Frank Sinatra

„Ever Homeward” from the film „The Miracle of the Bells” Audio 1947

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. NY Daily News, worldpress.com, Hollywood Historic Photos, Purple Clover, Jazz in Photo, Toronto Star

Frank Sinatra 199
Fot. NY Daily News

Frank Sinatra 1945
Fot. worldpress.com

Frank Sinatra 1955
Fot. Hollywood Historic Photos

Frank Sinatra 1965
Fot. Purple Clover


 

106 lat temu narodził się The Voice (Głos) –

FRANK SINATRA
(właśc. Francis Albert Sinatra; ur. 12 grudnia 1915, zm. 14 maja 1998),

amerykański piosenkarz i aktor pochodzenia włoskiego, który zmienił oblicze muzyki popowej, sprawił, że zapomniane piosenki, stały się na nowo przebojami.

Nie ukończył żadnej szkoły i nie znał nut, ale talent, wizerunek sceniczny, sposób bycia i skomplikowane życie prywatne uczyniły z niego idola tłumów.

Zmarł w wieku 82 lat, na atak serca.

Muzyka Sinatry jest uznawana za ponadczasową, zaś on sam – za najwybitniejszego amerykańskiego piosenkarza XX w.

Szacowany nakład ze sprzedaży wszystkich jego wydawnictw na całym świecie wynosi ponad 150 mln egzemplarzy, co czyni go jednym z artystów z największą liczbą sprzedanych płyt w dziejach.

Zdobył rekordową liczbę 9 Grammy, włącznie z Grammy Lifetime Achievement Award i Grammy Legend Award, oraz 31 nominacji.

POCZĄTKI

Był jedynym dzieckiem włoskich imigrantów, Nataliny „Dolly” Garaventy i, pochodzącego z Sycylii, Antonino Martino „Marty” Sinatry. Natalina pracowała jako położna, ale prowadziła także wraz z mężem tawernę. Antonio imał się różnych zajęć – był kotlarzem, składał długopisy, uprawiał boks i przez 24 lata pracował jako strażak.

Frank przyszedł na świat wskutek porodu kleszczowego, który pozostawił blizny na lewej stronie jego twarzy, co skutkowało tym, że w szkole nazywano go „człowiekiem z blizną”.

Od wczesnych lat, Frank przejawiał talent muzyczny. Miał zwyczaj siadać na pianinie i śpiewać dla klientów w tawernie rodziców. Robił to także na ulicach. Wyróżniał się na tle innych dzieci eleganckim ubraniem, o które dbała jego matka.

Na 15. urodziny otrzymał od wujka Domenico ukulele, jednakże instrument niespecjalnie zainteresował nastolatka. Wolał słuchać radia, a szczególnie swojej ulubionej piosenki „Oh! How I Hate to Get Up in the Morning”, napisanej przez Irvinga Berlina. Interesował się big bandami. Słuchał zwykle Gene Austin, Rudy’ego Vallée, Russa Colombo czy Boba Eberly’ego. Ale szczególną estymą darzył Binga Crosby’ego.

Nie znał zapisów nutowych, a muzykę poznawał ze słuchu.

W 1930 Frank Sinatra występował już jako piosenkarz w jednym z lokali w New Jersey. Jako wynagrodzenie otrzymywał papierosy i jedzenie.

Nie ukończył żadnej szkoły ze względu na swoje lenistwo i trudny charakter.

Dzięki znajomościom i wsparciu matki, Sinatra rozpoczął karierę muzyczną.

W połowie lat 30. występował w lokalnych klubach, a także stacji radiowej WAAT w Jersey City.

THE HOOKEN FOUR

W 1935, wraz z muzykami z grupy The Hoboken Four, Sinatra wystąpił w popularnym programie radiowym „Major Bowes and His Original Amateur Hour”:

Frank Sinatra with The Hoboken Four „Major Bowes”, Audio 1935


Frank Sinatra 1975
Fot. Jazz in Photo

Frank Sinatra 1985
Fot. Toronto Star


Muzycy wygrali głosowanie słuchaczy i w nagrodę wzięli udział w trasie koncertowej po Kalifornii. Jeden z członków grupy wspominał po latach, że przyjęli Sinatrę, gdyż miał samochód i mógł być ich kierowcą. Szybko jednak okazało się, że na koncertach to on przyciąga uwagę publiczności, co nie podobało się reszcie grupy. Wkrótce Frank opuścił zespół.

HARRY JAMES and HIS ORCHESTRA

W 1939 popularny trębacz, Harry James, zaangażował Sinatrę do swojego zespołu Harry James and His Orchestra, oferując dwuletni kontrakt. W repertuarze piosenkarza znalazły się takie utwory, jak „My Buddy”, „Willow Weep for Me”, „It’s Funny to Everyone but Me”, „Here Comes the Night”, „On a Little Street in Singapore”, „Ciribiribin”,

Frank Sinatra & Harry James Orchestra – „Stardust” Audio 1939

Frank Sinatra & Harry James Orchestra – „All or Nothing at All” Audio 1939

Frank Sinatra & Harry James Orchestra – „Every Day of My Life” Audio 1939

TOMMY DORSEY and HIS ORCHESTRA

Wkrótce współpracę i lepsze warunki finansowe zaproponował mu Tommy Dorsey. Sinatra zgodził się, bo nie odpowiadała mu słaba pozycja w zespole Jamesa. Z orkiestrą Dorseya Sinatra dokonał ponad 80 nagrań w latach 1940-1942. Do najbardziej znanych należą „Street of Dreams”, „There Are Such Things”, „Let’s Get Away From It All”, „This Love of Mine”,

Frank Sinatra & Tommy Dorsey Orchestra – „East Of The Sun” Audio 1940

Frank Sinatra & Tommy Dorsey Orchestra – „Blue Moon”, Audio 1940

Frank Sinatra & Tommy Dorsey Orchestra – „Oh, Look At Me Now” 1942

Frank Sinatra & Tommy Dorsey Orchestra – „I’ll Never Smile Again”, scene from the film „Las Vegas Nights”, 1941

Sinatra twierdził, że nauczył się kontroli oddechu dzięki obserwowaniu gry swojego mentora – Dorseya.

Wraz ze wzrostem popularności (w 1941 „Billboard” przyznał mu tytuł Wokalisty Roku), Sinatra stał się centralną postacią zespołu i zapragnął nagrywać piosenki jako solowy artysta. Było to wówczas wielkim wyzwaniem, bo, poza Bingiem Crosbym, żaden wokalista solowy nie osiągnął spektakularnego sukcesu bez zespołu.

TWÓRCZOŚĆ SOLOWA

W 1942 Sinatra nagrał pierwsze solowe utwory:
„Night and Day”

„The Night We Called It a Day”

„Lamplighter’s Serenade”

PIERWSZE WYSTĘPY SOLOWE. THE VOICE

Po odejściu z zespołu Dorseya, Frank przez kilka miesięcy pozostawał bez stałego zajęcia. Wówczas dyrektor słynnego Paramount Theatre, Bob Weitman, zaangażował piosenkarza.

30 grudnia 1942 Sinatra po raz pierwszy, przy niebywałym aplauzie publiczności, wystąpił w Paramount Theatre. Muzyk tak wspominał ten występ: „Dźwięk, który mnie powitał, był absolutnie ogłuszający. To był olbrzymi ryk. Pięć tysięcy dzieciaków, tupanie, wrzaski, krzyki, oklaski. Przestraszyłem się. Nie mogłem poruszyć mięśniem. Benny Goodman także zamarł. Był tak przerażony, że odwrócił się, spojrzał na publiczność i powiedział: Co to było, do diabła?!”.

Sinatrze zaproponowano cykl koncertów przez następne dwa miesiące. W pewną sobotę, piosenkarz miał jedenaście występów. Rozhisteryzowana publiczność rzucała na scenę nie tylko róże, ale elementy garderoby. Sinatrę okrzyknięto wówczas „Swoonatrą” (od 'swoon’ – omdlenie), ale na trwale przylgnął do niego przydomek The Voice (Głos).

SINATROMANIA

W krótkim czasie wybuchła Sinatromania. Powstało ponad tysiąc fanklubów piosenkarza.

Zdobył popularność również wśród młodzieży, stając się pierwszym idolem nastolatków. Dzięki niemu muzyka popularna, przedtem słuchana głównie przez dorosłych, zwiększyła grono odbiorców o nowe pokolenie.

W połowie lat 40. Sinatra otrzymywał ponad 5 tysięcy listów tygodniowo. Najzagorzalsi fani nosili na swoich ubraniach tytuły jego piosenek i byli gotowi przekupić pokojówki hotelowe, aby dotknąć łóżka swojego idola. Ochrona piosenkarza zwykle przeszukiwała miejsca pobytu Sinatry, bowiem fanki ukrywały się w najwymyślniejszych miejscach. „Time” napisał: „Od czasów Valentino, amerykańskie kobiety nie wyrażały tak bezgranicznej miłości do artysty”.

FILMY

Od początku lat 40. Sinatra zaczął występować w hollywoodzkich filmach. W filmie „Higher and Higher” z 1943 zagrał samego siebie u boku francuskiej gwiazdy kina, Michèle Morgan. W pierwszej scenie Sinatra dzwoni do drzwi, otwiera pokojówka, on mówił: „Dzień dobry, nazywam się Frank Sinatra”, a kobieta mdeje z wrażenia:

Frank Sinatra – „Higher and Higher”, film scene 1943

W filmie tym zaśpiewał pięć popularnych piosenek, a jedna z nich, „I Couldn’t Sleep a Wink Last Night”, była nominowana do Oscara:
„I Couldn’t Sleep a Wink Last Night” from the film „Higher and Higher” 1943

„Night and Day” from the film „Reveille with Beverly” 1943

Sukcesywnie rósł majątek Sinatry. Pomiędzy październikiem 1942 a połową 1943 zarobił około 100 tys. dolarów z radia, filmu i występów, co było wtedy ogromną sumą.

Jego fanatyczna publiczność w nadchodzących latach miała okazać się czymś w rodzaju gwarantowanego rynku – publiczność, która dosłownie doroślała z nim, będąc mniej więcej w tym samym wieku. Śledzili jego muzykę i karierę w miarę starzenia się, zapewniając w ten sposób Sinatrze i jego sponsorom pewne zyski do końca życia.

COLUMBIA RECORDS

W 1943 Sinatra podpisał kontrakt z Columbia Records. Wznowiony utwór „All or Nothing at All” („Wszystko albo nic”), wykonywany pierwotnie w 1939, z formacją Harry James and His Orchestra, utrzymywał się teraz przez 18 tygodni na liście najpopularniejszych piosenek

W późniejszych latach Sinatra nagrał jeszcze kilka wersji tego utworu.

Od stycznia 1943 do grudnia 1944 Frank występował w popularnym programie radiowym „Your Hit Parade”

Zdobył uznanie, śpiewając w prestiżowym hotelu Waldorf-Astoria. Wystąpił także po raz pierwszy w nowojorskim klubie nocnym Riobamba.

WOJNA

Ze względów zdrowotnych (uszkodzona w niemowlęctwie błona bębenkowa), Sinatra nie mógł czynnie wziąć udziału w wojnie. Przeszkodą w służbie wojskowej była też niestabilność emocjonalna, o której opinia publiczna nie była informowana. Piosenkarz zawsze twierdził, że „chciał walczyć, ale nie pozwolono mu”.

Formą pewnej rekompensaty były jego występy dla personelu sił zbrojnych. Mimo tego, jak stwierdził historyk William Manchester, „Sinatra był najbardziej znienawidzonym człowiekiem II wojny światowej, ponieważ bogacił się, czarując Amerykanki, podczas gdy ich chłopaki i mężowie walczyli za granicą”.

Sukces odnosiły kolejne nagrania Sinatry – „You’ll Never Know”, „Close to You”, „Sunday, Monday or Always”, „People Will Say We’re in Love”.

Pod koniec 1943 Sinatra stał się popularniejszy niż Bing Crosby czy Perry Como.

Bing Crosby, zdetronizowany przez Sinatrę rekordzista muzyczny, wypowiedział słynne zdanie: „Taki głos pojawia się raz w życiu. Dlaczego musiało to być akurat moje życie?”.

Frank Sinatra & Bing Crosby – Live TV

NA SZCZYCIE. THE COLUMBIA DAY RIOT

Apogeum histerii na tle Sinatry nastąpiło w 1944. We wrześniu spotkał się z prezydentem Franklinem Delano Rooseveltem. Natomiast 12 października 1944 doszło do wydarzeń, które przeszły do historii pod nazwą The Columbus Day Riot.

Sinatra przyjechał do Paramount Theatre, podczas gdy 30-35 tys. fanów, głównie nastolatków, spowodowało gigantyczne zamieszanie pod budynkiem. Wezwano policję, by opanowała sytuację. Część problemu miała związek z fanami, którzy odmówili opuszczenia budynku po obejrzeniu programu. Już wcześniej dochodziło do sytuacji, w której jedynie około 250 z 3-3,5 tys. widzów opuszczało widownię. Znane były przypadki przesiadywania nawet 8 godzin, aż do omdlenia lub wyniesienia przez służby porządkowe:

Frank Sinatra Causes Riot in NYC Paramount Theater 1944

Rok później Sinatra wcielił się w Clarence’a Doolittle’a w kasowym przeboju – musicalu „Anchors Aweigh” („Podnieść kotwicę”). Film George’a Sidneya znalazł się na liście 10 najpopularniejszych w USA w 1945, i był najbardziej dochodowym dla studia MGM:

„I Fall In Love Too Easily” from the film „Anchors Aweigh”, 1945

PIERWSZY LONGPLAY, 1946

W 1946 Sinatra wydał swój pierwszy album – „The Voice of Frank Sinatra”, który notowany był na 1. miejscu listy „Billboardu”. Wydała go Columbia, podobnie jak pięć kolejnych, do 1950. Columbia Records szacowała, że płyta sprzedała się w nakładzie 10 mln przez rok.

Popularnymi piosenkami z tego albumu były

„You Go to My Head” from „The Voice of Frank Sinatra” 1946

i „Five Minutes More” from „The Voice of Frank Sinatra” 1946

W tym samym roku Sinatra, razem z innymi twórcami, otrzymał Oscara Honorowego, za krótki film „The House I Live In” Full Film 1946

KRYZYS SCENICZNY

Nadszedł jednak kryzys w karierze Sinatry.

W drugiej połowie lat 40. amerykańskie media szeroko komentowały romanse piosenkarza oraz jego domniemane powiązania z mafią. Sinatra nie radził sobie z krytyką i wdawał się w medialne konflikty. Wskutek tego, w grudniu 1946, uznany został przez Hollywood Women’s Press Club za najtrudniejszą we współpracy gwiazdę.

Rok później, Sinatra uderzył nieprzychylnego dziennikarza, Lee Mortimera, a media zaczęły nazywać go The Punch (Stempel), zamiast jak wcześniej The Voice (Głos). Sinatrze nakazano publicznie przeprosić dziennikarza, co spełnił.

Na skutego tego incydentu piosenkarz stracił pracę w radiu Old Gold.

Co więcej, drugi album, „Songs by Sinatra”, sprzedawał się poniżej oczekiwań. Sinatra przestał widnieć na czołowych miejscach w notowaniach publiczności, ustępując chociażby Bingowi Crosby’emu.

Z kolei musical „The Kissing Bandit” („Całujący bandyta”, 1948) okazał się jedną z największych katastrof finansowych w dziejach MGM. Sinatra zresztą był świadomy, że zupełnie nie pasował do tej roli, i nigdy nie obejrzał filmu:

„If I Steal A Kiss” from the film „The Kissing Bandit” 1948

SINATRA po POLSKU

W 1947 Sinatra nagrał dla Columbia Records, w części zaśpiewaną po polsku, piosenkę „Ever Homeward” („Powrót”), opartą na polskim utworze „O, gwiazdeczko, coś błyszczała” Kazimierza Lubomirskiego i Wiktoryna Zielińskiego, z połowy XIX w. Wcześniej utwór ten zaśpiewał w duecie z Alidą Valli w filmie „The Miracle of the Bells”, opartym na polskim wątku

„Ever Homeward” from the film „The Miracle of the Bells” Audio 1947

WIELKI POWRÓT

W 1953 Sinatra powrócił w wielkim stylu, tym razem jako aktor, występując w „Stąd do wieczności” („From Here to Eternity”)

W późniejszych latach występował jeszcze w wielu filmach, najważniejsze to „The Man with the Golden Arm” oraz „Przeżyliśmy wojnę” („The Manchurian Candidate”).

Po sukcesie filmowym, Sinatra odbił się od dna również w muzyce.

W latach 50. przeniósł się do Capitol Records, gdzie współpracował z najlepszymi producentami i aranżerami tamtych czasów.

Na początku lat 60. miał już ponownie wyrobione nazwisko i mógł pozwolić sobie na założenie własnej wytwórni – Reprise Records.

W latach 50. i 60. Sinatra stał się jedną z atrakcji Las Vegas. Pod koniec lat 60. w duecie z polską piosenkarką Violettą Villas śpiewał w Casino de Paris utwór „Strangers in the Night”.

RAT PACK – PACZKA SZCZURÓW

Dean Martin i Sammy Davis Jr. byli jednymi z wielu artystów estrady, z którymi Sinatra przyjaźnił się.

Sinatra, aktor Peter Lawford i komik Joey Bishop byli głównymi filarami słynnej Rat Pack („Paczka szczurów”) – luźnej grupy artystów estrady, zorganizowanej wokół Humphreya Bogarta, którzy przyjaźnili się i razem balowali.

W latach 50. Rat Pack tworzyli Bogart, jego żona Lauren Bacall, Frank Sinatra, Judy Garland, Sid Luft, David Niven, Irving Lazar, Nathaniel Benchley, Spencer Tracy, George Cukor, Katharine Hepburn i restaurator Mike Romanoff.

Według jednej z wersji, grupa narodziła się, kiedy, po powrocie Bogarta wraz z przyjaciółmi z nocnej wyprawy do Las Vegas, Lauren Bacall przywitała ich słowami „You look like a god damn rat pack!”.

Pełna nazwa paczki, The Holmby Hills Rat Pack, nawiązywała do nazwy rezydencji, w której mieszkała Judy Garland ze swoim mężem, Sidneyem Luftem.

Po śmierci Bogarta, grupa reaktywowała się w 1959. Należeli do niej Frank Sinatra, Dean Martin, Sammy Davis Jr., Peter Lawford, Joey Bishop, Norman Fell, Angie Dickinson, Juliet Prowse i Shirley MacLaine. Na czele Rat Pack stanął wówczas Sinatra.

Członkowie grupy nazywali ją wyłącznie „The Summit” albo „The Clan”. Terminu „The Rat Pack” używali dziennikarze. Grupa działała do połowy lat 60.:

Frank Sinatra Spectacular – The Rat Pack, Live TV 1964

W latach 60. Sinatra odegrał ważną rolę w desegregacji rasowej w hotelach i kasynach w Nevadzie. Sinatra i koledzy z Rat Pack nie pokazywali się w hotelach i kasynach, które odmówiły obsłużenia Sammy’ego Davisa Jr – czarnoskórego członka ich paczki. Gdy, po wprowadzeniu na ekrany filmu „Ocean’s Eleven”, Rat Pack przyciągnął uwagę amerykańskich mediów, wszystkie hotele i kasyna, które chciały, by artyści bawili się właśnie u nich, musiały zmienić swoje podejście do segregacji.

MAFIA?

W późniejszym okresie kariery Sinatrę oskarżano o kontakty z mafią. Mówiło się, że jego kariera była wspierana przez osoby, powiązane ze środowiskiem przestępczym. John Edgar Hoover, szef FBI, najwyraźniej wierzył w te oskarżenia, gdyż FBI zebrało ponad 2400 stron akt, dotyczących muzyka.

Sam Sinatra wielokrotnie zaprzeczał tym oskarżeniom. Nigdy też nie doszło do oficjalnego postawienia zarzutów.

Z drugiej strony, niektórzy twierdzą, że postać Johnny’ego Fontane – jednego z bohaterów książki i filmu „Ojciec chrzestny” – w znacznym stopniu opiera się na postaci Sinatry i jego rzekomych powiązaniach z mafią.

Ostatni wywiad TV 1988

LATA 90.

Sinatra kontynuował swoją karierę muzyczną do lat 90., kiedy ukazał się album „Duets”. Można na nim usłyszeć Sinatrę, śpiewającego w duetach z innymi gwiazdami

Ten film nie jest już dostępny
https://www.youtube.com/watch?v=mc0XmFVawqA

Dawał koncerty aż do 1995, ale wówczas, prawie 80-letni muzyk, miał problemy z pamięcią i często musiał korzystać z promptera, na którym wyświetlano teksty piosenek.

DYSKOGRAFIA: https://en.wikipedia.org/wiki/Frank_Sinatra_discography

Frank Sinatra pozostawił po sobie ogromną spuściznę muzyczną, poczynając od pierwszych utworów z zespołem Harry’ego Jamesa w 1939, przez olbrzymie zbiory Columbia Records z lat 40., Capitol Records z lat 50., Reprise Records od lat 60., aż do ostatniego albumu „Duets II” z 1994.

Wydał rekordową liczbę 59 albumów studyjnych i prawie 300 singli.

Najpopularniejszym i najlepiej sprzedającym się pozostaje „Sinatra at the Sands” z 1966 – zarejestrowany na żywo koncert w Las Vegas, z Sinatrą w szczycie formy, wspieranym przez zespół Counta Basie’ego, pod dyrekcją Quincy’ego Jonesa

Nagrody GRAMMY: https://www.grammy.com/grammys/artists/frank-sinatra

ŻYCIE PRYWATNE

Sinatra związany był z wieloma kobietami. Wdawał się w liczne romanse, m.in. z Marilyn Monroe, którą poznał w 1954, kiedy był żonaty z Avą Gardner, jego drugą małżonką.
Łowca talentów, Milt Ebbins, twierdził, że piosenkarz był zakochany w Marilyn. Według biografa, Jamesa Kaplana, Sinatra planował ślub z Monroe, ale aktorka nie zgodziła się. Monroe tydzień przed swoją śmiercią towarzyszyła Sinatrze w jego posiadłości w Cal Neva, nad jeziorem Lake Tahoe, co miało uchronić ją przed załamaniem nerwowym. Aktor miał być autentycznie zrozpaczony po śmierci Marilyn.

W 1966 Sinatra ożenił się z młodszą od niego o 30 lat aktorką, Mią Farrow. Rozwiedli się dwa lata później.

W 1976 poślubił Barbarę Blakeley Marx, która towarzyszyła mu do śmierci.

ŚMIERĆ

Frank Sinatra zmarł 14 maja 1998, w Cedars-Sinai Medical Center, w Los Angeles, po kolejnym ataku serca. Miał 82 lata.

W chwili śmierci towarzyszyły mu żona Barbara i córka Nancy.

Ostatnie słowa Sinatry brzmiały „I’m losing” („Przegrywam”).

R.I.P. [*]

W ciągu swojego życia, Sinatra był częstym gościem w Palm Springs w Kalifornii. Chciał, by pochowano go na pustyni. Chociaż zmarł w Los Angeles, jego pogrzeb odbył się właśnie tam, w katolickim kościele w Palm Springs, 120 mil od Los Angeles.

Pochowano go na cmentarzu Cathedral City, w miejscu, gdzie spoczywają jego rodzice. Cmentarz znajduje się w pobliżu Rancho Mirage, znanej posiadłości Sinatry. W pobliżu pochowani są również jego przyjaciel Killy Rizzo, który zginął w wypadku samochodowym krótko przed śmiercią Sinatry, oraz burmistrz Palm Springs i kongresmen, Sonny Bono.

Według legendy, Sinatra został pochowany z piersiówką Jacka Danielsa oraz garścią 10-centówek. Nosił przy sobie monety 10-centowe od czasu, gdy jego syn, Frank Jr, został porwany, a porywacze żądali od Sinatry kontaktu tylko z automatów telefonicznych.

Posłuchajmy:

„Night and Day” – Live TV 1957

„Fly Me to the Moon” – Live 1965

„My Way” – Live @ Royal Festival Hall, London1970

„I’ve Got You Under My Skin” Live

„Come Fly Wth Me” Live

„New York, New York” Live ft. The Count Basie Orchestra

„For Once in My Life” ft. Don Costa & His Orchestra

Frank Sinatra & Ava Gardner – „Strangers in the Night” Audio with Photos

Słynne duety:
Frank Sinatra & Louis Armstrong – „Birth of the Blues”, Live TV

Frank Sinatra & Liza Minelli – „New York, New York”, Live 1990

Frank Sinatra & Ella Fitzgerald – „The Lady Is a Tramp”, Live 1967

Na nadchodzące Święta – Dean Martin & Frank Sinatra „Christmas Hits”:

„White Christmas”

Ten film nie jest już dostępny
https://www.youtube.com/watch?v=12Oqgp6hgP0

„Santa Claus Is Coming to Town” – Live TV

„Jingle Bells”

„I’ll Be Home for Christmas”

Ten film jest już niedostępny, ponieważ powiązane z nim konto YouTube zostało usunięte.
https://www.youtube.com/watch?v=NTQmFFsi1ps

„Have Yourself a Merry Little Christmas”

Dean Martin & Frank Sinatra – Medley Live TV

Fot. 1945 (worldpress.com) / 1955 (Hollywood Historic Photos) / 1965 (Purple Clover) / 1975 (Jazz in Photo) / 1985 (Toronto Star) / 1990 (NY Daily News)