Eddie Van Halen

„You Really Got Me” from „Van Halen I” – Live 1977

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. Pinterest, Alan Light, „Rolling Stone”, „Guitar World”

Eddie Van Halen, 1984
Fot. Pinterest

Wczoraj, 6 października 2020, zmarł na raka, w wieku 65 lat, w Santa Monica w Kalifornii, amerykański hardrockowy wirtuoz gitary, pochodzenia holenderskiego, zaliczany do grona najlepszych gitarzystów we wszech dziejach,

EDDIE VAN HALEN
(ur. 26 stycznia 1955, zm. 6 października 2020)

R.I.P. [*]

Był jednym z założycieli zespołu hardrockowego Van Halen. Tworzył pod wpływem muzyki Jimiego Hendriksa.
Jest sklasyfikowany na 8. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu „Rolling Stone” oraz na 5. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów magazynu „Guitar World”.
Wraz ze swoją formacją, na nowo zdefiniował brzmienie i możliwości gitary elektrycznej w latach 70. i 80.
Był najbardziej znany ze spopularyzowania techniki tappingu, pozwalającej na granie szybkich arpeggio z dwoma rękami na podstrunnicy.
„Tak, jak Eddie Van Halen, na gitarze nie grał do tej pory nikt” – przyznał kiedyś Ritchie Blackmore z Deep Purple, który do chwalenia innych nigdy nie był skory.
Ed jest typem faceta, który pojawia się raz lub dwa razy w stuleciu” – powiedział w styczniu 2019 jego przyjaciel, gitarzysta Jerry Cantrell z zespołu Alice in Chains.
Informację o śmierci Van Halena przekazał na Twetterze jego syn, Wolfgang Van Halen: „Nie mogę uwierzyć, że muszę to napisać, ale mój ojciec, Edward Lodewijk Van Halen, przegrał dziś rano swoją długą i żmudną walkę z rakiem. Był najlepszym ojcem, o jakim mogłem zamarzyć. Każdy moment, który dzieliłem

Eddie Van Halen, 1990
Fot. Alan Light

z nim na scenie i poza nią, był darem. Moje serce jest złamane, i nie wiem czy kiedykolwiek pozbieram się po tej stracie”.
Eddie Van Halen chorował na raka gardła i języka. Pierwotnie zdiagnozowano u niego w 2000 raka języka. Lekarze wycięli wówczas jedną trzecią organu, i dwa lata później ogłosili, że muzyk jest zdrowy. Komórki nowotworowe dokonały jednak przerzutów na gardło.
W ostatnich latach, muzyk regularnie podróżował do Niemiec, gdzie poddawał się radioterapii, która miała zatrzymać rozwój choroby.
W ciągu ostatnich 72 godzin jego stan znacznie się pogorszył. Lekarze odkryli, że rak gardła dał przerzuty do mózgu, a także innych narządów.
Przyczyn swojej choroby, Eddie upatrywał w zbyt częstym wkładaniu do ust podczas koncertowania metalowych kostek do gry.
Van Halen zmagał się także przez większość swojego życia z alkoholizmem i narkomanią. Zaczął palić i brać narkotyki w wieku 12 lat, i dość szybko odkrył, że potrzebuje tego, by funkcjonować w życiu i na scenie. W 2007 przeszedł leczenie odwykowe i od 2008 był „czysty”.
„Używałem metalowych kostek – mosiężnych

Eddie Van Halen, 2000
Fot. „Rolling Stone”

i miedzianych. Zawsze trzymałem je w ustach, dokładnie w miejscu, w którym dostałem raka. Ale też paliłem i brałem dużo narkotyków i innych rzeczy. Jednocześnie, okazuje się, że moje płuca są całkowicie czyste. Kostki – to tylko moja własna teoria, ale lekarze mówią, że to możliwe” – wyjaśniał Van Halen w jednym z wywiadów, gdy leczył się na raka języka.

HISTORIA ŻYCIA i TWÓRCZOŚCI EDDIE”EGO VAN HALENA

Edward Lodewijk Van Halen urodził się w Holandii. Część źródeł podaje, że przyszedł na świat w Amsterdamie, a niektóre wskazują na Nijmegen, gdzie rodzina przeniosła się niedługo po narodzinach Eddie’ego. Jego bratem jest o dwa lata starszy Alex, ceniony perkusista.
Ojciec Eddie’ego, Jan Van Halen, był holenderskim klarnecistą, saksofonistą i pianistą. Matka, Eugenia Van Halen (z domu Van Beers), była euroazjatką z Rangkasbitung na wyspie Jawa w holenderskich Indiach Wschodnich (obecnie Indonezja).
Gdy Eddie miał 7 lat, rodzina wyemigrowała z Holandii do USA, i zamieszkała w Pasadenie w Kalifornii.
Zarówno Eddie, jak i jego starszy brat, Alex van Halen, zostali naturalizowani, jako obywatele USA.

FORTEPIAN

Od szóstego roku życia, Eddie wraz z bratem uczyli się w domu gry na pianinie.

Eddie Van Halen, 2015, Hollywood Bowl
Fot. „Guitar World”

Będąc już w Stanach, dojeżdżali z Pasadeny do San Pedro, by zgłębiać tajniki muzyki fortepianowej pod okiem doświadczonego pianisty klasycznego, Stasysa Kalvaitisa.
W jednym z wywiadów, Eddie ujawnił, że „nigdy nie był w stanie nauczyć się czytać muzyki z nut”. Zamiast tego, uczył się poprzez oglądanie i słuchanie. Podczas recitali, gdy miał grać Bacha lub Mozarta, po prostu improwizował.
W latach 1964-1967 Eddie regularnie zwyciężał w dorocznym konkursie pianistycznym w Long Beach City College. Sędziowie komentowali, że „ciekawie interpretuje utwory klasyczne”.
Gra na fortepianie nie okazała się jednak dla Eddie’ego wyzwaniem ani nie była dla niego interesująca.

GITARA

W rezultacie, kiedy Alex zaczął grać na gitarze, Ed kupił sobie zestaw perkusyjny. Jednak, po usłyszeniu solówki perkusyjnej The Surfaris, wykonanej przez Aleksa w utworze „Wipe Out”, zdecydował się zmienić instrumenty, i zaczął uczyć się grać na gitarze elektrycznej. Według niego, jako nastolatek często ćwiczył, spacerując po domu z przypiętą na szyi gitarą lub siedząc godzinami w swoim pokoju za zamkniętymi drzwiami.


PIERWSZA FORMACJA

W szkole średniej, Eddie i jego brat Alex, założyli swój pierwszy zespół, z trzema innymi chłopcami. Nazwali się The Broken Combs. Występowali w Hamilton Elementary School w Pasadenie. Później zmienili nazwę na The Trojan Rubber Co.
Wtedy to, Eddie po raz pierwszy poczuł chęć bycia profesjonalnym muzykiem.
W tym czasie, Ed zafascynowany był supergrupą Cream i Erikiem Claptonem. Twierdził, że nauczył się prawie wszystkich solówek Claptona „nuta w nutę”. Najbardziej zachwycił się ich utworem „I’m So Glad”,który określił, jako „oszałamiający”.
„Zawsze mówiłem, że Eric Clapton był moim głównym inspiratorem. Ale Jimmy Page był nim dużo bardziej, więc lekkomyślnie zdradziłem Claptona” – wspominał.

ZESPÓŁ VAN HALEN

Formacja Van Halen to jedna z najpopularniejszych amerykańskich formacji hardrockowych. Grupa powstała w 1972 w Pasadenie.
Pierwotnie zespół nosił nazwę Genesis. Po odkryciu innego zespołu o tej samej nazwie, zmieniono ją na Mammoth, a ostatecznie w 1974 – na Van Halen.
Pierwszy skład tworzyli Eddie Van Halen, który grał na gitarze i początkowo śpiewał główne wokale (do 1974), jego brat, perkusista Alex Van Halen oraz basista Mark Stone. W 1974 dołączyli wokalista, David Lee Roth, grający także na gitarze, oraz Michael Anthony, basista i wokalista z ówczesnego zespołu Snake.
Grupa w swojej historii posiadała czterech wokalistów. W latach 1972-1974 śpiewał Eddie Van Halen, który nie pojawił się jako główny wokalista na żadnym albumie zespołu. David Lee Roth nagrał z zespołem siedem albumów studyjnych, i był jego członkiem od 1974 do 1985, następnie w 1996, i po raz kolejny od 2007 do 2020. Sammy Hagar nagrał z zespołem cztery płyty, był jego członkiem od 1985 do 1996, i ponownie od 2003 do 2005. Gary Cherone był członkiem zespołu od 1996 do 1999, i nagrał z nimi jeden album.
W 1974 zespół zdecydował się wymienić basistę, na kogoś, kto będzie także śpiewał. Przesłuchano Michaela Anthony’ego, basistę i głównego wokalistę lokalnego zespołu Snake. Po całonocnym jam session, został on zatrudniony na bas i wokal wspierający.
Grali na imprezach podwórkowych i na ciężarówce z platformą w Hamilton Park.
Wiosną 1975 byli już zespołem, regularnie grającym we wtorkowe wieczory w Myron’s Ballroom, a następnie w klubach w Pasadenie i Hollywood, dla rosnącej ciągle publiczności. Swoją popularność zwiększali dzięki autopromocji – przed każdym koncertem rozdawali ulotki w lokalnych szkołach średnich.
Później, w tym samym roku, zespół dostał pierwszą rezydencję w Gazzarri’s, dawnym słynnym klubie nocnym na Sunset Strip. Bill Gazzarri, właściciel klubu, po przesłuchaniu grupy, stwierdził, że „są za głośni”, i nie chciał ich zatrudnić. Jednak ich nowi menadżerowie, Mark Algorri i Mario Miranda, dokonali transakcji.
Wkrótce potem, formacja nagrała swoje pierwsze demo, w nieistniejącym już Cherokee Studios w Northridge.
Zespół Van Halen stał się podstawą sceny muzycznej w Los Angeles w połowie lat 70., grając w znanych klubach, jak Whiskey a Go Go.
W 1977 wytwórnia Warner Records zaoferowała formacji Van Halen kontrakt.
Swój debiutancki album, „Van Halen I”, nagrywali w studiu Sunset Sound Recorders, od połowy września do początku października 1977.
Świat muzyczny wstrzymał oddech, kiedy w 1978 ukazał się ich płytowy debiut. Album był jednym z najbardziej udanych komercyjnie debiutów rockowych w dziejach. Został wysoko oceniony, zarówno, jako wydawnictwo heavy metalowe, jak i hardrockowe.
Album zawierał utwory, uważane obecnie za klasyki Van Halena, jak „Runnin’ with the Devil” czy gitarowe solo Eddie’ego w „Eruption”, które pokazało użycie przez niego techniki, znanej jako finger tapping:

David Roth – lead vocal, acoustic guitar
Eddie Van Halen – guitar, backing vocals
Michael Anthony – bass guitar, backing vocals
Alex Van Halen – drums
„Runnin’ with the Devil” from „Van Halen I” – Official Video 1978

„You Really Got Me” from „Van Halen I” – Live 1977

„Eruption” from „Van Halen I” – Eddie Van Halen Guitar Solo, Live 1983

https://www.youtube.com/watch?v=z_lwocmL9d

br>
Sława zespołu wiele zawdzięczała gitarowej magii Eddiego Van Halena oraz ekstrawaganckim wybrykom i osobowości scenicznej Davida Lee Rotha, które później uczyniły z nich rywali.
Zespół powrócił do studia pod koniec 1978, by nagrać album „Van Halen II”, wydany w 1979, podobny stylem do ich debiutu. Płyta zaowocowała pierwszym wielkim hitem zespołu – „Dance the Night Away”:
David Lee Roth – lead vocal
Eddie Van Halen – guitar, backing vocals
Michael Anthony – bass guitar, backing vocals
Alex Van Halen – drums
„Dance the Night Away” from „Van Halen II” – Official Video 1979

„You’re No Good” from „Van Halen II” – Live 1979

W ciągu następnych kilku lat, zespół na przemian wydawał albumy i koncertował.
Jeszcze bardziej ugruntował status formacji trzeci album – „Women and Children First” z 1980

Jednak w 1981, podczas nagrywania płyty „Fair Warning”, napięcia wzrosły. Pragnienie Eddie’ego, by nagrywać bardziej poważne i złożone piosenki, było sprzeczne z popowym stylem Rotha. Niemniej, Roth i producent Templeman zgodzili się z życzeniem Eddie’ego:
„So This Is Love?” from „Fair Warning” 1981

„Unchained” from „Fair Warning” 1981

Piąty album, „Diver Down” z 1982, wypadł równie dobrze. Pięć utworów z dwunastu na albumie były coverami, z których najpopularniejszy to cover „(Oh) Pretty Woman” Roya Orbisona. W tamtym czasie wytwórnia uważała, że grupa ​​ma większe szanse na przebicie, jeśli album składa się z piosenek, które już odniosły sukces. Z perspektywy czasu, okazało się, że był to jeden z najmniej lubianych albumów braci Van Halen:
„(Oh) Pretty Woman” from „Diver Down” – Offciall Video 1982

„Where Have All the Good Times Gone!” from „Diver Down” – Offciall Video 1982

„Dancing in the Street” from „Diver Down” – Live 1982

Zespół znalazł się w Księdze Rekordów Guinnessa za najlepiej opłacany pojedynczy występ – 1,5 miliona dolarów za 90-minutowy set na festiwalu w USA w 1983:
Van Halen – Live Full Concert @ US Festival, California 1983

Kolejne albumy zespołu Van Halen:
1984: 1984
1986: 5150
1988: OU812
1991: For Unlawful Carnal Knowledge
1995: Balance
1998: Van Halen III
2012: A Different Kind of Truth.
12 września 2019 zespół Van Halen ogłosił, że wydaje box japońskich singli. Box ukazał się 1 listopada 2019.
Do dziś zespół sprzedał ponad 80 mln płyt, a ich pierwszy album „Van Halen I” był jednym z najbardziej udanych debiutów w historii muzyki rockowej.
W 2007 zespół został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.
Od 2007 do 2020 skład tworzyli:
David Lee Roth – lead vocal, acoustic guitar
Eddie Van Halen – guitar, backing vocals
Wolfgang Van Halen – bass guitar, backing vocals
Alex Van Halen – drums.
30 września 2019, Roth, promując zbliżający się jego koncert solowy w 2020, wyraził niepewność, co do przyszłości zespołu. Stwierdził: „Myślę, że Van Halen jest skończony”. Jednak Sammy Hagar wskazał w wywiadzie z maja 2020: „Dopóki Ed lub Alex Van Halen nie umrą, nie są skończeni”. Wyraził też nadzieję, że zespół mógłby ponownie połączyć się z nim i Anthonym: „Moja wymarzona trasa – to trasa Sama Hagana i Dave’a Rotha z Edem i Alem Van Halenami i Mike’em Anthonym”.
6 października 2020 Wolfgang Van Halen, jedyny syn Eddie’ego i basista w zespole Van Halen od 2007, ogłosił na Twitterze, że jego ojciec zmarł na raka.
R.I.P. [*] Śmierć Eddie’ego nastąpiła zaledwie dziesięć dni po śmierci na raka oryginalnego basisty formacji Van Halen, Marka Stone’a.
R.I.P. [*] Po śmierci Eddie’ego Van Halena, w mediach społecznościowych pojawiło się wiele wpisów kolegów i przyjaciół z branży, żegnających muzyka.
„Jestem załamany, brak mi słów. Wyrazy miłości dla rodziny” – napisał wieloletni wokalista zespołu Van Halen, Sammy Hagar.
„Eddie Van Halen był jednym z najmilszych ludzi, z którymi pracowałem. Łączy nas wiele wesołych momentów. Jego wpływ na muzykę, ale przede wszystkim grę na gitarze, jest nie do opisania” – ocenił Ozzy Osbourne.
Posłuchajmy także:
Eddie Van Halen Guitar Solo @ Hollywood Bowl 2015

„Eruption” – Eddie Van Halen Guitar Solo, Live In Charlotte 2015

W 2015 odbyła się ostatnia trasa formacji Van Halen:
Van Halen 2015 North American Tour

https://www.youtube.com/watch?v=bCr9dbAMxsl

Sammy Hagar Remembers Eddie Van Halen – Interview, October 6th, 2020