Eric Clapton


Oprac.Ewa Kałużna, fot. Muzeum Jazzu, Ueli Frey, The Mercury News

Eric Clapton
fot. Muzeum Jazzu


30 marca 2020 swoje 75. urodziny świętował angielski gitarzysta rockowy i bluesowy, kompozytor i wokalista, laureat 18 Grammy, określany jako "bóg gitary".

Zajmuje drugie miejsce na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu "Rolling Stone", ustępując miejsca jedynie Jimiemu Hendriksowi,

ERIC CLAPTON zwany Slowhand
(ur 30 marca 1945).

Ma za sobą zwycięską walkę z nałogami - narkomanią i alkoholizmem, kilka tragedii osobistych, w tym śmierć synka Conora, kilka nieudanych związków i rozwodów.

Uparcie wraca na scenę - zawsze z tym samym, ogromnym sukcesem.


Eric Clapton
Fot. Ueli Frey


Pseudonim Slowhand (Powolna dłoń) miał związek z faktem, że ilekroć Clapton zerwał strunę gitary podczas koncertu, nie opuszczał sceny, ale zasiadał na niej, i wymieniał strunę na nową.
Zniecierpliwiona publiczność uderzała w tym czasie powolnie w dłonie (ang. "slow handclap"), by wypełnić w ten sposób powstałą podczas koncertu lukę czasową i zmobilizować muzyka do powrotu do gry.

W trakcie całej kariery, Clapton występował i nagrywał albumy z zespołami i muzykami takimi, jak The Yardbirds, John Mayall & the Bluesbreakers, Cream, George Harrison, Plastic Ono Band, Blind Faith, Delaney & Bonnie and Friends, Derek and the Dominos, J.J. Cale i B.B. King.

Eric Patrick Clapton urodził się w Ripley, w hrabstwie Surrey, w Anglii, jako nieślubne dziecko 16-letniej Patricii Molly Clapton i Edwarda Waltera Fryera, 25-letniego kanadyjskiego żołnierza z Montrealu.
Fryer jeszcze przed narodzinami syna wyruszył na wojnę, a później wrócił do Kanady.

Erica wychowywała jego babka, Rose, ze swoim drugim mężem, Jackiem Clappem.
Chłopiec wierzył, że to oni są jego rodzicami, a jego matka - starszą siostrą.
Dziadkowie nosili nazwisko Clapp, co było przyczyną pojawiających się sugestii, jakoby to było prawdziwe nazwisko Erica.
Pierwszy mąż Rose, dziadek Erica Claptona, nazywał się Reginald Cecil Clapton (przypadkowa zbieżność nazwisk).

Później jego matka poślubiła innego kanadyjskiego żołnierza, przeniosła się do Kanady i zostawiła syna dziadkom.


Eric Clapton
Fot. The Mercury News


Eric odkrył rodzinny sekret w wieku 9 lat.
Dziadkowie Claptona co prawda ujawnili przed nim prawdę o jego rodzicach, jednak tożsamość ojca pozostawała zagadką przez wiele lat.
Clapton wiedział jedynie, że ojciec nazywał się Edward Fryer. Kanadyjski dziennikarz, Michael Woloshuk, postanowił, że rozwiąże zagadkę.
Przeszukał archiwa kanadyjskich sił zbrojnych i dowiedział się, że ojciec Claptona urodził się 21 marca 1920 w Montrealu, a zmarł 15 maja 1985 w North York w Ontario.
Ojciec był muzykiem, grał na pianinie i saksofonie.
Był żonaty kilka razy i miał kilkoro dzieci, lecz najwyraźniej nigdy nie dowiedział się, że był ojcem Erica Claptona.

Od najwcześniejszych lat Eric miał kontakt z
bluesem dzięki bogatej płytotece dziadków.
W wieku 13 lat dostał na urodziny gitarę z metalowymi strunami.
Nauka gry była jednak dla niego tak trudna, że mało brakowało, a dałby za wygraną i na zawsze porzucił instrument.

W 1962 Eric odbył kurs w Kingston College of Art.
Został wydalony z uczelni po pierwszym roku, z powodu zaniedbania nauki kosztem gry na gitarze.
Ćwiczył długie godziny, by nauczyć się akordów muzyki bluesowej, grając razem z płytami, których słuchał namiętnie.
Później zaczął używać przenośnego magnetofonu szpulowego Grundig, na którym odtwarzał wybrane utwory tak długo, aż uznał, że umie je już zagrać perfekcyjnie.


Mniej więcej w tamtym okresie zaczął zarobkowo grywać na ulicach miast Kingston upon Thames, Richmond upon Thames oraz londyńskiego West Endu.
W 1962 występował wspólnie z innym entuzjastą bluesa, Davidem Brockiem, w pubach hrabstwa Surrey.

Eric wstąpił do pierwszego zespołu, gdy miał 17 lat. Był to zespół, grający muzykę R&B - The Roosters, w którym drugim gitarzystą był Tom McGuinness, grał w nimi od stycznia do sierpnia 1963





We wrześniu 1963 wziął udział w siedmiu występach innej grupy - Casey Jones & the Engineers.

Od października 1963 do marca 1965 Clapton występował w rockandrollowym zespole o bluesowych korzeniach - THE YARDBIRDS. W grze zespołu spotkały się wpływy chicagowskiego bluesa Howlin' Wolfa, Muddy'ego Watersa, Bo Diddleya, Sonny'ego Boya Williamsona II czy Elmore'a Jamesa, oraz największych bluesowych gitarzystów tamtych lat, jak Buddy Guy, Freddie King czy B.B. King.

Clapton szybko wypracował swój charakterystyczny styl gry i stał się jednym z najpopularniejszych gitarzystów brytyjskiej sceny muzycznej: The Yardbirds with Eric Clapton - "Louise" / "I Wish You Would", First Recording Live 1964


Początkowo, The Yardbirds grali typowo bluesowe kawałki. Zespół stał się kultowy po tym, jak muzycy przejęli rezydenturę Rolling Stones w Crawdaddy Club w Richmond.

W trasie koncertowej po Anglii towarzyszył im amerykański bluesman, Sonny Boy Williamson II. Nagrany wspólnie, w grudniu 1963 w Crawdaddy Club oraz w lutym 1964 w Birmingham Town Hall, longplay "Sonny Boy Williamson and The Yardbirds", został wydany w 1965:
Sonny Boy Williamson II - vocal, harmonica
The Yardbirds:
Eric Clapton - guitar
Chris Dreja - guitar
Paul Samwell-Smith - bass
Jim McCarty - drums
Keith Relf - handclapping, shouting, foot-tapping
Full Album


W grudniu 1964 Clapton po raz pierwszy pojawił się w Royal Albert Hall w Londynie, właśnie z zespołem Yardbirds. Od tego czasu, muzyk wystąpił tam ponad 200 razy.

25 marca 1965 Clapton opuścił Yardbirds. Tuż po tym fakcie sukces odniósł pierwszy wielki hit zespołu, z Claptonem na gitarze:
The Yardbirds with Eric Clapton - "For Your Love", Live TV 1965


"The Yardbirds" - BBC Film Documentary 1996
part 1


part 2



Clapton był uparcie przywiązany do bluesa i poczuł się urażony nowym, popowym nastawieniem grupy, po części z tego powodu, że utwór "For Your Love" został napisany przez Grahama Gouldmana, który tworzył popowe piosenki na zamówienie, m.in dla zespołów Herman's Hermits oraz The Hollies.

Na swoje miejsce Clapton polecił Jimmy'ego Page'a, lecz w tamtym czasie Page nie chciał rezygnować z lukratywnej kariery niezależnego muzyka studyjnego. Page polecił kolejnego kandydata - Jeffa Becka. Później jednak sam Page także dołączył do Yardbirds.

Zarówno Clapton, jak i Page oraz Beck, w kolejnych latach wspięli się na sam szczyt światowej kariery muzycznej.

Po opuszczeniu The Yardbirds, Clapton dołączył w kwietniu 1965 do formacji JOHN MAYALL & THE BLUESBREAKERS. Namiętna, niesamowita gra Claptona z Bluesbreakers ustaliła jego pozycję gitarzysty bluesowego, znanego już nie tylko w Anglii, ale na całym świecie:

John Mayall's Bluesbreakers & Eric Clapton - "Stormy Monday", Audio 1966


W 1966 ukazał się kultowy dziś album "Blues Breakers", inaczej zwany "The Beano Album", nagrany w Decca Studios w Londynie, w marcu 1966, w składzie:
John Mayall - piano, Hammond organ, harmonica, vocal
Eric Clapton - guitar, vocal
John McVie - bass guitar
Hughie Flint - drums

Guests:
Geoff Krivit - guitar
Jack Bruce - bass guitar
Alan Skidmore - tenor sax
Johnny Almond - baritone sax
Derek Healey - trumpet
"Blues Breakers" Full Album 1966


Krytycy uważają, że brzmienie gitary Claptona i jego gra na tym albumie wywarły znaczący wpływ na artystyczny i komercyjny rozwój gry na gitarze w stylu rockowym.

Gra Claptona pobudziła szaleństwo graffiti na jego temat - pojawiały się liczne napisy "Clapton is God" ("Clapton jest bogiem"). Po raz pierwszy hasło to umieścił wielbiciel Claptona na ścianie stacji metra w Islington, w 1967.

Clapton opuścił The Bluesbreakers w lipcu 1966. Został zastąpiony przez Petera Greena.
Wówczas perkusista Ginger Baker z Graham Bond Organisation zaprosił Claptona do nowego zespołu - CREAM.
Była to jedna z pierwszych supergrup na świecie, które określano mianem Power Trio. W skład wszedł także Jack Bruce, grający wcześniej z formacjami Manfred Mann, The Bluesbreakers oraz Graham Bond Organisation.
Clapton rozwijał się jako gitarzysta, piosenkarz i twórca tekstów, jednak to Jack Bruce był głównym wokalistą, i to on napisał większość tekstów dla Cream, wraz z Pete'em Brownem.

Pierwszy występ Cream odbył się 29 lipca 1966, w kameralnej atmosferze lokalu Twisted Wheel w Manchesterze, natomiast pierwszy ważny koncert zagrali podczas Windsor Jazz and Blues Festival.

Cream zawdzięcza swój status legendy hałaśliwym bluesowym jamom i rozbudowanym koncertowym solówkom, natomiast ich dzieła studyjne charakteryzowały się dużym wyrafinowaniem.
Repertuar grupy Cream obejmował muzykę pop, soul, jak również długie bluesowe jamy instrumentalne. Charakterystyka ich stylu to zjadliwa linia gitarowa Claptona, wysoki tembr głosu Bruce'a i jego wydatna, płynna gra na basie, a także mocne, polirytmiczne brzmienie bębnów Bakera, na które silny wpływ miała muzyka jazzowa:

Cream - "Spoonful" Live 1966

https://www.youtube.com/watch?v=aPKQJQWQhKo

W ciągu zaledwie trzech lat, zespół Cream osiągnął ogromny sukces komercyjny, sprzedając 15 mln płyt, i występując dla tłumów w całych Stanach i Europie. Clapton, Baker i Bruce, jako jedni z pierwszych, ponownie zdefiniowali wysoką pozycję instrumentalistów w muzyce rockowej:

Cream & Eric Clapton - "I Feel Free", Live in Paris 1967


Cream - Live in Royal Albert Hall 1968, Full Film


Cream & Eric Clapton - "Sunshine of Your Love", Live 1968


Na początku 1967 status Claptona, jako największego bluesowego gitarzysty, został zagrożony przez pojawienie się Jimiego Hendriksa. Hendrix był obecny na występie Cream 1 października 1966 w Central London Polytechnic:

"Story about Hendrix Meeting Clapton" - BBC Documentary


Cream był uznawany za jeden z najlepszych zespołów swoich czasów, a status Claptona, jako gitarowego herosa, osiągał coraz to nowy, szerszy wymiar. Nie uchroniło to jednak zespołu Cream przed rozpadem. Doprowadził do niego legendarny już konflikt pomiędzy Bruce'em a Bakerem, a także rosnące napięcia pomiędzy wszystkimi trzema muzykami. Innym istotnym czynnikiem była krytyczna recenzja w magazynie "Rolling Stone" koncertu z drugiej amerykańskiej trasy Cream, która szczerze dotknęła Claptona.

W tamtym czasie Clapton był już zauroczony muzyką zespołu The Band. Wierzył, że muzyka rockowa zmierza teraz w nowym kierunku. Jego zauroczenie osiągnęło takie natężenie, że nawet zapytał członków zespołu, czy nie chcieliby go przyjąć, jednak muzycy The Band odmówili.

Pożegnalny album grupy Cream, "Goodbye", wydany w październiku 1969, już po rozwiązaniu zespołu, zawierał utwory, nagrane na żywo 19 października 1968 w The Forum w Los Angeles oraz studyjne dokonania.
Sesje studyjne dostarczyły tylko trzech utworów - "Badge", "Doing that Scrapyard Thing" i "What a Bringdown", postanowiono więc wolne miejsce wypełnić trzema piosenkami na żywo - "I'm So Glad", "Politician" i "Sitting on Top of the World". Do wydania na kompakcie dodano później studyjny utwór "Anyone for Tennis".

W ten sposób powstał pożegnalny album zespołu - średniej jakości, jednak cieszący się olbrzymim powodzeniem. Najbardziej wyróżniającym się nagraniem studyjnym jest kompozycja "Badge", która zyskała sobie pozycję klasyka Cream. Utwór napisali wspólnie Eric Clapton i George Harrison:
Cream - "Badge" from "Goodbye" 1969


Clapton i Harrison poznali się w London Palladium, jeszcze za czasów pobytu Claptona w Yardbirds, i stali się bliskimi przyjaciółmi. Rezultatem tej znajomości był m.in. udział Claptona w utworze Harrisona "While My Guitar Gently Weeps" z "Białego Albumu" Beatlesów.

Niezależnie od tego, jaka była prawda, obecność osoby z zewnątrz, takiej jak Clapton, pomogła w zaprowadzeniu chwilowej harmonii w skłóconym już bardzo w tym czasie zespole The Beatles.
Wszak w 1969, podczas tworzenia materiału na album "Let It Be", Harrison opuścił studio po ostrej kłótni.

W roku wydania "Białego Albumu" Beatlesów, Harrison zadebiutował jako solista płytą "Wonderwall Music", na której Clapton zagrał na gitarze. Jednak nazwisko Claptona nie zostało wymienione na okładce z powodu ograniczeń kontraktowych


W późniejszych latach obaj muzycy często grywali razem na żywo, aż do śmierci Harrisona w 2001:

George Harrison & Eric Clapton - "While My Guitar Gently Weeps", Live 1987


Od czasu rozpadu grupy Cream w 1968, muzycy tej formacji ponownie zagrali razem dopiero w 1993, podczas ceremonii wstąpienia do Rock and Roll Hall of Fame: Cream - "Sunshine of Your Love", Live 1993


Prawdziwy comeback Cream miał jednak miejsce w maju 2005. Wtedy to Clapton, Bruce i Baker zagrali cztery koncerty w londyńskiej Royal Albert Hall - tam, gdzie grali swój pożegnalny koncert w 1968. Nagrania z Londynu zostały wydane na albumie w 2005:

Cream - "I'm So Glad", Live @ Royal Albert Hall 2005


Cream - "Crossroads", Live @ Royal Albert Hall 2005


Dali też trzy występy w nowojorskiej Madison Square Garden, w październiku 2005:

Cream Reunion - Live @ Madison Square Garden, Full Concert 2005


Kolejnym projektem Claptona był bues-rockowy zespół BLIND FAITH, który powstał w 1969, stworzony na bazie rozpadającego się Cream.
W skład weszli perkusista Cream, Ginger Baker, a także klawiszowiec, gitarzysta i wokalista Steve Winwood z zespołu Traffic, oraz basista, skrzypek i wokalista Ric Grech z formacji Family.

Kwartet nagrał tylko jeden album - "Blind Faith", i odbył jedną trasę po Stanach. Ta efemeryczna grupa przetrwała zaledwie jeden sezon, ale jej działalność była ważnym etapem w rozwoju blues-rocka.
Muzyka grupy była bogatsza brzmieniowo od muzyki Cream o instrumenty klawiszowe.

Pierwszy występ grupy miał miejsce 7 czerwca 1969 w Hyde Park w Londynie, w obecności ponad 100 tys. fanów:
Eric Clapton - guitar, vocal
Steve Winwood - keyboards, guitar, bass guitar, vocal
Ric Grech - bass guitar, violin, vocal
Ginger Baker - drums
Blind Faith - Live @ Hyde Park, London, Full Concert Audio 1969


Album "Blind Faith" został nagrany z takim pośpiechem, że jego druga strona zawierała zaledwie dwa utwory, z czego jeden to 15-minutowy jam "Do What You Like"


Jednakże na tym albumie pojawiły również się dwa klasyczne już utwory:

"Can't Find My Way Home" Winwooda


i "Presence of the Lord" Claptona


Blind Faith zakończyło działalność po zaledwie roku działalności. Winwood wrócił do zespołu Traffic, natomiast Clapton był już zmęczony przebywaniem w centrum uwagi i szumem, jaki powstał wokół jego zespołów. Bardzo chciał tworzyć muzykę, która przypominałaby styl The Band.

Clapton odsunął się ma pewien czas z głównego nurtu. W 1969 przeprowadził się do Nowego Jorku i do początku 1970 współpracował z amerykańskim zespołem Delaney & Bonnie & Friends.
W tamtym okresie zaprzyjaźnił się z Delaneyem Bramlettem, który zachęcał Claptona do śpiewania i pisania własnych piosenek.

W 1969 Clapton towarzyszył Delaney & Bonnie & Friends w tournée, owocem którego był abum "On Tour" z 1970:

Delaney & Bonnie & Friends feat. Eric Clapton - On Tour, Live in Copenhagen 1969, Full Concert


Delaney & Bonnie & Friends with Eric Clapton - "On Tour" Album 1970


W 1970 Clapton wydał swój pierwszy album solowy - "Eric Clapton". Wspomagali go akompaniatorzy z zespołu Bramletta oraz gościnna obsada takich gwiazd, jak pianista Leon Russell czy gitarzysta i wokalista Stephen Stills z formacji Crosby, Stills and Nash:
Eric Clapton - guitar, vocal
Stephen Stills - guitar, vocal
Bob Whitlock - organ, vocal
John Simon, Leon Russell - piano
Delaney Bramlett - rhythm guitar, vocal
Bob Keys - sax
Jim Price - trumpet
Rita Coolidge, J. I. Allison, Sonny Curtis - vocal
Carl Radle - bass
Jim Gordon - drums.
Na płycie znalazły się m.in. kompozycja Bramletta "Bottle of Red Wine"


utwór Claptona "Let It Rain"


a także "After Midnight" J.J. Cale'a



W okresie "pomiędzy zespołami" (1969-1970) Clapton brał udział w nagraniach innych artystów. Grał na albumie "All Things Must Pass" George'a Harrisona, na "Sometime in New York City" grupy The Plastic Ono Band oraz na "Sun Moon and Herbs" Dr Johna.

Clapton chciał stworzyć nowy zespół, który miał zneutralizować jego kultowy status gwiazdy. Chciał stać się po prostu jednym z członków zespołu. Do tego celu przejął sekcję rytmiczną z grupy Delaney & Bonnie's, w składzie: Bobby Whitlock (klawisze, śpiew), Carl Radle (bas) i Jim Gordon (perkusja). Tony Ashton zawsze zwracał się do Erica "Derek", więc zespół został nazwany DEREK & THE DOMINOS.

Przyjaźń z George'em Harrisonem doprowadziła do tego, że Clapton blisko poznał jego żonę, Pattie Boyd-Harrison, w której mocno zakochał się. Ta jednak odrzuciła jego zaloty.

To nieodwzajemnione uczucie stało się natchnieniem dla dużej części materiału, który pojawił się na płycie The Dominos "Layla and Other Assorted Love Songs" z 1970. Zespół pracował w Criteria Studios w Miami, a producentem albumu był legendarny Tom Dowd:
Eric Clapton - guitar, vocal
Duane Allman - guitar
Bobby Whitlock - organ, piano, vocal, acoustic guitar
Carl Radle - bass, percussion
Jim Gordon - drums, percussion, piano
Full Album 1970


Hitem okazał się utwór "Layla", zainspirowany dziełem klasycznego perskiego poety Nizami "The Story of Layla and Manjun", które to dzieło Clapton otrzymał od przyjaciela. Eric odkrył duże podobieństwo pomiędzy sytuacją Layli i Manjuna a swoją i Pattie Boyd-Harrison:
"Layla" Audio 1970


Eric Clapton - "Layla", Live Aid 1985


Eric Clapton - "Layla", Live @ Madison Square Garden 1999


Eric Clapton - "Layla", Live @ 2014 World Tour


Błyskotliwy, podwójny album "Layla and Other Assorted Love Songs", uważany jest za jedno z arcydzieł Claptona.
Dwie części utworu "Layla" zostały nagrane podczas różnych sesji - najpierw otwierająca partia gitary, natomiast do części drugiej, nagranej w kilka miesięcy później, perkusista Jim Gordon skomponował muzykę i zagrał na klawiszach.
Longplay został tak naprawdę nagrany przez pięciu muzyków, dzięki niespodziewanemu pojawieniu się Duane'a Allmana z The Allman Brothers Band.

Kilka dni później, Tom Dowd, który był również producentem Allmanów, zaprosił Claptona na koncert Allman Brothers w Miami.
Obaj gitarzyści, Duane Allman i Clapton, spotkali się po koncercie za sceną, po czym oba zespoły udały się do studia, by jamować. Ta improwizowana sesja została nagrana na kasecie.

Clapton i Allman byli nawzajem zauroczeni swoją grą i natychmiast stali się przyjaciółmi.
Duane Allman został zaproszony do The Dominos. Studyjne jamowanie zostało ostatecznie wydane jako część trzypłytowej wersji albumu "Layla", w dwudziestą rocznicę jego ukazania się:

Eric Clapton with Derek & The Dominos - Making of "Layla" with Duane Allman 1970


Zanim Clapton spotkał się z Allmanem, The Dominos nagrali już trzy kawałki na album "Layla and Other Assorted Love Songs" - "I Looked Away"


"Bell Bottom Blues"


i "Keep On Growing"


Allman zadebiutował w czwartym utworze - "Nobody Knows You When You're Down And Out"


i już do końca albumu dostarczał wspaniałej gry.
Na brzmienie tego albumu wpłynął w dużej mierze blues. To właśnie tutaj wylansował się najmocniejszy materiał, nagrany do tej pory przez Claptona, oraz jedne z najlepszych przykładów jego gry na gitarze. Whitlock również dostarczył kilka świetnych numerów i swój mocny, soulujący głos:

Derek & The Dominos - "Layla", Live 1984



Zespół, pomimo jego krótkiej kariery, dotykały wielkie tragedie. Claptonem wstrząsnęła wiadomość o śmierci Hendriksa. Zaledwie osiem dni wcześniej, zespół nagrał ostrą wersję "Little Wing", w hołdzie właśnie dla Hendriksa - została ona ostatecznie dodana do albumu "Layla and Other Assorted Love Songs" Derek & The Dominos with Eric Clapton - "Little Wing", Audio 1970



Rok później, w przededniu pierwszej amerykańskiej trasy zespołu, Duane Allman zginął w wypadku motocyklowym.

Niedolę Claptona powiększyło jeszcze cierpkie początkowo przyjęcie albumu "Layla", co go zdenerwowało i rozwiało jego złudzenia. Wcześniej, zapewne w swojej naiwności, spodziewał się, że płyta będzie oceniana za swoją wartość artystyczną, a nie za jego udział w nagraniach.

Wstrząśnięty śmiercią Allmana, zespół rozpoczął jednak trasę po Stanach. Clapton przyznawał później, że wszystko działo się wtedy z pomocą narkotyków i alkoholu. Mimo tego, z uzyskanego materiału powstał podwójny album na żywo - "In Concert", wydany w 1973:
Eric Clapton - guitar, vocals
Bobby Whitlock - keyboards
Carl Radle - bass guitar
Jim Gordon - drums



Derek & The Dominos rozpadli się w Londynie, tuż po rozpoczęciu nagrywania materiału na drugą płytę. Radle pozostał głównym basistą Claptona aż do lata 1979.
Zmarł w maju 1980, z powodu nadużywania alkoholu i narkotyków.
Natomiast rozstanie Claptona z Whitlockiem było bardziej osobiste. Artyści wrócili do współpracy dopiero w 2003.

Clapton wystąpił gościnnie podczas występu Witlocka w programie telewizyjnym "Later with Jools Holland", gdzie zagrał i zaśpiewał "Bell Bottom Blues", który to kawałek pojawił się później na DVD "Later with Jools":

Jools Holland Band feat. Eric Clapton - "Bell Bottom Blues", Live TV 2003


Kolejnym tragicznym przypisem do historii Dominosów był los perkusisty Jima Gordona, który okazał się niezdiagnozowanym schizofrenikiem.
Parę lat później, w psychotycznym ataku, zamordował własną matkę przy pomocy młotka. Został skazany na 14 lat więzienia. Po kilku latach odbywania wyroku przeniesiono go do zakładu dla umysłowo chorych, gdzie przebywa do dziś.

Pomimo sukcesu zawodowego, życie osobiste Claptona pod koniec 1971 było w rozsypce.
Po pierwsze, Clapton nadal darzył nieodwzajemnionym i intensywnym uczuciem Pattie Boyd-Harrison, żonę George'a Harrisona.
Przestał nagrywać i dawać koncerty, zamknął się w swojej rezydencji, w hrabstwie Surrey w Anglii.

Tam pogłębił się jego nałóg heroinowy, a jedynym występem w tamtym czasie był "Concert for Bangladesh" w sierpniu 1971, podczas którego stracił przytomność, został ocucony, i grał dalej.


W styczniu 1973 członek grupy The Who, Pete Townshend, zorganizował Claptonowi koncert powrotny, w Rainbow Theatre w Londynie, by pomóc mu w pokonaniu uzależnienia:

Eric Clapton & Pete Townshend - Rainbow Concert, Audio 1973


Drogi Claptona i Pattie Boyd w końcu spotkały się, aczkolwiek ślub wzięli dopiero w 1979.
Eric uwolnił się od heroiny, ale z kolei zaczął dużo pić.

Zebrał nowy zespół, w którego skład weszli basista Carl Radle, gitarzysta George Terry, perkusista Jamie Oldaker i wokalistki Yvonne Elliman i Marcy Levy.
Z tą ekipą Clapton nagrał w 1974 album "461 Ocean Boulevard", który zawierał przyjemne piosenki, ale niestety nie wyjątkowe zdolności muzyków:

"Let It Grow" from "461 Ocean Boulevard" 1974


Cover utworu "I Shot The Sheriff" z tego albumu stał się wielkim hitem, i miał ważny wkład w popularyzację muzyki reggae i osoby Boba Marleya


Zespół grał koncerty na całym świecie, a materiał z nich pojawił się w 1975 na płycie "E.C. Was Here"


Wydany w 1975 album "There's One in Every Crowd" podążał trendem, wyznaczonym na "461 Ocean Boulevard"


W tym czasie Clapton sporadycznie nagrywał i koncertował. Dużą część jego występów z tego okresu cechowała celowa powściągliwość, nie były więc one równie popularne, jak jego wcześniejsze dokonania.

Najważniejsze albumy tego okresu to "No Reason to Cry" 1976, w którym swój wkład mieli Bob Dylan i Robbie Robertson


oraz "Slowhand" 1977, na którym pojawił się utwór "Wonderful Tonight", zainspirowany osobą Patti Boyd


Płyta "Slowhand" zawierała także cover J.J. Cale'a, "Cocaine", który od tamtej pory stał się rockowym hymnem


Eric Clapton - "Cocaine", Live 1979


Eric Clapton - "Cocaine", Live @ The Royal Albert Hall 2015


Pod koniec lat 70. Clapton próbował pogodzić się z nowymi trendami w muzyce. W tym okresie pogrążał się jednak coraz bardziej w nałogu alkoholowym, którego skutkiem była hospitalizacja i rekonwalescencja na wyspie Antigua. Później Clapton pomógł w założeniu tam ośrodka rehabilitacyjnego The Crossroads Centre, który pomaga ludziom, walczącym z nałogami narkotykowym i alkoholowym.

W 1981 Clapton został zaproszony przez Martina Lewisa na imprezę dobroczynną, organizowaną przez Amnesty International - "The Secret Policeman's Other Ball". Eric przyjął zaproszenie, i razem z Jeffem Beckiem wykonali kilka numerów. Był to ich pierwszy oficjalny wspólny występ na scenie. Trzy z utworów zostały później wydane na płycie, a jeden pojawił się w filmie, dokumentującym to wydarzenie. Występ ten zwiastował powrót Claptona do wysokiej formy i sławy w nowym dziesięcioleciu:

Jeff Beck & Eric Clapton - "Cause We've Ended As Lovers", Live 1981


Jeff Beck & Eric Clapton - "Futher On Up The Road", Live 1981


W 1984 Clapton zagrał na solowym albumie Rogera Watersa "The Pros and Cons of Hitch Hiking", i udał się wraz z nim w trasę koncertową, promującą płytę


Od tego czasu obu muzyków łączy bliska przyjaźń. W 2005 wystąpili razem na koncercie charytatywnym, podczas którego zbierano fundusze dla ofiar tsunami. 20 maja 2006 ponownie wystapili razem, tym razem w Highlere Castle:

"Wish You Were Here", Live 2005


"Comfortably Numb", Live 2006


Po całkowitym uwolnieniu się Claptona od uzależnienia, lata 80. przyniosły dwa albumy, nagrane z udziałem Phila Collinsa, w tym "Behind the Sun" z 1985, z którego pochodziły przeboje

"Forever Man"


i "She's Waiting"


W 1985 Eric, wtedy już mąż Pattie Boyd, miał romans z Yvonne Khan Kelly. W tym samym roku urodziła się z tego związku córka. Artysta przez kilka lat nie przyznawał się publicznie do jej istnienia. Wiele lat później, jej głos pojawił się na albumie "Pilgrim", a w 2001 jej zdjęcie ukazało się w książeczce do albumu "Reptile".

W 1989 kariera Erica Claptona zatoczyła pełne koło. Nagrał album "Journeyman", na którym pojawiły się utwory z różnych muzycznych półek - blues, jazz, soul i pop. Album został nagrany w składzie:
Eric Clapton, Robert Cray - guitar, vocal
Richard Tee - piano
Nathan East - bass
Jim Keltner - drums
"Anything for Your Love" from "Journeyman" 1989


Eric rozwiódł się z Pattie Boyd w 1989, po wyjściu na jaw kolejnego jego romansu, tym razem z włoską modelką Lory Del Santo, która w sierpniu 1986 urodziła ich syna, Conora.

27 sierpnia 1990 gitarzysta Stevie Ray Vaughan, który brał udział w tournée Claptona, oraz dwóch członków ekipy technicznej zginęło w katastrofie helikoptera.

20 marca 1991 czteroletni syn Claptona, Conor, wypadł z okna 53. piętra nowojorskiego apartamentu swojej matki.

Wyraz dla swojego straszliwego smutku Clapton dał w słynnym utworze

"Tears in Heaven", Live 1991


Utwór posłużył za ścieżkę dźwiękową do filmu "Rush" z 1992, za którą Clapton otrzymał Grammy


Za album "Unplugged" z 1992, na którym zagrał na gitarze akustycznej, Clapton otrzymał drugą Grammy. Album został nagrany w serii MTV Unplugged, w Bray Film Studios w Windsorze w Anglii


Natomiast na albumie "From the Cradle" z 1994, na którym pojawiły się nowe wersje standardów bluesowych, muzyk powrócił do gitary elektrycznej


W 1996 nagrał utwór "Change the World", który pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu "Phenomenon". Clapton zdobył za niego Grammy za najlepszy utwór 1997



W 1998 pojawił się album "Pilgrim" - pierwszy z nowym materiałem od prawie dziesięciu lat:

"Pilgrim" Official Video 1998


W 1998 Clapton był w związku z piosenkarką Sheryl Crow. Spotykali się krótko, jednak krążą pogłoski, że jej utwór "My Favorite Mistake" opowiada właśnie o jej związku z Claptonem. Obecnie są przyjaciółmi.

W 1999, 54-letni Clapton poznał 25-letnią graficzkę, Melię McEnery, podczas pracy nad albumem, nagrywanym w Los Angeles, wspólnie z B.B. Kingiem. Pobrali się w 2002 w rodzinnym mieście Claptona, w hrabstwie Surrey. W 2005 mieli już trzy córki, o imionach Julie Rose, Ella May i Sophie.

Na albumie "The Road to Escondido" z 2006, nagranym z J.J.Cale'em, pojawił się utwór "Three Little Girls" ("Trzy małe dziewczynki"), w którym Clapton opowiada o swoim zadowoleniu z życia rodzinnego z żoną i córkami


W 2001 Clapton nagrał album "Reptile", a w 2002 poprowadził koncert w Royal Albert Hall poświęcony George'owi Harrisonowi, który rok wcześniej zmarł na raka. W koncercie wzięli również udział m.in. Paul McCartney, Ringo Starr, Jeff Lynne, Tom Petty oraz Ravi Shankar:

"While My Guitar Gently Weeps" - Live from Concert For George 2002


Muzyka na płycie "The Road to Escondido" z 2006 to blues, rock, country i folk. Artyści zadedykowali ten album wspólnemu, zmarłemu przyjacielowi, Brianowi Roylance'owi:

"The Road To Escondido" - J.J. Cale & Eric Clapton, Full Album 2006


20 maja 2016 ukazał się 23. w kolejności studyjny album artysty - "I Still Do"
Eric Clapton - guitar, tambourine, vocals
Dirk Powell - accordion, mandolin, backing vocals
Michelle John, Sharon White - backing vocals
Dave Bronze - double bass, electric bass
Henry Spinetti - drums, percussion
Andy Fairweather-Low - electric guitar, acoustic guitar, backing vocals
Chris Stainton, Walt Richmond - keyboards
Simon Climie - keyboards, electric guitar, acoustic guitar
Paul Carrack - organ, backing vocals
Ethan Johns - percussion
"I Still Do" - Official Video 2016


Najnowszy album to świateczna składanka bluesowa z 2018 - "Happy Xmas":

"White Christmas" - Official Video 2018


Eric Clapton od wielu lat kontynuuje karierę solową, pokonując nałogi i tragedie osobiste. Kilkukrotnie wracał na scenę, zawsze w wielkim stylu. Obecnie nadal koncertuje i nagrywa, ciesząc swoją twórczością kolejne pokolenia:

Eric Clapton in Madison Square Garden, 2017


Eric Clapton - Live @ Royal Albert Hall, London 2019


Dyskografia:
http://en.m.wikipedia.org/wiki/Eric_Clapton_discography

HAPPY 75th BIRTHDAY to ERIC CLAPTON !!!

30 marca swoje
75. urodziny świętuje
jeden z najważniejszych
gitarzystów
w historii muzyki.
Jest żywą ikoną
blues rocka
.