Diana Krall

Tribute to Ella Fitzgerald w Carnegie Hall, koncert, promujący „Songbook” Benny’ego Cartera w Lincoln Center czy Free Jazz Festival ’97

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. YouTube, Erin Ehrlich, George Pimentel, Lolo Vasco

Diana Krall 2021
Fot. YouTube

Diana Krall 1997
Fot. Erin Ehrlich

Diana Krall 2000
Fot. George Pimentel

Diana Krall 2019 Heineken Jazzaldia, San Sebastian
Fot. Lolo Vasco


 
Dziś, 16 listopada 2021. swoje 57. urodziny świętuje

DIANA KRALL

(ur. 16 listopada 1964),

kanadyjska wokalistka i pianistka jazzowa, od 1990 mieszkająca na stałe w Stanach. Celebrytka i gwiazda jazzu, znana z przydymionego, kontraltowego wokalu.

Krytykowana coraz częściej za uporczywe trzymanie się standardów Great American Songbook, Diana nadal nie podejmuje wielkich muzycznych wyzwań. Wykonuje bezpieczne aranżacje standardowe. Jednak dobrze zna swoich słuchaczy, i świadomie porusza się w uwielbianej przez fanów stylistyce, każdą kolejną płytą umacniając swą pozycję w świecie jazzu.

Subtelna pianistka i wokalistka, jest dzisiaj spadkobierczynią tradycji Bessie Smith i Shirley Horn.

Sprzedała ponad 6 mln albumów w USA, i ponad 15 mln na całym świecie.

W 2009 magazyn „Billboard” nazwał ją Drugą Jazzową Artystką Dekady, i uznał za jedną z najlepiej sprzedających się artystek swoich czasów.

Krall jest jedyną wokalistką jazzową, która miała osiem albumów, debiutujących na szczycie listy Billboard Jazz Albums.

Do tej pory zdobyła dwie Grammy (7 nominacji) i osiem kanadyjskich Juno (13 nominacji).

Została odznaczona Order of British Columbia, jest też Oficerem Orderu Kanady.

Jest pianistką, wytypowaną przez Steinway & Sons do występowania wyłącznie z fortepianami Steinwaya w sesjach nagraniowych i na koncertach.

DZIECIŃSTWO

Diana urodziła się w Kanadzie, w mieście Nanaimo, w Kolumbii Brytyjskiej, na wyspie Vancouver.

Pochodzi z muzykalnej rodziny. Ojciec, Stephen James „Jim” Krall, z zawodu księgowy, grał amatorsko na fortepianie i namiętnie gromadził płyty. Diana otrzymała od niego 78 cennych, szelakowych płyt, i odziedziczyła pasję do fortepianu. Wychowywała się na muzyce takich artystów, jak Nat King Cole, Bill Evans czy Frank Sinatra.

Matka, Adella, nauczycielka z zawodu, śpiewała w chórze wspólnotowym. Po babce i matce Diana odziedziczyła głos.

MUZYKA

W wieku 4 lat, Diana rozpoczęła naukę gry na fortepianie.

W liceum była członkiem uczniowskiej grupy jazzowej. W wieku 15 lat zaczęła profesjonalnie grać w lokalnych restauracjach w Nanaimo.

W 1980, podczas Vancouver Jazz Festival, wygrała stypendium do prestiżowego Berklee College of Music w Bostonie, gdzie studiowała w latach 1980-1983.

W 1984 wzięła udział w Nanaimo Jazz oraz Bud Shank’s Jazz Workshop. Pierwszy raz zagrała wówczas z perkusistą Jeffem Hamiltonem, który zarekomendował Dianę wybitnemu basiście jazzowemu, Rayowi Brownowi. Współpraca Diany z Brownem trwała później aż do jego śmierci w 2002.

W tym samym roku, Diana podjęła specjalistyczne studia w ramach Canada Arts Council Grant.

W latach 1988-1989 odbyła pierwszą trasę koncertową, występując w hotelowych restauracjach Ameryki i Europy (Szwecja i Szwajcaria).

W Zurychu spotkała kompozytora, aranżera, pianistę, trębacza i puzonistę, Vince’a Benedettiego, z którym nagrała pierwszy album – „Heartdrops. Vince Benedetti Meets Diana Krall


PRZEPROWADZKA do USA. ROZWÓJ KARIERY

Karierę solową rozpoczęła na początku lat 90.

W 1990 przeniosła się z Kanady do Nowego Jorku, gdzie występowała w trio.

„STEPPING OUT” 1993

Debiutancka płyta Diany Krall, „Stepping Out”, ukazała się w 1993. Nagrała ją z basistą, Johnem Claytonem, i perkusistą, Jeffem Hamiltonem:

„Stepping Out” – Full Album with Bonus Track „Summertime” 1993

„ONLY TRUST YOUR HEART” 1995

W 1995 zrealizowała drugi album – „Only Trust Your Heart”, który został wyprodukowany przez słynnego Tommy’ego LiPumę.

W nagraniach wzięli udział:
Diana Krall – piano, vocal
Stanley Turrentine – tenor sax
Ray Brown, Christian McBride – bass
Lewis Nash – drums.

Europejsko-japońska trasa koncertowa przyniosła wspaniałe recenzje i zachwyt publiczności, a młoda pianistka i wokalistka stała się z dnia na dzień sławna.

Na tym albumie Diana sięgnęła po standardy takich sław, jak Benny Carter, Peggy Lee, Duke Ellington, Curtis Lewis czy Ray Brown:
„Broadway” from „Only Trust Your Heart” 1995

„I’ve Got the World on a String” from „Only Trust Your Heart” 1995

„Just Squeeze Me (But Please Don’t Tease Me)” from „Only Trust Your Heart” 1995

„ALL for NAT KING COLE” 1996

Prawdziwy przełom w jej karierze przyszedł w 1996, wraz z płytą „All for You. A Dedication to the Nat King Cole Trio”, dedykowanej zespołowi Nat King Cole’a, i nagranej z udziałem gitarzysty, Russella Malone’a, basisty Paula Kellera, pianisty Benny’ego Greena i perkusisty Steve’a Kroona. Płytę wydało Impulse! / GRP:
„You’re Looking at Me” from „All for You. A Dedication to the Nat King Cole Trio” 1996

„I’m an Errand Girl for Rhythm” from „All for You. A Dedication to the Nat King Cole Trio” 1996

W 1997 płyta przyniosła Dianie nominację do Grammy, w kategorii Best Jazz Vocal Performance.

„New York Times” wybrał album do dziesiątki najlepszych płyt roku, a na prestiżowej liście bestsellerów jazzu „Billboardu” album utrzymywał się przez ponad 70 tygodni!

Diana wzięła udział w wielu koncertach, m.in. Tribute to Ella Fitzgerald w Carnegie Hall, koncercie, promującym „Songbook” Benny’ego Cartera w Lincoln Center czy Free Jazz Festival ’97

„LOVE SCENES” 1997

W 1997 odniosła kolejny sukces albumem „Love Scenes”, wydanym przez Impulse!, i wyprodukowanym ponownie przez Tommy’ego LiPumę. Na płycie wystapiło trio:
Diana Krall – vocal, piano
Russell Malone – guitar
Christian McBride – bass.

Nominacja do Grammy, ponownie w kategorii Best Jazz Vocal Performance, oraz światowa trasa koncertowa, ugruntowały pozycję Diany na jazzowej scenie.

Na płycie Diana po raz kolejny sięgnęła do ukochanych standardów Peggy Lee, Jacka Lawrence’a, Iry i George’a Gershwinów, Victora Younga, Binga Crosby czy Luiza Bonfy:

„I Don’t Know Enough about You” from „Love Scenes” 1997

„All or Nothing at All” from „Love Scenes” 1997

JAZZ JAMBOREE 1997

22 października 1997 Diana Krall wystąpiła ze swoim, wiernym od początku kariery, gitarzystą, Rusellem Mallone’em, oraz basistą, Benem Wolfe, w Polsce, w Studio im. Agnieszki Osieckiej, w ramach Jazz Jamboree.

NEWPORT 1998

W 1998 pojawiła się na Newport Jazz Festival – Full Concert Live

„WHEN I LOOK in YOUR EYES” 1999

Kolejna płyta , „When I Look in Your Eyes” z 1999, osiągnęła milion sprzedanych egzemplarzy, co, w wypadku muzyki jazzowej, jest rzeczą absolutnie niezwykłą.

Krążek był nominowany do Grammy, w kategorii Album of The Year, jako pierwszy od 25 lat album jazzowy w tej kategorii. Płyta ostatecznie zdobyła dwie Grammy, w kategoriach Best Jazz Vocal Performance dla Diany, oraz Best Engineered Album Non-Classical, dla Ala Schmitta.

Z tą płytą Diana przeniosła się do wytwórni Verve Records, a producentów albumu było aż trzech – David Foster, Tommy LiPuma i Johnny Mandel.

Skład:
Diana Krall – vocal, piano
Alan Broadbent – piano
Russell Malone – guitar
Larry Bunker – vibraphone
Pete Christlieb – sax
Chuck Berghofer, John Clayton, Ben Wolfe – bass
Jeff Hamilton, Lewis Nash – drums.

Po raz kolejny, na albumie pojawiły się sprawdzone standardy Irvinga Berlina, Cole’a Portera czy George’a Gershwina, ale także piosenka duetu Lennon / McCartney – „P.S. I Love You”

i Clinta Eastwooda – „Why Should I Care”

W sierpniu 2000 Krall połączyła siły z Tonym Bennettem, by odbyć trasę koncertową, obejmującą 20 miast

„THE LOOK of LOVE” 2001

Kolejną płytę, „The Look of Love” z 2001, nagrała dla Verve, z towarzyszeniem London Symphony Orchestra.
Był to pierwszy album Krall, który znalazł się na szczycie kanadyjskiej listy Canadian Albums Chart.
Tło albumu stanowiły orkiestrowe aranżacje Johnny’ego Mandela.
Płyta została uhonorowana Grammy, ponownie dla Ala Schmitta, w kategorii Best Engineered Album Non-Classical. Otrzymała także kanadyjską nagrodę Juno – odpowiednik amerykańskiej Grammy, dla Diany Krall, w kategorii Album Roku.
Autorami standardów miłosnych na albumie ponownie były kompozytorskie sławy – George i Ira Gershwinowie, Victor Young, Consuelo Velázquez, Johnny Mercer, Arthur Hamilton, Burt Bacharach.
Tytułowy utwór to cover standardu „Casino Royale”, spopularyzowanego pod koniec lat 60. przez Dusty Springfield i Sérgio Mendesa:
„The Look of Love” Official Video 2001

W utworze „S’ Wonderful” aranżer Claus Ogerman użył orkiestracji, podobnej do tej, którą napisał João Gilberto w 1976, na swój album „Amoroso”:

„S’ Wonderful” from „The Look of Love” 2001

https://www.youtube.com/watch?v=PQ9x01ytWMU

Jim Santella z portalu „All About Jazz” skomentował: „Bujne smyczki i szybujące flety otaczają delikatny wokal Diany Krall. Nawet jej mocne przerywniki fortepianowe przybierają kształt dryfujących mgieł, poprzez zgrabne połączenie z orkiestrowymi barwami. To wszystko, wraz z przydymionym wokalem Diany, sprawia, że album Krall łatwo dociera do szerokiego grona publiczności. Nie ma w tym nic złego – po prostu fani jazzu zwykle chcą improwizowanych zagrywek, połączonych z łatwo wyczuwalnymi melodiami. Interpretując klasyczne piosenki miłosne, Krall zmienia swoje zainteresowania, zmierzając ku romantyzmowi. Cały obraz przesłania jednak zbyt duża orkiestra smyczkowa”.

„Love Letters” from „The Look of Love” 2001

https://www.youtube.com/watch?v=jVkHoEhANvk

„Cry Me a River” „The Look of Love” 2001

https://www.youtube.com/watch?v=BUDu64GUT7o

„Besame Mucho” „The Look of Love” 2001

„LIVE in PARIS” 2002

W 2002 Diana wydała pierwszy album koncertowy – „Live in Paris”.

Film DVD został nakręcony podczas koncertów Krall w paryskiej Olympii, w dniach 29 listopada – 2 grudnia 2001, i zawierał utwory z jej platynowych albumów, wykonane tym razem na żywo:

„Look of Love”, Live In Paris, 2001

Live In Paris – Full Concert 2001, Part 1

Album „Live in Paris” od początku był skazany na Grammy, którą faktycznie otrzymał w 2003, w kategorii Best Jazz Vocal Album. Otrzymał też kanadyjską nagrodę Juno, w kategorii Jazz Vocal Album of the Year.

„Billboard” umieścił album na 8. miejscu rankingu Top Jazz Albums of the Decade.

W samych Stanach, album sprzedał się w ponad 500 tys. egzemplarzy, a DVD – w ponad 200 tys. egzemplarzy.

KRALL & NATALIE COLE 2001

W tym samym roku, Diana nagrała, w duecie z Natalie Cole, piosenkę „Better Than Anything”, a cały album „Cole Ask a Woman Who Knows” nominowany był do Grammy, w kategorii Best Pop Collaboration with Vocals:
Natalie Cole & Diana Krall – „Better Than Anything”, Live 2001

„THE GIRL in the OTHER ROOM” 2004

W 2004 Diana wydała swój siódmy album, i kolejny przełomowy – „The Girl in the Other Room”, w dalszym ciągu dla Verve.

To najważniejsza płyta w dyskografii Diany, bowiem zawiera, oprócz coverów, także po raz pierwszy jej autorskie kompozycje, napisane po części wspólnie z mężem, Elvisem Costello.

W wywiadzie dla „USA Today”, Diana wyznała, że już wcześniej chciała spróbować pisania piosenek, ale brakowało jej pewności siebie. „Zaczęłam pisać teksty, gdy byłam studentką, ale tak naprawdę nie miałam odwagi, by to kontynuować. Ten album jest wyjątkowy – nigdy wcześniej nie zrobiłam czegoś tak osobistego”.

Przedostatnia piosenka z albumu, „I’m Coming Through”, dotyczyła śmierci jej matki w 2002:
„I’m Coming Through” from „The Girl in the Other Room” 2004

W składzie na płycie znalazło się aż trzech wybitnych perkusistów, w tym jedna kobieta – Terri Lyne Carrington:
Diana Krall – vocal, piano
Neil Larsen – Hammond organ
Anthony Wilson – guitar
John Clayton, Christian McBride – bass
Terri Lyne Carrington, Peter Erskine, Jeff Hamilton – drums.

Oprócz piosenek, które Diana napisała wspólnie z Costello, wokalistka odbiegła na tej płycie od standardów, które zamieszczała regularnie na poprzednich albumach. Wykonała tu utwory współczesnych autorów, jak Costello, Tom Waits czy Joni Mitchell:

„The Girl in the Other Room” Live @ The Montreal Jazz Festival 2004

Znalazła się tu także piosenka Chrisa Smithera, „Love Me Like a Man”, którą wcześniej wykonywała Bonnie Raitt:
„Love Me Like a Man” from „The Girl in the Other Room” 2004

Krall nagrała również cover utworu „Stop This World”, autorstwa Mose’a Allisona:
„Stop This World” from „The Girl in the Other Room” 2004

MONTREAL 2004

W tym samym roku, Diana wystąpiła przed 15-tysięczną publicznością w Montrealu, co zarejestrowała na DVD:
„Live at the Montréal Jazz Festival” – Live Full Concert 2004

KRALL & RAY CHARLES 2004

Następnie dołączyła do Raya Charlesa, na jego albumie „Genius Loves Company”, w utworze „You Do Not Know Me”

POLAND, ERA JAZZU 2004

7 grudnia 2004, w ramach Ery Jazzu, Diana Krall dała koncert w Sali Kongresowej w Warszawie.

KOLEJNE ALBUMY

W latach 2005-2006 ukazały się płyty „Christmas Songs” (2005, with Clayton-Hamilton Jazz Orchestra) oraz „From This Moment On” (2006), kóry zadebiutował na pierwszym miejscu Canadian Albums Chart, co uczyniło go trzecim albumem numer jeden Diany Krall w Kanadzie, a także został nominowany do Grammy, w kategorii Best Jazz Vocal Album

LIVE in RIO 2008

26 maja 2009 na rynek trafiło video koncertowe Diany – „Live in Rio 2008”, gdzie wystapili:
Diana Krall – piano, vocal
Jeff Hamilton – tambore
Anthony Wilson – guitar
John Clayton – bass
Paulinho DaCosta – percussion.
„So Nice” – Live in Rio 2008

„Live in Rio 2008” – Live Full Concert 2008

„QUIET NIGHTS” 2009

W marcu 2009 Krall wydała swój dziesiąty album studyjny – „Quiet Nights”, w dalszym ciągu pod skrzydłami Verve Records.

Płyta od razu trafiła na szczyty rankingów sprzedaży. Album był pierwszą współpracą Krall z aranżerem Clausem Ogermanem, od czasu „Live in Paris” z 2002, a także jej pierwszą pracą studyjną z Ogermanem, od czasu „The Look of Love” z 2001.

W 2010 utwór tytułowy przyniósł Clausowi Ogermanowi Grammy, w kategorii Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocalist(s).

Na płycie wystąpili:
Diana Krall – piano, vocal
Rosemary Clooney – vocal
Nino Tempo – tenor sax
Gary Foster – alto sax
Bob Summers, George Graham – trumpet
Chauncey Welsch – trombone
John Oddo – piano
Oscar Castro-Neves, John Pizzarelli – guitar
Chuck Berghofer – bass guitar
Paulinho da Costa, Walfredo De Los Reyes Jr. – percussion
John Ferraro , Jeff Hamilton – drums.

Tytuł albumu pochodził od anglojęzycznego standardu bossa novy „Corcovado” – „Quiet Nights of Quiet Stars”, napisanego przez Antônio Carlosa Jobima, z tekstem Viníciusa de Moraesa i Gene’a Leesa, bardzo popularnego na początku lat 60.

„Quiet Nights” – Official Video 2009

Prawie cała płyta poświęcona była utworom autorstwa lub współautorstwa Antônio Carlosa Jobima. Znalazły się tu takie utwory, w których Jobim miał współudział lub które napisał sam, jak „Corcovado (Quiet Nights of Quiet Stars)”, „The Boy from Ipanema”, „Wave”, „One Note Samba”, „Dindi”, „Waters of March (Aguas de Março)”, „Meditation”, „Once I Loved” oraz „How Insensitive”.

Utwór „How Insensitive” („Insensatez”) Krall już wcześniej umieściła na płycie „From This Moment On” z 2006, a także wykonała utwór „The Boy from Ipanema”, wspólnie z Rosemary Clooney, na jej albumie „Brasil” z 2000:
„The Boy from Ipanema” from „Quiet Nights” 2009

POLAND 2009

W listopadzie 2009 Diana wystąpiła trzy razy w Polsce:
6 listopada 2009 w warszawskiej Sali Kongresowej

7 listopada w Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu, oraz 25 listopada w Hali Stulecia we Wrocławiu.

„GLAD RAG DOLL” 2012

W październiku 2012 wydała jedenasty album – „Glad Rag Doll”, w dalszym ciągu dla Verve.

Album został wyprodukowany przez T Bone’a Burnetta, który również zagrał tu na gitarze elektrycznej.

Na płycie znalazły się głównie melodie jazzowe z lat 20. i 30., pochodzące z kolekcji rzadkich płyt 78 rpm ojca Diany.

Wystąpili:
Diana Krall – vocal, piano
T Bone Burnett – electric guitar
Marc Ribot – electric guitar, acoustic guitar, banjo, 6-strings bass
Bryan Sutton – electric guitar, acoustic guitar, baritone guitar
Colin Linden – electric guitar, dobro
Howard Coward (aka Elvis Costello) – tenor guitar, ukulele, mandola, backing vocals
Keefus Ciancia – keyboards
Dennis Crouch – acoustic guitar, bass
Jay Bellerose – drums.

„Glad Rag Doll” 2012

„There Ain’t No Sweet Man that’s Worth the Salt of My Tears” from „Glad Rag Doll” 2012

POLNAD 2012

W listopadzie 2012 Diana ponownie trzy razy wystąpiła w Polsce, z materiałem z najnowszej płyty:

11 listopada w Sali Kongresowej w Warszawie

15 listopada w hali Sportowo-Widowiskowej w Gdyni, oraz 16 listopada w hali Orbita we Wrocławiu.

„WALLFLOWER” 2015

3 lutego 2015 na rynek trafił „Wallflower”, dwunasty album studyjny Diany.

Trasa, wspierająca album, Wallflower World Tour, rozpoczęła się w Bostonie 25 lutego 2015.

Ścieżki na albumie to covery różnych przebojów popowych i rockowych. Znalazły się tu utwory zespołów Eagles, The Mamas & the Papas, Delaney & Bonnie, 10CC, Crowded House, a także Eltona Johna, Bernie’ego Taupina, czy Gilberta O’Sullivana:

„Alone Again (Naturally)” with Michael Bublé (Gilbert O’Sullivan)

„Sorry Seems to Be the Hardest Word” (Elton John), Live 2015

„California Dreamin'” (The Mamas & the Papas), Live @ Le Grand Studio RTL, 2015

„Desperado” (Eagles), Live 2015

Tytułowy utwór, „Wallflower”, pochodził z płyty „Bootleg Series” Boba Dylana, a oryginalnie był wykonywany przez Douga Sahma. Diana zaśpiewała go w towarzystwie Blake’a Millsa:
„Wallflower” – Live TV Session 2015

Jedyny utwór, który nigdy wcześniej nie został wydany, to „If I Take You Home Tonight” Paula McCartneya. Tę piosenkę, w klimacie jazzowym, McCartney napisał na swój album „Kisses on the Bottom”, przy którym współpracował z Krall. Chociaż utwór nie pasował do albumu „Wallflower”, Diana zapytała Paula, czy mogłaby ją nagrać, a on dał jej swoje błogosławieństwo:
„If I Take You Home Tonight” – Live @ Le Grand Studio RTL, 2015

„TURN UP the QUIET” 2017

5 maja 2017 ukazał się trzynasty album studyjny Diany – „Turn Up the Quiet”. Artystka ponownie znalazła tutaj nowe brzmienia i nowy wyraz dla ogranych, słynnych standardów jazzowych.

Wydanie japońskie zawierało dwunasty, bonusowy utwór – „How Deep Is the Ocean”

Krall wyjaśniła: „Myślałam o tych utworach od dawna. Możliwość nagrywania z moimi najlepszymi muzycznymi przyjaciółmi pozwoliła mi na opowiedzenie tych histori dokładnie tak, jak zamierzałam. Czasami trzeba po prostu wyciszyć się, i posłychać pewnych rzeczy trochę uważniej”.

Zaprosiła na album elitę współczesnych muzyków, jak Alan Broadbent, który był tu autorem aranżacji orkiestrowych i dyrygował orkiestrą w kilku utworach. Ponownie połączyła siły z Christianem McBride’em i Russellem Malone’em, oraz perkusistą, Jeffem Hamiltonem, i basistą, Johnem Claytonem Jr.

„Turn Up the Quiet” to ostatni album Diany, zrealizowany z jej wieloletnim producentem i przyjacielem, Tommym LiPumą. LiPuma zmarł w marcu 2017, w wieku 80 lat. Tommy rozpoczął współpracę z Dianą jeszcze w 1995, przy albumie „Only Trust Your Heart”.

Na płycie „Turn Up the Quiet” wystąpił 32-osobowy skład muzyków, grających na 14 parach skrzypiec, 4 wiolonczelach, 3 kontrabasach, i wielu innych instrumentach.

„L-O-V-E” from „Turn Up the Quiet” 2017

„Night and Day” from „Turn Up the Quiet” 2017

„LOVE IS HERE to STAY” 2018

Album „Love Is Here to Stay”, wydany 14 września 2018, został nagrany wspólnie z Tonym Bennettem.

Na płycie zagrała nowojorska grupa jazzowa Bill Charlap Trio.

Wszystkie utwory pochodziły z Great American Songbook, i zostały skomponowane przez George’a Gershwina, z tekstami Iry Gershwina.

„Diana Krall i Tonny Bennett w uroczy, swingowy i pozbawiony udziwniania sposób, bawią się standardem, tak, jakby to były li tylko przebojowe, proste piosenki. Wyjątkowy głos Krall jeden z krytyków porównał do mieszaniny whisky z miodem. Jest jedną z niewielu wokalistek, która, z niezrównaną oryginalnością, tworzy swoje niepowtarzalne brzmienie, i jednocześnie wpisuje się w tradycyjny klimat jazzu i swingu. Obsypywana komercyjnymi laurami, pozostaje jednak cały czas pianistką i wokalistką jazzową, wnosząc do tego gatunku świeżość i nowoczesność. Dla wielu, to właśnie ona jest dziś ikoną jazzowego śpiewu. Wspaniała muzyka, doskonała interpretacja, ciekawy estradowy wizerunek oraz niepospolita uroda, sprawiają, że Diana Krall. jazzowa wokalistka i pianistka, jest równie popularna i ceniona, jak największe gwiazdy filmu i pop estrady” (Dionizy Piątkowski).

Bennett i Krall są przyjaciółmi od ponad dwóch dekad. Diana wcześniej brała udział w nagraniu dwóch albumów Bennetta – „Duets: An American Classic” (2006) i „Playin’ with My Friends: Bennett Sings the Blues” (2001).

Płyta „Love Is Here to Stay” to ich pierwsze wspólne pełnowymiarowe wydawnictwo.

Utwór „Fascinating Rhythm”, oryginalnie nagrany przez Bennetta po raz pierwszy w 1949, przyniósł Rekord Guinnessa w „najdłuższym okresie pomiędzy wydaniem oryginalnego nagrania a ponownym nagraniem tego samego singla przez tego samego artystę” – 68 lat i 342 dni:
Tony Bennett, Diana Krall – „Fascinating Rhythm”, Official 2018

Tony Bennett, Diana Krall – „S’ Wonderful”, Live 2018

Tony Bennett, Diana Krall – „Love Is Here To Stay”, Official 2018

POLAND 2019

Diana Krall wystąpiła o raz kolejny w Polsce, tym razem w Krakowie, w 28 czerwca 2019.

„THIS DREAM of YOU” 2020

25 września 2020 ukazał się najnowszy, piętnasty album studyjny Krall – „This Dream of You”. Nagrania pochodziły z sesji z lat 2016-2017, przy których Krall pracowała ze swoim przyjacielem i wieloletnim partnerem artystycznym, Tommym LiPumą, przed jego śmiercią w 2017.

„This Dream of You”, wyprodukowany przez Dianę w maju 2020, został zmiksowany przez Ala Schmitta, który ściśle współpracował z artystką, by osiągnąć intymność przekazu, i maksymalnie uwypuklić barwę głosu Krall.

Krall wystąpiła na płycie w kwartecie, złożonym ze stale współpracujących z nią muzyków – Johnem Claytonem, Jeffem Hamiltonem oraz Anthonym Wilsonem, w utworach „Almost Like Being In Love” i „That’s All”, jak również w trio, z Christianem McBride’em i Russellem Malone’em, z którymi wykonała „Autumn in New York” i „There’s No You”.

Na płycie nie zabrakło duetów, jak we wspaniałym, nagranym za pierwszym podejściem przez Krall i basistę Johna Claytona, „I Wished on the Moon”, oraz w dwóch kolejnych – „More Than You Know” i „Don’t Smoke in Bed”, z akompaniamentem pianisty, Alana Broadbenta, który opracował również orkiestrację instrumentów smyczkowych do „But Beautiful” i „Autumn In New York”.

Ostatnia sesja nagraniowa do albumu miała miejsce w Capitol Studios, z udziałem zespołu w składzie: gitarzysta Marc Ribot, skrzypek Stuart Duncan, kontrabasista Tony Garnier, i perkusista Karriem Riggins. Wspólnie wykonali „Just You, Just Me” i „How Deep Is The Ocean” Irvinga Berlina, oraz piosenkę Boba Dylana „This Dream of You”, w której na akordeonie zagrał Randall Krall, syn Diany.

Jak mówi Diana, „This Dream of You” to muzyka na te czasy, a zarazem nagranie ponadczasowe, przywodzące na myśl film, którym możesz się z kimś podzielić, bo wiesz, że zostaniesz z tym kimś do końca. Jeśli „But Beautiful” jest uwerturą, to „Singing in the Rain” jest tytułem zamykającym”.

Tracklist:
1. But Beautiful
2. That’s All
3. Autumn In New York
4. Almost Like Being In Love
5. More Than You Know
6. Just You, Just Me
7. There’s No You
8. Don’t Smoke In Bed
9. This Dream Of You
10. I Wished On The Moon
11. How Deep Is The Ocean
12. Singing In The Rain

Skład:
Diana Krall – piano, vocal
Anthony Wilson, Russell Malone, Marc Ribot – guitar
Alan Broadbent – piano
Stuart Duncan – fiddle
Randall Krall – accordion
Charlie Bisharat, Mario DeLeon, Kevin Connolly, Neel Hammond, Tamara Hatwan, Natalie Leggett, Songa Lee, Katia Popov, Michele Richards, Kathleen Sloan, Marcy Dicterow Vaj, Ina Veli, John Wittenberg – violin
Andrew Duckles, Kathryn Reddish, Colleen Sugata, Mike Whitson – viola
Jodi Burnett, Alisha Bauer, Jeniffer Kuhn – cello
Vanessa Freebairn-Smith – cello solo
John Clayton Jr., Christian McBride, Tony Garnier – bass
Jeff Hamilton, Karriem Riggins – drums
Joel Derouin – concertmaster.

Singiel „How Deep Is the Ocean” to nowa odsłona standardu Irvinga Berlina

Kolejny singiel, „I Wished on the Moon”, to utwór autorstwa Dorothy Parker i Ralpha Raingera

ŻYCIE PRYWATNE
W 2002 matka Diany zmarła na szpiczaka mnogiego. Stało się to kilka miesięcy po śmierci mentorów Krall – Raya Browna i Rosemary Clooney.

Był to wyjątkowo trudny rok dla Diany.

6 grudnia 2003 Krall wyszła za mąż za brytyjskiego muzyka, Elvisa Costello. Ślub odbył się w posiadłości Eltona Johna, pod Londynem.

Para ma dwóch synów bliźniaków – Dextera Henry’ego Lorcana i Franka Harlana Jamesa, którzy urodzili się 6 grudnia 2006, w Nowym Jorku.

DYSKOGRAFIA

Wydała 15 albumów studyjnych, 1 koncertowy, 3 video koncertowe oraz 20 singli https://en.wikipedia.org/wiki/Diana_Krall_discography

NAGRODY i NOMINACJE

Wygrała 24 różne nagrody, w tym 2 Grammy i 8 Juno. 50 razy była nominowana https://en.wikipedia.org/…/List_of_awards_and…
Posłuchajmy:
„How Deep is the Ocean”, Live @ Newport Jazz Festival 1998

Diana Krall – First TV Concert, Live 1999

„Live at the Montréal Jazz Festival” – Live Full Concert 2004

„Cry Me a River” – Live in Paris 2008

„I’ve Got You Under My Skin” – Live in Paris 2008

„All or Nothing at All” – Live in Paris 2008

Diana Krall & Christian McBride – Live @ North Sea Jazz Festival, Full Concert 2013

Diana Krall & Christian McBride – „East of the Sun”, Live @ North Sea Jazz Festival 2013

https://www.youtube.com/watch?v=pH1qj1gEqu0

Diana Krall – Live @ 54 Heineken Jazzaldia, San Sebastian 2019

Diana Krall – Live in Paris 2021

Best of Diana Krall – Full Album 2021

HAPPY 57th BIRTHDAY to DIANA KRALL !!!

Fot. 2021 (YouTube) / 1997 (Erin Ehrlich) / 2000 (George Pimentel) / 2019 Heineken Jazzaldia, San Sebastian (Lolo Vasco)