Herbie Hancock

Oprac. Ewa Kałużna, fot. Tabatha Fireman


Herbie Hancock
fot. Tabatha Fireman

     12 kwietnia 2020 roku, swoje okrągłe 80. urodziny świętuje amerykański muzyk jazzowy, pianista, klawiszowiec, kompozytor, aranżer, autor muzyki filmowej, bandleader.
Jeden z najgenialniejszych muzyków w dziejach, filar sekcji rytmicznej Drugiego Kwintetu Milesa Davisa.
Od sześćdziesięciu lat tworzy jazz, a także bebop, post bop, hard bop, modal jazz, jazz fusion, jazz-funk, funk, R&B, electro i muzykę klasyczną,

HERBIE HANCOCK
(właśc. Herbert Jeffrey „Herbie” Hancock; ur. 12 kwietnia 1940).

Obok McCoy Tynera, Keitha Jarretta i Chicka Corei, jest uważany za jednego z czterech wielkich klawiszowców późnego modern jazzu, którzy wywarli największy wpływ na grę na klawiszach.
Przedmiotem podziwu jest zwłaszcza jego inwencja rytmiczna i improwizacyjna.
Laureat 14 Grammy i 31 nominacji, a także NEA Jazz Masters Award oraz Oscara za muzykę filmową.

Herbie urodził się w Chicago, jako syn Winnie Belle Griffin, z zawodu sekretarki, i Waymana Edwarda Hancocka, rządowego inspektora mięsnego.
Jego rodzice nazwali go Herbem na cześć piosenkarza i aktora, Herba Jeffriesa.

Herbie uczęszczał do Hyde Park Academy. Podobnie, jak wielu pianistów jazzowych, Hancock zaczął od klasycznej edukacji muzycznej.
Studiował klasykę od siódmego roku życia. Jego talent został wcześnie rozpoznany – uznano go za „cudowne dziecko”.

5 lutego 1952, w wieku 11 lat, Herbie zagrał pierwszą część V Koncertu fortepianowego D-dur Mozarta Nr 26, K. 537 („Koronacja„), na koncercie z orkiestrą Chicago Symphony Orchestra, pod dyrekcją George’a Schicka.

Jako nastolatek, Hancock nigdy nie miał nauczyciela jazzu, ale rozwinął słuch i poczucie harmonii.
Wpływ na niego miały także nagrania grupy wokalnej Hi-Lo’s, a głównie dzięki aranżacjom Clare Fischer dlatego zespołu.

Jak sam wspominał:
Clare Fischer miała duży wpływ na moje koncepcje harmoniczne. Ona i Bill Evans, oraz Ravel i Gil Evans”.

W 1960 Herbie usłyszał na żywo pianistę jazzowego, Chrisa Andersona. Po koncercie, Herbie błagał Andersona, by przyjął go jako swojego ucznia. Tak też stało się. Hancock często wspominał Andersona, jako swojego pierwszego guru harmonicznego.

W wieku 20 lat, Herbie został zauważony przez trębacza i wokalistę jazzowego, Donalda Byrda, który zaprosił go do swojego zespołu.
Hancock opuścił wówczas Grinnell College, i rozpoczął stałą współpracę z Byrdem.
Później Hancock ukończył jednak Grinnell, z dyplomem inżyniera elektroniki oraz w dziedzinie muzyki. Grinnell College przyznał mu również w 1972 honorowy stopień Doctor of Fine Arts.

Równocześnie z pracą z zespołem Byrda, Herbie kontynuował naukę w prywatnej uczelni w Chicago – Roosevelt University. Byrd uczęszczał wówczas do Manhattan School of Music w Nowym Jorku i zasugerował, by Hancock podjął studiowanie kompozycji u Vittorio Gianniniego, co faktycznie miało miejsce przez krótki okres w 1960.

Donald Byrd był znany jako jeden z rzadkich wówczas muzyków bebopowych, który, pozostając artystą jazzowym, jednocześnie z powodzeniem eksplorował funk i soul.
Jako lider zespołu, Byrd wywarł duży wpływ na wczesną karierę Hancocka.
Młody pianista szybko zdobył dobrą reputację, grając sesje i nagrywając pierwsze płyty z zespołem Donalda Byrda.
Album Byrda „Royal Flush, nagrany w 1961, był debiutem Hancocka dla Blue Note.
Grali tam wówczas także saksofonista Pepper Adams, kontrabasista Butch Warren i perkusista Billy Higgins:
Donald Byrd feat. Herbie Hancock – „Hush” from „Royal Flush” 1961

Hancock zwrócił na siebie szczególną uwagę wytwórni Blue Note występem na modern-jazzowym albumie Byrda „Free Form”, także nagranym w 1961, ale wydanym dopiero w 1966.
Udział w nagraniach do płyty wzięli także Wayne Shorter, grający tu na saksofonie tenorowym, oraz kontrabasista Butch Warren i perkusista Billy Higgins:

Donald Byrd feat. Herbie Hancock – „Free Form” 1961

Oba te albumy zawierały pierwsze nagrania trzech oryginalnych kompozycji Hancocka – „Requiem”, „Night Flower” i „Three Wishes”.
Hancock przypisuje Byrdowi kluczowy wpływ na jego wczesną karierę, opowiadając, że wziął młodego pianistę, który niedawno przybył do Nowego Jorku, „pod swoje skrzydła”, pozwalając mu nawet spać przez kilka lat w swoim mieszkaniu w Bronksie.
Byrd był pierwszą osobą, która pozwoliła Herbie’emu zostać stałym członkiem zespołu o międzynarodowej renomie, i zachęcał młodego pianistę do rozwijania własnej kreatywności.
Hancock przypomniał sobie również, że Byrd pomógł mu na wiele innych sposobów – zachęcił go do nagrania debiutanckiego albumu dla Blue Note, skontaktował go z Mongo Santamarią, który zmienił kompozycję Hancocka „Watermelon Man” w przebojowy hit.
Byrd również później zachęcił Hancocka do przyjęcia oferty od Milesa Davisa, dotyczącą dołączenia do jego kwintetu.

W 1962 Hancock nagrał swój debiutancki album – „Takin’ Off”, dla Blue Note Records. Longplay opisywano, jako „jeden z najznakomitszych i najbardziej oszałamiających debiutów w dziejach jazzu”:
Herbie Hancock – piano
Dexter Gordon – tenor sax
Freddie Hubbard – trumpet, flugelhorn
Butch Warren – bass
Billy Higgins – drums
„Empty pockets” from „Takin’ Off” 1962

Na płycie znalazł się pierwszy wielki hit Hancocka – „Watermelon Man”. Utwór zainspirowany został wspomnieniem postaci sprzedawcy arbuzów, i rytmicznym stukotem o bruk kół jego wozu, ciągniętego przez konie po ulicach South Side w Chicago, gdzie Herbie dorastał. Wybrano go na singel, promujący płytę:

„Watermelon Man” from „Takin’ Off” 1962

Kompozycję tę z chęcią nagrywali inni wykonawcy – w sumie jest ich ponad dwustu – tak, że stała się standardem jazzowym.
W latach 70. również sam Hancock ponownie wykorzystał utwór, prezentując go w zmienionej wersji, na albumie „Head Hunters” z 1973: „Watermelon Man” from „Head Hunters” 1973

https://www.youtube.com/watch?v=4bjPlBC4h_8

Album „Takin’ Off” przyciągnął uwagę Milesa Davisa, który wówczas zakładał nowy zespół. Hancock został przedstawiony Davisowi przez młodego perkusistę, Tony’ego Williamsa.
W maju 1963, Hancock dołączył do DRUGIEGO WIELKIEGO KWINTETU MILESA DAVISA.
Kwintet ten do dziś jest uważany za jeden z najlepszych zespołów jazzowych w dziejach. Davis osobiście odszukał Hancocka, i zaprosił go do współpracy, gdyż uważał go za jednego z najbardziej obiecujących młodych talentów jazzowych.

Razem z kontrabasistą Ronem Carterem i 17-letnim wówczas perkusistą, Tonym Williamsem, Hancock stworzył w zespole Davisa najsłynniejszą sekcję rytmiczną modern jazzu.
Pomógł wówczas przedefiniować rolę sekcji rytmicznej w jazzie i był jednym z głównych architektów brzmienia post bopu.

Kiedy w 1963 Davisa opuściła wieloletnia sekcja rytmiczna, składająca się z pianisty Wyntona Kelly’ego, kontrabasisty Paula Chambersa i perkusity Jimmy’ego Cobba, trębacz szybko zaczął pracę nad zakładaniem nowego zespołu.
Znaleźli się w nim saksofonista tenorowy George Coleman i basista Ron Carter.
Davis, Coleman, Carter i kilku innych muzyków w kwietniu 1963 nagrali połowę albumu „Seven Steps to Heaven”.
Niedługo później, do grupy dołączyli perkusista Tony Williams i właśnie Hancock. Davis, Coleman, Hancock i młoda sekcja rytmiczna, tworzona przez Cartera i Williamsa, dograli w maju 1964 pozostałą część albumu:
Hollywood, April 16 or 17, 1963
Miles Davis – trumpet
George Coleman – tenor sax
Victor Feldman – piano
Ron Carter – bass
Frank Butler – drums
New York, May 14, 1963
Miles Davis – trumpet
George Coleman – tenor sax
Herbie Hancock – piano
Ron Carter – bass
Tony Williams – drums
„Seven Steps to Heaven” Full Album 1963

https://www.youtube.com/watch?v=uKpK8RbGlO4

Członkowie młodej sekcji rytmicznej szybko zgrali się ze sobą i sekcją dętą. Grupa grała w gruncie rzeczy ten sam bebopowy repertuar i standardy, co wcześniejsze zespoły Davisa, ale podchodziła do nich z coraz większą swobodą strukturalną i rytmiczną i – w przypadku utworów z przyspieszającym tempem – zawrotną szybkością.

Błyskawiczną ewolucję grupy można dostrzec, słuchając albumu „In Europe” (1964)

a także singli z płyty „Miles Davis in Concert” – „My Funny Valentine”

czy „Four and More” (obie z lutego 1964)

Wiosną 1964 kwintet Davisa opuścił Coleman. Został zastąpiony, dzięki sugestii Tony’ego Williamsa, przez awangardowego saksofonistę, Sama Riversa.
Davis uważał jednak, że Rivers nie był idealnym zmiennikiem. Wiedział on, że Rivers chylił się w stronę free jazzu – kierunku, którym Davis pogardzał.
Rivers pozostał w zespole tylko przez krótki czas, ale wystąpił podczas nagrania koncertowego kwintetu w Japonii.
Grupy w tym składzie można posłuchać na płycie „Miles in Tokyo” z 1964

Pod koniec lata 1964 Davisowi udało się przekonać Wayne’a Shortera do opuszczenia Jazz Messengers Arta Blakeya, co stanowiło dla Shortera przedmiot trudnej decyzji, jako że był on już wówczas dyrektorem muzycznym tej grupy.
Obecność Shortera dopełniła skład Drugiego Wielkiego Kwintetu Milesa Davisa.

W latach 60. rozkwitła na dobre popularność funku i soulu. Silna ekspansja utworów spod szyldu Motown Records, do której należeli m.in. Marvin Gaye, Stevie Wonder czy Aretha Franklin, zalała rynek muzyczny w Stanach.
Davis zdawał sobie z tego sprawę, kompletując nową grupę muzyków. Second Great Quintet istotnie wpisał się w karty muzyki jazzowej.

Rzecz jasna, Shorter od razu stał się jednym z głównych kompozytorów kwintetu Milesa, i niektóre z jego kompozycji z tego okresu („Footprints”, „Nefertiti”) są obecnie standardami.
W ramach trasy koncertowej w Europie, zespół w nowym składzie szybko dokonał nagrania albumu:
„Miles in Berlin” (wrzesień 1964)

Miles Davis Quintet – Live in Stockholm, Sweden 1963
Miles Davis – trumpet
Herbie Hancock – piano
Wayne Shorter – tenor sax, soprano sax
Ron Carter – bass
Tony Williams – drums

Miles Davis Quintet – Live at Teatro dell’Arte in Milan, Italy 1964

Występ grupy w Plugged Nickel w Chicago, w dniach 22 i 23 grudnia 1965, uchwycony został na, składającym się z 8 CD, zestawie „The Complete Live at The Plugged Nickel 1965”, wydanym dopiero w 1995.
W przeciwieństwie do większości nagrań studyjnych grupy, koncert na żywo wciąż ukazywał zespół, jako grający głównie standardy i melodie bebopowe, aczkolwiek z większą swobodą niż w latach poprzednich:
„Live at The Plugged Nickel 1965”
Part 1

Part 2

Po tym nastąpił szereg nagrań albumów studyjnych:
„E.S.P.” (1965)

„Miles Smiles” (1967)

„Sorcerer” (1967)

„Nefertiti” (1968)

„Miles in the Sky” (1968)

i „Filles de Kilimanjaro” (1969)

Podejście kwintetu do improwizacji stało się znane jako time no changes (ang. czas bez zmian) lub free bop, jako że, podczas gdy utrzymali miarowy rytm, porzucili podejście zmienno akordowe bebopu na rzecz podejścia modalnego.
Sekcja rytmiczna stała się bardziej luźna, będąc w stanie zmieniać tempo rozkładu metrycznego.

Aż do „Nefertiti”, nagrania studyjne składały się w głównej mierze z oryginałów Wayne’a Shortera i, w mniejszym stopniu, innych sidemanów.

„Miles in the Sky” i „Filles de Kilimanjaro”, na których wprowadzone zostały gitara basowa, fortepian elektryczny i gitara, wyraźnie wskazywały na następujący w dorobku Davisa etap fusion.
Davis rozpoczął także eksperymentowanie z podejściem, zorientowanym bardziej rockowo, i do czasu nagrania drugiej części „Filles de Kilimanjaro”, Dave Holland i Chick Corea zastąpili Cartera i Hancocka w zespole. Zarówno jednak Carter, jak i Hancock, brali jeszcze potem udział w późniejszych sesjach nagraniowych.
Wydane w tych latach zestawy płyt pokazują, że progresja Davisa od free bopu (lub post bopu) jego Drugiego Wielkiego Kwintetu do poważnego, rytmicznego świata fusion, była znacznie mniej raptowna niż wydawało się początkowo, gdy „In a Silent Way” pojawiło się po „Filles de Kilimanjaro”.

Od 1967 formacja zaczęła praktykować rzadki zwyczaj grania swoich koncertów na żywo, jako nieprzerwanego ciągu kompozycji, gdzie każdy utwór płynnie przechodził w kolejny, i jedynie zmiany melodii stanowiły jakikolwiek znak demarkacyjny.
Zespoły Davisa kontynuowały granie w ten sposób aż do 1975:
Mles Favis Quintet – Live in Germany 1967

Miles Davis – trumpet
Herbie Hancock – piano
Wayne Shorter – tenor sax, soprano sax
Tony Banks – bass
Tony Williams – drums

Do czasu, gdy album „In a Silent Way” został nagrany w lutym 1969, Davis powiększył swój standardowy kwintet o dodatkowych graczy.
Herbie Hancock i Joe Zawinul wspomagali Chicka Coreę na klawiszach elektrycznych, a młody gitarzysta, John McLaughlin, wystąpił wówczas z Davisem po raz pierwszy.
Miles Davis – trumpet
Wayne Shorter – soprano sax
John McLaughlin – guitar
Chick Corea, Herbie Hancock – electric piano
Joe Zawinul – electric piano, organ
Dave Holland – bass
Tony Williams – drums
„In a Silent Way” Full Album1969

Pod koniec kadencji Herbie’ego w zespole Davisa, Miles zaczął wprowadzać elementy rocka i muzyki popularnej do swoich nagrań. Pomimo początkowej niechęci, Hancock – zgodnie z uporem Davisa – zastosował wówczas klawisze elektryczne, w tym piano Fender Rhodes.

Herbie szybko przystosował się do nowych instrumentów, które okazały się ważne w przyszłych przedsięwzięciach artystycznych jego samego.
W kwintecie Milesa Davisa, Hancock grał przez okres pięciu lat, w okresie 1963-1968.

W 1968 Herbie opuścił kwintet Davisa i rozpoczął samodzielną muzyczną działalność, rozwijając tworzącą się właśnie muzykę fusion.
Davis wciąż rozwijał swój kwintet, szukając nowego brzmienia, więc Hancock, mimo odejścia z zespołu, przez następne kilka lat nadal pojawiał się na płytach Davisa.
Co prawda, nie uczestniczył w nagraniach kultowych albumów „BitchesBrew” z 1969 i „Live-Evil” z 1970, ale wystąpił na „A Tribute to Jack Johnson” z 1971

oraz „On the Corner” 1972

Jeszcze będąc w zespole Davisa, Hancock znalazł czas na nagranie kilkudziesięciu sesji dla wytwórni Blue Note – zarówno pod własnym nazwiskiem, jak i w roli sidemana – z takimi muzykami, jak Wayne Shorter, Tony Williams, Grant Green, Bobby Hutcherson, Sam Rivers, Donald Byrd, Kenny Dorham, Hank Mobley, Lee Morgan czy Freddie Hubbard.
Nagrał również w większych składach kilka mniej znanych, ale chwalonych przez krytykę, albumów:
„My Point of View” (septet, 1963)

„Inventions & Dimensions” (kwartet, 1963)

„Empyrean Isles” (kwartet, 1964)

„Maiden Voyage”(kwintet, 1965)

„Speak Like a Child” (sextet, 1968)

„The Prisoner” (11-osobowy skład, 1969)

https://www.youtube.com/watch?v=9eSI-jnazIE

„Fat Albert Rotunda” (16-osobowy skład, 1969)

Jego trzeci album studyjny, „Inventions and Dimensions”, nagrany w 1963 i wydany w 1964, był wydawnictwem prawie całkowicie improwizowanym.
Było to nagranie dość niezwykłe, ponieważ wyróżniało się latynoską perkusją.
Jednak nie był to album z Latin jazzem, a raczej z eksploracją przez Hancocka modalnego jazzu i post-bopu. Wystąpili Herbie Hancock – piano, Paul Chambers – bass, Willie Bobo – drums, timbales, i Osvaldo „Chihuahua” Martinez – percussion.

W 1966 Hancock skomponował muzykę do filmu „Blow-Up” Michelangelo Antonioniego – pierwszą z wielu ścieżek dźwiękowych, które opracował w swojej karierze

W 1969 Hancock opuścił Blue Note, i podpisał kontrakt z Warner Bros.

Zafascynował się w tym okresie instrumentami elektronicznymi.
Wraz z głębokim wpływem albumu „Bitches Brew” Davisa, ta fascynacja zakończyła się serią albumów Hancocka, w których instrumenty elektroniczne zostały połączone z akustycznymi.
Już wówczas Hancock potrafił także wykorzystywać elementy rapu i techno.

Pierwsze eksperymenty Herbie’ego z muzyką elektroniczną zostały przeprowadzone z basistą Busterem Williamsem i perkusistą Billym Hartem, oraz muzykami, grającymi na instrumentach dętych – trębaczem Eddie’em Hendersonem, puzonistą Julianem Priesterem i multiinstrumentalistą Bennie’em Maupinem.
Ostatecznie do składu dodano także Patricka Gleesona – pioniera syntezatorów.
Tak powstał HERBIE HANCOCK SEXTET, późniejszy SEPTET.

Pierwszym albumem sekstetu Hancocka był „Mwandishi” z 1971.
Ten album to jedno z pierwszych odejść Hancocka od tradycyjnych idiomów jazzu, a także początek oryginalnego i kreatywnego stylu, który ostatecznie spodobał się szerokiej publiczności.
Ponadto, „Mwandishi” był próbą Hancocka kontynuacji zasad i stylów muzycznych, które badał w swoich poprzednich doświadczeniach z Milesem Davisem, np. na „In a Silent Way”.
Wcześniejsze eksploracje jazz fusion Hancocka obejmowały „Fat Albert Rotunda” z 1969, album, związany ze specjalnym programem telewizyjnym i z frazą „Hey, hey, hey, it’s Fat Albert”.
„Mwandishi” został nagrany w Wally Heider Recording Studios w San Francisco, w styczniu 197.
Nagranie zawierało progresywne konotacje funku, jazzu i rocka.
Mwandishi („kompozytor”) to pseudonim Hancocka w języku suahili, przyjęty na przełomie lat 60. i 70.
Każdy z członków sekstetu przyjął imię w języku suahili: Mchezaji („gracz, muzyk”) dla Bustera Williamsa, Jabali („silny jak skała”) dla Billy’ego Harta, Mganga („doktor”, którego tradycyjne funkcje obejmują egzorcyzm, przepowiednie i usuwanie zaklęć) dla Eddiego Hendersona, Mwile („wieloryb”) dla Benniego Maupina, Pepo Mtoto („demoniczne dziecko”) dla Juliana Priestera i Ndugu („brat”) dla Leona Chanclera.
„Mwandishi” 1971

Herbie Hancock Mwandishi – Live in Molde 1971
Mwandishi / Herbie Hancock – piano Fender Rhodes
Mganga / Eddie Henderson – trumpet, flugelhorn
Mwile / Bennie Maupin – bass clarinet, tenor sax
Pepo Mtoto / Julian Priester – trombone
Mchezaji / Buster Williams – bass
Jabali / Billy Hart – drums

Kolejne albumy sekstetu Hancocka to „Crossings” (1972)

oraz „Sextant” (1973)

Dwa następnie, „Realization” (1973) i „Inside Out” (1974), były sygnowane nazwiskiem Eddie’ego Hendersona, choć nagrane zostały z tym samym personelem. Muzyka wykazywała silny aspekt improwizacji, poza granicami głównego nurtu jazzu, i pokazywała wpływ muzyki elektronicznej na współczesnych kompozytorów klasycznych:
„Realization” (1973)

„Inside Out” (1974)

W 1973 Hancock założył grupę THE HEADHUNTERS, pozostawiając jedynie Maupina z sekstetu, oraz dodając basistę Paula Jacksona, i perkusistów – Billa Summersa i Harveya Masona.
Album „Head Hunters” z 1973 okazał się bestsellerem, który miał ogromny wpływ nie tylko na jazz, ale także na funk, soul i hip-hop.
W nagraniach udział wzięli:
Herbie Hancock – Fender Rhodes, clavinet, synthesizer
Bennie Maupin – tenor sax, soprano sax, saxello, bass clarinet, alto flute
Paul Jackson – bass guitar, guitar, marímbula
Bill Summers – agogô, balafon, beer bottle, cabasa, congas, gankogui, hindewhu, log drum, shekere, surdo, tambourine
Harvey Mason – drums
„Head Hunters” Full Album 1973

W 1974 perkusista Harvey Mason został zastąpiony przez Mike’a Clarka, a zespół wydał drugi album – „Thrust”. Skład na płycie tworzyli:
Herbie Hancock – piano Fender, clavinet, synthesizer
Bennie Maupin – tenor sax, soprano sax, saxello, bass clarinet, alto flute
Paul Jackson – electric bass
Bill Summers – percussion
Mike Clark – drums
„Thrust” 1974 Full Album

Hancock zaczął tworzyć coraz więcej komercyjnych albumów, często z udziałem tych samych członków swojego zespołu, jednak nie używając już nazwy Headhunters. Headhuntersi połączyli się z Hancockiem ponownie dopiero w 1998, by nagrać album „Return of the Headhunters”

Kolejne jazzowo-funkowe albumy Hancocka z lat 70. to
„Man-Child” (1975)

i „Secrets” (1976)

Wskazują one na bardziej komercyjny kierunek, jaki Hancock obrał w następnej dekadzie.
Albumy te zostały nagrane z członkami zespołu Headhunters, ale także z wieloma innymi, pełniącymi ważne role („Man-Child” prezentował prawie 20-osobowy skład).

W 1978 Hancock nagrał duetowy album z Chickiem Coreą „An Evening with Herbie Hancock & Chick Corea: In Concert”.
Chick dziesięć lat wcześniej zastąpił Herbie’ego w zespole Davisa, przez jakiś czas grali tam razem, więc znali się świetne.

https://www.youtube.com/watch?v=Vz4YLXXFrns

W 1979 Hancock wydał solowy akustyczny album fortepianowy – „The Piano”, który został nagrany w Japonii

W 1976 Hancock zrealizował projekt V.S.O.P., będący próbą nawiązania do brzmienia czysto jazzowego kwintetu Milesa Davisa z lat 60.
V.S.O.P. był kwintetem jazzowym, składającym się z Herbie’ego Hancocka (fortepian, klawiatury, syntezatory, wokal), Wayne’a Shortera (saksofon tenorowy i sopranowy), Rona Cartera (bas), Tony’ego Williamsa (perkusja) i Freddie’ego Hubbarda (trąbka, flugelhorn). Czterej z nich – Hancock, Shorter, Carter i Williams – byli członkami kwintetu Davisa w latach 60.

Nazwa V.S.O.P. (Very Superior Old Pale) pochodziła od gatunku koniaku Cognac, gdzie oznacza ona starzenie się trunku i – domyślnie – wysoką jakość zapasów.
V.S.O.P. był zasadniczo zespołem koncertowym. Wydali tylko jeden album studyjny.
„Five Stars” (1979)

oraz cztery albumy koncertowe:
„The Quintet” 1977

„Tempest in the Colosseum” 1977

„Live Under the Sky” 1979

„Live Under the Sky No. 2” w 2002.

Herbie Hancock V.S.O.P. II – „The Sorcerer”, Live in Tokyo 1983
Herbie Hancock – piano
Wynton Marsallis – trumpet
Brandford Marsallis – sax
Ron Carter – bass
Tony Williams – drums

V.S.O.P. The Quintet Reunion – „Eye of the Hurricane, Live @ Fuji
Jazz Festival with Blue Note, 1986
Herbie Hancock – piano
Freddie Hubbard – trumpet
Joe Henderson – tenor sax
Ron Carter – bass
Tony Williams – drums

Herbie Hancock Quartet – „Live Under the Sky”, Live 1986
Herbie Hancock – piano
Branford Marsalis – sax
Ron Carter – bass
Tony Williams – drums

Wśród instrumentów, używanych przez Hancocka, były fortepian Fender Rhodes, ARP Odyssey, ARP 2600, syntezator ARP Pro Soloist, syntezator Mellotron i Moog III. Świetnie słychać to na albumie „Future Shock” (1983)

ze słynnym utworem „Rockit” – Official Video 1983

„Rock It” – Live 1983

W 1986 Hancock wystąpił jako aktor, a także wykonał muzykę, w filmie „Round Midnight” Bertranda Taverniera.
Napisał również ścieżkę dźwiękową do filmu, za którą otrzymał Oscara w kategorii Original Music Score.
W filmie wystąpili także Dexter Gordon, Bobby Mc Ferrin, Wayne Shorter, John McLaughlin, Ron Carter, Billy Higgins, Tony Williams, Chet Baker, Lonnete McKee i inni.
Film opowiada historię przyjaźni, jaka połączyła saksofonistę tenorowego, Dale’a Turnera (w tej roli Dexter Gordon) z jego admiratorem, Francisem Bergerem (François Cluzet), samotnym ojcem 10-letniej Berangere (Gabrielle Haker).
Losy bohaterów krzyżują się w Paryżu w 1959, gdzie sławny muzyk gościnnie koncertuje. Dobiega sześćdziesiątki, a jego organizm, wycieńczony alkoholem i narkotykami, coraz częściej odmawia posłuszeństwa. Surowa właścicielka hotelu, w którym mieszka muzyk, pilnuje, by nie pił i nie narkotyzował się:
„Round Midnight” Film Soundtrack 1986

Twórczość filmowa Hancocka była szczególnie bogata w latach 80., i obejmowała partytury do filmów „A Soldier’s Story” (1984), „Jo Jo Dancer”, „Your Life Is Calling” (1986), „Action Jackson” (1988), „Colors” (1988) i „Harlem Nights” (1989)

W 1990 Hancock koncertował z Jackiem DeJohnette, Dave’em Hollandem i Patem Metheny, podczas ich Parallel Realities Tour, która obejmowała wspólny występ podczas Montreux Jazz Festival w lipcu 1990:
„Cantaloupe Island”, Live @ Mellon Jazz Festival 1990
Herbie Hancock – piano
Pat Metheny – guitar
Dave Holland – bass
Jack DeJohnette – drums

W 1994 ukazał się legendarny album „A Tribute to Miles”, nagrany przez Hancocka, Cartera, Williamsa, Shortera i Wallace’a Roneya.
Płyta została nagrana jeszcze w 1992, i była hołdem, złożonym zmarłemu niedawno gigantowi trąbki, przez czterech z pięciu członków słynnego kwintetu Davisa. Krążek zawierał dwa wykonania na żywo oraz nagrania studyjne. Rolę Milesa przejął na albumie Roney.
Płyta zdobyła Grammy w kategorii Best Jazz Instrumental Performance, Individual or Group:
„So What” from „A Tribute to Miles” 1994

https://www.youtube.com/watch?v=8HpzUMVbSac

„All Blues” from „A Tribute to Miles” 1994

Album z 1996, „The New Standard”, to pokaz prawdziwej maestrii muzyków:
Herbie Hancock – piano
Michael Brecker – tenor sax, soprano sax
John Scofield – acoustic guitar, electric guitar, electric sitar
Dave Holland – acoustic bass
Jack DeJohnette – drums, electric percussion
Don Alias – percussion.

Płyta zawierała interpretacje utworów Nirvany, Stevie’ego Wondera, The Beatles, Prince’a, Petera Gabriela i innych:
„New York Minute” from „The New Standard” 1996

Kolejny album, „1+1” z 1997 został nagrany w duecie z Wayne’em Shorterem. Płyta odniosła wielki sukces, a utwór „Aung San Suu Kyi” otrzymał Grammy w kategorii Best Instrumental Composition:
„Aung San Suu Kyi” from „1+1”

Znaczącymi sukcesami Hancocka okazały się także albumy:
„Gershwin’s World” z 1998

„Directions In Music: Live at Massey Hall” z 2002:
Michael Brecker, Herbie Hancock, Roy Hargrove – „Directions in music”, Live @ JazzBaltica 2002

oraz „Possibilities” z 2005. Na tym ostatnim wystąpili John Mayer, Carlos Santana, Christina Aguilera, Paul Simon, Annie Lennox, Sting, Jonny Lang, Joss Stone, Damien Rice, Raul Midón i Stevie Wonder:
„Sister Moon” from „Possibilities” feat. Sting 2005

W 2008 tribute album Hancocka, „River: The Joni Letters”, z utworami Joni Mitchell, otrzymał Grammy w kategorii Album of the Year, jako druga w dziejach płyta jazzowa, po „Getz / Gilberto” z 1965. Hancock pokonał wówczas w tej kategorii takich twórców, jak Kanye West, Foo Fighters, Amy Winehouse i Vince Gill.
Na płycie wystąpili Leonard Cohen, Tina Turner, Norah Jones, Corinne Bailey Rae, Luciana Souza i sama Joni Mitchell:
„Edith and the Kingpin” from „River:
The Joni Letters” 2008 – Tina Turner

W trakcie swojej kariery, Hancock wydał 41 albumów studyjnych, 12 koncertowych, 62 kompilacje i 38 singli.
Dyskografia: Herbie_Hancock wikipedia

Najnowszy, i jak dotąd ostatni, album studyjny Hancocka, pochodzi z 2010 – „The Imagine Project”. Nie został on dobrze przyjęty przez krytyków.
Płyta była nagrywana w wielu miejscach na całym świecie i przy współpracy z różnymi artystami.
Wydawnictwo zostało uzupełnione o dokument, opowiadający o procesie nagrywania. Interpretacje Hancocka popularnych piosenek, zawarte na płycie, są międzykulturowe.

John Eyles z BBC napisał:
„Jak na ironię, w 2005 Hancock został wybrany do Jazz Hall of Fame, w chwili, kiedy jazzowe aspekty jego muzyki kompletnia zniknęły. Chociaż „Imagine Project” jest zabawny i wciągający, to jego treść jazzowa jest mocno ograniczona. Fani mają jednak nadzieję, że 70-latek nagra jeszcze kolejny świetny album jazzowy – najlepiej u boku Shortera”.

Z kolei, George Varga z „JazzTimes” ocenił:
„Pomimo zróżnicowanego składu i wzniosłych ambicji, Hancock zbyt często popełnia tu błędy, ze względu na zbytnią ostrożność i grzeczność. A przecież, podjęcie ryzyka i zaskoczenie, sprawiłyby, że nagranie to naprawdę mogłoby pokazać ekspansywne umiejętności i wyobraźnię Hancocka”.

Wersja „Imagine” Lennona została zainspirowana przez kongijską grupę Konono N°1, i zdobyła Grammy w kategorii Best Pop Collaboration with Vocals. W utworze wystąpili P!nk, Seal, India.Arie, Jeff Beck, Konono N°1 i Oumou Sangaré:
„Imagine” Audio 2010

Herbie Hancock feat. Pink, Seal, India.Arie – „Imagine”, Live 2010

Herbie Hancock – The Imagine Project, Live Full Concert 2013
Herbie Hancock – piano, keyboards
Kristina Train – vocals
Greg Phillinganes – keyboards
Lionel Loueke – guitar
Tal Wilkenfeld – bass
Vinnie Colaiuta – drums

W „The Times, They Are A’ Changin'” Dylana zostały użyte bardzo oryginalne instrumenty – zachodnioafrykańska kora, celtyckie flety, skrzypce i rury uilleann

80-letni dziś Herbie Hancock, nadal pozostaje aktywny na scenach całego świata, a ostatnio – także w internecie. W Polsce występował wielokrotnie.
20 stycznia 2018 Hancock koncertował podczas Austin City Limits

Wziął także udział w Montreal International Jazz Festival w 2018

Zagrał „Chameleona” w Fox Theatre w Oakland, 4 marca 2018

11 września 2019 pojawił się w Pradze
Herbie Hancock – keyboards
Lionel Loueke – guitar
Elena Pinderhughes – flute
James Genus – bass
Justin Tyson – drums

14 września 2019 wystąpił w Mission Ballroom w Denver

Od 2017 Herbie prowadzi swoją pierwszą jazz master class on line, dzieląc się swoim podejściem do improwizacji, kompozycji i harmonii:
Herbie Hancock Teaches – Jazz Master Class, Trailer 2017

Nagrody Grammy:
Herbie Hancock – Grammy
Herbie Hancock
Posłuchajmy także:Herbie Hancock
„Cantaloupe Island” Live Herbie HancockHerbie Hancock

Herbie Hancock, Ron Carter and Billy Cobham – „Eye of The Hurricane” Live 1983

„Dolphin Dance” – Live Piano Solo 1984

Maiden Voyage” Live @ Salzburger Festspiele, 1989

Chameleon” – Live @ Java Jazz Festival 2012

HAPPY 80th BIRTHDAY to HERBIE HANCOCK !!!