Herbie Hancock

Oprac. Ewa Kałużna, Fot. Dave Kaufman


2 kwietnia 2019 r. swoje 79. urodziny świętuje amerykański muzyk jazzowy, pianista, kompozytor, aranżer i bandleader, jeden z najlepszych pianistów i kompozytorów jazzowych na świecie.
Od prawie 60 lat tworzy muzykę, zarówno o charakterze czysto jazzowym, jak i będącą pod wpływem popu, rapu i techno, w każdym z tych gatunków poruszając się z równą swobodą.
Laureat 14 Grammy, NEA Jazz Masters Award oraz Oscara za muzykę filmową...

HERBIE HANCOCK

(właśc. Herbert Jeffrey "Herbie" Hancock; ur. 12 kwietnia 1940).
Uprawia takie gatunki muzyczne, jak jazz, bebop, post bop, hard bop, modal jazz, jazz fusion, jazz-funk, funk, R&B, electro i muzyka klasyczna.
Obok McCoy Tynera, Keitha Jarretta i Chicka Corei jest uważany za jednego z czterech wielkich pianistów późnego modern jazzu, którzy wywarli największy wpływ na grę na tym instrumencie.
Przedmiotem podziwu jest zwłaszcza jego inwencja rytmiczna i improwizacyjna.

Urodził się w Chicago, jako syn Winnie Belle z domu Griffin, sekretarki, i Waymana Edwarda Hancocka, rządowego inspektora mięsnego. Jego rodzice nazwali go Herbem na cześć piosenkarza i aktora, Herba Jeffriesa.
Uczęszczał do Hyde Park Academy.
Podobnie, jak wielu pianistów jazzowych, Hancock zaczął od klasycznej edukacji muzycznej. Studiował klasykę od siódmego roku życia, a jego talent został wcześnie rozpoznany. Uznano go za "cudowne dziecko".
W wieku 11 lat zagrał pierwszą część V Koncertu fortepianowego D-dur Mozarta nr 26, K. 537 ("Koronacja"), na koncercie 5 lutego 1952, z Chicago Symphony Orchestra.
W 1960 usłyszał, jak Chris Anderson zagrał tylko raz i błagał go, by przyjął go jako studenta. Hancock często wspomina Andersona jako swojego guru harmonicznego.

W wieku 20 lat został zauważony przez trębacza Donalda Byrda, który zaprosił go do swojego zespołu.
Hancock opuścił Grinnell College, i pracował z Byrdem i Colemanem Hawkinsem, a także wziął udział w kursach na Uniwersytecie Roosevelta.
Byrd uczęszczał wówczas do Manhattan School of Music w Nowym Jorku i zasugerował, by Hancock podjął studiowanie kompozycji u Vittorio Gianniniego, co ten uczynił w 1960.
Młody pianista szybko zdobył reputację, grając kolejne sesje z Oliverem Nelsonem i Philem Woodsem.

Debiutancki album, "Takin' Off", Herbie wydał w 1962, dla wytwórni Blue Note Records.
Znalazł się na nim pierwszy hit artysty - "Watermelon Man"



Longplay opisywano jako "jeden z najznakomitszych i najbardziej oszałamiających debiutów w dziejach jazzu".
Utwór "Watermelon Man", zainspirowany wspomnieniem postaci sprzedawcy arbuzów i rytmicznym stukotem o bruk kół jego wozu, ciągniętego przez konie po ulicach South Side w Chicago, gdzie Hancock dorastał, wybrano na singel promujący płytę.
Kompozycję tę z chęcią nagrywali również inni wykonawcy - w sumie ponad dwustu, tak że stała się standardem jazzowym.
W latach 70. również sam Hancock ponownie wykorzystał ten utwór, prezentując go w zmienionej wersji na albumie "Head Hunters" (1973)



Na albumie "Takin' Off" wystąpili:
Herbie Hancock - fortepian
Dexter Gordon - saksofon tenorowy
Billy Higgins - perkusja
Freddie Hubbard - trąbka, skrzydłówka
Butch Warren - kontrabas

Full Album:



Album "Takin' Off" przyciągnął uwagę Milesa Davisa, który wówczas zakładał nowy zespół.
Hancock został przedstawiony Davisowi przez młodego perkusistę, Tony'ego Williamsa, członka nowego zespołu Davisa. W maju 1963 Hancock dołączył do Drugiego Wielkiego Kwintetu Milesa Davisa. Kwintet ten do dziś jest uważany za jeden z najlepszych zespołów jazzowych w dziejach.
Davis osobiście odszukał Hancocka, i zaprosił go do współpracy, gdyż uważał go za jednego z najbardziej obiecujących młodych talentów jazzowych.

Razem z kontrabasistą Ronem Carterem i 17-letnim perkusistą Tonym Williamsem, Hancock stworzył w zespole Davisa najsłynniejszą sekcję rytmiczną modern jazzu.
Pomógł wówczas przedefiniować rolę sekcji rytmicznej w jazzie i był jednym z głównych architektów brzmienia post bopu - Miles Davis, Herbie Hancock, Wayne Shorter, Ron Carter, Tony Williams - Live in Stockholm 1963



Miles Davis Quintet - Live at Teatro dell'Arte in Milan, Italy, 1964

Będąc w zespole Davisa, Hancock znalazł czas na nagranie kilkudziesięciu sesji dla wytwórni Blue Note, zarówno pod własnym nazwiskiem, jak i w roli sidemana, z takimi muzykami, jak Wayne Shorter, Tony Williams, Grant Green, Bobby Hutcherson, Sam Rivers, Donald Byrd, Kenny Dorham, Hank Mobley, Lee Morgan czy Freddie Hubbard. Nagrał również kilka mniej znanych, ale chwalonych przez krytykę albumów, z większymi zestawami muzyków - "My Point of View" (1963)



czy "The Prisoner" (1969), z flugelhornem, fletem altowym i puzonem basowym



"Inventions and Dimensions" z 1963 był albumem prawie całkowicie improwizowanym, z udziałem Hancocka, basisty Paula Chambersa i dwóch latynoskich perkusjonistów - Willie'ego Bobo i Osvaldo "Chihuahua" Martineza



Jako lider nagrał także albumy "Empyrean Isles" 1964



"Maiden Voyage" 1965



czy "Speak Like a Child" 1968



W tym okresie Hancock skomponował muzykę do filmu "Blow-Up" Michelangelo Antonioniego (1966) - pierwszą z wielu ścieżek dźwiękowych, które nagrał w swojej karierze



Pod koniec kadencji Herbie'ego w zespole Davisa, Miles zaczął wprowadzać elementy rocka i muzyki popularnej do swoich nagrań.
Pomimo początkowej niechęci, Hancock zaczął stosować klawisze elektryczne, w tym elektryczny fortepian Fender Rhodes, zgodnie z uporem Davisa, i szybko przystosował się do nowych instrumentów, które okazały się ważne w przyszłych przedsięwzięciach artystycznych Herbie'ego.

W kwintecie Milesa Davisa Hancock grał przez okres pięciu lat. W 1968 opuścił zespół Davisa i rozpoczął samodzielną muzyczną działalność, rozwijając tworzącą się właśnie muzykę fusion.

Latem 1968 Hancock założył własny sekstet.
Davis wciąż rozwijał swój kwintet, szukając nowego brzmienia, więc Hancock, mimo odejścia z zespołu roboczego, nadal pojawiał się na płytach Davisa przez następne kilka lat.
Wystąpił na albumach "In a Silent Way" 1969



"A Tribute to Jack Johnson" 1971



i "On The Corner" 1972



Hancock opuścił Blue Note w 1969, podpisując kontrakt z Warner Bros Records.
Herbie zafascynował się w tym okresie na poważnie elektronicznymi instrumentami muzycznymi.
Wraz z głębokim wpływem albumu "Bitches Brew" Davisa, ta fascynacja zakończyła się serią albumów, w których instrumenty elektroniczne zostały połączone z akustycznymi, przy czym Hancock potrafił także wykorzystywać elementy muzyki rap i techno.

Pierwsze przedsięwzięcia Hancocka z muzyką elektroniczną zostały przeprowadzone z basistą Busterem Williamsem i perkusistą Billym Hartem oraz z muzykami, grającymi na instrumentach dętych - Eddiem Hendersonem (trąbka), Julianem Priesterem (puzon) i multiinstrumentalistą Bennie'em Maupinem.
Ostatecznie do składu dodano także Patricka Gleesona, pioniera sytezatorów.
Seksetet, a późniejszy septet, nagrał trzy albumy pod nazwiskiem Hancocka: "Mwandishi" (1971)



"Crossings" (1972)



i "Sextant" (1973)



Dwa kolejne, "Realization" (1973) i "Inside Out" (1974), zostały zarejestrowane pod nazwiskiem Eddie'ego Hendersona, z zasadniczo tym samym personelem.
Muzyka wykazywała silny aspekt improwizacji, poza granicami głównego nurtu jazzu, i pokazywała wpływ muzyki elektronicznej na współczesnych kompozytorów klasycznych



Wśród instrumentów, używanych przez Hancocka i Gleesona, były fortepian Fender Rhodes, ARP Odyssey, ARP 2600, syntezator ARP Pro Soloist, syntezator Mellotron i Moog III.
Świetnie słychać to na albumie "Future Shock" (1983), ze słynnym utworem "Rockit"



W 1973 Hancock założył grupę The Headhunters, pozostawiając jedynie Maupina z sekstetu, oraz dodając basistę Paula Jacksona, i perkusistów - Billa Summersa i Harveya Masona.
Album "Head Hunters" (1973) okazał się bestsellerem, który miał ogromny wpływ nie tylko na jazz, ale także na funk, soul i hip-hop. W nagraniach udział wzięli:
Herbie Hancock - Fender Rhodes, clavinet, ARP Odyssey synthesizer, ARP Soloist
Bennie Maupin - tenor saxophone, soprano saxophone, saxello, bass clarinet, alto flute
Paul Jackson - bass guitar, guitar, marímbula
Harvey Mason - drums
Bill Summers - agogô, balafon, beer bottle, cabasa, congas, gankogui, hindewhu, log drum, shekere, surdo, tambourine
Full Album

https://www.youtube.com/watch?v=3m3qOD-hhrQ

W 1974 perkusista Mason został zastąpiony przez Mike'a Clarka, a zespół wydał drugi album - "Thrust".
Skład na płycie tworzyli:
Herbie Hancock - Fender Rhodes electric piano, Hohner D6 clavinet, ARP Odyssey, ARP Soloist, ARP 2600, ARP String Ensemble Bennie Maupin - tenor saxophone, soprano saxophone, saxello, bass clarinet, alto flute
Paul Jackson - electric bass
Mike Clark - drums
Bill Summers - percussion
Full Album



Hancock zaczął tworzyć jeszcze więcej komercyjnych albumów, często z udziałem członków swojego zespołu, jednak nie używając nazwy The Headhunters.
Headhuntersi połączyli się z Hancockiem ponownie w 1998, by nagrać album "Return of the Headhunters"



Kolejne jazzowo-funkowe albumy Hancocka z lat 70. to "Man-Child" (1975)



i "Secrets" (1976)



Wskazują one na bardziej komercyjny kierunek, jaki Hancock obrał w następnej dekadzie. Albumy te zostały nagrane z członkami zespołu Headhunters, ale także z wieloma innymi muzykami, pełniącymi ważne role.

W 1978 Hancock nagrał duet z Chickiem Coreą.
Chick dziesięć lat wcześniej zastąpił Herbie'ego w zespole Davisa



Wydał również solowy akustyczny album fortepianowy "The Piano" (1979), który został nagrany w Japonii



W 1977 Hancock zrealizował projekt V.S.O.P., będący próbą nawiązania do brzmienia czysto jazzowego kwintetu Milesa Davisa z lat 60. V.S.O.P. był kwintetem jazzowym, składającym się z Herbie'ego Hancocka (fortepian, klawiatury, syntezatory, wokal), Wayne'a Shortera (saksofon tenorowy i sopranowy), Rona Cartera (bas), Tony'ego Williamsa (perkusja) i Freddie'ego Hubbarda (trąbka i flugelhorn).
Hancock, Shorter, Carter i Williams byli członkami Kwintetu Milesa Davisa w latach 60.
V.S.O.P. był zasadniczo zespołem koncertowym. Wydali tylko jeden album studyjny - "Five Stars" (1979) oraz cztery albumy koncertowe - "The Quintet" 1977



"Tempest in the Colosseum" 1977



"Live Under the Sky" 1979



oraz "Live Under the Sky, No. 2" w 2002. Nazwa V.S.O.P. (Very Superior Old Pale) pochodziła od gatunku koniaku Cognac, gdzie oznacza ona starzenie się trunku i - domyślnie - wysoką jakość zapasów.

W 1986 Hancock wystąpił jako aktor, a także wykonał muzykę w filmie "Round Midnight" w reż. Bertranda Taverniera.

Napisał również ścieżkę dźwiękową do filmu, za którą otrzymał Oscara w kategorii Original Music Score



W filmie wystąpili także Dexter Gordon, Bobby Mc Ferrin, Wayne Shorter, John McLaughlin, Ron Carter, Billy Higgins, Tony Williams, Chet Baker, Lonnete McKee i inni. Jest to historia przyjaźni, jaka połączyła saksofonistę tenorowego Dale'a Turnera (Dexter Gordon) i jego admiratora, Francisa Bergera (François Cluzet), samotnego ojca 10-letniej Berangere (Gabrielle Haker).

Losy bohaterów krzyżują się w Paryżu w 1959, gdzie sławny muzyk gościnnie koncertuje.
Dobiega sześćdziesiątki, a jego organizm, wycieńczony alkoholem i narkotykami, coraz częściej odmawia posłuszeństwa.
Surowa właścicielka hotelu, w którym mieszka, pilnuje, by nie pił i nie narkotyzował się.

Twórczość filmowa Hancocka była bogata w latach 80. i obejmowała także partytury do filmów "A Soldier's Story" (1984), "Jo Jo Dancer", "Your Life Is Calling" (1986), "Action Jackson" (1988, z Michaelem Kamenem), "Colors" (1988) i do komedii Eddie'ego Murphy "Harlem Nights" (1989)



Hancock razem z Carterem, Williamsem, Shorterem i Wallace'em Roneyem nagrali w 1994 album "A Tribute to Miles". Album zawierał dwa nagrania na żywo i nagrania studyjne, z Roneyem, grającym partie Davisa jako trębacza. Album zdobył Grammy w kategorii Best Group Album -
Full Album



W 1990 Hancock koncertował z Jackiem DeJohnette, Dave'em Hollandem i Patem Metheny, podczas ich "Parallel Realities Tour", która obejmowała wspólny występ podczas Montreux Jazz Festival w lipcu 1990 - Pat Metheny, Herbie Hancock, Dave Holland, Jack DeJohnette - "Cantaloupe Island" Live 1990



Na albumie "Dis Is da Drum" z 1994 Herbie powrócił do acid jazzu



Album z 1996 "The New Standard" to pokaz maestrii takich muzyków, jak:
Herbie Hancock - piano
Michael Brecker - tenor & soprano saxophone
John Scofield - acoustic & electric guitar, electric sitar
Dave Holland - acoustic bass
Jack DeJohnette - drums, electric percussion
Don Alias - percussion.
Płyta zawiera interpretacje utworów Nirvany, Stevie'ego Wondera, The Beatles, Prince'a, Petera Gabriela i innych



Kolejny album, zatytułowany "1 + 1", został nagrany w duecie z Wayne'em Shorterem.
Płyta odniosła wielki sukces, a utwór "Aung San Suu Kyi" otrzymał Grammy w kategorii Best Instrumental Composition


https://www.youtube.com/watch?v=3rBNX5qyblQ

Znaczącymi sukcesami Hancocka są także albumy: "Gershwin's World" (1998)



"Directions In Music: Live at Massey Hall" (2002) (z Michaelem Breckerem, Royem Hargrove, Johnem Patitucci i Brianem Blade)



oraz "Possibilities" (2005)



Na tym ostatnim wystąpili John Mayer, Carlos Santana, Christina Aguilera, Paul Simon, Annie Lennox, Sting, Jonny Lang, Joss Stone, Damien Rice, Raul Midón i Stevie Wonder - Herbie Hancock "Possibilities" - "Sister Moon" feat. Sting



W 2008 jego tribute album z utworami Joni Mitchell, "River: The Joni Letters", uzyskał nagrodę Grammy w kategorii Album Roku, jako drugi w historii album jazzowy (po "Getz/Gilberto" z 1965).
Hancock pokonał w tej kategorii takich twórców, jak Kanye West, Foo Fighters, Amy Winehouse i Vince Gill.
Na płycie wystąpili Leonard Cohen, Tina Turner, Norah Jones, Corinne Bailey Rae, Luciana Souza i Joni Mitchell



W trakcie swojej kariery Hancock wydał 41 albumów studyjnych, 12 koncertowych, 38 singli i 62 kompilacje. Dyskografia:

https://en.wikipedia.org/wiki/Herbie_Hancock_discography

Najnowszy i jak dotąd ostatni album studyjny Hancocka pochodzi z 2010 - "The Imagine Project".

Płyta była nagrywana w wielu miejscach na całym świecie i przy współpracy z różnymi artystami.
Została uzupełniona o dokument, opowiadający o procesie nagrywania. Interpretacje Hancocka piosenek, zawartych na płycie, są międzykulturowe.

Jego wersja "Imagine" została zainspirowana przez kongijską grupę Konono N°1 i zdobyła nagrodę Grammy 2011 w kategorii Best Pop Collaboration with Vocals.
W utworze wystąpili P!nk, Seal, India.Arie, Jeff Beck, Konono N°1 i Oumou Sangaré



Instrumenty, użyte w "The Times, They Are A' Changin'", autorstwa Boba Dylana, łączą zachodnioafrykańską korę z celtyckimi fletami, skrzypcami i rurami uilleann



John Eyles z BBC napisał: "Jak na ironię, w 2005 Hancock został wybrany do Jazz Hall of Fame, w chwili, kiedy jazzowe aspekty jego muzyki zanikły. Chociaż "Imagine Project" jest zabawny i wciągający, to jego treść jazzowa jest bardzo ograniczona".

Full Album https://www.youtube.com/watch?v=-auAABPEcyo

20 stycznia 2018 Hancock wystąpił podczas Austin City Limits



Wziął także udział w The Montreal International Jazz Festival 2018



. Zagrał "Chameleona" w Fox Theatre w Oakland, 4 marca 2018

https://www.youtube.com/watch?v=2DoHL5flufI

Herbie prowadzi od 2017 swój pierwszy Jazz MasterClass on line, dzieląc się swoim podejściem do improwizacji, kompozycji i harmonii - Herbie Hancock Teaches - Jazz MasterClass, Official Trailer



Nagrody i nominacje Grammy

https://www.grammy.com/grammys/artists/herbie-hancock Grammy Awards:
1984: Best R&B Instrumental Performance, za "Rockit"
1985: Best R&B Instrumental Performance, za "Sound-System"
1988: Best Instrumental Composition, za "Call Sheet Blues"
1995: Best Jazz Instrumental Performance, Individual or Group, za "A Tribute to Miles"
1997: Best Instrumental Composition, za "Manhattan (Island of Lights and Love)"
1999: Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocal(s), za "St. Louis Blues"
1999: Best Jazz Instrumental Performance, Individual or Group, za "Gershwin's World"
2003: Best Jazz Instrumental Album, Individual or Group, za "Directions in Music at Massey Hall"
2003: Best Jazz Instrumental Solo, za "My Ship"
2005: Best Jazz Instrumental Solo, za "Speak Like a Child"
2008: Album of the Year, za "River: The Joni Letters"
2008: Best Contemporary Jazz Album, za "River: The Joni Letters"
2011: Best Improvised Jazz Solo, za "A Change Is Gonna Come"> 2011: Best Pop Collaboration with Vocals, za "Imagine".

Wiele kompozycji Hancocka stało się standardami, m.in.:
"Watermelon Man" 1962



"Rock It"

Live https://www.youtube.com/watch?v=TN5ltss0NMA

"Cantaloupe Island"

Live https://www.youtube.com/watch?v=XrgP1u5YWEg

"Maiden Voyage" Live 1989



Herbie Hancock, Ron Carter and Billy Cobham - "Eye of The Hurricane" Live 1983



"Dolphin Dance" Live 1984

"Chameleon" Live 2012



HAPPY 79th BIRTHDAY to HERBIE HANCOCK !!!