legendarnego B.B. Kinga, obchodzony jest POLSKI DZIEŃ BLUESA – rodzime święto, zainicjowane w 2005, przez Polskie Stowarzyszenie Bluesowe. Z tej okazji, w całym kraju organizowane jest wiele imprez i koncertów, które mają promować ten gatunek muzyki i kulturę z nim związaną.

HISTORIA BLUESA sięga początków XIX w., kiedy dyskryminowani Afromerykanie nucili melancholijne przyśpiewki, opowiadające o ich trudnym losie, pragnieniu wolności, czy codziennych relacjach międzyludzkich. Istotny wpływ na rozwój bluesa wywarły tradycyjne pieśni kościelne – gospel.

Pierwszą odmianą bluesa był tzw. blues wiejski – country blues, powstały w drugiej połowie XIX w., na południu USA, na terenach stanów Missisipi, Alabama, Luizjana i Georgia. Na początku XX w., poprzez emigrację Afroamerykanów z południa do miast północnych Stanów, blues stał się składnikiem folkloru miejskiego. Tu zaczęła kształtować się jego nowa odmiana – urban blues.

W swojej bogatej historii na przestrzeni lat, blues wykształcił mnogość stylów i regionalnych odmian.

Pierwotne odmiany tego gatunku wykorzystywały głównie prymitywne instrumenty perkusyjne, jak drumle czy dzwonki, oraz efekt klaszczących dłoni. Proste, rytmiczne opowieści, przy akompaniamencie gitary i harmonijki ustnej, urzekły wszystkich, bez względu na kolor skóry i przekonania.

W końcu, dzięki wirtuozom, takim jak B.B. King, Robert Johnson, Ray Charles czy Billie Holiday, blues wkroczył prosto z amerykańskich ulic na salony, wnikając na stałe do kultury masowej, i stając się sztuką najwyższej próby, i wywierając wielki wpływ na rozwój muzyki w ogóle.

Fot. 2014 (Pinterest) / 1949 (Pinterest) / 1956 (last.fm) / 1965 (last.fm) / 1970 (discogs.com) / 1980 (Ronzoni) / 2012 (Chicago Tribune)