Dave Brubeck

Dave Brubeck Quartet – „Summer Song” from „Jazz Impressions of the USA” 1957

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. Wikipedia Commons, The Guardian, Laurel Maryland, Washington Post

Dave Brubeck, 1954
Fot. Wikipedia Commons

1962 Dave Brubeck Quartet: Dave Brubeck – piano, Joe Morello – drums, Paul Desmond – alto sax, Eugene Wright – bass
Fot. Pinterest

Dave Brubeck, 1965
Fot. The Guardian

Dave Brubeck, 2009 Kennedy Center for the Performing Arts
Fot. Laurel Maryland

2010 Dave z żoną Iolą
Fot. Washington Post

DAVE BRUBECK – SETNA ROCZNICA URODZIN

100 lat temu, 6 grudnia 1920 urodził się światowej sławy pianista i kompozytor jazzowy, który przybliżył progresywny jazz szerokim rzeszom odbiorców. Jako pierwszy Amerykanin, zaprezentował nowoczesny jazz w Polsce. Odszedł 8 lat temu, dożywając pięknego wieku 91 lat,

DAVE BRUBECK (właśc. David Warren Brubeck, ur. 6 grudnia 1920, zm. 5 grudnia 2012).

Był nie tylko genialnym muzykiem, pianistą i kompozytorem, którego utwory weszły na trwałe do żelaznego repertuaru amerykańskich standardów, ale także prawdziwym mężem stanu, ambasadorem jazzu, wspaniałym człowiekiem, wielkiej mądrości i wielkiego serca.
Był twórcą-fenomenem. Prowadził niezwykle aktywne życie, ciągle podróżując, pojawiając się na najważniejszych festiwalach świata. Był gościem najlepszych orkiestr symfonicznych. Pisał oratoria i koncertował solo, niejednokrotnie z synami, realizując ich, często niejazzowe, projekty.
Był dla światowej muzyki artystą-instytucją.

W „The Daily Telegraph” po śmierci artysty napisano: „Brubeck nie uznawał niektórych muzyków jazzowych, prowadzących destrukcyjny tryb życia. Sam nigdy nie brał narkotyków i nie pił alkoholu. W jego działaniach prowadziła go niekończąca się ciekawość, połączona z ogromnym uporem.
Ten cichy człowiek jazzu był prawdziwym cudem”.
To właśnie jego muzyka stała się stylistycznym drogowskazem dla Krzysztofa Komedy.
Dave Brubeck uważany jest za jednego z czołowych przedstawicieli COOL JAZZU. Muzyka ta przeciwstawiała się agresywności bebopu – brzmienie i aranżacje były tu wyciszone, stonowane, czyli cool, chłodne.
Cool jazz postrzegany jest jako muzyka intelektualna, ale przecież nie pozbawiona emocji. Najważniejszymi twórcami tego gatunku byli Miles Davis i Chet Baker, a dołączył do nich Dave Brubeck.

POCZĄTKI

Dave Brubeck dorastał w mieście Ione, w Kalifornii. Jego ojciec, Peter Howard „Pete” Brubeck, był hodowcą bydła. Matka, Elizabeth, studiowała grę na fortepianie i zamierzała zostać pianistką koncertową, ale, dla zdobycia pieniędzy, musiała po prostu uczyć innych gry na fortepianie. Ta, dobrze wykształcona pianistka klasyczna, nauczyła syna gry na tym instrumencie.
Mając lat 13, David występował już profesjonalnie z zespołem jazzowym.
Jednak, wbrew pozorom, Dave początkowo nie studiował muzyki – w college’u zgłębiał nauki weterynaryjne, by pomóc w przyszłości ojcu w hodowli bydła.
We wrześniu 1942 David poślubił autorkę tekstów do utworów jazzowych – Iolę Whitlock. Pozostali w związku małżeńskim przez 70 lat, aż do śmierci Brubecka. Iola zmarła dwa lata później, w wieku 90 lat.

US ARMY

W 1942 Brubeck został powołany do armii. Tam, podczas koncertu charytatywnego Czerwonego Krzyża, zgłosił się do gry na fortepianie. Jego występ okazał się takim hitem, że wycofano go z walk na froncie i nakazano natychmiastowe założenie zespołu. Stworzył jeden z pierwszych, rasowo zintegrowanych, zespołów sił zbrojnych USA – The Wolfpack.

Na początku 1944, podczas służby wojskowej, Brubeck spotkał się po raz pierwszy z Paulem Desmondem.
Po zakończeniu służby, Dave wrócił do college’u, tym razem jednak już na kierunek muzyczny, w College of the Pacific w Stockton.
W Mills College uczył się kompozycji u Dariusa Mihauda, który wywarł duży wpływ na jego idee kompozytorskie.

JAZZ WORKSHOP ENSEMBLE, 1946

Wraz z kolegami, w 1946 Dave stworzył eksperymentalną grupę Jazz Workshop Ensemble. Pierwsze 10 piosenek zespołu zostało nagrane między 1946 a 1948, i wydane w 1950, jako „Old Sounds from San Francisco”.

DAVE BRUBECK OCTET, 1949

W 1949 grupa ta przekształciła się w oktet, którego koncepcje wyprzedziły nonet na „Birth of the Cool” Milesa Davisa.
Dokonano wówczas pierwszych nagrań, pod nazwą Dave Brubeck Octet, w składzie:
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
David Van Kriedt – tenor sax
Bob Collins – baritone sax
Dick Collins – trumpet
William O. Smith – clarinet
Jack Weeks – bass
Cal Tjader – drums.
Ostatnich osiem utworów nagrano w 1950, i po raz pierwszy wydano na 10-calowym LP w 1956, jako „Distinctive Rhythm Instrumentals”. Później w 1956 skompilowano utwory z obu plyt, i wydano album „Dave Brubeck Octet” jako 12-calowy LP, z osiemnastoma utworami, m.in.:
Dave Brubeck Octet – „The Way You Look Tonight”


Dave Brubeck Octet – „Love Walked In”

W 1951 Brubeck uszkodził kilka kręgów szyjnych i rdzeń kręgowy podczas nurkowania na Hawajach.
Powrócił do nagrywania po kilku miesiącach, ale przez wiele lat cierpiał na bóle w rękach.
Uraz ten wpłynął również na jego styl gry – były to złożone, blokowe akordy, zamiast dźwięków, wydobywanych z poszczególnych nut.

DAVE BRUBECK QUARTET 1951
W 1951 Dave zaprosił do współpracy saksofonistę altowego, Paula Desmonda, którego znał z czasu służby wojskowej. To był początek zespołu Dave Brubeck Quartet, który przez kolejne dekady tworzył modern jazz.
W kwartecie grali również Lloyd Davis / Joe Dodge na perkusji i Ron Crotty / Bob Bates na kontrabasie. Otrzymali długą rezydencję w klubie nocnym Black Hawk w San Francisco, i zyskali dużą popularność na kampusach kilku uczelni, nagrywając przy okazji serię albumów koncertowych.
„Jazz at Oberlin”, został nagrany na żywo w Finney Chapel w Oberlin College, w marcu 1953. Koncertowi przypisuje się uczynienie z jazzu uprawnionego kierunku studiów muzycznych w Oberlin College:
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Ron Crotty – bass
Lloyd Davis – drums
Dave Brubeck Quartet – „Jazz at Oberlin”, Full Album 1953

„Jazz at the College of the Pacific”, nagrany na żywo w grudniu 1953, tym razem z Joe’em Dodge’em na perkusji, wydany został w 1954:
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Ron Crotty – bass
Joe Dodge – drums
Dave Brubeck Quartet – „Laura” from „Jazz at the College of the Pacific” 1954

W 1954 wydano debiut Brubecka dla Columbia Records – „Jazz Goes to College”, dokumentujący trasę koncertową Dave Brubeck Quartet po Ameryce Północnej. Dołączyli tu kontrabasista Bob Bates i perkusista Joe Dodge. Trasa po college’ach, podczas której grupa przemierzała kraj, odwiedzając główne uniwersytety i szkoły średnie, została pomyślana przez żonę Brubecka, Iolę, jako sposób na wyprowadzenie jazzu ku nowej publiczności. W ciągu czterech miesięcy zagrali aż w 90 szkołach wyższych.
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Bob Bates – bass
Joe Dodge – drums
„Balcony Rock” from „Jazz Goes to College”

OKŁADKA „TIME” 1954

Po wydaniu albumu, kwartet znalazł się na okładce magazynu „Time”, a towarzyszący mu artykuł opisał Brubecka jako „najbardziej ekscytującego nowego artystę jazzowego”.
Brubeck trafił na okładkę „Time”, jako drugi najwyżej ceniony muzyk jazzowy. Pierwszym był 21 lutego 1949 Louis Armstrong.
Brubeck uznał to wyróżnienie za kłopotliwe, ponieważ uważał Duke’a Ellingtona za bardziej godnego. Ellington osobiście zapukał do pokoju hotelowego Brubecka, by pokazać mu okładkę, a jedyną reakcją było: „To powinieneś być ty”. Brueck był przekonany, że jest uprzywilejowany, jako obywatel rasy białej.

„BRUBECK PLAYS BRUBECK” 1956

W 1956 ukazał się album solowy „Brubeck Plays Brubeck”. Sam autor albumu tak komentował nagrania: „Kompozycje nie są stworzone w zwykłym znaczeniu tego słowa. Są to przede wszystkim szkice – szkieletowe ramy, na bazie których można improwizować, wyrażać nastrój lub emocje, albo stymulować muzyczne pomysły. Te małe oferty nie udają, że są „kompozycjami”, ale jednocześnie starałem się budować linie melodyczne, które mają swoją własną wartość, a przede wszystkim oferować je jako „oryginalne”, coś bardziej wyjątkowego niż jedynie nowa wersja bluesa”:
„In Your Own Sweet Way” from „Brubeck Plays Brubeck” 1956

DAVIS PLAYS BRUBECK

Talent kompozytorski Brubecka rozpoznał wcześnie Miles Davis, który jeszcze w 1956 nagrał jego balladę „In My Own Sweet Way” na album „Workin’ ”

zaś do orkiestrowego projektu „Miles Ahead” włączył utwór Brubecka „The Duke”

KOLEJNE ALBUMY DAVE BRUBECK QUARTET

W 1957 do kwartetu Brubecka dołączył perkusista Joe Morello, zastępując Joe Dodge’a. Pierwszym albumem studyjnym z Joe’em Morello, a także z Normanem Batesem, który z kolei zmienił swojego brata, Boba Batesa, na kontrabasie, był „Jazz Impressions of the USA”:
Dave Brubeck Quartet – „Summer Song” from „Jazz Impressions of the USA” 1957

BRUBECK DZIECIOM

Zainspirowani wycieczką do Disneylandu, muzycy nagrali w 1957 album „Dave Digs Disney”. Płyta zawierała jazzowe wersje piosenek z animowanych filmów Disneya – „Alice in Wonderland”, „Pinocchio”, „Snow White and the Seven Dwarfs” i „Cinderella”, co uczyniło go jednym z jego najpopularniejszych albumów Brubecka.

W tamtym czasie piosenki Disneya były uważane za niegodne talentu muzyków jazzowych, ale Brubeck zaryzykował, i opłaciło się, a nawet zainspirował Milesa Davisa i Johna Coltrane’a do nagrania własnych wersji piosenek Disneya:
Dave Brubeck Quartet – „Alice In Wonderland” 1957

W 1958 do kwartetu Brubecka dołączył afroamerykański kontrabasista, Eugene Wright, czyniąc skład „klasycznego” kwartetu Dave’a Brubecka kompletnym na dluższy czas.

Pod koniec lat 50. i na początku 60. Brubeck odwołał kilka koncertów podczas tournee w Stanach i Europie, ponieważ właściciele klubów i dyrektorzy sal koncertowych sprzeciwiali się występom zespołu z czarnoskórym muzykiem. Dave zrezygnował także z oglądania telewizji, gdy dowiedział się, że producenci zamierzają trzymać czarnoskórego Wrighta poza kamerą podczas przekazu na żywo. Kwartet od tego momentu tworzyli:
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Eugene Wright – bass
Joe Morello – drums.

Zimą 1958, będący u szczytu sławy kwartet Brubecka, wysłany został przez amerykański Departament Stanu na „tournee dobrej woli” do Europy i Azji. Zagrali 80 koncertów w 14 krajach, m.in. w Polsce, Afganistanie, Pakistanie, Indiach, Iranie, Iraku i Turcji.

Brubeckowie i Louis Armstrong, wśród wielu innych muzyków, jak Dizzy Gillespie, Benny Goodman i Duke Ellington, uczestniczyli w kampanii Departamentu Stanu, mającej na celu szerzenie amerykańskiej kultury i muzyki na całym świecie w okresie zimnej wojny, zwłaszcza w krajach, których lojalność była słabo zdefiniowana lub postrzegana jako zagrożona sojuszem ze Związkiem Radzieckim.

POLSKIE TOURNEE 1958

Polska trasa trwała dwa tygodnie, od 6 do 19 marca 1958. Złożyło się na nią 12 koncertów w siedmiu miastach – Szczecinie, Gdańsku, Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Łodzi i Poznaniu. Była to pierwsza po wojnie wizyta amerykańskiego zespołu, i to z samego szczytu.
Brzmienie zespołu było synonimem, przeżywającego wówczas okres rozkwitu, stylu WEST COAST.
Idole jazzu witani byli w Polsce jak posłańcy wolności. Ich wizyta odbywała się tuż po pierwszych jazzowych festiwalach sopockich, w czasie tzw. frenezji, rozbudzając polskie marzenia o Ameryce, o wielkim świecie.

Brubeckowi towarzyszyła jego żona, Iola, a także synowie – Dave i Darius. Koncerty zapowiadał Roman Waschko, który zaprzyjaźnił się z Dave’em, a potem opisał swoje wrażenia w książce „Jazz od frontu i od kuchni”.
Za zespołem, od miasta do miasta, podążała grupa żarliwych kibiców, a w niej kilku polskich czołowych muzyków, m.in. Krzysztof Komeda-Trzciński, Andrzej Kurylewicz, Wanda Warska i Andrzej Trzaskowski.
W tej grupie była też, jako tłumaczka, ówczesna żona Leopolda Tyrmanda, Małgorzata Rubel, zwana przez niego Kopiejką, która zakochała się w Paulu Desmondzie, i której Tyrmand nigdy tego nie wybaczył.
Koncerty wywarły szalony wpływ na polskich muzyków. Wszyscy saksofoniści altowi zaczęli grać „pod Desmonda„, pianiści – „pod Brubecka„, basiści nigdy jeszcze nie widzieli takiego bass mana, jak Eugene Wright, a jeden z naszych perkusistów, Andrzej Dąbrowski, tak się przejął grą Joe’ego Morello, że za jego przykładem zaczął nosić okulary w ciemnych rogowych oprawkach, więc koledzy zaczęli na niego wołać „Morelek„.
To właśnie jazz Brubecka stał się stylistycznym drogowskazem m.in. dla muzyki Sekstetu Krzysztofa Komedy.
Pod wrażeniem wizyty w Żelazowej Woli, jadąc pociągiem na ostatni koncert w Poznaniu, Brubeck skomponował balladę, zainspirowaną muzyką Chopina, i zatytułował ją po polsku: „Dziękuję”. Wykonał ten utwór z zespołem, bez próby, na końcu ostatniego koncertu w Poznaniu, na bis. Jak potem wspominał, obawiał się reakcji publiczności. Gdy skończył, nastąpiła długa cisza, a potem wybuch aplauzu. Utwór ten Brubeck umieścił na płycie „Jazz Impressions of Eurasia” z 1958, i wykonywał go do końca życia:
Dave Brubeck Trio – „Dziekuje (Thank You)” from „Jazz Impressions of Eurasia”, 1958
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Joe Benjamin – bass
Joe Morello – drums

Dave Brubeck Polish Tour 1958. US State Department Sponsored Tour, Documentary Film

Podczas tej trasy Brubeck skomponował sześć utworów, inspirowanych lokalnymi wrażeniami, – „Nomad”, „Brandenburg Gate”, „The Golden Horn”, „Thank You (Dziekuje)”, „Marble Arch” i „Calcutta Blues”, a także słynny „Blue Rondo à la Turk”, który ukazał się w następnym roku na charakterystycznym albumie kwartetu „Time Out”. Tytuł nawiązywał do utworu Mozarta „Rondo alla Turca”, z jego „Piano Sonata No. 11”:
„Blue Rondo à la Turk” from „Time Out” 1959

Dave Brubeck Quartet – „Blue Rondo à la Turk”, Live 1959
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Eugene Wright – bass
Joe Morello – drums

„TAKE FIVE” 1959
Tuż po wizycie w Polsce, Brubeck zaczął eksperymentować z nowymi rozwiązaniami rytmiczno-metrycznymi, wprowadzając do swoich utworów nietypowe dla jazzu podziały – 5/4/, 6/4, 9/8 czy 11/4, m.in. na na płytach „Time Out” i „Further Time Out”.
Album „Time Out” z 1959 stał się przełomem w historii jazzu, wprowadził bowiem progresywny jazz do mainstreamu. Był subtelną mieszanką cool jazzu i West Coast jazzu. Miał to być eksperyment, z wykorzystaniem stylów muzycznych, które Brubeck odkrył za granicą, podczas tournee po Eurazji:
„Time Out” Full Album 1959

Płyta była numerem 2. na liście „Billboardu” i sprzedała się w liczbie ponad 2 mln egzemplarzy, uzyskując certyfikat podwójnej platyny.
Największą furorę zrobił utwór „Take Five”, kompozycja Paula Desmonda, który, w postaci singla, rozszedl się w rekordowym nakładzie miliona egzemplarzy. „Take Five” grały wszystkie szafy grające na całym świecie
„Take Five” Original Album Version 1959

Dave Brubeck Quartet – „Take Five”, Live 1961
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Eugene Wright – bass
Joe Morello – drums

Dave Brubeck Quartet – „Take Five”, Original Video 1961
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Eugene Wright – bass
Joe Morello – drums

„Take Five” – Live in Belgium, 1964
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Eugene Wright – bass
Joe Morello – drums (Joe Morello extended drum solo from 4:47-6:25 min.)

Na kilku albumach we wczesnych latach 60. klarnecista Bill Smith zastąpił Paula Desmonda. Albumy te były poświęcone utworom autorstwa Smitha, i miały nieco inną estetykę niż pozostałe płyty Brubeck Quartet. Były to płyty „The Riddle” z 1959, „Brubeck à la mode” z 1960 i „Near-Myth” z 1960

Smith był starym przyjacielem Brubecka, nagrywali razem sporadycznie, od lat 40. do ostatnich lat kariery Brubecka.
SZCZYT KARIERY. LATA 60.
W latach 60. Brubeck był, obok Milesa Davisa, Gila Evansa i Johna Coltrane’a, jednym z najbardziej wpływowych twórców jazzu. Jego zespół stał się laureatem prestiżowych nagród.
Nieprzerwany sukces zaowocował w 1961 albumem „Time Further Out. Miro Reflections”. Płyta kontynuowała eksplorację niezwykłych sygnatur czasowych, rozpoczętą przez Dave Brubeck Quartet na albumie „Time Out” z 1959. Utwory były uporządkowane według liczby uderzeń na takt, zaczynając od „It’s a Raggy Waltz” i „Bluette” w 3/4, poprzez „Charles Matthew Hallelujah”, hołd dla nowonarodzonego syna Brubecka, w 4/4, „Far More Blue” i „Far More Drums” w 5/4, „Maori Blues” w 6/4, „Unsquare Dance” w 7/4, „Bru’s Boogie Woogie” w 8/8, kończąc na „Blue Shadows in the Street” w 9/8. Sygnatury czasowe są wymienione na okładce albumu, gdzie zostały nazywane „tempami”.
Podobnie jak „Time Out”, okładka „Time Another Out” zawierała dzieło sztuki nowoczesnej – obraz katalońsko-hiszpańskiego artysty, Joana Miró.
Utwór “z tego albumu stał się kolejnym hitem szaf grających „Unsquare Dance”

Dave Brubeck Quartet – “Unsquare Dance”, Official Dance Video 1961
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Eugene Wright – bass
Joe Morello – drums

MUSICAL JAZZOWY

W 1961 Brubeck i jego żona, Iola, stworzyli jazzowy musical „The Real Ambassadors”, oparty na doświadczeniach, jakie oni i ich koledzy mieli podczas zagranicznych podróży. Musical wystawiono na festiwalu Monterey Jazz 1962.
Wystąpili: Dave Brubeck z basistą Eugene’em Wrightem i perkusistą Joe Morello, ale bez saksofonisty Paula Desmonda, a także Louis Armstrong z trębaczem Trummym Youngiem, perkusistą Dannym Barceloną, basistą Irvingiem Manningiem, klarnecitą Joe Darensbourgiem i pianistą Billym Kyle, a takż grupa wokalna Lambert Hendricks & Ross, i wokalistka Carmen McRae:
„The Real Ambassadors” 1961

CARMEN McRAE

Z Carmen McRae Brubeck nagrał w 1961 także album „Take Five Live”

Był to drugi album McRae z Brubeckiem. Ich pierwsza płyta, „Tonight Only!”, została wydana w 1960

Trzecią był album z musicalem „The Real Ambassadors” z 1961

Również w 1961 Brubeck pojawił się w kilku scenach brytyjskiego jazzowo-beatowego filmu „All Night Long”, w którym wystąpili Patrick McGoohan i Richard Attenborough. Brubeck zagrał siebie w scenach, przedstawiających zbliżenia jego palców na fortepianie. Wykonał w filmie „It’s a Raggy Waltz” z albumu „Time Further Out”, a także, w duecie z basistą Charlesem Mingusem, „Non-Sectarian Blues”:
Dave Brubeck – „It’s A Raggy Waltz”, Scene from the film „All Night Long” 1962

W szczytowym momencie lat 60. Brubeck Quartet wydawał cztery albumy rocznie.
Oprócz serii „College” i „Time”, nagrał kilka płyt z kompozycjami, opartymi na podróżach i lokalnej muzyce, którą spotykał, jeżdżąc po świecie z koncertami. Poza wymienionymi, były to także „Brandenburg Gate: Revisited” z 1961, „Brubeck in Amsterdam” z 1962, oraz „Jazz Impressions of Japan”, „Jazz Impressions of New York” i „Dave Brubeck in Berlin” – wszystkie z 1964.
Są to mniej znane albumy, ale przecież genialne. Stworzyły one takie standardy, jak
„Summer Song”, wykonywany z Louisem Armstrongiem

„The Brandenburg Gate”

https://www.youtube.com/watch?v=a-h3h2nE9lE

„Theme From 'Mr. Broadway'”

„Koto Song” – Live in Belgium 1964

JAZZ JAMBOREE 1970

Ze swoim kwartetem Brubeck święcił triumfy do 1967.
Rok później powołał nowy zespół, z saksofonistą barytonowym Gerrym Mulliganem, z którym Brubeck przyjechał do Polski na Jazz Jamboree 1970. Występ ten został uwieczniony na stronie A albumu „Jazz Jamboree 1970” Polskich Nagrań Muza z 1970. Znalazły się tam dwa utwory: „Jumpin’ Bean” i „St. Louis Blues”

Podczas tej wyprawy do Europy, powstał album w nowym składzie – „Live at the Berlin Philharmonie”, nagrany 7 listopada 1970, na żywo w Berlinie, gościnnie z Gerrym Mulliganem:
Dave Brubeck – piano
Gerry Mulligan – baritone sax
Jack Six – bass
Alan Dawson – drums
„New Orleans” from „Live at the Berlin Philharmonie” 1970

W tym samym składzie powstało jeszcze kilka albumów – „The Last Set at Newport”, „Summit Sessions”, „Truth Is Fallen” – wszystkie w 1971.
DAVE BRUBECK QUINTET 1972
W 1972 Brubeck utworzył kwintet, do którego dołaczył ponownie Paul Desmond. Skład:
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Gerry Mulligan – baritone sax
Jack Six – bass
Alan Dawson – drums,
Nagrali w kilku miejscach w Europie album koncertowy „We’re All Together Again for the First Time”

Dave Brubeck Quintet feat. Gerry Mulligan – Live in Berlin, Full Concert 1972
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Gerry Mulligan – baritone sax
Jack Six – bass
Alan Dawson – drums

https://www.youtube.com/watch?v=V-tycqAfxw4

TWO GENERATIONS of BRUBECK, 1973

Od 1973 Dave Brubeck rozpoczął nagrywanie płyt ze swoimi czterema synami – pianistą Dariusem (ur. 1947), puzonistą i gitarzystą basowym Chrisem (ur. 1952), perkusistą Dannym (ur. 1965) i wiolonczelistą Matthew (ur. 1961). Uworzyli formację Two Generations of Brubeck.
Jako pierwszy ukazał się album „Two Generations of Brubeck”, nagrany w 1973, w składzie:
Dave Brubeck – piano, electric piano
Darius Brubeck – piano, electric piano, clavinet
Jimmy Cathcart – electric piano
Jerry Bergonzi – soprano sax, tenor sax
Perry Robinson – clarinet
Peter „Madcat” Ruth – harmonica
Stephan Dudash – violin
Dave Mason – guitar
David Powell – bass
David Dutemple – electric bass
Chris Brubeck – electric bass, trombone
Randie Powell – percussion
Dan Brubeck, Richie Morales – drums
„Blue Rondo a la Turk” from „Two Generations of Brubeck” 1973

Kolejny album to „Brother, the Great Spirit Made Us All” z 1974, w składzie:
Dave Brubeck – piano
Darius Brubeck – electric piano
Chris Brubeck – electric bass, trombone
Dan Brubeck – drums
Jerry Bergonzi – soprano sax, tenor sax
David Powell – double bass
Perry Robinson – clarinet
Peter „Madcat” Ruth – harmonica, Jew’s harp

Dave Brubeck and Sons – Live @ Buck Matthews Show, WOTV8, Grand Rapids, Michigan 1973

Paul Desmond zmarł 30 maja 1977 – nie z powodu swojego ciężkiego nałogu alkoholowego czy narkotyków, jak można było się spodziewać, ale z powodu raka płuc, w wyniku długotrwałego, intensywnego palenia.
Jego ostatni koncert z Brubeckiem odbył się w lutym 1977, w Nowym Jorku. Fani nie wiedzieli, że Paul jest umierający.
Desmond określił w testamencie, że wszystkie dochody z utworu „Take Five” mają trafić do Czerwonego Krzyża po jego śmierci.
Ostatnią płytą kwartetu Brubecka z Paulem Desmondem był album koncertowy „25th Anniversary Reunion”, nagrany w 1976, podczas ich wspólnego tournee „25th Anniversary Tour”:
Dave Brubeck Quartet – „Three to Get Ready”, Live @ Symphony Hall, Boston 1976
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Eugene Wright – bass
Joe Morello – drums

W późniejszych latach Brubeck nagrywał albumy w kwartetach ze zmiennymi składami – z Jerrym Bergonzi, Chrisem Brubeckiem i Butchem Milesem, następnie z Jerrym Bergonzi, Chrisem Brubeckiem i Randym Jonesem, wreszcie z klarbecistą Williamem O. Smithem, basistą Chrisem Brubeckiem i perkusistą Randym Jonesem.
Z tym ostatnim składem nagrał 8 albumów, w latach 1982-1987.
Nagrywał też z London Symphony Orchestra, jako solista.
W 1996 Dave Brubeck otrzymał nagrodę Grammy Lifetime Achievement Award, za całokształt twórczości.
We wrześniu 2009 Kennedy Center for the Performing Arts ogłosiło, że Brubeckowi zostaje przyznane odznaczenie za prezentowanie doskonałości w muzyce. Gala w Kennedy Center Honors odbyła się 6 grudnia 2009, w 89. urodziny Brubecka, i była transmitowana w TV CBS

Będąc w podeszłym wieku, Brubeck nadal bardzo dobrze radził sobie na scenie.
Wystąpił w 2010, miesiąc po wszczepieniu mu rozrusznika serca.
W tym samym roku ukazał się film dokumentalny telewizji BBC „Dave Brubeck: In His Own Sweet Way”.
Dave Brubeck TV Interview 2010

Nagrody i odznaczenia:
1987: Connecticut Arts Award
1994: National Medal of Arts, National Endowment for the Arts
1994: Down Beat Hall of Fame
1996: Grammy Lifetime Achievement Award
2004: Doctor of Sacred Theology, Doctorate honoris causa, University of Fribourg, Switzerland
2006: Laetare Medal (University of Notre Dame)
2007: BBC Jazz Lifetime Achievement Award
2008: Benjamin Franklin Award for Public Diplomacy
2008: Inducted into California Hall of Fame
2008: Eastman School of Music Honorary Degree
2009: Kennedy Center Honors
2010: George Washington University Honorary Degree
2011: Honorary Fellow of Westminster Choir College, Princeton, New Jersey.
W ciągu wielu lat istnienia kwartetu Brubecka, przewinęli się przez ten zespół tacy artyści, jak Paul Desmond, Bob Bates, Norman Bates, Joe Dodge, Ron Crotty, Lloyd Davis, Joe Morello, Eugene Wright, Gerry Mulligan, Jack Six, Alan Dawson, Darius Brubeck, Chris Brubeck, Dan Brubeck, Bobby Militello, Alec Dankworth, Michael Moore, Randy Jones.
ŚMIERĆ
Dave Brubeck zmarł z powodu niewydolności serca, 5 grudnia 2012, w Norwalk w stanie Connecticut, na dzień przed swoimi 92. urodzinami.
Był w drodze na spotkanie z kardiologiem, w towarzystwie swojego syna, Dariusa.
Został pochowany na cmentarzu Umpawaug w Redding, w Connecticut.
R.I.P. ]*] W noc śmierci Brubecka, Chick Corea oddał hołd Dave’owi, wykonując solo podczas występu w Royal Conservatory of Music w Toronto melodię „Strange Meadow Lark” z albumu „Time Out” Brubecka.
Czworo z sześciorga dzieci Brubecka to profesjonalni muzycy. Darius, najstarszy, jest pianistą, producentem, pedagogiem i performerem. Został tak nazwany na cześć mentora Brubecka, Dariusa Milhauda. Dan jest perkusistą, Chris – multiinstrumentalistą i kompozytorem. Mateusz, najmłodszy, jest wiolonczelistą, z bogatą listą kompozycji i osiągnięć. Dzieci Brubecka często dołączały do niego na koncertach i w studiu nagraniowym.
W Stanach dzień 4 maja jest nieformalnie uznany za „Dave Brubeck Day”. W formacie najczęściej używanym w USA, data 4 maja zapisywana jest jako „5/4”, przypominając tym samym metrum „Take Five”, najbardziej znane dzieło, wykonywane przez kwartet Brubecka.
Nowa biografia Dave’a Brubecka, „Dave Brubeck: A Life in Time”, autorstwa brytyjskiego pisarza Philipa Clarka, została opublikowana 18 lutego 2020 https://www.amazon.com/Dave-Brubeck-Life…/dp/0306921642
Dave Brubeck pozostawił ogromny dorobek – pisał muzykę do baletów i musicali, oratoria, kantaty, msze jazzowe, na zespoły kameralne i orkiestry symfoniczne, muzykę fimową i telewizyjną.
Był autorem kilkunastu standardów jazzowych.
Występował w Białym Domu przed czterema prezydentami. Grał na największych festiwalach, w najbardziej prestiżowych salach koncertowych – wszędzie witany i oklaskiwany owacyjnie.
W 1968 wyprodukował „The Gates of Justice” – kantatę, łączącą fragmenty Pisma Świętego ze słowami Martina Luthera Kinga Jr. https://www.youtube.com/watch?v=cNwN1DJmOXY
Jego muzykę wykorzystano w filmie „Ordeal Innocence” z 1985

https://www.youtube.com/watch?v=bsKn8UA58zs

Skomponował także, i wystąpił ze swoim zespołem, w „Stacji kosmicznej NASA”, odcinku z 1988 serialu telewizji CBS „This Is America, Charlie Brown”.
W ankiecie czytelników „Down Beatu”, opublikowanej w grudniu 2012, jego kwartet zwyciężył, jako najlepszy zespół jazzowy na świecie. To był wspaniały prezent dla wielkiego artysty na pożegnanie.
Posłuchajmy także:
Dave Brubeck Quartet with Ralph J. Gleason Interview, Live @ Jazz Casual TV Show, Live 1961 (until 28:55 min)

Dave Brubeck Quartet – „It’s A Raggy Waltz”, Live TV, Sydney, Australia 1962

„St. Louis Blues” Live in Belgium 1964

Live at Newport, Paris 1965 – „Three to Get Ready”

Live in Belgium 1964 & Live in Germany 1966, Full Concerts

https://www.youtube.com/watch?v=3uEOBelYsYI

Dave Brubeck Quartet – “Blues for Joe”, Live @ Newport in Paris Live 1966

Dave Brubeck Quartet – „Brandenburg Gate”, Live @ Juan Les Pins, Antibes, France 1967
Dave Brubeck – piano
Paul Desmond – alto sax
Eugene Wright – bass
Joe Morello – drums

Dave Brubeck Quartet – Live @ Baden Baden, Full Concet 2004
Dave Brubeck – piano
Bobby Militello – alto sax, flute
Michael Moore – bass
Randy Jones – drums

„Take Five” – Live @ Montreal Jazz Festival 2009
Dave Brubeck – piano
Matt Brubeck – cello
Bobby Militello – alto sax
Michael Moore – bass
Randy Jones – drums

Dave Brubeck – „Audrey”, Piano Blues, 2010

Fot. 1 1954 (Wikipedia Commons)
Fot. 2 1962 Dave Brubeck Quartet: Dave Brubeck – piano, Joe Morello – drums, Paul Desmond – alto sax, Eugene Wright – bass (Pinterest)
Fot. 3 1965 (The Guardian)
Fot. 4 2009 Kennedy Center for the Performing Arts (Laurel Maryland)
Fot. 5 2010 Dave with his wife Iola (Washington Post)