Glenn Miller

Glenn Miller with AAF – Live Session @ Abbey Road Studios, London, Full Concert Audio 1944

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. uk.wikipedia.org, nationalmuseum.af.mil

Glenn Miller Anglia 1944


 
TAJEMNICA ŚMIERCI GLENNA MILLERA

77 lat temu, 15 grudnia 1944, zginął w katastrofie samolotowej, w wieku zaledwie 40 lat,

GLENN MILLER
(ur. 1 marca 1904, zm. 15 grudnia 1944).

Był jednym z największych twórców jazzowych w historii, puzonistą, aranżerem, kompozytorem i band leaderem.

Jego zagadkowa śmierć pozostaje tajemnicą.

W SŁUŻBIE dla KRAJU

W 1942, po japońskim ataku na Pearl Harbor, Glenn Miller zaciągnął się do wojska.

Był wówczas u szczytu kariery. Miał wspaniały dom w Tanafly, w stanie New Jersey, żonę, dwoje adoptowanych dzieci, zarabiał 20 tys. dolarów tygodniowo. Jednak postanowił poświęcić to wszystko, skoro kraj był w potrzebie.

Mając 38 lat, Miller był już za stary na służbę liniową. Mimo tego, zgłosił się do US Navy. Tam powiedziano mu, że nie potrzebują go.

Napisał więc do generała Charlesa Younga, z prośbą o powierzenie mu w opiekę orkiestry wojskowej. Oficer zgodził się zorganizować zespół, przyznając, że krzepiąca muzyka jazzowa będzie miała pozytywny wpływ na morale żołnierzy.

Ostatni koncert przez wstąpieniem Millera do wojska, jego cywilny zespół zagrał 27 września 1942, w Passaic, w stanie New Jersey. Ostatnim zaś utworem był „Jukebox Saturday Night”, z udziałem Marion Hutton, Teksa Beneke’a i The Mondernaires:


Glenn Miller Przed próbą AAF Band, Londyn 1944

Glenn Miller. Próba z AAF Band, Londyn 1944

Glenn Miller and Dinah Shore, Abbey Road Studios, London 1944

Glenn Miller i Irene Manning. Audycje propagandowe w rozgłośni radia amerykańskiego ABSIE, Londyn 1944

Model samolotu C-64 Noorduyn Norseman, jakim poleciał Glenn Miller 15 grudnia 1944

Symboliczna mogiła w Arlington National Cemetery

Symboliczny nagrobek w Grove Street Cemetery, New Haven, Connecticut, w pobliżu Yale University

Nagrania z Abbey Road Studios z 1944, wydane w 1996

100 Nagrania z propagandowych audycji w Londynie, Glenn Miller & American Band of the Allied Expeditionary Forces, 1944


The Glenn Miller Orchestra feat. Marion Hutton, Tex Beneke & The Mondernaires – „Jukebox Saturday Night”, Audio1942

Utwór ten wykorzystano w soudtracku do musicalu filmowego „Stars on Ice” z 1944:
„Juke Box Saturday Night” from „Stars on Ice”, Film Scene 1944

W 1943, będąc już w armii, Glenn napisał 116-stronicową książkę „Glenn Miller’s Method for Orchestral Arranging”, opublikowaną przez Mutual Music Society w Nowym Jorku, z ilustracjami i partyturami. Książka wyjaśniała, w jaki sposób Miller pisał swoje orkiestrowe aranżacje muzyczne.

AAF BAND

W 1943 Glenn Miller otrzymał stopień majora.

Został przydzielony do Korpusu Specjalnego, po czym wkrótce przeniesiono go do sił powietrznych – Army Air Force AAF.

Początkowo, utworzył niedużą orkiestrę marszową AAF Band, która miała być rdzeniem całej sieci podobnych orkiestr wojskowych.

Jego próby modernizacji muzyki wojskowej, poprzez wprowadzanie elementów jazzu, spotkały się z oporem tradycyjnie nastawionych oficerów. Jednak sława Millera pozwoliła mu kontynuować. Inni muzycy wojskowi również zaczęli wplatać elementy swingu czy bluesa do muzyki marszowej.

Tak więc, także i w tej dziedzinie Miller odniósł sukces. Jego aranżacja utworu „St. Louis Blues March” łączyła blues i jazz z tradycyjnym marszem wojskowym:
„St. Louis Blues March” by Glenn Miller AAF Band, Audio 1943

AUDYCJA RADIOWA „I SUSTAIN the WINGS” 1943

Cotygodniowa audycja radiowa BBC „I Sustain the Wings” („Wspieram skrzydła”), gdzie Miller był współautorem piosenki przewodniej i prowadzącym program, cieszyła się ogromnym powodzeniem. „Ameryka oznacza wolność, a nigdzie nie da się wyrazić wolności równie szczerze, jak w muzyce” – powiedział Miller w jednej ze swoich audycji.

Gdy program został przeniesiony do Nowego Jorku, cieszył się jeszcze większą popularnością.
Glenn Miller & AAF Band – „I Sustain the Wings”, Radio Broadcasts Recordings 1943-1944

Glenn Miller & AAF Band – „In the Mood”, Radio Broadcast, November 13th, 1943

ANGLIA 1944

Wielka popularność Millera doprowadziła do tego, że zezwolono mu na utworzenie 50-osobowej orkiestry, i zabranie latem 1944 całej formacji do Anglii.

W czerwcu 1944 trwał desant wojsk alianckich w Europie. Orkiestra wojskowa Millera zagrała 800 koncertów dla amerykańskich żołnierzy. Rolę tych występów w podnoszeniu morale wojsk amerykańskich ocenił jeden z generałów, Jimmy Doolittle: „Obok listów z domu, orkiestra Millera była największym budowniczym morale w europejskim teatrze amerykańskich operacji wojennych”.

„MUSIC for the WEHRMACHT” 1944

Nowym przedsięwzięciem w dziedzinie wojny psychologicznej było pojawienie się czołowych amerykańskich artystów i zespołów w programie „Music for the Wehrmacht (Musik für die Wehrmacht)”, nadawanej przez American Broadcasting Station in Europe – ABSIE, amerykańską stację radiową w Europie, z siedzibą w Londynie.

We wrześniu 1944, Bing Crosby i Dinah Shore, podczas pobytu w Anglii i na kontynencie, nagrali dla ABSIE swoje programy. Crosby’emu, któremu niemieckie wojska nadały przydomek Der Bingle, towarzyszył American Band of the Allied Expeditionary Forces ABAEF, z pianistą Jackiem Rusinem.

Za nimi poszli inni – Irene Manning, Morton Downey. a w drugiej połowie 1944, byli to Marlene Dietrich, zespół M1C Sama Donahue, i zespół taneczny U.S. Navy Dance Band of the Allied Liberation Forces, a nawet Spike Jones i jego City Slickers.

Cały personel rozgłośni ABSIE stanowili obywatele amerykańscy. Obejmował on personel wojskowy i cywilny.

Muzyczna projekcja Ameryki została wzmocniona w szczególności przez pojawienie się w „Music for the Wehrmacht” programów z majorem Glennem Millerem i orkiestrą ABAEF. W serii cotygodniowych audycji Miller opowiadał po niemiecku o amerykańskich zwycięstwach wojennych i prezentował amerykańską muzykę jazzową.

ABBEY ROAD STUDIOS, LONDON 1944

We wrześniu i listopadzie 1944, podczas pobytu w Londynie, Glenn Miller nagrał serię utworów w Abbey Road Studios, m.in. z amerykańską piosenkarką, Dinah Shore. Kilka piosenek zaśpiewał Johnny Desmond, niektóre w języku niemieckim.

Nagrania te były odtwarzane propagandowo przez Office of War Information, po to, by obniżyć morale wojsk niemieckich.

W sobotę, 16 września 1944, w Abbey Road Studios, Dinah Shore zaśpiewała z towarzyszeniem orkiestry Millera „Stardust” i „All I Do Is Dream of You”. Następnie zespół AAF Band wykonał „Farewell Blues”, zaś Johnny Desmond – “I’ve Got a Heart Filled with Love (For You, Dear)”.

Kolejne sekwencje zostały nagrane 27 listopada 1944, i wyemitowane 13 grudnia 1944, dwa dni przed śmiercią Millera. Zespół zagrał „Jeep Jockey Jump”, Johnny Desmond zaśpiewał po niemiecku „All the Things You Are”, zespół kontynuował ze „Swing Low, Sweet Chariot” i „Body and Soul”, zaś Ray McKinley zadbał o wokal w „Beat Me, Daddy, Eight to the Bar”. AAF Band dopełnił sesję utworami „Get Happy” oraz „Moonlight Serenade”.

Glenn Miller with AAF – Live Session @ Abbey Road Studios, London, Full Concert Audio 1944

Spikerka Ilse Weinberger była gospodarzem wielu programów „Music for the Wehrmacht”:
Johnny Desmond with Glenn Miller’s ABAEF – „Long Ago and Far Away”, Live @ Abbey Road Studios, introduced by Glenn Miller and Ilse Weinberger, 1944

Były to ostatnie nagrania zespołu Millera. Przechowywano je w archiwach HMV / EMI przez 50 lat, do czasu wygaśnięcia ich europejskich praw autorskich w 1994. Zostały wydane na serii płyt w 1996.

NALOTY NIEMIECKIE na LONDYN

Na początku grudnia 1944 Miller i jego zespół kwaterowali w Londynie, w siedzibie radia BBC, przy 25 Sloane Court. Podczas jednego z bombardowań, pocisk spadł trzy budynki dalej. Wówczas, Glenn uznał, że natychmiast musi ewakuować się. Przeniósł się do małego Bedford, na północ od Londynu.

Nazajutrz, niemiecki pocisk V-1 uderzył w jego dawne biuro w BBC, zabijając ponad 70 osób, w tym wielu oficerów, z którymi Miller służył.

OSTATNIA NOC

13 grudnia 1944 Glenn Miller ze swoją orkiestrą wystąpił po raz ostatni w Londynie.

Noc z 14 na 15 grudnia 1944 spędził w dużej posiadłości Milton Ernest Hall, nieopodal Bedford, gdzie został zakwaterowany.

Następnego dnia, miał lecieć do Paryża, by uzgodnić przeniesienie jego big bandu do stolicy Francji, i przygotować nagranie specjalnego programu radiowego na Boże Narodzenie – „AEF Christmas Show”, w wykonaniu American Band of the Allied Expeditionary Forces ABAEF – Amerykańskiej Orkiestry Sprzymierzonych Sił Ekspedycyjnych, którą w tym czasie kierował.

KATASTROFA

15 grudnia 1944, lotnisko RAF-u na farmie Twinwood Farm, w miejscowości Clapham, nieopodal Bedford w Anglii.

O godz. 13:55 z pasa startowego oderwała się jednosilnikowa maszyna C-64 Noorduyn Norseman, o numerze seryjnym 44-70285, należąca do sił powietrznych USA Na pokładzie znajdowali się trzej mężczyźni – major Glenn Miller, podpułkownik lotnictwa Norman Baessell, oraz pilot John Morgan.

Samolot skierował się nad kanał La Manche, by polecieć do Francji.

Warunki pogodowe były trudne, zwłaszcza dla niedużego samolotu. Mimo tego, Miller przekonał swojego przyjaciela, podpułkownika Baessella, by zgodził się zabrać go na pokład i polecieć do Francji.

Jak wykazało dochodzenie z 20 stycznia 1945, Miller nie miał prawa wsiadać do tego samolotu. Zaplanowane było, że poleci do Paryża regularnym lotem pasażerskim VIP C-47 Dowództwa Transportu Lotniczego – Air Transport Command. Kiedy ATC z powodu problematycznej pogody odwołał w dniach 13-17 grudnia loty nad kontynentem, zniecierpliwiony Miller wyruszył z Baessellem, nie informując o tym swojego dowództwa.

Wkrótce po starcie, maszyna zginęła z radarów nad kanałem La Manche.

Szczątków samolotu ani ciał pasażerów nigdy nie odnaleziono.

R.I.P. [*]

40-letni Glenn Miller pozostawił żonę i dwoje adoptowanych dzieci.

Pośmiertnie został odznaczony Brązową Gwiazdą, wręczoną jego żonie, Helen, podczas ceremonii 24 marca 1945.

Symboliczne miejsce pochówku majora Glenna Millera znajduje się na Cmentarzu Narodowym w Arlington – Arlington National Cemetery, na obrzeżach Waszyngtonu.

Kamień-pomnik został również umieszczony na cmentarzu Grove Street Cemetery w New Haven, w stanie Connecticut, obok kampusu Uniwersytetu Yale. Na pomniku widnieje napis „I Sustain the Wings” („Wspieram skrzydła”), nawiązujący do tytułu audycji radiowej Millera.

Zespół Millera, ze względu na złą pogodę, poleciał do Francji dopiero 18 grudnia 1944. Do tego dnia, nikt z członków zespołu nie wiedział, że C-64 jest spóźniony, lub, że Miller zaginął na jego pokładzie. Major Glenn Miller nie miał żadnych innych obowiązków, poza byciem dowódcą i dyrygentem Army Air Forces AAF Band oraz American Band of the Allied Expeditionary Forces ABAEF, a także oficerem radiowym, więc w żadnej „normalnej” jednostce wojskowej jego zniknięcie nie zostało zauważone.

Zaginięcie Millera zostało publicznie ogłoszone dopiero 24 grudnia 1944, kiedy agencja prasowa Associated Press podała, że Miller nie poprowadzi zaplanowanej wcześniej audycji „ABAEF Christmas Show”. Zastąpił go sierżant Jerry Gray.

NAJWIĘKSZA ZAGADKA II WOJNY

Przypadek tajemniczego zniknięcia amerykańskiego geniusza swingu, lidera orkiestr jazzowych, należy do największych zagadek II wojny światowej. Do dziś, sprawa ta stanowi przedmiot wielu domysłów i teorii.

OFICJALNA WERSJA

Oficjalnie podano, że przyczyną katastrofy była awaria gaźnika, z powodu niskiej temperatury. Wskazano, że w Norsemanach gaźniki często zamarzały w złych warunkach pogodowych, i powodowały tragiczne wypadki.

Normalna wysokość przelotowa dla C-64 między Anglią a Francją wynosiła 5 tys. stóp. 15 grudnia 1944 pilot John Morgan poleciał na wysokości mniejszej niż 2 tys. stóp (600 m), w bardzo trudnych warunkach pogodowych, w zimnie i gęstej mgle. Prawdopodobnie, chciał lecieć blisko tafli wody z powodu mgły.

Przy prędkości 250 km/h, nawet drobna awaria silnika spowodowałaby gwałtowne pikowanie samolotu dół. Pilot miałby około ośmiu sekund na odzyskanie samolotu. Było to absolutnie nierealne, więc katastrofa była nieunikniona.

WERSJA FREDA SHAWA

Dość pewnym wyjaśnieniem śmierci Millera wydawało się to, że jednosilnikowy Noorduyn Norseman został uderzony bombami, wyrzucanymi do morza przez bombowce RAF-u, Lancastery, gdy wracały z przerwanej misji do Niemiec.

Faktem jest, że tego dnia szwadron Avro Lancasterów wracał z bombardowania III Rzeszy. Samolot Millera leciał na niższym pułapie. Potwierdzono, że bombowce zrzucały amunicję do kanału La Manche. Jedna z tych bomb miała przypadkowo strącić niewielkiego Norsemana, którym leciał Miller.

W 1984 nawigator lotniczy, weteran RAF, Fred Shaw, przedstawił teorię, która brzmiała dość prawdopodobnie. Wg Shawa, w dniu zaginięcia samolotu z Millerem na pokładzie. bombowce Lancaster wracały z odwołanego, z powodu kończącego się paliwa, nalotu na niemieckie miasto Siegen. Nad wybrzeżem Anglii, lotnicy RAF-u, zrzucili niezużytą amunicję bombową do wody, by odciążyć samolot.

„Widziałeś? Tam spadł samolot!” – wykrzyknął nagle lewy strzelec, który zauważył, jak ich bomba, zwana „cookie” (ciasteczko), wybuchła tuż nad powierzchnią wody, a jakiś niewielki samolot, przelatujący w zasięgu jej rażenia, wpadł w spiralę spadania.

Na lotnisku nikt jednak nie pytał bombardierów o los małej maszyny. Nie było też oficjalnego zgłoszenia o zaginięciu samolotu Millera.

Lotnicy szybko zapomnieli o tamtym incydencie, do czasu, gdy któregoś dnia biograficzny film o Millerze sprawił, że Fred Shaw nagle przypomniał sobie o tych wydarzeniach.

WERSJA DENNISA SPRAGGA

Brytyjski historyk, Dennis Spragg, pracownik Glenn Miller Archives w University of Colorado w Boulder, twierdzi, że do takiego strącenia nie doszło.

Spragg odnalazł na aukcji antyków dziennik, prowadzony przez amatorskiego obserwatora samolotów, 17-letniego w czasie wojny Richarda Andertona z Reading na południu Anglii. W dzienniku tym odnotowano, że tego dnia Norseman leciał kursem, uniemożliwiającym natrafienie na grupę Lancasterów.

Dennis Spragg, zobligowany przez potomków Glenna Millera do zbadania dziennika i przeprowadzenia śledztwa, w ciągu sześciu lat ustalił, że samolot muzyka leciał do Paryża łukiem, dodając do trasy przelotu ok. 60 km w bok. Oznaczało to, że samolot nie mógł znaleźć się w strefie zrzutu bomb w odpowiednim czasie.

W ocenie historyka, przyczyna katastrofy była wypadkową kilku elementów – błędu ludzkiego, awarii mechanizmu, warunków pogodowych, i nieautoryzowanego lotu w gęstej mgle. Pilot nie powinien był kontynuować lotu przy zerowej widoczności.

„Mniej więcej w połowie kanału La Manche, doszło do eksplozji. Był to wybuch w silniku, do którego przestało docierać paliwo, w wyniku zamarznięcia gaźnika, Silnik wyłączył się, i samolot spadł, roztrzaskując się o taflę wody. Tak ustalili amerykańscy śledczy” – ocenił Spragg.

Spragg twierdzi, że kluczowym elementem układanki był zagubiony pamiętnik Richarda Andertona, który od dziesięcioleci był schowany w Devon, dopóki nie został ujawniony w programie telewizyjnym BBC „Antiques Roadshow”. Pamiętnik ten był ostatnim dowodem na to, że Miller zginął z powodu błędu człowieka i błędów w kalkulacji.

Spragg powiedział: „Sześcioletnie śledztwo doprowadziło do historycznego punktu zwrotnego, jakim jest odtajnienie prawdy o śmierci Glenna Millera, wykraczającej daleko poza teorie konspiracyjne”.

W 2017, po dochodzeniu, autoryzowanym i wspieranym przez rodzinę Glenna Millera, wydawnictwo Potomac Books przy University of Nebraska Press, opublikowało obszerną książkę autorstwa Denisa Spragga – „Glenn Miller Declassified”. Spragg ustalił ponad wszelką wątpliwość, na podstawie amerykańskich i brytyjskich dokumentów, że twierdzenie Freda Shawa było niemożliwe.

Od 15 grudnia 1944, wszystkie dowództwa amerykańskiego lotnictwa w Europie przestrzegały brytyjskiego czasu letniego GMT+1. Dokumenty wyraźnie pokazują, że Lancastery RAF-u zrzuciły bomby do kanału La Manche między godz. 13 a 13:30. C-64 z Millerem na pokładzie nie mógł fizycznie dotrzeć do tego samego obszaru wcześniej niż między godz. 14:45 a 15, gdyż C-64 wystartował o 13:55, a więc już po zrzuceniu wspomnianych bomb do wód kanału.

WERSJA HERBA MILLERA

Własną wersję przedstawił brat Glenna Millera, Herb Miller.

W 1983 Herb ujawnił, że Glenn faktycznie wsiadł na pokład Norsemana, ale lot zakończył pół godziny później, w pobliżu Londynu. Miller miał poczuć się źle – cierpiał na silne mdłości, i kazał pilotowi zawrócić. Według wersji Herba, Glenn zmarł nieco później w szpitalu, na raka płuc. Dwaj pozostali pasażerowie samolotu, pilot oraz Beassell, mieli natomiast zginąć w trakcie dalszych działań wojennych.

Herb zwlekał tak długo z tym wyjaśnieniem, ponieważ obawiał się, że śmierć Glenna na szpitalnym łóżku opinia publiczna mogłaby uznać za „zbyt banalną”. Herb twierdził, że jego brat sfabrykował historię o katastrofie, bo chciał „umrzeć jak bohater”, a nie „w cholernym łóżku szpitalnym”.

Jako dowód, Herb przedstawił list, otrzymany od brata w 1944. Glenn Miller był nałogowym palaczem. Pisał w liście: „Jestem całkowicie wyniszczony, choć jem normalnie. Mam kłopoty z oddychaniem. Boję się, że to coś poważnego”.

Herb stwierdził, że w ogóle nie doszło do żadnej katastrofy. Argumentował przy tym, że prognoza pogody na 15 grudnia 1944 przewidywała plus 5 stopni Celsjusza, więc nie mogło dojść do oblodzenia gaźnika.

Nie ma jednak żadnych dowodów na to, że Glenn Miller przebywał w jakimkolwiek szpitalu po 15 grudnia 1944.

CO JEST PRAWDĄ?

Według kolejnej teorii – żadnego wypadku nie było. Samolot normalnie doleciał do Paryża, a tam Miller zmarł w objęciach prostytutki. Opowieść o awarii samolotu miała powstać, by zatuszować brzydkie okoliczności śmierci muzyka.

A może Miller został zamordowany, jako niemiecki szpieg, lub z powodu nielegalnych transakcji na czarnym rynku?

Najbardziej wiarygodna, spośród tych i wielu innych teorii, wydaje się wersja Spragga. Gdyby miało dojść do mistyfikacji, opisanej przez Herba Millera, musiałoby być w to zaangażowanych więcej osób, łącznie z wojskowymi wysokiej rangi.

Jeśli z tajnych archiwów amerykańskiej armii nie wypłynie dokument, potwierdzający, że do żadnej katastrofy nie doszło, będziemy nadal żyć w przekonaniu, że gigant jazzu zginął w wypadku lotniczym.

W 2019 ogłoszono, że The International Group for Historic Aircraft Recovery TIGHAR ponownie zbada sprawę zniknięcia Glenna Millera.

UPAMIĘTNIENE

Coroczne festiwale, poświęcone spuściźnie Glenna Millera, odbywają się w dwóch miastach, najbardziej związanych z młodością muzyka.

Od 1975, Glenn Miller Birthplace Society organizuje coroczny Festiwal Glenna Millera – Glenn Miller Festival, w rodzinnym mieście artysty, Clarindzie, w hrabstwie Page, w stanie Iowa. W 1989 adoptowana córka Glenna kupiła dom rodzinny swojego przybranego ojca w Clarindzie, i powołała do życia fundację Glenn Miller Foundation, w celu przeprowadzenia renowacji posiadłości. Obecnie, dom jest częścią muzeum Glenn Miller Birthplace Museum.

Do najważniejszych atrakcji festiwalu Glenn Miller Festival należą występy oficjalnej Glenn Miller Orchestra, pod dyrekcją Nicka Hilschera, a także wielu innych muzyków jazzowych. Odbywają się wizyty w odrestaurowanym domu Millera i nowopowstałym muzeum Glenn Miller Birthplace Museum, a także wystawy historyczne, prezentujące materiały z archiwum Glenn Miller Archive, znajdującego się w University of Colorado, wykłady i prezentacje, dotyczące życia Millera, oraz konkurs stypendialny dla młodych muzyków klasycznych i jazzowych.

Od 1996, każdego lata, miasto Fort Morgan w stanie Kolorado organizuje publiczne wydarzenie o nazwie Glenn Miller Swing Fest. Miller ukończył szkołę średnią w Fort Morgan. Grał tam w piłkę nożną i, wraz z kolegami z klasy, założył własny zespół muzyczny. Wydarzenie obejmuje koncerty i tańce w rytmie swingu, pikniki społecznościowe, wykłady. Wszystko połączone jest ze zbieraniem funduszy na stypendia do School for the Performing Arts w Fort Morgan, obejmujące bezpłatny program nauki tańca, emisji głosu, gry na fortepianie, perkusji, gitarze, skrzypcach, oraz zajęcia teatralne. Co roku, w letnim Glenn Miller Swing Fest uczestniczy około 2 tys. osób, które mają na celu zapoznanie młodszych pokoleń z muzyką, jaką rozsławił Miller, a także stylem tańca i ubioru, popularnym w erze big bandów.

W 1953 Universal-International opublikowała kinowy film biograficzny „The Glenn Miller Story”, w którym w roli Millera wystąpił James Stewart:
„The Glenn Miller Story” – Film Trailer 1953

W 1957, na terenie kampusu studenckiego w Boulder w Kolorado, postawiono nowy budynek związku studentów – Student Union Building, z salą taneczną, którą nazwano Glenn Miller Ballroom.

W 1996 US Postal Service wydała znaczek pocztowy, z wizerunkiem Glenna Millera.

Siedziba zespołu muzycznego United States Air Forces in Europe Band, w bazie lotniczej Ramstein Air Base w Niemczech, nosi nazwę Glenn Miller Hall.

25 czerwca 1999 Nebraska State Highway Commission jednogłośnie zgodziła się nazwać autostradę Nebraska Highway 97, między North Platte, gdzie Miller uczęszczał do szkoły podstawowej, a Tryon, gdzie przez krótki czas mieszkała rodzina Millerów, nazwą Glenn Miller Memorial Highway.

Glenn Miller został nagrodzony gwiazdą w Hollywood Walk of Fame, przy 6915 Hollywood Boulevard, w Hollywood w Kalifornii.

W Stanach i Anglii kilka archiwów poświęconych jest Glennowi Millerowi. University of Colorado w Boulder posiada obszerne archiwum Glenna Millera, które nie tylko zawiera wiele jego nagrań, złote płyty, i inne pamiątki, ale także jest otwarte dla badań naukowych i dla opinii publicznej. Archiwum, utworzone przez Alana Cassa, zawiera między innymi oryginalny rękopis Millera „Moonlight Serenade”.

W 2002 otwarto Glenn Miller Museum na dawnej farmie RAF-u, na Twinwood Farm w Clapham, w hrabstwie Bedfordshire w Anglii, skąd samolot Millera wystartował feralnego dnia, 15 grudnia 1944.

Wdowa po Glennie Millerze, Helen, zmarła w 1966.

Herb Miller, brat Glenna Millera, prowadził własny zespół w USA, a następnie w Anglii, do późnych lat 80. Zmarł w Wlk. Brytanii, w 1987.
Przypomnijmy:

„Chattanooga Choo Choo” – Live TV 1941

„I Know Why (And So Do You)” from „Sun Valley Serenade”, Film Scene 1941

„Chattanooga Choo Choo” from „Sun Valley Serenade”, Film Scene 1941

„In the Mood” – Live TV 1941

Glenn Miller Orchestra feat. Marion Hutton, Tex Beneke, Jackie Gleason, Cesar Romero & The Modernaires, Nicholas Brothers – „(I’ve Got a Gal In) Kalamazoo”, Live TV 1942

Fot. Zdjęcia opisane (uk.wikipedia.org) / (nationalmuseum.af.mil)