Janis Joplin – wspomnienie w 51. rocznicę śmierci.

„Ball and Chain” – Live @ Woodstock 1969

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. Peter Warrack / wbur.org

Janis Joplin Final Live Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12, 1970
Fot. Peter Warrack / wbur.org

Janis Joplin Final Live Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12, 1970
Fot. Peter Warrack / wbur.org

Janis Joplin Final Live Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12, 1970
Fot. Peter Warrack / wbur.org

Janis Joplin Final Live Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12, 1970
Fot. Peter Warrack / wbur.org

Janis Joplin Final Live Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12, 1970
Fot. Peter Warrack / wbur.org

 

JANIS JOPLIN – WSPOMNIENIE w 51. ROCZNICĘ ŚMIERCI
OSTATNIE KONCERTY i PŁYTY. ODNALEZIONE ZDJĘCIA

51 lat temu, 4 października 1970,
zmarła w wieku 27 lat, po przedawkowaniu heroiny,

JANIS JOPLIN

(właśc. Janis Lyn Joplin;
ur. 19 stycznia 1943,
zm. 4 października 1970),

The Queen of Rocking the Blues, amerykańska piosenkarka rockowa, soulowa i bluesowa, znana z potężnego, skrzeczącego mezzosopranu, i „elektrycznego” image’u scenicznego.

Choć jej kariera trwała zaledwie kilka lat, nadal jest uznawana za jedną z najbardziej wpływowych postaci w kulturze masowej.

Kiedy Joplin zmarła 4 października, Reuters opublikował nekrolog, w którym poświęcił tyle samo czasu na wyszczególnienie jej pijacko-narkotykowej, mocno kontrowersyjnej osobowości, co faktycznie wielkiej muzykalności artystki.

Od chwili śmierci, Janis stała się czymś w rodzaju feministycznej ikony, a także prawdziwej legendy rock’n’rolla. Jej skrzeczący, przesiąknięty alkoholem i narkotykami głos, uosabia rzadkiego rodzaju zdolność do przekładania wewnętrznego bólu na sztukę.

Janis zajmuje 46. miejsce na liście 100 największych artystów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”, oraz 28. miejsce na liście 100 największych wokalistów wszech czasów tego magazynu. Sprzedano ponad 18 mln albumów z jej muzyką.

BIG BROTHER and the HOLDING COMPANY. MONTEREY POP 1967

Do statusu gwiazdy wyniósł Janis Joplin i jej zespół Big Brother and the Holding Company występ na festiwalu rockowym Monterey Pop Festival, w czerwcu 1967:
„Combination of the Two” – Live @ Monterey Pop Festival 1967


Janis Joplin Final Live Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12, 1970
Fot. Peter Warrack / wbur.org


Janis Joplin Final Live Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12, 1970
Fot. Peter Warrack / wbur.org

Janis Joplin Final Live Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12, 1970
Fot. Peter Warrack / wbur.org

Janis Joplin Final Live Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12, 1970
Fot. Peter Warrack / wbur.org

Janis Joplin Final Live Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12, 1970
Fot. Peter Warrack / wbur.org

Janis Joplin Final Live Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12, 1970
Fot. Peter Warrack / wbur.org


„Ball & Chain” – Live @ Monterey Pop Festival 1967

ABC TV 1968
16 sierpnia 1968, Joplin wraz zespołem wystąpiła w ogólnokrajowym programie telewizji ABC „This Morning”, którego gospodarzem był Dick Cavett. Zespół dał wówczas 90-minutowy koncert, nagrywając kilka oficjalnych klipów:
„Ball and Chain” – Live @ „This Morning” TV, San Francisco, August 16th, 1968

„Cuckoo” – Live @ „This Morning” TV, San Francisco, August 16th, 1968

„Light Is Faster than Sound” – Live @ „This Morning” TV, San Francisco, August 16th, 1968

„Blow My Mind” – Live @ „This Morning” TV, San Francisco, August 16th, 1968

FILMORE WEST. ROZPAD BIG BROTHER

14 września 1968, kończąc 3-godzinny koncert zespołu w Fillmore West w San Francisco, Bill Graham oświadczył, że był to ostatni wspólny występ Janis z formacją Big Brother and the Holding Company.

Jeden z ostatnich występów Janis Joplin z Big Brother miał miejsce w programie telewizyjnym „The Hollywood Palace”, 2 listopada 1968:
„Summertime” / „I Need a Man to Love” – Live @ „The Hollywood Palace” TV, November 2nd, 1968

W grudniu 1968 artystka na dobre rozstała się z zespołem Big Brother.

Rozpoczęła karierę solową, wspomagana przez efemeryczne grupy – Kozmic Blues Band, a później Full Tilt Boogie Band.

Niestety, nadal „wspomagała” samą siebie codzienną dawką heroiny, średnio za 200 dolarów, chociaż usiłowano powstrzymywać ją podczas nagrywania kolejnych płyt.

KOZMIC BLUES BAND

Nowy zespół, Kozmnic Blues Band, składał się z muzyków sesyjnych, m.in. klawiszowca Stephena Rydera, saksofonisty Corneliusa „Snooky” Flowersa, a także gitarzysty Big Brother and the Holding Company, Sama Andrew, oraz basisty Brada Campbella.

Jeden z pierwszych koncertów miał miejsce podczas europejskiej trasy, w Niemczech, w kwietniu 1969:

Janis Joplin & Kozmic Blues Band – Live @ Frankfurt TV, April 1969 Full Concert

„I GOT DEM OL’ KOZMIC BLUES AGAIN, MAMA!”

Pierwszym albumem po rozstaniu z Big Brother był „I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again, Mama!”, nagrany w dniach 16-26 czerwca 1969, w studiach Columbia Records w Nowym Jorku, a wydany 11 września 1969.

Był to całkowity kontrast w stosunku do poprzedniego psychodelicznego rocka Joplin. Kompozycje były bardziej nastawione na soul i blues. Janis zainstalowała sekcję dętą, na co jej poprzedni zespół nie pozwalał. Ściągnęła też gitarzystę z Big Brother, Sama Andrew.

Ogólnie, album był dopracowanym dziełem, jednak przy braku wybitnych akompaniatorów z Big Brother and the Holding Company, wydawnictwo nie było tak udane, jak poprzednie. W nagraniach wzięli udział:
Janis Joplin – vocal
Sam Andrew – guitar, vocal
Michael Monarch, Mike Bloomfield – guitar
Richard Kermode, Gabriel Mekler, Goldy McJohn – organ, keyboards
Terry Clements – tenor sax
Cornelius „Snooky” Flowers – baritone sax, backing vocals
Luis Gasca – trumpet
Brad Campbell – bass guitar
Maury Baker, Lonnie Castille, Jerry Edmonton – drums.
„Kozmic Blues” from „I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again, Mama!”- Official Video 1969

„To Love Somebody” from „I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again, Mama!” 1969

Try (Just a Little Bit Harder)” from „I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again, Mama!” 1969

WOODSTOCK 1969

Z Kozmic Blues Band Janis wystąpiła na słynnym festiwalu Woodstock 1969.

Pojawiła się na scenie w Woodstock o godz. 2 nad ranem, w niedzielę, 17 sierpnia 1969.

Dzień wcześniej, w sobotnie popołudnie, ona i zespół zostali przewiezieni do Woodstock z pobliskiego motelu helikopterem, razem z ciężarną Joan Baez i jej matką.

Gdy Joplin zobaczyła ogromny tłum, natychmiast poczuła się bardzo zdenerwowana i oszołomiona. Po zejściu z helikoptera, reporterzy zaczęli zadawać jej pytania, lecz ona skierowała ich do swojej przyjaciółki i ówczesnej kochanki, Peggy Caserty, ponieważ sama „była zbyt podekscytowana, by mówić”.

Janis była dość chętna, by wyjść na scenę zgodnie z planem, tj. jeszcze w sobotnią noc, 16 sierpnia. Jednak jej występ został poważnie opóźniony, ponieważ inne koncerty przeciągnęły się. W obliczu 10-godzinnego oczekiwania na backstage’u, Joplin wstrzyknęła sobie kilka dawek heroiny, a także piła z Peggy alkohol.

Zanim dotarła na scenę, była półprzytomna.

Podczas występu, jej głos był ochrypły i świszczący. Z trudem poruszała się po scenie i tańczyła. Jednak często kontaktowała z tłumem, pytając, „czy mają wszystko, czego potrzebują”, i „czy są wystarczająco naćpani”. Na bis zaśpiewała „Ball and Chain”.

Pete Townshend, który występował z The Who zaraz po Joplin, powiedział później: „W Monterey Janis była niesamowita, ale dzisiaj w Woodstock nie była w najlepszej formie, choć i tak zrobiła na wszystkich ogromne wrażenie”:
„Try (Just a Little Bit Harder)” – Live @ Woodstock 1969

„Ball and Chain” – Live @ Woodstock 1969

„Bobby McGee” – Live @ Woodstock 1969, Official Video

Live @ Woodstock 1969 – Complete Recordins Audio

ROZPAD KOZMIC BAND

Ostatni koncert formacji z Joplin, w Madison Square Garden 19 grudnia 1969, był kompletnym fiaskiem. Janis była pijana. Mimo tego, podczas części koncertu dołączyli do niej na scenie Johnny Winter i Paul Butterfield:
Live @ Madison Square Garden, December 19th, 1969

Jeszcze w grudniu 1969, Kozmic Blues Band rozpadł się.

WAKACJE w BRAZYLII 1970

W lutym 1970 Joplin wyjechała na wakacje do Brazylii, gdzie zaprzestała na krótko używania narkotyków i alkoholu. Towarzyszyła jej tam przyjaciółka, Linda Gravenites, projektantka kostiumów scenicznych piosenkarki w latach 1967-1969.

Janis miała wówczas krótki romans z turystą amerykańskim, Davidem Niehausem. Szybko jednak z nim zerwała.

Wróciła do heroiny i do związku z Peggy Casertą, również narkomanką.

Kiedy Joplin wróciła do Stanów, zażywała heroinę w swoim nowym domu, w Larkspur w Kalifornii.

BIG BROTHER REUNION 1970

4 kwietnia 1970 muzycy Big Brother and The Holding Company zjednoczyli się raz jeszcze, prawie dwa lata po rozpadzie zespołu, i równo pół roku przed śmiercią Janis. Zagrali wówczas The Reunion Concert, ponownie w Fillmore West w San Francisco, tam, gdzie 14 września 1968 ogłosili rozwiązanie formacji.

Nagrań z występu 4 kwietnia 1970 można wysłuchać jedynie na wydawnictwie bootlegowym:
The Reunion Concert @ Fillmore West, San Francisco, April 4th, 1970 – Full Concert Audio

FULL TILL BOOGIE BAND

Janis założyła nowy zespół, znany najpierw jako Main Squeeze, a następnie przemianowany na Full Tilt Boogie Band. Składał się on głównie z młodych kanadyjskich muzyków, wcześniej związanych z Ronnie’em Hawkinsem. Byli to gitarzysta John Till, pianista Richard Bell, perkusista Clark Pierson, basista Brad Campbell oraz klawiszowiec Ken Pearson.

Janis oświadczyła wówczas publicznie, że nie używa już heroiny, ale nadal jest uzależniona od alkoholu.

FESTIVAL EXPRESS 1970

Od 28 czerwca do 4 lipca 1970, podczas trasy Festival Express w Kanadzie, odbywającej się pociągiem, Joplin i zespół Full Tilt Boogie Band wystąpili obok Buddy’ego Guya czy zespołów The Band, The Flying Burrito Brothers, Ten Years After, Grateful Dead, Delaney & Bonnie. Zagrali koncerty w Toronto, Winnipeg i Calgary.

Jej występy podczas jamów w pociągu na tej trasie są uważane za jedne z najlepszych w całej karierze wokalistki.

Joplin była gwiazdą Festival Express przez trzy wieczory.

Na ostatnim przystanku, w Calgary, wyszła na scenę z Jerrym Garcią, podczas, gdy jej zespół rozstawiał sprzęt. Materiał filmowy pokazuje, jak Janis mówi do publiczności, że trasa była wspaniała, więc ona i Garcia chcą podarować organizatorom skrzynkę tequili. Potem wystąpiła z dwugodzinnym koncertem.

Film z jej wykonania „Tell Mama” w Calgary stał się teledyskiem MTV na początku lat 80. Materiał z występu został zawarty na płytach „Farewell Song” z 1982 oraz „Joplin in Concert” z 1972. Wideo z występów znalazło się na DVD „Festival Express”.

W teledysku „Tell Mama” z Calgary Joplin nosiła luźny, psychodeliczny kostium i pióra we włosach. To był jej standardowy kostium sceniczny wiosną i latem 1970. Kostiumy tego typu Janis zaczęła nosić po tym, jak jej przyjaciółka i projektantka, Linda Gravenites, zerwała z nią znajomość, ze względu na ciągłe zażywanie heroiny przez Joplin:
„Tell Mama” – Live @ Festival Express, Calgary 1970

„Cry, Baby” – Live @ Festival Express, Toronto 1970

Janis Joplin @ Festival Express, Live in train with friends 1970

11 lipca 1970 dwa zespoły Janis Joplin – Full Tilt Boogie Band oraz Big Brother and The Holding Company – wystąpiły razem na koncercie w San Diego Sports Arena. Joplin zaśpiewała z Full Tilt Boogie Band, pojawiła się też na scenie z Big Brother, ale nie zaśpiewała z nimi wówczas.

DICK CAVETT TV SHOW 1970

Wśród ostatnich występów Joplin były dwie transmisje popularnego programu telewizyjnego „The Dick Cavett Show”, z 25 czerwca 1970 oraz 3 sierpnia 1970:
Janis Joplin – Live @ „Dick Cavett Show” TV, August 3rd, 1970, Full Show

Janis Joplin – Last Interview @ „Dick Cavett Show” TV, August 3rd, 1970

CAPITOL THEATRE, AUGUST 8th, 1970

8 sierpnia 1970 Janis wystąpiła w Capitol Theatre w Nowym Jorku. To tam po raz pierwszy wykonała utwór „Mercedes Benz”, częściowo zainspirowany wierszem Michaela McClure’a, który napisała tego samego dnia, w pobliskim barze, razem z Bobem Neuwirthem.

„Mercedes Benz” – Audio 1970

FINAL CONCERT, AUGUST 12th, 1970

HARVARD STADIUM, BOSTON

Ostatni publiczny występ Joplin odbył się 12 sierpnia 1970, na Harvard Stadium w Bostonie, z zespołem Full Tilt Boogie Band.

„Wieczór 12 sierpnia 1970 był ciepły. Stadion Harvarda został przekształcony w arenę koncertową, z dodaniem rzędów siedzeń na boisku. Szacuje się, że zgromadziło się tam 40 tys. widzów” (vintagenewsdaily.com).

Po tym, jak odkryto, że skradziono sprzęt nagłaśniający, widowisko zostało opóźnione o ponad godzinę. Według relacji świadków, tłum był niespokojny, bliski zamieszek. Czekali na Janis Joplin.

Kevin McElroy, który siedział blisko sceny ze swoim chłopakiem, Peterem Warrackiem, fotografem, wspominał: „Dziwne. Kiedy tam siedzieliśmy, a tłum wrzał, Janis siedziała spokojnie pod rusztowaniem na scenie. Miała ze sobą butelkę Southern Comfort. Była tam po prostu w swoim własnym świecie. Robiła to, co chciała w tej chwili robić. Po półtorej godziny, a było to naprawdę spore opóźnienie, dosłownie wpadła na scenę. Była po prostu cudownie elektryczna. Nie miała żadnych ograniczeń, dosłownie. Wchodziła w interakcję z publicznością dzięki prawie… no cóż, to nie było prawie, to było prawdziwe seksualne przekomarzanie się. Wołaliśmy ją, chcieliśmy jej, a ona pragnęła nas. W pewnym momencie powiedziała do kogoś z widowni: „Tak, wezmę cię! Ciebie jednego, na jeden raz”. Ona po prostu była taka naprawdę. Nigdy niczego nie udawała, nie grała żadnej roli” (vintagenewsdaily.com).

Nagrań z tego koncertu można wysłuchać jedynie na albumie bootlegowym „Wicked Woman”:
Last Live Performance @ Harvard Stadium, Boston, August 12th, 1970, Full Concert Audio
Janis Joplin – vocal
John Till – guitar
Richard Bell – piano
Ken Pearson – organ
Brad Campbell – bass
Clark Pierson – drums

FINAL ALBUM – „PEARL”, HOLLYWOOD 1970 (wyd. 1971)

Od 27 lipca, przez cały wrzesień, do 4 października 1970, Joplin i zespół Full Tilt Boogie Band nagrywali w studiu Sunset Sound Recorder w Los Angeles w Hollywood album „Pearl”. Był to ostatni album Joplin, a wydany został pośmiertnie, 11 stycznia 1971.

Album miał bardziej dopracowany charakter niż te, które Janis nagrała z Big Brother czy Kozmic Blues Band, a to dzięki doświadczeniu producenta, Paula A. Rothchilda, znanego ze swoich relacji z zespołem The Doors, a także dzięki nowym muzykom wspierającym. Rothchild dobrze współpracował z Joplin, nazywając ją „marzeniem producenta”.

Kilka piosenek z tego albumu zostało nagrane na scenie koncertowej, podczas trasy Festival Express w Kanadzie, dwa miesiące przed tym, zanim Joplin i zespół rozpoczął sesje nagraniowe w Los Angeles. Zespół pojawił się wcześniej również dwukrotnie w telewizyjnym „The Dick Cavett Show”. Zagrali też w wielu amerykańskich miastach, zarówno przed, jak i po Festival Express, choć żadne nagrania z tych koncertów nie zostały oficjalnie wydane.

Wszystkie dziewięć utworów na płytę zostało osobiście zatwierdzone i zaaranżowane przez Joplin.

Album „Pearl” zawierał przebój numer 1 – „(Me and My) Bobby McGee”, napisany przez Krisa Kristoffersona i Freda Fostera, gdzie Joplin zagrała na gitarze akustycznej. Inne hity z tej płyty to „Trust Me” Bobby’ego Womacka, napisany specjalnie dla Joplin, „Get It While You Can” Howarda Tate’a, prezentujący zakres wokalny Janis, oraz oryginalne „Move Over” i „Mercedes Benz”, których autorami byli Joplin, Bobby Neuwirth i Michael McClure.

Joplin zaśpiewała we wszystkich utworach, z wyjątkiem „Buried Alive in the Blues”, który pozostał instrumentalny, ponieważ Janis zmarła przed nagraniem wokalu. Autorowi piosenki, Nickowi Gravenitesowi, zaoferowano możliwość zaśpiewania utworu w hołdzie dla Joplin, ale odmówił.
„(Me and My) Bobby McGee” from „Pearl” 1971

„Trust Me” from „Pearl” 1971

„Get It While You Can” from „Pearl” 1971

„Cry, Baby” from „Pearl” 1971

„Pearl” – Full Album 1971

HOTEL LANDMARK MOTOR, HOLLYWOOD

24 lipca 1970 Joplin zameldowała się w Landmark Motor Hotel w Hollywood, niedaleko studia Sunset Sound Recorder, gdzie odbywały się nagrania na płytę „Pearl”.

Podczas sesji, Joplin kontynuowała swoje relacje z Sethem Morganem, 21-letnim studentem z Berkeley, przyszłym pisarzem. Jeszcze przed jej wyjazdem do Hollywood na nagrania, odwiedzał on w czerwcu 1970 jej dom w Larkspur, dostarczając tam heroinę.

W trakcie sesji nagraniowych do „Pearl” na początku września 1970, Joplin i Morgan zaręczyli się.

Seth Morgan pilnował wykończenia i wyposażenia nowego domu Janis w Larkspur, podczas gdy ona nagrywała płytę w Hollywood.

Peggy Caserta stwierdziła w swojej książce „Going Down with Janis” z 1973, że „ona i Joplin postanowiły w kwietniu 1970 trzymać się z dala od siebie, by uniknąć wzajemnego nakłaniania do zażywania narkotyków”.

Caserta, była stewardessa Delta Air Lines, i właścicielka jednego z pierwszych butików w Haight Ashbury, wyznała, że ​​do września 1970 przemycała konopie indyjskie do Kalifornii.

Peggy zameldowała się w Landmark Motor Hotel w tym samym czasie, co Janis. Peggy wiedziała, że hotel ten przyciągał narkomanów, ale nie wiedziała, że będzie tam mieszkać Janis. Przez dwa pierwsze tygodnie pobytu w Landmark Motor, Janis także nie wiedziała, że ​​Peggy przebywa w tym samym hotelu. Gdy Joplin dowiedziała się od handlarza heroiną o obecności Caserty w Landmark, błagała Peggy o heroinę. Caserta odmówiła, a Joplin odpowiedziała jej: „Nie myśl sobie, że jeśli ty możesz ją zdobyć, to ja nie mogę”.

W ciągu kilku dni, Joplin stała się stałym klientem tego samego dystrybutora heroiny, który zaopatrywał Casertę.

26 września 1970 Joplin nagrała wokale do „Half Moon” i „Cry Baby” na płytę „Pearl”.

Następnie zespól nagrał podkład instrumentalny do „Buried Alive in the Blues”.

JANIS dla LENNONA, September 26th, 1970

Tego dnia, 26 września 1970, sesja zakończyła się, gdy Joplin z kilkoma muzykami dokonała specjalnego 1-minutowego nagrania, jako prezentu urodzinowego dla Johna Lennona. Joplin była jedną z zaledwie kilku piosenkarzy, z którymi skontaktowała się Yoko Ono, z prośbą o nagranie muzycznych życzeń, z okazji 30. urodzin Lennona, przypadających 9 października 1970.

Janis wybrała kompozycję Dale’a Evansa „Happy Trails”.

Lennon później przyznał, że nagranie dotarło do jego domu niedługo po śmierci Janis:
Janis Joplin – „Happy Birthday, John (Happy Trails)” 1970

FINAL RECORDING – „MERCEDES BENZ”, October 1st, 1970

Ostatnie nagranie na płytę „Pearl”, które ukończyła Joplin, miało miejsce 1 października 1970. Był to utwór „Mercedes Benz”:

„Mercedes Benz” from „Pearl” 1971

W sobotę, 3 października 1970, Joplin odwiedziła studio, by przesłuchać podkład instrumentalny do „Buried Alive in the Blues”, nagrany wcześniej przez zespół.

Ona i Paul Rothchild ustalili, że Janis nagra wokale następnego dnia, 4 października.

ŚMIERĆ

W niedzielne popołudnie, 4 października 1970, producent Paul Rothchild zaniepokoił się, gdy Joplin nie pojawiła się w studiu Sunset Sound, na sesji, podczas której miała nagrać wokale do „Buried Alive in the Blues”.

Wieczorem kierownik trasy, John Cooke, pojechał do hotelu Landmark Motor, gdzie przebywała Joplin. Na parkingu zobaczył jej charakterystyczny, psychodelicznie pomalowany kabriolet Porsche 356 C.

Po wejściu do pokoju 105, zastał Janis martwą, leżącą na podłodze obok łóżka.

W chwili śmierci, Janis Joplin miała 27 lat.

Ciało Janis Joplin zostało skremowane, a jej prochy rozproszone z samolotu nad Oceanem Spokojnym.

R.I.P. [*]

Oficjalną przyczyną śmierci Janis Joplin było ostre zatrucie heroinowo-morfinowe, w wyniku wstrzyknięcia nadmiernej dawki. Prawdopodobnie było to powiązane z faktem, iż Janis była tego dnia kompletnie pijana.

John Cooke, który znalazł Janis martwą, twierdził, iż dziewczynie dostarczono tego dnia heroinę, która była znacznie silniejsza niż zazwyczaj. Kilku innych heroinistów również wówczas przedawkowało, i zmarli w tym samym tygodniu. Jednak w tej sprawie nie wszczęto śledztwa, a śmierć Joplin została uznana za przypadkową.

DYSKOGRAFIA

W całej swojej karierze, Janis Joplin nagrała cztery albumy. Pozostałe nagrania studyjne, koncertowe i alternatywne wersje piosenek zostały wydane na różnych kompilacjach. Tylko kilka koncertów Joplin zostało profesjonalnie nagrane i oficjalnie wydane, co kontrastuje z ogromną liczbą bootlegów, których nie wydano na płytach do dziś, a które funkcjonują w Internecie.
Dyskografia Janis Joplin:
1967: „Big Brother & The Holding Company”
1968: „Cheap Thrills”
1969: „I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama!”
1971: „Pearl”
Pośmiertnie wydano płyty z muzyką Janis:
1972: „Janis Joplin In Concert”
1974: „Live in Amsterdam 1969″
1975:”Janis”
1982″ „Farewell Song”
1984: „Big Brother & The Holding Company Feat. Janis Joplin – Cheaper Thrills”
1995: „This Is Janis Joplin 1965”
1998: „Janis Joplin with Big Brother and The Holding Company – Live at Winterland ’68”
2009: „The Woodstock Experience”
2012: „Big Brother and The Holding Company feat. Janis Joplin – Live at The Carousel Ballroom 1968”
2012: „Highlights from 'The Pearl’ Sessions”
2012: „Blow All My Blues Away” – 9-płytowa kompilacja rzadkich lub nigdy wcześniej nie publikowanych utworów z lat 1962-1970
2015: „Original Album Classics”
2016: „Little Girl Blue – Original Motion Picture Soundtrack”
2017: „California 1962 – The Early Days”.

JOPLIN PO POLSKU

W 2005 w Teatrze Roma w Warszawie odbyła się premiera monodramu muzycznego „Moja mama Janis”, w którym wykorzystano 16 piosenek artystki, specjalnie na tę okazję przetłumaczonych na język polski, przez Daniela Wyszogrodzkiego i Maciejkę Mazan.

W 2010 ukazała się płyta z utworami, pochodzącymi z monodramu:
„Moja mama Janis” – fragmenty spektaklu oraz wywiady 2014

ODNALEZIONE ZDJĘCIA z OSTATNIEGO KONCERTU

Fotograf-amator, Peter Warrack, 12 sierpnia 1970 zrobił zdjęcia Janis Joplin, podczas jej ostatniego występu, na Harvard Stadium w Bostonie, 23 dni przed śmiercią artystki.

To była dla Warracka wyjątkowa noc. Lubił fotografować gwiazdy i zbierać autografy. Tego wieczoru nakręcił prawie całą rolkę filmu teleobiektywem, skierowanym z pierwszego rzędu w górę, na scenę, gdzie śpiewała, a właściwie krzyczała i rzucała się po scenie, Janis.

W tamtym czasie, koncerty nie były dokumentowane tak dokładnie jak teraz jest to możliwe dzięki aparatowi fotograficznemu w każdym smartfonie. Dlatego, te 24 czarno-białe zbliżenia, to jedne z niewielu istniejących reliktów historycznego koncertu.

Urodzony w Liverpoolu Warrack, zmarł w 2008, w wieku 72 lat. Prawie cała kolekcja jego fotografii, w liczbie ok. 15 tys., pozostała nieopublikowana za jego życia. Do niedawna, leżały ukryte w ogromnej kolekcji segregatorów, w kilku szafach, w bostońskim South End. Nawet po śmierci Janis Joplin dwa miesiące później, Warrack nigdy nie zadał sobie trudu, by ponownie wrócić do swoich negatywów z jej ostatniego koncertu.

House of Roulx, operator sklepu internetowego, który sprzedaje zdjęcia celebrytów, reprodukcje dzieł sztuki science fiction i kopie ciekawych starych zdjęć, nabył w 2015 całą kolekcję Warracka. Limitowane zdjęcia Joplin można teraz kupić na stronie House of Roulx.

Jared Gendron z House of Roulx mówi: „Peter Warrack nie był tylko facetem, który robił zdjęcia, Był naprawdę dobrym fotografem. Jest różnica między kimś, kto po prostu biega wokół sceny, robiąc zdjęcia w stylu paparazzi z lat 70., a kimś, kto ma artystyczne oko. Zebrane razem zdjęcia Joplin autorstwa Warracka są jak flipbook, interaktywny PDF, z 27-letnią piosenkarką w roli głównej. Każda ze stron tego flipbooka lekko zgina się, szeleści, ma charakterystyczne cienie i refleksy.

Warrack uchwycił kilka ulotnych, szczerych chwil na scenie. Tak naprawdę, są to prawdziwe portrety, na czarnym tle, zbliżone na tyle, by policzyć bransoletki na nadgarstku Janis. W jednym ujęciu, artystka w zamyśleniu przykłada palec do ust, w innym – promienieje, uśmiecha się, spoglądając przez ramię. Jedno zdjęcie uchwyciło ją w ruchu, jak śpiewającą plamę.

Praca Warracka była napędzana fascynacją splendorem celebrytów, ale też, stojącym za nim, człowieczeństwem.

Fotografie Joplin z Bostonu pokazują tę jej stronę, która została w dużej mierze wymazana przez jej ikoniczny status, i wszystko, co ona sama symbolizuje dzisiaj. Patrząc wstecz, widzimy coś innego, i nie sądzę, że widzimy tylko samą Janis. Jednak tamtej nocy, była tylko ona na scenie. I było cudownie” (wbur.org).

Seria znakomitych utworów w wykonaniu Janis Joplin weszła na trwałe do światowego kanonu rocka:
„Ball and Chain” – Live @ Monterey Pop 1967

„Summertime” / „I Need a Man to Love” – Live @ „The Hollywood Palace” TV Show, November 2nd, 1968

„Summertime” – Live in Stockholm TV 1969

„Piece of My Heart” – Live in Stockholm TV 1969

„Try (Just a Little Bit Harder)” Live @ The Dick Cavett Show TV 1969

„Bobby McGee” – Live @ Woodstock 1969, Official Video

„Mercedes Benz” – Audio 1970

„Little Girl Blue” – Live TV 1969

„Cry Baby” – Live @ Festival Express, Toronto 1970

Live @ „Dick Cavett Show” TV, August 3rd, 1970, Full Show

Fot. Final Live Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12, 1970 (Peter Warrack / wbur.org)