Janis Joplin

„Ball and Chain” – Live @ Woodstock 1969

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. Jerry Garcia, David Dalton, „Billboard”, Elliot Landy, amazon.com

Janis Joplin – Austin, Texas, 1965
Fot. Jerry Garcia

Janis Joplin – Avalon Ballroom, January 29th, 1967
Fot. David Dalton

Janis Joplin – Newport Folk Festival, Rhode Island, July 1968
Fot. „Billboard”

Janis Joplin z Big Brother i The Holding Company 1968

Janis Joplin – New York City, April 18th, 1969
Fot. Elliot Landy

The Dick Cavett Show TV, August 3rd, 1970
amazon.com

Janis Joplin – Last Concert, Harvard Stadium in Boston, August 12th, 1970
Fot. „Billboard”

JANIS JOPLIN
(właśc. Janis Lyn Joplin; ur. 19 stycznia 1943, zm. 4 października 1970),

The Queen of Rocking the Blues, amerykańska piosenkarka soulowa, rockowa i bluesrockowa, znana z potężnego mezzosopranu i „elektrycznego” image’u scenicznego. Choć jej kariera trwała zaledwie kilka lat, nadal jest uznawana za jedną z najbardziej wpływowych postaci kultury masowej.

Odeszła w wieku 27 lat, po przedawkowaniu heroiny.
Janis Joplin zajmuje 46. miejsce na liście 100 największych artystów wszech czasów oraz 28. miejsce na liście 100 największych wokalistów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”.

Do tej pory sprzedano prawie 16 mln albumów z jej muzyką.

DZIECIŃSTWO

Janis Joplin była córką Setha Warda Joplin i Dorothy Bonity East. Ojciec był inżynierem, matka – archiwistką w wyższej szkole handlowej.

Janis była najstarsza z trójki rodzeństwa. Rodzice zawsze uważali, że Janis trzeba poświęcić więcej uwagi niż pozostałym dzieciom. Dorothy Joplin twierdziła, że „Janis była niezadowolona i nieusatysfakcjonowana, gdy poświęcano jej za mało uwagi. Wzajemne zrozumienie nie wchodziło w grę”.

OUTSIDERKA

Jako nastolatka, Janis zaprzyjaźniła się z grupą młodych outsiderów, którzy zapoznali ją z twórczością artystów afroamerykańskiego bluesa, jak Bessie Smith, Ma Rainey oraz Lead Belly. Ich muzyka, według Janis, zainspirowała ją do podjęcia decyzji o rozpoczęciu kariery muzycznej.

Początkowo pasją Janis było malarstwo, lecz wkrótce zaczęła śpiewać piosenki bluesowe i folkowe w lokalnym szkolnym chórze w Thomas Jefferson High School. Słuchała wówczas bluesowych wykonawczyń, jak Big Mama Thornton czy Odetta Holmes.

Janis twierdziła, że podczas nauki w szkole średniej unikała towarzystwa: „Byłam nieprzystosowana. Czytałam. Malowałam. Nie darzyłam czarnuchów nienawiścią”.

Będąc nastolatką, Janis cierpiała na nadwagę i trądzik. Dolegliwości te pozostawiły na jej skórze tak głębokie blizny i rozstępy, że musiała poddać się zabiegowi dermabrazji. Rówieśnicy naśmiewali się z jej wyglądu.

W 1960 ukończyła szkołę średnią i udała się do Beaumont w Teksasie, by podjąć naukę w Lamar State College of Technology. Po skończeniu college’u, rozpoczęła studia w University of Texas w Austin, jednak nigdy nie ukończyła uczelni. W ciągu jedynego roku, spędzonego na uczelni, została wybrana przez kolegów „najbrzydszym człowiekiem w kampusie”.

POCZĄTKI MUZYCZNE

Karierę muzyczną Janis rozpoczęła w 1962, występami w miejscowych klubach, z folkowym trio o nazwie The Waller Creek Boys.

Kultywowała postawę buntowniczą i stylizowała się częściowo na dzielną bohaterkę piosenek bluesowych, a częściowo na poetkę pokolenia beat generation.

Jej pierwsza piosenka, „What Good Can Drinkin’ Do” („Cóż dobrego wynika z picia”), została nagrana w grudniu 1962, w domu pewnego studenta z University of Texas:


„What Good Can Drinkin’ Do” 1962

NARKOTYKI i ALKOHOL po RAZ PIERWSZY

Opuściła Teksas w styczniu 1963, jak tłumaczyła, by uciec, ponieważ „mentalnie znajdowała się w innym miejscu”.
Podróżowała autostopem ze swoim przyjacielem, Chetem Helmsem, do North Beach koło San Francisco.
Latem 1963 została aresztowana w San Francisco, za kradzieże w sklepach. Kradła, by zdobyć pieniądze na narkotyki.
W ciągu dwóch kolejnych lat nadużywanie przez nią narkotyków mocno nasiliło się. Zyskała nawet reputację „heroinowej rekordzistki”. Janis używała również innych środków psychoaktywnych, a także, przez cały okres swojej kariery, była uzależniona od alkoholu.

„THE TYPEWRITER TAPES” 1964

25 czerwca 1964 w Santa Clara w Kalifornii, Joplin i przyszły gitarzysta Jefferson Airplane, Jorma Kaukonen, nagrali w jego mieszkaniu przy Fremont Street szereg standardów bluesowych, które przypadkowo objęły stukanie klawiszy maszyny do pisania żony Jorma, Margarety. Podczas tej sesji nagrano siedem utworów: „Typewriter Talk”, „Trouble in Mind”, „Long Black Train”, „Kansas City Blues”, „Hesitation Blues”, „Nobody Knows You When You’re Down and Out” oraz „Daddy, Daddy, Daddy”. Funkcjonują one jako bootleg:
„The Typewriter Tapes” Full Session Audio 1964

W maju 1965 przyjaciele Joplin, widząc szkodliwy wpływ regularnie wstrzykiwanej sobie przez nią metamfetaminy (opisywano ją wówczas, jako „wychudzony szkielet”), przekonywali córkę, by wróciła do rodzinnego domu, do Port Arthur.
Nie posłuchała, więc pewnego dnia koledzy po prostu wyrzucili ją z imprezy, z biletem na autobus w ręce, by wróciła do rodziców w Teksasie.
Pięć lat później, Joplin powiedziała dziennikarzowi magazynu „Rolling Stone”, Davidowi Daltonowi: „Nie miałam wielu przyjaciół, a szczególnie nie podobali mi się ci, których miałam w San Francisco”.

CHWILA PRZERWY. TERAPIA

Po powrocie do Port Arthur wiosną 1965, po tym, jak rodzice zauważyli jej wagę 40 kg, Janis zmieniła styl życia. Porzuciła narkotyki i alkohol, nosiła modną fryzurę, tapirowaną i upiętą w „pszczeli ul”. Zapisała się także na studia antropologiczne na uniwersytecie w Beaumont.
W czasie studiów, dojeżdżała do Austin, by występować solo, towarzysząc sobie na gitarze.
Jesienią 1965 Janis zaręczyła się z Peterem de Blanc, z którym znała się z ich wspólnego pobytu w San Francisco. Peter mieszkał teraz w Nowym Jorku, i pracował przy oprogramowaniu komputerowym. Odwiedził dom Janis, by poprosić jej ojca o rękę córki. Ojciec zgodził się, a Janis z matką zaczęły przygotowywać ślub i wesele.
Jednak De Blanc, który często podróżował w związku ze swoją pracą, wkrótce zrezygnował z małżeńskich planów, i zerwał zaręczyny. Nie pozostało to bez wpływu na psychikę dziewczyny, i jej dalsze losy.
W okresie 1965-1966 Joplin odbywała w Beaumont regularne sesje z psychiatrą, Bernardem Giarritano.
W wywiadzie, udzielonym biografce, Myrze Friedman, już po śmierci Janis, Giarritano powiedział, że Joplin była „zdumiona, że mogłaby zrobić karierę jako piosenkarka, bez używania narkotyków”, choć wspomnienia, związane z narkotykami, nadal ją wówczas przerażały. Giarritano próbował ją przekonać, że nie musi używać narkotyków, by odnieść sukces w branży muzycznej. Janis mówiła mu, że musi zostać profesjonalną piosenkarką, bo inaczej „musiałaby być maszynistką, przepisującą bezmyślnie cudze teksty, lub sekretarką, a następnie żoną i matką”. To oznaczało, że musiałaby stać się „podobna do wszystkich innych kobiet w Port Arthur”, a tego Janis absolutnie nie chciała.

„THIS IS JANIS JOPLIN 1965”

W 1965 Joplin nagrała siedem utworów studyjnych solo, z gitarą akustyczną, wśród których znalazły się jej własna kompozycja „Turtle Blues” oraz alternatywna wersja „Codine”, autorstwa Buffy Sainte-Marie.
Utwory te zostały wydane w 1995 przez Jamesa Gurleya, jako album „This Is Janis Joplin 1965”. Janis zapowiadała tu sama wszystkie utwory. Na wydaniu płytowym podłożono muzykę w wykonaniu całego zespołu. Okładka przedstawiała zdjęcie Janis w modnej fryzurze „na ul”.
Był to krótki okres, gdy Janis nie używała narkotyków ani alkoholu:
„Turtle Blues” from „This is Janis Joplin 1965”

„Codine” from „This is Janis Joplin 1965”

BIG BROTHER and the HOLDING COMPANY

Wczesna wiosną 1966 bluesowy styl wokalny Joplin przyciągnął uwagę psychodelicznego rockowego zespołu Big Brother and the Holding Company z San Francisco, który zyskał rozgłos wśród rodzącej się wówczas społeczności hipisowskiej.
Janis została zwerbowana do zespołu przez Cheta Helmsa, menadżera Big Brother. Wcześniej Chet podróżował z Janis, więc znali się bardzo dobrze. Helms wysłał swojego przyjaciela, Travisa Riversa, by odnalazł Janis w Austin, i później towarzyszył jej w drodze do San Francisco.
Wiedząc o jej koszmarze, związanym z narkotykami, Rivers nalegał, by Janis poinformowała rodziców o swoich planach. Zawiózł ją do Port Arthur i czekał w samochodzie, podczas, gdy Janis rozmawiała z rodzicami, zdumionymi jej planowanym wyjazdem.
4 czerwca 1966 Joplin dołączyła do Big Brother and the Holding Company. Wkrótce jej nieco skrzeczący, lecz bardzo ekspresyjny głos, o dużych możliwościach, stał się sygnaturą zespołu. Skład tworzyli:
Sam Andrew – lead guitar, bass guitar, vocals
Peter Albin – bass guitar
James Gurley – guitar, vocals
David Getz – drums.

PIERWSZY WYSTĘP

Pierwszy publiczny występ Janis z Big Brother miał miejsce podczas wydarzenia muzycznego „Mantra-Rock Dance”, 29 stycznia 1967, w Avalon Ballroom w San Francisco. Joplin została sfotografowana na tym plenerowym koncercie. Obraz, który został później opublikowany w książce Davida Daltona, pokazuje ją „czystą, wolną od narkotyków” (fot. 2).
Istnieje zapis filmowy z tego wydarzenia, jednak trudno odnaleźć tam Janis i jej zespół

Dziewczyna faktycznie unikała narkotyków jeszcze przez jakiś czas, głównie dzięki klawiszowcowi i bliskiemu przyjacielowi, Stephenowi Ryderowi, który przekonywał ją, iż można zrobić karierę bez narkotyzowania się. Ryder zobowiązał swojego kolegę z zespołu Big Brother, perkusistę Dave’a Getza, by pilnował, aby nikt w pobliżu Janis nie używał strzykawek.
W lipcu 1966 piątka przyjaciół z Big Brother, oraz Nancy, dziewczyna gitarzysty Jamesa Gurleya, przeprowadzili się do domu w Lagunitas w Kalifornii, i zamieszkali tam wszyscy razem. Często imprezowali z muzykami z zespołu Grateful Dead, którzy mieszkali niedaleko.
W tym czasie Janis miała krótki romans z założycielem i członkiem Grateful Dead, Ronem „Pigpenem” McKernanem.

PIERWSZY KONTRAKT

W sierpniu 1966 zespół Big Brother wyjechał do Chicago, na 4-tygodniową trasę. Stracili wszystkie pieniądze, zainwestowane w ten wyjazd, gdyż ich koncerty nie przyciągnęły widzów.
W tych okolicznościach, zespół podpisał w Chicago kontrakt z wytwórnią Boba Shada, Mainstream Records.
Pierwsze nagrania miały miejsce we wrześniu 1966, ale nie były zadowalające. Zespół powrócił więc do San Francisco, by kontynuować występy na żywo.
Następnie przenieśli się do Los Angeles, gdzie nagrali dwa utwory:
„Blindman”

oraz „All Is Loneliness”

Zostały one wydane przez Mainstream na singlu, który jednak nie sprzedał się dobrze.
ALBUM „Big Brother & The Holding Company” 1967
W dniach 12-14 grudnia 1966 zespół podjął w Los Angeles kolejną próbę nagraniową. Tym razem miał to być pełnoprawny album – „Big Brother & The Holding Company”, nagrany dla Mainstream Records. Jednak płyta została ostatecznie wydana przez Columbię, która przejęła kontrakt.
Płytę wydano 23 sierpnia 1967, po dołożeniu przez wytwórnię dwóch dodatkowych utworów i umieszczeniu nazwiska Joplin na okładce:
„Bye Bye Baby” 1967

„Call On Me” 1967

MONTEREY POP FESTIVAL 1967

Do statusu gwiazdy wyniósł Janis Joplin i jej zespół Big Brother and the Holding Company występ na festiwalu rockowym Monterey Pop Festival, w czerwcu 1967:
„Combination of the Two” – Live @ Monterey Pop Festival 1967

„Ball & Chain” – Live @ Monterey Pop Festival 1967

DICK CAVETT SHOW TV 1968

16 sierpnia 1968 Joplin wraz zespołem wystąpiła w ogólnokrajowym programie telewizji ABC „This Morning”, którego gospodarzem był Dick Cavett. Zespół dał wówczas 90-minutowy koncert, nagrywając kilka oficjalnych klipów:
„Ball and Chain” – Live @ „This Morning” TV, San Francisco, August 16th, 1968

Live @ „This Morning” Dick Cavett Show TV, San Francisco, August 16th, 1968 Full Concert

ROZSTANIE z BIG BROTHER

Jesienią 1968, kończąc koncert zespołu w San Jose, Bill Graham oświadczył, że był to ostatni wspólny występ Janis Joplin z formacją Big Brother and the Holding Company:
Live Full Concert in San Jose 1968

Jeden z ostatnich występów Janis Joplin z formacją Big Brother miał miejsce w programie telewizyjnym „The Hollywood Palace”, 2 listopada 1968:
„Summertime” / „I Need a Man to Love” – Live @ „The Hollywood Palace” TV Show, November 2nd, 1968

Jednak muzycy zjednoczyli się raz jeszcze, prawie dwa lata później, 4 kwietnia 1970, równo pół roku przed śmiercią Janis. Zagrali wówczas The Reunion Concert w Fillmore West w San Francisco. Nagrania zostały zawarte na wydawnictwie bootlegowym:
„The Reunion Concert 1970” Full Concert Audio

W grudniu 1968 artystka na dobre rozstała się z zespołem Big Brother.
Rozpoczęła występy solowe, wspomagana przez efemeryczne grupy – Kozmic Blues Band, a później Full Tilt Boogie Band.
Niestety, nadal „wspomagała” samą siebie dawką heroiny, średnio za 200 dolarów dziennie (1300 USD w 2016), chociaż usiłowano powstrzymać ją podczas nagrywania kolejnych płyt.
KOZMIC BLUES BAND
Nowy zespół, Kozmnic Blues Band, składał się z muzyków sesyjnych, m.in. klawiszowca Stephena Rydera, saksofonisty Corneliusa „Snooky” Flowersa, a także gitarzysty Big Brother and the Holding Company, Sama Andrew, oraz basisty Brada Campbella.
Jeden z pierwszych koncertów miał miejsce podczas europejskiej trasy, w Niemczech, w kwietniu 1969:
Janis Joplin & Kozmic Blues Band – Live @ Frankfurt TV, April 1969 Full Concert

„I GOT DEM OL’ KOZMIC BLUES AGAIN, MAMA!”

Pierwszym albumem po rozstaniu z Big Brother był „I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again, Mama!”, nagrany w dniach 16-26 czerwca 1969, w studiach Columbia Records w Nowym Jorku, a wydany 11 września 1969.
Był to całkowity kontrast w stosunku do poprzedniego psychodelicznego rocka Joplin, ponieważ kompozycje były bardziej nastawione na soul i blues. Janis zainstalowała w ścieżkach sekcję dętą, na co jej poprzedni zespół nie pozwalał, ściągnęła też gitarzystę z Big Brother, Sama Andrew. Ogólnie, album był dopracowanym dziełem, jednak przy braku wybitnych akompaniatorów, takich jak w Big Brother and the Holding Company, wydawnictwo nie było tak udane, jak poprzednie.
W nagraniach wzięli udział:
Janis Joplin – vocal
Sam Andrew – guitar, vocal
Michael Monarch, Mike Bloomfield – guitar
Richard Kermode, Gabriel Mekler, Goldy McJohn – organ, keyboards
Terry Clements – tenor sax
Cornelius „Snooky” Flowers – baritone sax, backing vocals
Luis Gasca – trumpet
Brad Campbell – bass guitar
Maury Baker, Lonnie Castille, Jerry Edmonton – drums.
Największe hity z tego albumu to m.in.
„Try (Just a Little Bit Harder)”

„Kozmic Blues”

„To Love Somebody”

WOODSTOCK 1969

Z Kozmic Blues Band Janis wystąpiła na słynnym festiwalu Woodstock 1969.
Janis pojawiła się na scenie w Woodstock o godz. 2 nad ranem, w niedzielę, 17 sierpnia 1969.
Dzień wcześniej, w sobotnie popołudnie, ona i zespół zostali przewiezieni do Woodstock z pobliskiego motelu helikopterem, razem z ciężarną Joan Baez i jej matką.
Gdy Joplin zobaczyła ogromny tłum, natychmiast poczuła się bardzo zdenerwowana i oszołomiona. Po zejściu z helikoptera, reporterzy zaczęli zadawać jej pytania, lecz ona skierowała ich do swojej przyjaciółki i ówczesnej kochanki, Peggy Caserty, ponieważ sama „była zbyt podekscytowana, by mówić”.
Janis była dość chętna, by wyjść na scenę zgodnie z planem, tj. jeszcze w sobotnią noc, 16 sierpnia. Jednak jej występ został poważnie opóźniony, ponieważ inne koncerty przeciągnęły się. W obliczu 10-godzinnego oczekiwania na backstage’u, Joplin wstrzyknęła sobie kilka dawek heroiny, a także piła alkohol z Peggy.
Zanim dotarła na scenę, była półprzytomna.
Podczas występu, jej głos stał się ochrypły i świszczący. Z trudem poruszała się po scenie i tańczyła. Jednak często kontaktowała z tłumem, pytając, czy „mają wszystko, czego potrzebują”, i czy „pozostają naćpani”. Na bis zaśpiewała „Ball and Chain”.
Pete Townshend, który występował z The Who zaraz po Joplin, powiedział później, że „w Monterey Janis była niesamowita, ale w Woodstock dzisiaj nie była w najlepszej formie, choć i tak zrobiła na wszystkich ogromne wrażenie”:
„Try” – Live @ Woodstock 1969

„Ball and Chain” – Live @ Woodstock 1969

„Bobby McGee” – Live @ Woodstock 1969, Audio

ROZPAD KOZMIC BLUES BAND

Pod koniec 1969 zespół Kozmic Blues Band rozpadł się. Ostatni koncert formacji z Joplin, w Madison Square Garden 19 grudnia 1969, był kompletnym fiaskiem – Janis była bardzo pijana. Mimo tego, podczas części tego koncertu do Janis dołączyli na scenie Johnny Winter i Paul Butterfield.

KOLEJNA PRÓBA WYJŚCIA z NAŁOGÓW

W lutym 1970 Joplin wyjechała na wakacje do Brazylii, gdzie zaprzestała na krótko używania narkotyków i alkoholu. Towarzyszyła jej tam przyjaciółka, Linda Gravenites, która projektowała kostiumy sceniczne piosenkarki w latach 1967-1969.
Janis miała wówczas krótki romans z turystą amerykańskim, Davidem Niehausem, z którym później zerwała ze względu na powrót do heroiny i do związku z Peggy Casertą, również narkomanką.
Kiedy Joplin wróciła do Stanów, ponownie zaczęła używać heroiny w swoim nowym domu, w Larkspur w Kalifornii.
FULL TILL BOOGIE BAND
W tym czasie Janis założyła nowy zespół, znany krótko jako Main Squeeze, a następnie przemianowany na Full Tilt Boogie Band. Zespół składał się głównie z młodych kanadyjskich muzyków, wcześniej związanych z Ronnie’em Hawkinsem. Byli to gitarzysta John Till, pianista Richard Bell, perkusista Clark Pierson, basista Brad Campbell oraz klawiszowiec Ken Pearson.
Janis oświadczyła wówczas publicznie, że nie używa już heroiny, ale nadal jest uzależniona od alkoholu.
FESTIVAL EXPRESS
Od 28 czerwca do 4 lipca 1970, podczas trasy Festival Express w Kanadzie, odbywającej się pociągiem, Joplin i zespół Full Tilt Boogie Band wystąpili obok Buddy’ego Guya czy zespołów The Band, The Flying Burrito Brothers, Ten Years After, Grateful Dead, Delaney & Bonnie. Zagrali koncerty w Toronto, Winnipeg i Calgary.
Jej występy podczas jamów w pociągu na tej trasie są uważane za jedne z najlepszych w całej karierze wokalistki.
Joplin była gwiazdą Festival Express przez trzy wieczory. Na ostatnim przystanku, w Calgary, wyszła na scenę z Jerrym Garcią, podczas, gdy jej zespół rozstawiał sprzęt. Materiał filmowy pokazuje, jak Janis mówi do publiczności, że trasa była wspaniała, więc ona i Garcia chcą podarować organizatorom skrzynkę tequili. Potem wystąpiła z dwugodzinnym koncertem.
Film z jej wykonania „Tell Mama” w Calgary stał się teledyskiem MTV na początku lat 80. Materiał z występu został zawarty na płytach „Farewell Song” z 1982 oraz „Joplin in Concert” z 1972. Wideo z występów znalazło się na DVD „Festival Express”.
W teledysku „Tell Mama” z Calgary Joplin nosiła luźny, psychodeliczny kostium i pióra we włosach. To był jej standardowy kostium sceniczny wiosną i latem 1970. Kostiumy tego typu Janis zaczęła nosić po tym, jak jej przyjaciółka i projektantka, Linda Gravenites, zerwała z nią znajomość, ze względu na ciągłe zażywanie heroiny przez Joplin:
„Tell Mama” – Live @ Festival Express, Calgary 1970

„Cry Baby” – Live @ Festival Express, Toronto 1970

Janis Joplin @ Festival Express, Live in train with friends 1970

11 lipca 1970 dwa zespoły Janis Joplin – Full Tilt Boogie Band oraz Big Brother and The Holding Company – wystąpiły razem na koncercie w San Diego Sports Arena. Joplin zaśpiewała z Full Tilt Boogie Band, pojawiła się też na scenie z Big Brother, ale nie zaśpiewała z nimi wówczas.
OSTATNIE WYSTĘPY
Wśród ostatnich występów Joplin były dwie transmisje popularnego programu telewizyjnego „The Dick Cavett Show”, z 25 czerwca 1970 oraz 3 sierpnia 1970:
Janis Joplin – Live @ Dick Cavett Show TV, August 3rd, 1970, Full Show

Janis Joplin – Last Interview @ Dick Cavett Show TV, August 3rd, 1970

8 sierpnia 1970 Janis wystąpiła w Capitol Theatre w Nowym Jorku. To tam po raz pierwszy wykonała utwór „Mercedes Benz”, częściowo zainspirowany wierszem Michaela McClure’a, który napisała tego samego dnia, w pobliskim barze, razem z Bobem Neuwirthem.
Ostatni publiczny występ Joplin z zespołem Full Tilt Boogie Band odbył się 12 sierpnia 1970, na Harvard Stadium w Bostonie. Nagrań można wysłuchać na albumie bootlegowym:
Janis Joplin & Full Tilt Boogie Band – Last Live Performance, August 12th, 1970, Audio from „Wicked Woman”

„PEARL”, HOLLYWOOD 1970

Od 27 lipca, przez cały wrzesień, do 4 października 1970, Joplin i zespół Full Tilt Boogie Band nagrywali w studiu Sunset Sound Recorder w Los Angeles w Hollywood album „Pearl”. Był to ostatni album Joplin, a wydany został pośmiertnie, 11 stycznia 1971.
Album miał bardziej dopracowany charakter niż te, które Janis nagrała z Big Brother and the Holding Company oraz Kozmic Blues Band, dzięki doświadczeniu producenta Paula A. Rothchilda, znanego ze swoich relacji z zespołem The Doors, a także dzięki nowym muzykom wspierającym. Rothchild dobrze współpracował z Joplin, nazywając ją „marzeniem producenta”. Razem stworzyli album, który zaprezentował jej niezwykłe talenty wokalne.
Kilka piosenek z tego albumu zostało nagrane na scenie koncertowej, podczas trasy Festival Express w Kanadzie, dwa miesiące przed tym, zanim Joplin i zespół rozpoczął sesje nagraniowe w Los Angeles. Zespół pojawił się wcześniej również dwukrotnie w „The Dick Cavett Show”. Zagrali także w wielu amerykańskich miastach, zarówno przed, jak i po Festival Express, choć żadne nagrania z tych koncertów nie zostały oficjalnie wydane.
Wszystkie dziewięć utworów na płytę zostało osobiście zatwierdzone i zaaranżowane przez Joplin.
„Pearl” zawierał przebój numer 1 „Me and Bobby McGee”, napisany przez Krisa Kristoffersona i Freda Fostera, gdzie Joplin zagrała na gitarze akustycznej. Inne hity z tej płyty to „Trust Me” Bobby’ego Womacka, napisany specjalnie dla Joplin, „Get It While You Can” Howarda Tate’a, prezentujący zakres wokalny Janis, oraz oryginalne „Move Over” i „Mercedes Benz”, których współautorami byli Joplin, Bobby Neuwirth i Michael McClure.
Joplin zaśpiewała we wszystkich utworach, z wyjątkiem „Buried Alive in the Blues”, który pozostał instrumentalny, ponieważ Janis zmarła przed nagraniem wokalu. Autorowi piosenki, Nickowi Gravenitesowi, zaoferowano możliwość zaśpiewania utworu w hołdzie dla Joplin, ale odrzucił ją.
„Me and Bobby McGee” from „Pearl” 1971

„Trust Me” from „Pearl” 1971

„Get It While You Can” from „Pearl” 1971

„Cry Baby” from „Pearl” 1971

„Pearl” Full Album 1971

HOTEL LANDMARK MOTOR, HOLLYWOOD

24 lipca 1970 Joplin zameldowała się w Landmark Motor Hotel w Hollywood, niedaleko studia Sunset Sound Recorder, gdzie odbywały się nagrania.
Podczas trwania sesji, Joplin kontynuowała swoje relacje z Sethem Morganem, 21-letnim studentem z Berkeley i przyszłym pisarzem. Odwiedzał on wcześniej jej dom w Larkspur, w czerwcu 1970, dostarczając tam heroinę dla Janis, przed jej wyjazdem do Hollywood na nagrania.
W trakcie sesji nagraniowych, na początku września 1970, Joplin i Morgan zaręczyli się.
Seth Morgan pilnował remontu nowego domu Janis w Larkspur, podczas gdy ona nagrywała płytę w Hollywood.
Peggy Caserta stwierdziła w swojej książce „Going Down with Janis” z 1973, że „ona i Joplin postanowiły w kwietniu 1970 trzymać się z daleka od siebie, by uniknąć wzajemnego nakłaniania do zażywania narkotyków”.
Caserta, była stewardessa Delta Air Lines, i właścicielka jednego z pierwszych butików w Haight Ashbury, wyznała, że do września 1970 przemycała konopie indyjskie do Kalifornii. Peggy zameldowała się w Landmark Motor Hotel w tym samym czasie, co Janis. Peggy wiedziała, że hotel ten przyciągał narkomanów, ale nie wiedziała, że będzie tam mieszkać Janis.
Przez dwa pierwsze tygodnie pobytu w Landmark Motor, Janis nie wiedziała, że Peggy przebywa w tym samym hotelu. Gdy Joplin dowiedziała się od handlarza heroiną o obecności Caserty w Landmark, błagała Peggy o heroinę. Caserta odmówiła, a Joplin odpowiedziała jej: „Nie myśl, że jeśli ty możesz ją zdobyć, to ja nie mogę”.
W ciągu kilku dni Joplin stała się stałym klientem tego samego dystrybutora heroiny, który zaopatrywał Casertę.
26 września 1970 Joplin nagrała wokale do „Half Moon” i „Cry Baby” na płytę „Pearl”. Następnie zespól nagrał podkład instrumentalny do „Buried Alive in the Blues”.

JANIS dla LENNONA

Tego dnia sesja zakończyła się, gdy Joplin z kilkoma muzykami dokonała specjalnego 1-minutowego nagrania, jako prezentu urodzinowego dla Johna Lennona. Joplin była jedną z zaledwie kilku piosenkarzy, z którymi skontaktowała się Yoko Ono, z prośbą o nagranie muzycznych życzeń, z okazji 30. urodzin Lennona, przypadających 9 października 1970.
Janis wybrała kompozycję Dale’a Evansa „Happy Trails”. Lennon później przyznał, że nagranie dotarło do jego domu niedługo po śmierci Janis:
Janis Joplin – „Happy Birthday, John (Happy Trails)” 1970

Ostatnie nagranie na płytę „Pearl”, które ukończyła Joplin, miało miejsce 1 października 1970. Był to utwór „Mercedes Benz”:
„Mercedes Benz” from „Pearl” 1971

W sobotę, 3 października 1970, Joplin odwiedziła studio, by przesłuchać podkład instrumentalny do „Buried Alive in the Blues”, nagrany wcześniej przez zespół. Ona i Paul Rothchild ustalili, że Janis nagra wokale następnego dnia, 4 października.

ŚMIERĆ

W niedzielne popołudnie, 4 października 1970, producent Paul Rothchild zaniepokoił się, gdy Joplin nie pojawiła się w studiu Sunset Sound na sesji, podczas której miała nagrać wokale do „Buried Alive in the Blues”.
Wieczorem kierownik trasy, John Cooke, pojechał do hotelu Landmark Motor w Hollywood, gdzie przebywała Joplin. Na parkingu zobaczył jej charakterystyczny, psychodelicznie pomalowany kabriolet Porsche 356 C.
Po wejściu do pokoju 105, zastał Janis martwą, leżącą na podłodze obok łóżka.
W chwili śmierci Janis Joplin miała 27 lat.
Ciało Janis Joplin zostało skremowane, a jej prochy rozproszone z samolotu nad Oceanem Spokojnym.

R.I.P. [*]

Oficjalną przyczyną śmierci Janis Joplin było ostre zatrucie heroinowo-morfinowe, w wyniku wstrzyknięcia sobie nadmiernej dawki. Prawdopodobnie było to powiązane z faktem, iż Janis była tego dnia kompletnie pijana.
John Cooke, który znalazł Janis martwą, twierdził, iż dziewczynie dostarczono tego dnia heroinę, która była znacznie silniejsza niż zazwyczaj. Kilku innych heroinistów również przedawkowało, i zmarło w tym samym tygodniu. Jednak w tej sprawie nie wszczęto śledztwa, a śmierć Joplin została uznana za przypadkową.
W całej swojej karierze, Janis Joplin nagrała cztery albumy. Pozostałe nagrania studyjne, koncertowe i alternatywne wersje piosenek zostały wydane na różnych kompilacjach, m.in. „Farewell Song” w 1982.
Tylko kilka koncertów Janis Joplin zostało profesjonalnie nagrane i oficjalnie wydane, co kontrastuje z ogromną liczbą bootlegów, których nie wydano na płytach do dziś, a które funkcjonują w Internecie.

JOPLIN PO POLSKU

W 2005 w Teatrze Roma w Warszawie odbyła się premiera monodramu muzycznego „Moja mama Janis”, w którym wykorzystano 16 piosenek artystki, specjalnie na tę okazję przetłumaczonych na język polski przez Daniela Wyszogrodzkiego i Maciejkę Mazan.
W 2010 ukazała się płyta z utworami, pochodzącymi z monodramu:
„Moja mama Janis” – fragmenty spektaklu oraz wywiady 2014

Dyskografia Janis Joplin:
1967: „Big Brother & The Holding Company”
1968: „Cheap Thrills”
1969: „I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama!”
1971: „Pearl”.
Pośmiertnie wydano m.in.:
1972: „Janis Joplin In Concert”
1974: „Live in Amsterdam 1969″
1975:”Janis”
1982″ „Farewell Song”
1984: „Big Brother & The Holding Company Feat. Janis Joplin – Cheaper Thrills”
1995: „This Is Janis Joplin 1965”
1998: „Janis Joplin with Big Brother and The Holding Company – Live at Winterland ’68”
2009: „The Woodstock Experience”
2012: „Big Brother and The Holding Company feat. Janis Joplin – Live at The Carousel Ballroom 1968”
2012: „Highlights from ‚The Pearl’ Sessions”
2012: „Blow All My Blues Away” – 9-płytowa kompilacja rzadkich lub nigdy wcześniej nie publikowanych utworów z lat 1962-1970
2015: „Original Album Classics”
2016: „Little Girl Blue – Original Motion Picture Soundtrack”
2017: „California 1962 – The Early Days”.
Seria znakomitych utworów w wykonaniu Janis Joplin weszła na trwałe do światowego kanonu rocka:
„Summertime” – Live in Stockholm TV 1969

„Piece of My Heart” – Live in Stockholm TV 1969

„Cry Baby” – Live in Toronto 1970

„Try (Just a Little Bit Harder)” Live @ The Dick Cavett Show TV 1969

„Me and Bobby McGee” Audio 1969

„Mercedes Benz” Audio

„Little Girl Blue” – Live TV 1969

„Ball and Chain” – Live @ Monterey 1967