Dee Dee Bridgewater

Dee Dee Bridgewater & Thad Jones-Mel Lewis Jazz Orchestra – „Bye Bye Blackbird” Live 1971

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. Herbie Hancock Institute, album cover, last.fm, soulwalking.co.uk, Pinterest, jazz.pl


Dee Dee Bridgewater 2019
fot. Herbie Hancock Institute

Dzisiaj, 27 maja 2021, 71. urodziny świętuje amerykańska wokalistka jazzowa, popowa i R&B, współczesna ikona jazzu, popularna i uwielbiana na całym świecie.
Jej powrót do jazzu pod koniec lat 80., po okresie komercyjnej muzyki tanecznej, został przyjęty entuzjastycznie,

DEE DEE BRIDGEWATER (właśc. Denise Eileen Garrett; ur. 27 maja 1950).

Dee Dee Bridgewater, jak niegdyś w latach 30. Joséphine Baker, stała się ulubienicą także europejskiej publiczności, królową jazzu i ekspertką scatu, swobodnie, zmysłowo i ekspresyjnie czującą się w każdym niuansie tej muzyki” (Dionizy Piątkowski).

Jest cenioną wokalistką. Dba o nowoczesną oprawę dla swojego stylu muzycznego, wywodzącego się z gospel i jazzu, co – w połączeniu ze świetnym rzemiosłem – sprawia, że zapisała znaczącą kartę w historii jazzowej wokalistyki.

W umiejętny sposób łączy jazz z muzyką rozrywkową i sztuką estradową, co dziś jest rzadkością.

W latach 70. skupiła się na komercyjnej muzyce tanecznej, by po pewnym czasie wrócić do ukochanego jazzu. Każdy jej powrót na scenę jazzową jest przyjmowany z entuzjazmem.
Zdobywczyni dwóch Grammy oraz Tony Award, w kategorii Najlepsza Aktorka Musicalowa, za rolę w „The Wiz” z 1975.
Laureatka najważniejszej amerykańskiej nagrody w dziedzinie jazzu – NEA Jazz Masters Award 2017.


Dee Dee Bridgewater 1974
Fot. album cover

Jest ambasadorką dobrej woli ONZ, do spraw wyżywienia i rolnictwa.
Przez 23 lata prowadziła audycję „JazzSet with Dee Dee Bridgewater” w National Public Radio.

DZIECIŃSTWO

Denise Eileen Garrett urodziła się w Memphis w stanie Tennessee, w rodzinie z muzycznymi inklinacjami. Matka namiętnie słuchała płyt Elli Fitzgerald, zaś ojciec, Matthew Garrett, był trębaczem jazzowym i wykładowcą w Manassas High School. Grał przeboje Bookera Little, Charlesa Lloyda i George’a Colemana.

Na takich wzorcach wychowała się, i na nich wsparła swoją przyszłą karierę, Denise. W 2017, albumem „Memphis… Yes, I’m Ready”, Dee Dee Bridgewater odbyła sentymentalną podróż do czasów swojego dzieciństwa w Memphis.

Kiedy miała trzy lata, jej rodzina przeniosła się do Flint w stanie Michigan. Nastoletnia wówczas Denise Garrett słuchała muzyki soulowej w radiu WDIA Memphis – pierwszej stacji radiowej w Ameryce, zaprogramowanej przez Afroamerykanów dla Afroamerykanów. Wspominała: „Jako nastolatka, mogłam złapać tę stację, kiedy mieszkałam we Flint. Słuchałam jej o godzinie 23, ponieważ był to jedyny czas, gdy inne stacje nie nadawały, i nie było zakłóceń”.

POCZĄTKI MUZYCZNE

Będąc licealistką, zdecydowała się na naukę śpiewu.


Dee Dee Bridgewater 1984
Fot. last.fm

W wieku 18 lat rozpoczęła studia w Michigan State University, a następnie na University of Illinois przy Urbana-Champaign.

Założyła autorskie trio wokalne, specjalizujące się w rytmach rocka i R’n’B. Występowali w klubach w Michigan.

W 1969 razem ze swoim jazz-bandem odbyła serię koncertów w Związku Radzieckim.

DEE DEE & CECIL BRIDGEWATER

Przełomowym w jej karierze okazał się rok 1970.
Jako studentka University of Illinois, poślubia popularnego trębacza jazzowego, Cecila Bridgewatera, grającego w zespole Horace’a Silvera.
Małżeństwo przetrwało do 1975, ale Dee Dee, na potrzeby kariery scenicznej, pozostała przy nazwisku pierwszego męża.

Do dzisiaj oboje współpracują muzycznie.

NOWY JORK. JAZZ

Wraz z mężem, Dee Dee przeniosła się w 1971 do Nowego Jorku. Początkowo śpiewała w klubach Greenwich Village i knajpach Manhattanu.

W styczniu 1971 została zatrudniona jako główna wokalistka w słynnym big bandzie Thad Jones & Mel Lewis Band.


Dee Dee Bridgewater 1992
Fot. soulwalking.co.uk

To był początek jej kariery jazzowej.
Występowała wówczas z wieloma świetnymi muzykami jazzowymi, jak Sonny Rollins, Dizzy Gillespie, Dexter Gordon, Max Roach, Rahsaan Roland Kirk czy Wayne Garfield.

W 1973 wystąpiła po raz pierwszy na Monterey Jazz Festival.

Dee Dee Bridgewater 2011
Fot. Pinterest

Dee Dee Bridgewater 2013
Fot. jazz.pl


Dee Dee Bridgewater & Thad Jones-Mel Lewis Jazz Orchestra – „Bye Bye Blackbird” Live 1971

EUROPA

Europejscy fani jazzu odkryli Dee Dee Bridgewater w 1973, kiedy to młoda wokalistka wykonała trzy utwory na Festival de Jazz de Châteauvallon we Francji. To wystarczyło, by uwieść europejską publiczność i krytyków.

„Przybyła nareszcie Dee Dee Bridgewater, wspaniała wokalistka, za parę lat z pewnością jedna z największych”- pisał wówczas prestiżowy „Jazz Hot Magazine”.

MUSICAL „THE WIZ” 1974

W 1974 wystąpiła na Broadwayu, w musicalu „The Wiz”. Za rolę Glindy the Good Witch, Dee Dee zdobyła nagrodę Tony Award, zaś sam musical, wydany na płycie, otrzymał Grammy, w kategorii Best Musical Show Album:
Dee Dee Bridgewater – „If You Believe” from „The Wiz” 1974

PIERWSZY ALBUM – „AFRO BLUE” 1974

W tym samym roku, wydała swój pierwszy solowy album – „Afro Blue”, nagrany w Tokio, z kwintetem muzyków, w tym jej mężem Cecilem, i szwagrem, Ronem, członkami Bridgewater Brothers Band:
Dee Dee Bridgewater – vocal
Cecil Bridgewater – trumpet, kalimba
Ron Bridgewater – tenor sax, cowbells, African castanets, vibra-clap
Roland Hanna – piano
George Mraz – bass
Motohiko Hino – drums, bells

„Love Vibrations” (Horace Silver) from „Afro Blue” 1974

„Raindrops Keep Fallin’ On My Head” (Burt Bacharach) from „Afro Blue” 1974

NEWPORT 1976

Podczas festiwalu w Newport w 1976 Dee Dee wzięła udział w wykonaniu arcytrudnej i kontrowersyjnej „Freedom Now Suite”, autorstwa innowatora jazzu, Maksa Roacha. Koncert ten stał się momentem przełomowym w jazzowej karierze artystki. Do wspólnych projektów zaczęli zapraszać ją wówczas najwybitniejsi jazzu.

„DEE DEE BRIDGEWATER” 1976

Jeszcze w tym samym roku ukazał się jej drugi album – „Dee Dee Bridgewater”, nagrany dla Atlantic Records.

Recenzent Dusty Groove zauważył: „Dźwięk tutaj jest inny niż materiał, od którego zaczęła Bridgewater. Ale wciąż, z perspektywy soulu, jest świetny. Ściśle dopracowane, wyrafinowane dzieło, które zawiera zarówno uptempo, jak i łagodne cięcia, w trybie dość podobnym do dzieła Marleny Shaw – innej wokalistki jazzowej, która przeszła w latach 70. do soulu”.

Zespół, nagrywający album, składał się z ponad 30 muzyków:
Dee Dee Bridgewater – lead vocal
Joe Sample, Barry Beckett, Tom Hensley, Harold Wheeler – keyboards
Pete Carr, Jimmy Johnson, Cliff Morris, Ray Parker Jr., Dean Parks, Melvin Ragin, David T. Walker, Jerry Friedman – guitar
Bobbye Hall – congas
Herb Bushler, Henry Davis, Wilton Felder, David Hood – bass
Gary Coleman – percussion
Ed Greene, Roger Hawkins – drums
Vivian Cherry, Merry Clayton, Jim Gilstrap, Loni Groves, Augie Johnson, John Lehman, Marti McCall, Linda November, Jackie Ward, Carolyn Willia – backing vocals

„My Paryer” (Fast Version) from „Dee Dee Bridgewater” 1976

„My Prayer” (Ballad Version) from „Dee Dee Bridgewater” 1976

„My Prayer” – Live TV with the Interview 1976

„JUST FAMILY” 1977

Trzeci album, „Just Family” z 1977, został nagrany w czasie, gdy Dee Dee była w ciąży. Obraz nagiej czarnoskórej kobiety w zaawansowanej ciąży znalazł się na okładce płyty.
Do nagrań tym razem została zaproszona czołówka amerykańskiego jazzu, zaś aranżacje napisał i album wyprodukował Stanley Clarke:
Dee Dee Bridgewater – vocal
Chick Corea, George Duke – keyboards
Ray Gomez – guitar
Scarlet Rivera – violin
Stanley Clarke, Alphonso Johnson – bass
Airto Moreira – percussion
Harvey Mason Sr, David T. Walker – drums
„Sorry Seems to Be the Hardest Word” (Elton John) from „Just Family” 1977

„Just Family” (Stanley Clarke) 1977

„BAD for ME” 1979

Kolejny album, „Bad for Me” z 1979, został wyprodukowany przez samego George’a Duke’a. Ponownie został tu zaangażowany duży, ponad 30-osobowy zespół. Pojawili się m.in.:
Dee Dee Bridgewater – vocal
George Duke – electric piano, synthesizer, backing vocals
Lawrence Williams, Don Menza – tenor sax
Fred Jackson – baritone sax
Bobby Bryant – trumpet
George Bohanon, Louis Satterfield – trombone
Roland Bautista – guitar
Alphonso Johnson – bass
Paulinho da Costa – percussion
Ricky Lawson – drums
Lynn Davis , Josie James, Jim Gilstrap – backing vocals
„For the Girls” (George Duke) from „Bad for Me” 1979

„Back of Your Mind” from „Bad for Me” 1979

MUSICAL „SOPHISTICATED LADY” 1984

W 1984 Dee Dee wyjechała do Francji na tournée, z musicalem „Sophisticated Lady”.
Krótkie włosy, sylwetka i sposób bycia masajskiej księżniczki, twarz anioła, aksamitny głos – piękna Dee Dee podbiła wówczas Francję:
Dee Dee Bridgewater – Live @ „Sophisticated Lady”, Musical 1984

FRANCJA. POWRÓT do JAZZU

Francja także zauroczyła amerykańską artystkę. W 1986 Dee Dee przeniosła się do Francji na stałe.
Rozwiodła się wówczas ze swoim drugim mężem, reżyserem Gilbertem Mosesem. Małżeństwo trwało od 1977 do 1985.
Albumy Bridgewater z lat 70. były bliższe rytmom dyskotekowym, w stylu pop i contemporary R’n’B, niż jazzowym.
Na szczęście, pod koniec lat 80. Dee Dee wróciła do jazzu.

Przez kolejne lata, Dee Dee czuwała we Francji nad kreacją własnej sztuki i kariery. Z jednej strony pojawiała się w produkcjach scenicznych, z drugiej – każdego wieczoru swoimi występami zapełniała widownię w prestiżowym klubie New Morning w Paryżu, stając na czele własnego kwartetu.

„LIVE in PARIS” 1987

Pierwszą płytą, wydaną we Francji w 1987, po siedmiu latach przerwy, była koncertowa „Live in Paris”, nagrana w listopadzie 1986, w słynnym klubie New Morning w Paryżu. W Stanach płyta ukazała się dopiero w 1989.

Scott Yanow z „Allmusic” napisał: „To nagranie zapoczątkowało jej artystyczny powrót, i pokazało, jak rozwinęła się i dojrzała w czasie tych lat, spędzonych w Europie. Wspierana na płycie przez rasową francuską sekcję rytmiczną, Bridgewater zaprezentowała porywającą i kreatywną formę”.

Na albumie znalazły się wielkie standardy jazzowe, jak „All Blues”, „Misty” czy „How High the Moon”:
Dee Dee Bridgewater – vocal
Hervé Sellin – piano
Antoine Bonfils – bass
André Ceccarelli – drums
„All Blues” (Miles Davis) from „Live in Paris” 1987

„Misty” (Erroll Garner) from „Live in Paris” 1987

„How High the Moon” (Nancy Hamilton) from „Live in Paris” 1987

MUSICAL „LADY DAY” 1989
Dwa lata później, zagrała rolę Billie Holiday w musicalu „Lady Day”, za którą została nominowana do Nagrody im. Laurence’a Oliviera:
Dee Dee Bridgewater – Live @ „Lady Day” The Billie Holiday Musical – Montage 1989

„VICTOM of LOVE” 1989

W 1989 nagrała z Rayem Charlesem słynną piosenkę „Precious Thing”, która pojawiła się na jej kolejnym albumie – „Victim of Love”.
Płyta zawierała kompozycje autorstwa w większości samej Dee Dee, ale także Ronnie’ego Birda i Michela Legranda. Album był powrotem do lekkich dźwięków pop i R’n’B:
Dee Dee Bridgewater & Ray Charles – „Precious Thing” from „Victim of Love” 1989

„Wall of Love” from „Victim of Love” 1989

„IN MONTREUX” 1990 (wyd. 1992)

18 lipca 1990 Dee Dee wystąpiła podczas Montreux Jazz Festival, nagrywając w Casino de Montreux album koncertowy – „In Montreux”. Płyta ukazała się w 1992.
Scott Yanow z „AllMusic” zauważył: „Przeprowadzka Dee Dee Bridgewater do Francji spowodowała, że ​​obecnie wikalistka posiada stosunkowo niski profil jazzowy. Doskonały zestaw nagrań z Montreux na żywo powinien przywrócić jej jazzową reputację. Bridgewater jest w najwyższej formie – śpiewa z rozmachem i wrażliwością”.

Na krążku ponownie znalazły się największe hity jazzowe, m.in. „Strange Fruit” Lewisa Allana, „A Night in Tunisia” Dizzy’ego Gillespie’ego, „A Child Is Born” Thada Jonesa, czy „How Insensitive” Antônio Carlosa Jobima:
Dee Dee Bridgewater – vocal
Bert van den Brink – piano
Hein van de Geyn – bass
André Ceccarelli – drums
„A Child Is Born” (Thad Jones) from „In Montreux” 1990

https://www.youtube.com/watch?v=_Gu9K96IPRc

„How Insensitive (Insensatez)” (Antônio Carlos Jobim) from „In Montreux” 1990

DEE DEE & JEAN-MARIE DURAND

W 1991 DeeDee wyszła za mąż po raz trzeci, tym razem za Jeana-Marie Duranda, francuskiego promotora koncertów, z którym pozostaje w związku do dziś.

„KEEPING TRADITION” 1993

Kolejna płyta, „Keeping Tradition” z 1993, uzyskała nominację do Grammy, w kategorii Best Jazz Vocal Performance.
Album otwierał serię jej nagrań, wysoko ocenianych przez krytyków jazzowych. Scott Yanow z „Allmusic” przyznał albumowi cztery gwiazdki na pięć, i napisał: „Po 15-tu latach wykonywania szerokiej gamy muzyki, w większości komercyjnej, Dee Dee Bridgewater powróciła do jazzu! Ten zestaw, nagrany z jej regularnym francuskim kwartetem, odkrywa na nowo niektóre z jej ulubionych standardów. Płyta jest wysoce zalecana, podobnie jak wszystkie nagrania Dee Dee Bridgewater dla Verve Records”.

Na albumie pojawiły się m.in. standardy „Just One of Those Things” Cole’a Portera, „Fascinating Rhythm” George’a Gershwina, „Lullaby of Birdland” George’a Shearinga, czy „Sister Sadie” Horace’a Silvera:
Dee Dee Bridgewater – vocal
Thierry Eliez – piano
Hein van de Geyn – bass
André Ceccarelli – drums
„The Island” from „Keeping Tradition” 1993

„Lullaby of Birdland” from „Keeping Tradition” 1993

ZNOWU w STANACH. „LOVE and PEACE. A TRIBUTE to HORACE SILVER” 1995

W 1995, Bridgewater przeprowadziła się razem z mężem z powrotem do Stanów.

Rozpoczęła współpracę z Horace’em Silverem. Efektem był album „Love and Peace: A Tribute to Horace Silver”. Płyta została nominowana do Grammy, w kategorii Best Jazz Vocal Album:
Dee Dee Bridgewater – vocal
Stéphane Belmondo – trumpet
Lionel Belmondo – tenor sax
Thierry Eliez – piano
Horace Silver – piano (on „Nica’s Dream”, „Song for My Father”)
Jimmy Smith – Hammond organ
Hein van de Geyn – bass
André Ceccarelli – drums
Horace Silver osobiście zagrał na fortepianie w dwóch utworach:
„Nica’s Dream” from „Love and Peace: A Tribute to Horace Silver” 1995

„Song for My Father” from „Love and Peace: A Tribute to Horace Silver” 1995

„PRELUDE to KISS. THE DUKE ELLONGTON ALBUM” 1996

Kolejny tribute album, tym razem upamiętniający Duke’a Ellingtona. Wydanie zawierało 12 utworów, w tym popowe dźwięki Hollywood Bowl Orchestra.

Marcela Breton z „Jazz Times” napisała: „Czy naprawdę potrzebujemy kolejnej przeróbki twórczości Ellingtona? Już wystarczy! Ellington przyciąga prawie tyle samo uwagi, co John F. Kennedy Jr.”.
Mike Joyce w recenzji dla „The Washington Post” skomentował: „Muzyka Duke’a Ellingtona ma uspokajający wpływ na wokalistkę jazzową Dee Dee Bridgewater, i to dobrze. Bridgewater jest utalentowana, lubi podejmować długie wstawki scatowe, które czasami stają się zbyt rozwlekłe. Ale nie tutaj, nie na tej płycie”.

Ken Dryden z „AllMusic” zauważył: „Jej hipnotyczny, scatowy wstęp, wspierany przez bliskowschodnią perkusję i konchy Steve’a Turre’a, nadają temu wydawnictwu świeżość, której zwykle brakuje w podobnych hołdach dla Ellingtona”.
Dee Dee Bridgewater – vocal
Hassan Hakmoun – vocal, percussion, gimbra
Bobby Watson, Charles McPherson – alto sax
Wynton Marsalis – trumpet
Steve Turre – trombone
Cyrus Chestnut – piano
Ira Coleman – bass
Cyro Baptista – percussion
Jeff Hamilton – drums
Hollywood Bowl Orchestra, John Mauceri – conductor
„Midnight Indigo” from „Prelude to Kiss” 1996

„Bli-Blip” from „Prelude to Kiss” 1996

„Caravan” from „Prelude to Kiss” 1996

„DEAR ELLA” 1997

Długo wyczekiwaną nagrodę Grammy w najważniejszej dla Dee Dee kategorii jazzowej, Best Jazz Vocal Album, przyniosła jej płyta „Dear Ella” z 1997 – piękny hołd, złożony Elli Fitzgerald, rok po jej śmierci.

Raoul Hernandez z „Austin Chronicle” stwierdził: „Podobnie, jak w przyrodzie, w muzyce wszystko krąży i regeneruje się. Za każdego zmarłego Johna Coltrane’a pojawia się jakiś James Carter, za każdego Milesa Davisa – jakiś Terence Blanchard. Czasami wypełnienie pustego krateru zajmuje pokolenia. Jednak każdego dnia wyrastają nowe drzewa. Jednym z lasów, wymagających ponownego zasiewu, był las o nazwie „Satin Doll”, w którym kratery, pozostawione przez Billie Holiday, Sarah Vaughan i Ellę Fitzgerald, wciąż ziały pustką. Dopiero niedawno, Cassandra Wilson pomogła wypełnić tę lukę. A teraz – Dee Dee Bridgewater, wraz ze swoim albumem „Dear Ella”, jest gotowa stanąć po jej stronie”.

Na płycie, Dee Dee wróciła do współpracy ze swoim byłym mężem, Cecilem Bridgewaterem, który napisał część aranżacji, i zagrał na trąbce:
Dee Dee Bridgewater – vocal
Lou Levy – piano
Milt Jackson – vibraphone
Kenny Burrell – guitar
Antonio Hart, Jeff Clayton – alto sax
Teodross Avery, Bill Easley – tenor sax
Patience Higgins – baritone sax
Cecil Bridgewater, Byron Stripling, Ron Tooley, Diego Urcola – trumpet
Virgil Jones – trumpet, horn
Slide Hampton, Benny Powell, Robert Trowers – trombone
Clarence Banks – trombone, horn
Douglas Purviance – bass trombone
F. Robert Lloyd – horn
J. Anderson – tuba
R. Taylor – flute
R. Jowitt – clarinet
A. Wallbank – bass clarinet
R.J. Morgan – oboe
Boguslaw Kostecki, A. Noland, T. Williams, R. Wilson – violin
J. Graham and G. Jackson – viola
Peter Willison – cello
Ray Brown – bass
A. Hakin – percussion
Grady Tate, André Ceccarelli – drums
John Clayton – conductor
„Cotton Tail” from „Dear Ella” 1997

„A-Tisket, A-Tasket” from „Dear Ella” 1997

„LIVE at YOSHI’S” 1998 (wyd. 2000)

Album „Live at Yoshi’s”, nagrany na żywo w 1998, w Yoshi’s Jazz Club, w Oakland w Kalifornii, a wydany w 2000, przyniósł następną nominację do Grammy.

Płyta zawierała w większości utwory, które Dee Dee nagrała wcześniej na albumie „Dear Ella”, tym razem wykonane na żywo, na koncercie z okazji 81. rocznicy urodzin Elli (Fitzgerald zmarła w 1996).
Koncertowy „Live at Yoshi’s” był prawdziwym fajerwerkiem, gdzie wokalistka połączyła energię, wirtuozerię, swing, grację i humor, z radością muzykowania. Prestiżowy „Jazz Hot” napisał: „Potwierdza się to wszystko, co już podejrzewaliśmy wcześniej – Dee Dee Bridgewater jest jedną z największych artystek końca wieku i, gdy chodzi o wokalistykę jazzową, jedną z piękniejszych obietnic na następny wiek”:

Dee Dee Bridgewater – vocals
Thierry Eliez – Hammond organ, piano
Thomas Bramerie – bass
Ali Muhammed Jackson – percussion, drums
„Love for Sale” from „Live at Yoshi’s” 1998

„Cherokee” from „Live at Yoshi’s” 1998

„J’AI DEUS AMOURS” 2005

Po świetnej rekomendacji magazynu „Jazz Hot”, artystka nagrała w 2004 album „J’ai deus amours”, z brawurowymi, jazzowymi interpretacjami wielkich standardów muzyki francuskiej. Był to był pierwszy album Bridgewater z muzyką francuską. Wokalistka mieszkała we Francji przez ponad dwie dekady, i świetnie mówi po francusku:
Dee Dee Bridgewater – vocals
Marc Berthoumieux – accordion
Louis Winsberg, Patrick Manougian – guitar
Ira Coleman – bass
Minino Garay – drums, percussion
„J’ai deux amours”

„Ne me quitte pas”

„La vie en rose”

„Ne me quitte pas (Don’t Leave Me)” – Official Video 2004

W 2009 otwierała Jazz Festival w Szanghaju, gdzie zaśpiewała utwory Elli Fitzgerald, kompozycje Duke’a Ellingtona i inne standardy:
Dee Dee Bridgewater with Nicholas Bouloukos & JZ Big Band – „Sophisticated Lady”, Live @ Yunfeng Theater, Shanghai 2009

„ELEANORA FAGAN (1915-1959). TO BILLIE with LOVE” 2010

W 2011 zdobyła drugą Grammy, ponownie w prestiżowej kategorii Best Jazz Vocal Album, za płytę „Eleanora Fagan (1915-1959). To Billie with Love from Dee Dee Bridgewater”, nagraną w 2010, w hołdzie dla Billie Holiday.
Już wcześniej, bo pod koniec lat 80., Dee Dee występowała w biograficznej sztuce o Holiday.
Na albumie pojawiły się takie nazwiska, jak James Carter czy Christian McBride:
Dee Dee Bridgewater – vocals
James Carter – bass clarinet, alto flute, soprano sax, tenor sax
Edsel Gomez – piano
Christian McBride – bass
Lewis Nash – drums
„Lady Sings The Blues” from „To Billie with Love” 2009

„Good Morning, Heartache” from „To Billie with Love” 2009

https://www.youtube.com/watch?v=D1zwKfZOPhM

„Don’t Explain” from „To Billie with Love” 2009

„DEE DEE FATHERS” 2015

Dużym wydarzeniem był album „Dee Dee’s Feathers” z 2015, nagrany w marcu 2014, z trębaczem Irvinem Mayfieldem i 18-osobową New Orleans Jazz Orchestra.

Płyta została nagrana w Esplanade Studios, w zabytkowym kościele z 1920, przekształconym w studio muzyczne, i zlokalizowanym w sercu dzielnicy Tremé w Nowym Orleanie.
Dee Dee komentowała: „Pod wprawnym dowództwem Irvina Mayfielda, członkowie zespołu dokonali aranżacji. W ciągu trzech dni nagrywaliśmy, filmowaliśmy i śmialiśmy się z najbardziej niezwykłego doświadczenia, jakie miałam”.

Irvin Mayfield zaś opowiadał: „Ten album jest świadectwem ciągle wielkiego znaczenia Nowego Orleanu, nie tylko, jako kwitnącego miasta, ale także jako miejsca narodzin muzyki, przekazującej prawdę, miłość i piękno. Dee Dee Bridgewater prowadzi nas przez nowe doświadczenie artystyczne, jednocześnie nawiązując do ponad stuletniej tradycji geniuszów jazzu, jak Buddy Bolden, Jelly Roll Morton, Sidney Bechet i Louis Armstrong. Dee Dee udowadnia swoją sztuką, że Nowy Orlean to nie tylko miasto, ale przede wszystkim idea, dzięki której nasze serca i dusze czują się lepiej”.

„New Orleans” from „Dee Dee’s Feathers” 2015

„What a Wonderful World” from „Dee Dee’s Feathers” 2015

„MEMPHIS… YES, I’M READY” 2017

Najnowsza płyta Dee Dee, „Memphis… Yes, I’m Ready”, pochodzi z 2017.

Tym albumem wokalistka odbyła sentymentalną podróż do Memphis, gdzie urodziła się, i gdzie amerykańska muzyka odbiła swoje specyficzne piętno. To tutaj zbiły się w jedno jazz, blues, R’n’B, gospel, soul, i wszystko to, co określono słynnym Memphis Sound.

W ramach projektu, wokalistka współpracowała z Lawrence’em „Boo” Mitchellem, właścicielem Royal Studios w Memphis, gdzie dziadek Mitchella, Willie, produkował muzykę Ala Greena, Ann Peebles, Quiet Elegance i innych, dla jego wytwórni Hi Records.

Muzycy na albumie byli także w większości miejscowi.

Pojawiły się m.in. utwory „The Thrill Is Gone” B.B. Kinga, „Hound Dog” Big Mamy Thornton, gospelowy „Take My Hand, Precious Lord” Mahalii Jackson, „Why Am I Treated So Bad!” The Staple Singers czy „Try a Little Tenderness” Otisa Reddinga:
Dee Dee Bridgewater – vocal
Kirk Whalum – tenor sax, baritone sax
Lannie McMillan, Kirk Smothers – tenor sax
Marc Franklin – trumpet
Kameron Whalum – trombone
John Stoddart – keyboards
Charles Hodges – Hammond organ
Garry Goin – guitar
Lawrence „Boo” Mitchell – cymbals, electric bongos, tambourine
Jackie Clark – bass
James Sexton – drums
Sharisse Norman, Candise Rayborn-Marshall, Kevin Whalum, Stax Music Academy – backing vocals
„I Can’t Stand the Rain” from „Memphis… Yes, I’m Ready” 2017

„The Thrill Is Gone” from „Memphis… Yes, I’m Ready” 2017

„Try a Little Tenderness” from „Memphis… Yes, I’m Ready” 2017

DYSKOGRAFIA

Dee Dee Brigdewater w ciągu swojej dotychczasowej kariery wydała 21 albumów autorskich, zaś gościnnie wystąpiła na na jedenastu innych, m.in. Franka Fostera, Stanleya Clarke’a, Cecila McBee czy Christiana McBride’a.

Albumy autorskie:
1974: Afro Blue
1976: Dee Dee Bridgewater
1977: Just Family
1979: Bad for Me
1980: Dee Dee Bridgewater
1987: Live in Paris
1989: Victim of Love
1992: In Montreux
1993: Keeping Tradition
1995: Love and Peace: A Tribute to Horace Silver
1996: Prelude to a Kiss: The Duke Ellington Album
1997: Dear Ella
2000: Live at Yoshi’s
2002: This Is New
2005: J’ai deux amours
2007: Red Earth. A Malian Journey
2010: Eleanora Fagan (1915-1959): To Billie with Love
2011: Midnight Sun – compilation
2015: Dee Dee’s Feathers
2017: Memphis… Yes, I’m Ready.

PIOSENKI w FILMACH

1973: Coffy – on „Coffy Baby”, „Coffy Is the Color”
1989: Try This One for Size
1984: The Brother from Another Planet – on „Getaway”, „Boss of the Block”
1990: Présumé dangereux – on „Turning Round”
1994: La Vengeance d’une Blonde – with Philip Bailey on „People and Places”
2005: Monster-in-Law – on „Into My Soul”
2014: Elsa & Fred – on „Step 1”

ROLE w FILMACH

1976: Everybody Rides the Carousel – animated film
1979: The Fish That Saved Pittsburgh – as Brandy
1980: Benson – as Michelle
1982: Another Life – as Samantha Marshall
1983: Night Partners – as Gloria
1983: The Wiz – as Glinda, the Good Witch of the South (TV version of Broadway Musical)
1984: The Brother from Another Planet – as Malverne Davis
1993: Highlander: The Series – as Carolyn Lamb
1993: Falstaff on the Moon – short film
1998: Corps plongés (It’s Not About Love) – as la femme au verre du lait
2007: Go West! A Lucky Luke Adventure – as Molly.

DEE DEE w POLSCE

W Polsce Dee Dee wystąpiła kilkukrotnie.
W 2009 podczas Ladies’ Jazz Festival w Gdyni.
W 2010 podczas Bielskiej Zadymki Jazzowej, gdzie otrzymała statuetkę Anioła Jazzowego.
25 kwietnia 2018 w Ostrowie Wielkopolskim, w ramach festiwalu Jazz w Muzeum, a 26 kwietnia 2018 – w NOSPR w Katowicach.

ŻYCIE PRYWATNE

Bridgewater jest matką trojga dzieci. Ma dwie córki – Tulani Bridgewater-Kowalski, z małżeństwa z trębaczem jazzowym, Cecilem Bridgewaterem, oraz Chinę Moses, z małżeństwa z reżyserem teatralnym, filmowym i telewizyjnym, Gilbertem Mosesem, a także syna, Gabriela Duranda, z jej ostatniego małżeństwa, z francuskim promotorem koncertów, Jean-Marie Durandem.
Tulani Bridgewater-Kowalski pełni funkcję menadżerki w firmie Bridgewater Artists Management, a także prowadzi wytwórnię Bridgewaterów – DDB Productions Inc. and DDB Records.
China Moses jest popularną piosenkarką jazzową, R&B, soulową i popową, autorką tekstów, producentką, a także prowadzi programy radiowe oraz telewizyjne w MTV. Często pojawia się na scenie razem z matką:
Dee Dee Bridgewater & China Moses with The New Orleans – Live 2015

Posłuchajmy:
Dee Dee Bridgewater – Live in Bern, Switzerland 1996
Dee Dee Bridgewater – vocal
David Sanchez – alto sax
Hein van de Geyn – bass

Dee Dee Bridgewater with Ray Brown Trio & WDR Big Band – „Bye Bye, Blackbird”, Tribute to Ella Fitzgerald, Live @ The Jazzfest Berlin, Germany 1997 https://www.youtube.com/watch?v=fiLsvqumVqg
„Caravan” – Live @ International Jazzwoche, Burghausen 1998

Dee Dee Bridgewater – Live @ Jazz in Marciac, France 2000
Dee Dee Bridgewater – vocal
Thierry Eliez – piano, organ
Thomas Bramerie – bass
Andre Ceccarelli – drums

„Song for My Father” – Live 2002

„God Bless the Child”, Live @ North Sea Jazz 2011

Dee Dee Bridgewater, Irvin Mayfield & the New Orleans Jazz Orchestra – „House of the Rising Sun”, Live Studio Session 2015

Dee Dee Bridgewater – Live @ Heineken Jazzaldia, Plaza de la Trinidad, Donosti, Full Concert 2015

„Hound Dog” / „Why (Am I Treated So Bad)?” / „B.A.B.Y.” – Live @ NPR Music 2018

Dee Dee Bridgewater & Memphis Soulphon – „Giving Up” / „Going Down Slow”, Live @ International JazzFest 2018

„Peace” – Live @ Lincoln Center, NYC 2019
Dee Dee Bridgewater – vocal
Gary Bartz – sax
George Cables – piano
Ray Drummond – bass
Jimmy Cobb – drums

Dee Dee Bridgewater Meets Berklee – „Fine and Mellow” (Billie Holiday), Live at Berklee 2020
Dee Dee Bridgewater – vocal
Akili Bradley – trumpet
Anastassiya Petrova – organ, piano
Hatsune Hirakura – piano
Mwansi Harriott – guitar
Devon Gates – drums
Ivanna Cuesta Gonzalez – drums

Dee Dee Bridgewater talks with Jacque Reid about upcoming performances, music and more – Live 2021

HAPPY 71st BIRTHDAY to DEE DEE BRIDGEWATER !!!

Fot. 2019 (Herbie Hancock Institute) / 1974 (album cover) / 1984 (last.fm) / 1992 (soulwalking.co.uk) / 2011 (Pinterest) / 2013 (jazz.pl)