Cécile McLorin Salvant


Oprac. Ewa Kałużna, fot. The Wall Street Journal

Cécile McLorin Salvant
Fot. The Wall Street Journal


28 sierpnia 2019. swoje 30. urodziny świętuje amerykańska wokalistka jazzowa, o której mówi się, że taki głos pojawia się raz na pokolenie. Regularnie kolekcjonuje nagrody Grammy - ma ich już trzy. Jest uznawana za najważniejszą obecnie wokalistkę jazzową na świecie,

CÉCILE McLORIN SALVANT

(właśc. Cécile Sophie McLorin Salvant; ur. 28 sierpnia 1989).
"To utytułowana gwiazda światowej klasy. Indywidualistka. Diwa. Zjawiskowa, osobna, inteligentna interpretatorka standardów jazzowych, kabaretowych, musicalowych, chanson. Zanurzona w tradycji jazzu i swingu, a jednocześnie na wskroś współczesna. Porównywana do największych artystek w historii jazzu. Jej pojawienie się na jazzowym firmamencie było objawieniem. Swoją interpretacją tchnęła bowiem nowego ducha w utwory klasyków.

Jej podejście do tekstów jest świeże, budzi podziw, intryguje, uzależnia. Podchodzi do tekstów często jak do zadania aktorskiego.

Ta niezwykle ekspresyjna artystka zatraca się na scenie, śpiewa całą sobą, szerokim pasmem. Ma oryginalną barwę głosu. Bawi się dźwiękami, improwizuje we właściwy sobie sposób. Posługuje się ironią, sarkazmem. Odnosi się wrażenie, że Salvant została stworzona, by występować.

Nie idzie na skróty, gardzi sztucznymi pozami, półśrodkami. Jest sobą. Na uwagę zasługuje jej wyjątkowy image - stylowe okulary, starannie dobrane suknie, fikuśna biżuteria" (Piotr Pepliński, JazzPRESS).

Jest zwyciężczynią najbardziej prestiżowego jazzowego konkursu na świecie Thelonious Monk International Jazz Competition w 2010. W jury zasiadali m.in. Herbie Hancock, Wayne Shorter, Dee Dee Bridgewater, Kurt Elling, Patti Austin i Al Jarreau.

Jej album "WomanChild" z 2013 otrzymał nominację do Grammy w kategorii Best Jazz Vocal Album. W tym samym roku Salvant wygrała cztery kategorie w ankiecie Down Beat Critics Poll - Jazz Album of the Year, Female Vocalist, Rising Star - Jazz Artist, Rising Star - Female Vocalist.

Album "For One to Love", wydany 5 września 2015, zyskał duże uznanie krytyków z takich magazynów, jak "New York Times", "The Guardian" i "Los Angeles Times". Otrzymała za niego Grammy w kategorii Best Jazz Vocal Album 2016.

Kolejną Grammy, w tej samej kategorii, odebrała w 2018, za album "Dreams and Daggers", a trzecią - za album "The Window" w 2019.

Urodziła się w Miami na Florydzie. Jej ojciec, z pochodzenia Haitańczyk, jest lekarzem, a matka, która pochodzi z Francji, jest założycielką i prezesem francuskiej szkoły w Miami.

"Miałam szczęście dorastać w domu, w którym słuchaliśmy muzyki wszelkiego rodzaju. Słuchaliśmy muzyki haitańskiej, hip-hopu, soulu, jazzu klasycznego, gospel i muzyki kubańskiej - żeby wymienić tylko kilka gatunków. Dostęp w wieku dziecięcym do całego bogactwa muzyki po prostu otwiera twój świat" - wspomina Cécile.

Cécile rozpoczęła naukę gry na fortepianie klasycznym w wieku pięciu lat. Gdy miała osiem lat, śpiewała w Miami Choral Society.

Następnie zainteresowała się śpiewem klasycznym i podjęła prywatną naukę u Edwarda Walkera, wykładowcy z University of Miami.

W 2007 Salvant przeprowadziła się do Aix-en-Provence we Francji, by studiować prawo, a także śpiew klasyczny i barokowy w Konserwatorium Dariusa Milhauda. Tam właśnie stopniowo zaczęla przechodzić na wokal jazzowy. Studiowała improwizację, repertuar instrumentalny i wokalny u Jean-Françoisa Bonnela, oraz śpiewała ze swoim pierwszym zespołem.

Pierwszą płytę Cécile nagrała wspólnie z Bonnelem właśnie, w Paryżu - "Cécile & Jean-François Bonnel Paris Quintet":

"Social Call"



"Easy To Love"



Główna inspiracja jazzowa Cécile to Sarah Vaughan, której piosenek Salvant słuchała w dzieciństwie wielokrotnie. Mimo silnej inspiracji Vaughan, Cécile znajduje się również pod wpływem takich artystek, jak Billie Holiday, Bessie Smith i Betty Carter.

Cécile opisuje brzmienie swojego śpiewu jako jazz i blues, z elementami folku i teatralnej muzyki musicalowej.

Komponuje muzykę i teksty, które śpiewa w języku francuskim, angielskim, a także hiszpańskim. Cieszy się popularnością w Europie i Stanach Zjednoczonych, występując w klubach, salach koncertowych i na festiwalach, w towarzystwie uznanych muzyków.

Występowała w klubach jazzowych i na festiwalach, w tym w Ronnie Scott's, Village Vanguard oraz na Newport Jazz Festival.

W wieku 21 lat, wygrała Międzynarodowy Konkurs Jazzowy Theloniousa Monka dla wokalistów. Jej nagroda obejmowała kontrakt z wytwórnią Mack Avenue Records, z którą wydała kolejne dwa albumy - "WomanChild" i "For One to Love".

"WomanChild" z 2013 był nominowany do Grammy



Piosenki, wybrane na "WomanChild", obejmują m.in. oryginalne kompozycje, które według Cécile miały osobisty związek z jej życiem.

Po wydaniu tego albumu Wynton Marsalis zaprosił ją do wspólnego grania z Jazz At Lincoln Center Orchestra - “Haiti” (Josephine Baker) - Performed by Wynton Marsalis Quintet feat. Cécile McLorin Salvant, Live 2014



We wrześniu 2015 Salvant wydała album -"For One to Love". Na ten album wybrała piosenki, które skupiają uwagę na silnych, niezależnych kobietach. Album zawiera pięć oryginalnych utworów i standardy jazzowe. W 2016 album zdobył Grammy



Kajetan Prochyra pisze w Jazzarium o płycie "For One to Love":
"Cécile jest wyjątkowa. To widać, gdy patrzy się na nią, w jej śmiesznych okularach, kolorowych sukienkach, z plastikowym naszyjnikiem w kształcie kraba, który rusza szczypcami, gdy Cécile opowiada o swojej płycie.

12 piosenek tworzą razem spektakl, który raz jest monodramem, z jej głosem i losem w głównej roli, by za chwilę stać się kolorową, świetlistą, kostiumową rewią. W tę podróż Cécile zabiera słuchacza pod opieką wyśmienitych instrumentalistów, na czele z Aaronem Diehlem, który za sprawą własnych projektów zasłużył na opinię jednego z najciekawszych pianistów swojego pokolenia.

Cécile oczywiście sama ułożyła repertuar. Tematem przewodnim albumu jest niespełniona, nieodwzajemniona miłość. 5 utworów to jej własne teksty i kompozycje - jak mówi: kartki z dziennika, których nie powinna nikomu pokazywać, ale jedynym sposobem, by poradzić sobie z tymi historiami, było wyśpiewanie ich ze sceny. "Niektóre z tych utworów to prawdziwe wyznania miłosne, co do których wiem, że nie sprawdziłyby się w prawdziwym życiu - więc nagrałam je, by jednak wyrzucić je z siebie" - dodaje autorka.

Po cudze dzieła sięga w pełni świadomie. "Wives and Lovers" Burta Bacharacha skusiło ją jako jedna z najbardziej seksistowskich piosenek, jakie kiedykolwiek słyszała - poradnik, jak powinna zachowywać się żona, by dobry mąż nie zechciał szukać szczęścia w ramionach koleżanki z biura. W teledysku, towarzyszącym piosence, podziwiać możemy Saalima Thabita Muslima, znanego jako Storyboard P - tancerza, którego "The New Yorker" ochrzcił “Basquiatem tańca ulicznego”.

Na płycie Cécile oddaje także hołd i głos kobietom, które, choć miały istotny wpływ na losy jazzu, dziś zdają się być wypchnięte z encyklopedii przez partnerujących im mężczyzn. Tak jest w przypadku Blanche Calloway - wokalistki, kompozytorki i bandleaderki, starszej siostry legendarnego Caba Calloway’a, która muzyczną scenę zdobyła wcześniej niż on, jako pierwsza kobieta w historii prowadząc orkiestrę, złożoną z samych mężczyzn, czy w przypadku Lil Hardin Armstrong, drugiej żony Louisa Armstronga, a przede wszystkim pianistki, kompozytorki i współtwórczyni wielu przebojów Satchmo.

Na krążku pobrzmiewają także echa musicali, jak "The Trolley Song", znany w wykonaniu Judy Garland w filmie "Spotkamy się w St Louis", "Something’s Coming" Leonarda Bernsteina z "West Side Story" czy "Piosenka przyrodniej siostry" z "Kopciuszka" Rodgersa i Hammersteina.

Choć na płycie "For One to Love" powraca wciąż wątek miłości, która nie powinna się wydarzyć, lub która obróciła życie bohaterki w perzynę, to jednak co najmniej jedna miłość na tej płycie rozkwita - ta do muzyki. Cécile odnalazła swoją miłość w mgnieniu oka. Ale jazz na taką kobietę jak McLorin Salvant czekał od wielu, wielu lat. Jej śpiew jest pełen energii, uśmiechu talentu, ale przede wszystkim jakiejś wewnętrznej prawdy, która sprawia, że powstaje muzyka żywa, ważka i ważna".

"Wives and Lovers" Official Video



"The Trolley Song"



"Something’s Coming"



Kolejne nagrody Grammy odebrała za albumy "Dreams and Daggers" (2017)



oraz "The Window" (2018)



"Słuchając "Dreams and Daggers", poczułem się, jakbym dostał zaproszenie do muzeum światowego jazzu, albo na koncert, upamiętniający wielkie divy tego gatunku. Bo porównanie z Sarah Vaughan, Billie Holiday i Ellą Fitzgerald jest tutaj automatyczne. Cécile śpiewa bardzo podobnie. Artystka opiera się na kompozycjach dobrze znanych, przeplatając je kilkoma utworami autorskimi.

Kręgosłupem płyty jest zarejstrowanie koncertu. Tutaj wszystko jest jak należy - świetna energia, znakomita kapela, kontakt z publicznośią, brawa i bardzo dobry bis. W tę ciekawą opowieść wpleciono jednak także kilka nagrań studyjnych.

Największymi bohaterami płyty są muzycy towarzyszący. Po pierwsze Aaron Diehl, który na fortepianie wyczarowuje niesamowite klimaty, wznosi się na wyżyny wirtuozerii, jak chociażby w "The Best Thing for You", czy ogromne mistrzostwo w "Mad About the Boy". Tutaj Diehl kreuje świetne polifonie, najpierw sam, a nieco później w dialogu z basem, z Paulem Sikivie.

Sama wokalistka imponuje możliwościami głosowymi, śpiewając na zmianę lirycznie i łobuzersko, stąd pewnie zbyt często przypomina Ellę Fitzgerald. Już samo porównanie z ikoną jazzowej wokalistyki jest wystarczającym argumentem za wysłuchaniem całej płyty.

W "Never Will I Marry" wokalistka pozwala sobie na pokazanie wszystkich możliwości i scenicznej charyzmy. "Dreams and Daggers" to płyta, kultywująca jazz tradycyjny, co w drugiej dekadzie XXI w. nie końca przekonuje"

http://blog.pogotowiewokalne.pl/cecile-mclorin-salvant-dre…/

"Never Will I Marry" Live 2016



"The Window" to album z duetami, z cenionym przez krytyków pianistą Sullivanem Fortnerem, który odkrywa i poszerza tradycję duetu fortepianowo-wokalnego i jego wyrazistych możliwości. Dzięki zręcznemu akompaniamentowi Fortnera oboje mogą swobodnie improwizować oraz swobodnie grać z czasem, harmonią, melodią i frazowaniem.

Tematycznie album jest medytacyjnym cyklem pieśni o naturze miłości. Temat jest eksplorowany w szerokim repertuarze klejnotów francuskiego kabaretu, wczesnego R’n’B oraz kompozycji Stevie'ego Wondera, Richarda Rodgersa i Stephena Sondheima - razem z genialnymi, oryginalnymi kompozycjami McLorin.

"The Window" jest również pod wpływem intensywnego studiowania historii amerykańskiej muzyki przez Cécile i jej niesamowitej zdolności do zdobywania skarbów dla swojej publiczności, zrozumienia szczególnej roli muzyka w odnajdywaniu i dzieleniu się emocjami i wiadomościami w muzyce, która przemawia do naszej przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.

"Nie interesuje mnie idea trafności" - wyjaśnia Salvant "Interesuje mnie idea obecności, chcę komunikować się w czasie, bawić się z czasem. Chcę być jak najbliżej środka utworu, kiedy znajdę coś pięknego i wzruszającego, Próbuję zbliżyć się do niego i podzielić się nim z publicznością" (JazzSoul).

"The Window" Vinyl Unwrapping



"Visions" z albumu "The Wondow"



"Somewhere" z albumu "The Wondow"



Nagrody i wyróżnienia:
Thelonious Monk International Jazz Competition (2010)
Jazz Album of the Year, DownBeat Critics Poll - "WomanChild" (2014)
Best Vocal Jazz Album, Grammy Award nomination - "WomanChild" (2014)
Top Vocal Album, NPR Music Jazz Critics Poll 2014 - "WomanChild"
Female Vocalist of the Year, 2015, Jazz Journalists Association
Top Vocal Album, NPR Music Jazz Critics Poll 2015- "For One to Love"
Grammy Award for Best Jazz Vocal Album 2016 - "For One to Love"
Paul Acket Award 2016
Grammy Award for Best Jazz Vocal Album 2018 - "Dreams and Daggers"
Jazz Album of the Year, DownBeat Critics Poll - "Dreams and Daggers" (2018)
Grammy Award for Best Jazz Vocal Album 2019, "The Window"
Glenn Gould Protege Prize Recipient, awarded by Jessye Norman at the Twelfth Glenn Gould Prize Gala (2019)

Dyskografia:
Jako leaderka:
Cécile & the Jean-François Bonnel Paris Quintet (2010)
WomanChild (2013)
For One to Love (2015)
Dreams and Daggers (2017)
The Window (2018)

Wspołpraca:
Jacky Terrasson, "Je te veux" and "Oh, My Love" na albumie "Gouache" (2012)
"It's Christmas on Mack Avenue" (2014)
"Federico Britos Presents Hot Club of the Americas" (2015)
"Jazz at Lincoln Center Orchestra, Big Band Holidays" (2015)
Fred Nardin, Jon Boutellier "Watt's" (2016).

Posłuchajmy:
Cécile McLorin Salvant - "Womanchild" Live 2013



Jacky Terrasson & Cecile McLorin-Salvant - "C'est mon Homme" Live 2015



Cécile McLorin Salvant & The Aaron Diehl Trio - Festival de Jazz de Vitoria-Gasteiz, Live Full Concert 2016



Cécile McLorin Salvant - "You're My Thrill" Official Video 2017



"Boy! What Has Love Done to Me" Live 2017



Cécile McLorin Salvant - Heineken Jazzaldia, Live Full Concert 2018



Cécile McLorin Salvant at Lieu Unique in Nantes, Live Full Concert 2019