Jimi Hendrix

The Jimi Hendrix Experience – „Wild Thing”, Live @ Olympia, Paris, France, October 8th, 1966

Oprac. Ewa Kałużna

Jimi Hendrix, Londyn 1967

Jimi Hendrix u szczytu sławy

Jimi z ojcem

27 listopada 1942, 78 lat temu urodził się amerykański gitarzysta, wokalista, kompozytor i aranżer, uznawany za najwybitniejszego, najbardziej innowacyjnego gitarzystę rockowego wszech czasów,

JIMI HENDRIX
(właśc. James Marshall Hendrix; ur. 27 listopada 1942, zm. 18 września 1970).

Muzyczny geniusz, który nie umiał czytać nut. Zrewolucjonizował grę na gitarze elektrycznej, stworzył podwaliny pod heavy metal i psychodeliczny rock. Jego muzyka inspiruje do dziś.
Odszedł w wieku zaledwie 27 lat.

Niepodzielnie króluje, zajmując pierwszą pozycję na liście 100 najwybitniejszych gitarzystów wszech czasów i 6. na liście 100 najwybitniejszych artystów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”. Zespół The Jimi Hendrix Experience został wybrany najlepszym trio rockowym wszech czasów tego wydawnictwa.

Kariera Jimiego Hendriksa w głównym nurcie trwała zaledwie cztery lata, ale Hendrix jest powszechnie uważany za jednego z najbardziej wpływowych gitarzystów w historii. Rock and Roll Hall of Fame opisuje go jako „największego instrumentalistę w historii muzyki rockowej”.

Wypracował szereg unikatowych technik gry na gitarze i wyniósł grę na tym instrumencie do sztuki wirtuozerskiej.
Stworzył własny unikatowy styl, łączący fuzz, feedback i kontrolę zniekształceń. Eksperymentowali z efektami, w tym ze stereofonicznym efektem przejścia (phasing effect).

DZIECIŃSTWO

James Marshall Hendrix był pochodzenia afroamerykańskiego, irlandzkiego oraz indiańskiego – z plemienia Czirokezów.

W chwili narodzin Jimiego, jego matka, Lucille Jeter, miała 17 lat, a ojciec, James Allen Hendrix, przebywał w wojsku. Zobaczył syna dopiero po trzech latach, we wrześniu 1945.
Jimi miał bardzo trudne dzieciństwo. Był najstarszy z pięciorga dzieci państwa Hendriksów. Jego relacje z bratem Leonem, urodzonym w 1948, były bliskie, ale niepewne – pod opieką zastępczą, bracia żyli w zagrożeniu braterskiej separacji. Oprócz Leona, Jimi miał troje młodszego rodzeństwa – Josepha, urodzonego w 1949, Kathy – w 1950, i Pamelę – w 1951.
Oboje rodzice nadużywali alkoholu. W domu panowała bieda i przemoc.
Rodzina często przeprowadzała się, zatrzymując się w tanich hotelach i apartamentach w okolicach Seattle. Czasami członkowie rodziny zabierali Jimiego do Vancouver, by mógł zatrzymać się u babci.
Nieśmiały i wrażliwy chłopiec, był głęboko poruszony swoimi doświadczeniami życiowymi z dzieciństwa. Jimi zapamiętał, że często musiał chować się do szafy z powodu awantur domowych. W późniejszych latach wyznał swojej dziewczynie, że padł ofiarą wykorzystywania seksualnego przez „mężczyznę w mundurze”.
W 1951, kiedy Jimi miał dziewięć lat, jego rodzice rozwiedli się, a sąd przyznał opiekę nad Jimim i Leonem ojcu – Alowi Hendriksowi.
Matka Jimiego zmarła z przepicia 2 lutego 1958, gdy chłopak miał 16 lat. Miała marskość wątroby, pękła jej też śledziona.
Ojciec odmówił zabrania Jamesa i Leona na pogrzeb ich matki. Zamiast tego dał im whisky i poinstruował, jak mężczyźni powinni radzić sobie ze stratą.
W tym samym roku Jimi zakończył naukę w Washington Junior High School w Waszyngtonie, i rozpoczął studia w Garfield High School, ale nigdy nie ukończył tej uczelni.

Pierwszym instrumentem Jimiego była harmonijka ustna, którą dostał w 1947, w wieku pięciu lat.


19-letni Jimi w wojsku

Jimi w zespole Casuals w wojsku, 1962

Jimi w zespole Little Richarda, The Upsetters, 1964

Jimi w Londynie 1966

Jimi Hendrix Experience 1967

Jimi Hendrix, Monterey Festival 1967

Jimi Hendrix, Woodstock 1969

Band of Gypsys Billy Cox, Jimi Hendrix, Buddy Miles 1969

Informacje prasowe o śmierci Jimiego Hendriksa, 18 września 1970

W 1957, pomagając ojcu w pracy, Jimi znalazł ukulele wśród śmieci, które razem z ojcem usuwali z domu starszej kobiety. Instrument miał tylko jedną strunę.
Jimi nie znał zapisu nutowego, więc uczył się grać ze słuchu – grał pojedyncze nuty, a później całe piosenki, podążając za odtwarzanymi z płyt ojca utworami Elvisa Presleya, szczególnie „Hound Dog”.

PIERWSZA GITARA AKUSTYCZNA

W 1958, w wieku 15 lat, Jimi kupił za 5 dolarów pierwszą akustyczną gitarę. Zastąpiła ona kij od szczotki, na którym udawał grę, a także jednostrunowe ukulele.

Grał godzinami, podglądając innych i ucząc się od bardziej doświadczonych gitarzystów, oraz słuchając bluesowych artystów ze skromnej kolekcji płyt ojca, jak Muddy Waters, B.B. King, Howlin’ Wolf i Robert Johnson.
Pierwszą melodią, którą Hendrix nauczył się grać, był motyw z filmu telewizyjnego „Peter Gunn”.
Mniej więcej w tym czasie. Hendrix grał z przyjacielem z dzieciństwa, Sammym Drainemm, i jego bratem, grającym na klawiszach.
W 1959, podczas koncertu Hanka Ballarda & Midnighters w Seattle, Hendrix poznał gitarzystę tej grupy, Billy’ego Davisa. Davis pokazał mu kilka zagrywek na gitarze, i dał mu możliwość zagrania krótkiego koncertu z Midnighters. Obaj pozostali przyjaciółmi do śmierci Hendriksa.

Znane są tylko dwa klipy, gdzie Hendrix gra na gitarze akustycznej:

Jimi Hendrix on an Acoustic Guitar – Live


PIERWSZA GITARA ELEKTRYCZNA

Wkrótce po tym, jak nabył gitarę akustyczną, Hendrix założył swój pierwszy zespół – Velvetones. Jednak bez gitary elektrycznej, ledwie było go słychać na tle grupy.
Po trzech miesiącach zdał sobie sprawę, że potrzebuje gitary elektrycznej.
W połowie 1959 ojciec wreszcie kupił mu białego Supro Ozarka 1560S, który, niestety, nie miał wzmacniacza.
Pierwszy koncert Hendriksa z zespołem odbył się w Jaffe Room, w kościele Temple De Hirsch Sinai w Seattle, ale muzycy wyrzucili go między setami ze składu, za popisywanie się.
Jimi przystąpił wówczas do zespołu Rocking Kings, który grał profesjonalnie w takich miejscach, jak Birdland Club.
Pierwszy występ, za który Jimi dostał wynagrodzenie, odbył się w National Armory w Kent, w jego rodzinnym stanie Waszyngton. Gaża wynosiła 35 centów.
Kiedy jego gitara Supro Ozark została pewnego dnia skradziona, ojciec kupił mu czerwonego Silvertone Danelectro.

KŁOPOTY Z PRAWEM. WOJSKO

17-letni Jimi dwukrotnie został przyłapany przez policję w kradzionych samochodach, i został wpisany do policyjnej kartoteki.
Mając do wyboru odsiadkę w więzieniu lub wstąpienie do armii, wybrał tę drugą opcję.
31 maja 1961 Jimi zaciągnął się do US Army. Po ukończeniu ośmiu tygodni podstawowego szkolenia w Fort Ord w Kalifornii, został przydzielony do 101. Dywizji Powietrznodesantowej, i stacjonował w Fort Campbell w Kentucky.
Na prośbę Jimiego, ojciec wysłał mu do wojska jego gitarę. Obsesja Jimiego na punkcie instrumentu przyczyniła się do zaniedbywania przez niego obowiązków wojskowych, co doprowadzało do drwin, a nawet przemocy fizycznej ze strony rówieśników.
W listopadzie 1961, żołnierz i basista Billy Cox, przechodził obok klubu wojskowego, gdzie usłyszał grę Hendriksa. Pod wrażeniem techniki, którą Cox określił jako kombinację „Johna Lee Hookera i Beethovena”, Cox pożyczył gitarę basową i odtąd jamowali razem z Jimim.
W ciągu kilku tygodni zaczęli występować w weekendy w klubach w bazie, wraz z innymi muzykami, w luźno zorganizowanym zespole o nazwie The Casuals:

Jimi Hendrix in the Army

W mundurze z emblematami elitarnej 101. Dywizji Powietrznodesantowej Jimi chodził niecały rok. Zwierzchnicy nie byli z niego zadowoleni, uważali, że Hendrix nie nadaje się na żołnierza.
29 czerwca 1962 Jimi uzyskał absolutorium z wojska, na honorowych warunkach. Później wymyślił historyjkę o kostce, rzekomo złamanej podczas skoku spadochronowego.

THE KING KASUALS

We wrześniu 1963 niedawni spadochroniarze, Cox i Hendrix, przeprowadzili się do Clarksville w Tennessee, i założyli grupę The King Kasuals.
Jeszcze w Seattle, Hendrix widział, jak Butch Snipes gra na gitarze zębami. W Clarksville, drugi gitarzysta The King Kasuals, Alphonso „Baby Boo” Young, wykonywał tę samą sztuczkę. Hendrix także nauczył się grać w ten sposób.
Później wyjaśnił: „Pomysł zrobienia tego przyszedł mi do głowy w Tennessee. Tam musisz grać zębami, pochylony, bo inaczej zostaniesz postrzelony. Na scenie nie raz widziałem tam połamane zęby gitarzystów”.

NASHVILLE

Zespół The King Kasuals nie odniósł sukcesu, przenieśli się więc do Nashville, które było tradycyjnym centrum czarnoskórej społeczności, tętniącym życiem, rytmem i muzyką bluesową.
Oprócz grania we własnym zespole, Hendrix występował tam jako muzyk, wspierający innych artystów, w tym Wilsona Picketta, Slima Harpo, Sama Cooke, Ike’a i Tinę Turnerów oraz Jackie’ego Wilsona.
W 1964 Jimi zdobył pierwszą nagrodę, w wysokości 25 dolarów, w amatorskim konkursie dla gitarzystów, w słynnym Apollo Theatre.

LITTLE RICHARD. PIERWSZY WYSTĘP w TV

W tym samym roku Jimi został zatrudniony przez Little Richarda do jego zespołu – The Upsetters.
W 1965 Hendrix nagrał kilka utworów z Little Richardem, dla wytwórni Vee Jay:

Little Richard & Jimi Hendrix – „I Aint Watcha Do” 1965

Little Richard & Jimi Hendrix – „Whole Lotta Shakin’ Goin’ On” 1965

Little Richard & Jimi Hendrix – „I Don’t Know What You Got (But It’s Got Me)” 1965

W lipcu 1965 Hendrix nagrał pierwszy występ na żywo, w telewizyjnym kanale Nashville’s Channel 5, w programie „Night Train”. Wystąpił z zespołem Little Richarda, wspierając wokalistów, Buddy’ego i Stacy’ego, w utworze „Shotgun”.
Nagranie wideo z tego koncertu to najwcześniejszy znany materiał z występu Hendriksa na żywo:
Little Richard & Jimi Hendrix – Live @ „Night Train” TV Show 1965

ROZWÓJ KARIERY

Później Hendrix wielokrotnie zmieniał zespoły i wytwórnie muzyczne.
Dzięki charakterystycznym wirtuozerskim solówkom, łączeniu stylów, genialnym technicznie palcówkom i zaskakującym aranżacjom, Jimi Hendrix został zauważony przez łowców talentów z wielkich wytwórni płytowych.
Od połowy lat 60. Jimi nagrywał i występował już nie tylko z Little Richardem, ale też z takimi gwiazdami, jak The Isley Brothers, John Hammond, Sam Cooke czy małżeństwo Tiny i Ike’a Turnerów:
Ike & Tina Turner feat. Jimi Hendrix – „Fool In Love” / „Work Out Fine”, Live @ TNT TV Show, 1966

Ike Turner wyrzucił Jimiego Hendriksa ze swojego zespołu, o czym opowiadał w wywiadzie

NOWY MENADŻER

W 1966 Hendrix występował pod nazwiskiem Jimmy James, w grupie Jimmy James and the Blue Flames, w klubie Cafe Wha?, w nowojorskiej dzielnicy Greenwich Village. Zaprezentował wówczas zespołowi utwór „Hey Joe”, i grupa dodała go do swojej setlisty.
Chas Chandler, były basista The Animals, rozglądał się akurat za pracą w roli menadżera, i podróżował po Stanach w poszukiwaniu młodych talentów Usłyszał Jimiego w utworze „Hey Joe” właśnie w klubie Cafe Wha?. Chas zachwycił się wykonaniem Hendriksa, i poprosił go, by nagrał wersję rockową piosenki. Zdecydowali wspólnie, że Chandler zostanie nowym menadżerem Jimiego.

LONDYN. THE JIMI HENDRIX EXPERIENCE

24 września 1966 Chas Chandler przywiózł Hendriksa do Londynu.
Tej nocy, Hendrix dał zaimprowizowany występ solowy w The Scotch of St James, i rozpoczął związek z Kathy Etchingham, który trwał dwa i pół roku.
Chandler pomógł Jimiemu podpisać lukratywny kontrakt, zaczął też rekrutować członków zespołu. Nazwa The Jimi Hendrix Experience miała na celu podkreślenie talentów lidera.
Hendrix spotkał gitarzystę Noela Reddinga na przesłuchaniu do The New Animals. Wiedza Reddinga na temat progresji bluesa zrobiła wrażenie na Jimim. Stwierdził on również, że podoba mu się fryzura Reddinga. Redding zgodził się grać z Hendriksem.

Z kolei Chandler skontaktował się z perkusistą, Mitchem Mitchellem, który niedawno został zwolniony z Georgie Fame and the Blue Flames.
Redding i Hendrix znaleźli z Mitchellem wspólną płaszczyznę porozumienia.
Chandler przekonał również Hendriksa do zmiany pisowni jego imienia z Jimmy na bardziej egzotyczne Jimi.
Zespół The Jimi Hendrix Experience, który został wybrany najlepszym triem rockowym wszech czasów wg magazynu „Rolling Stone”, tworzyli:
Jimi Henrix – lead guitar, vocal
Mitch Mitchell – drums
Noel Redding (1966-1969) – bass guitar, backing vocals (w 1970 zastąpił go Billy Cox).
Była to jedna z pierwszych grup, popularyzujących format POWER TRIO, który ograniczał skład do gitary, basu i perkusji. Jako pierwsi, wprowadzili psychodeliczny styl ubierania się oraz fryzury, przy czym Mitchell skopiował dosłownie fryzurę Boba Dylana z 1966.

Zespół The Jimi Hendrix Experience dał swój pierwszy koncert 13 października 1966, w Novelty w Evreux, we Francji. Zapowiedział ich osobiście francuski ówczesny idol, Johnny Halliday.
Z kolei, ich entuzjastycznie przyjęty występ w paryskiej Olympii 8 października 1966, to najwcześniejsze znane nagranie na żywo tego zespołu:
The Jimi Hendrix Experience – „Wild Thing”, Live @ Olympia, Paris, France, October 8th, 1966

PALENIE GITARY. SZCZYT KARIERY

31 marca 1967 Jimi Hendrix po raz pierwszy podpalił na scenie swoją gitarę. Później powtarzał ten gest jeszcze wielokrotnie.
Kariera Hendriksa zaczęła nabierać zawrotnego tempa. Londyn oszalał na jego punkcie – na koncerty Experience przychodzili wówczas The Beatles, The Rolling Stones, The Who, The Animals, Eric Clapton, Jeff Back i Jimmy Page.

„HEY JOE”, „STONE FREE”

Utwór „Hey Joe”, w wykonaniu The Jimi Hendrix Experience, został nagrany 23 października 1966, w De Lane Lea Studios w Londynie, i ukazał się 16 grudnia 1966, na pierwszym singlu zespołu – „Hey Joe” / „Stone Free”, który wydała wytwórnia Polydor Records.

Hendrix natychmiast zyskał reputację elektryzującego wykonawcy i niezwykle innowacyjnego gitarzysty.
Wersja „Hey Joe” Hendriksa od razu stała się wielkim hitem w Wielkiej Brytanii. Po występach w grudniu w brytyjskiej telewizji w programach „Ready Steady Go!” oraz „Top of the Tops”, utwór wszedł na brytyjskie listy przebojów 29 grudnia 1966, na 6. pozycji, i pozostał tam przez 10 tygodni.
„Hey Joe”, nagrany przez The Jimi Hendrix Experience, z podkładami wokalnymi żeńskiego trio The Breakaways (Jean Hawker, Margot Newman, Vicki Brown), pozostaje najbardziej znaną wersją utworu. Zajmuje 201. miejsce na liście 500 utworów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”:

Jimi Hendrix – „Hey Joe” Live Broadcast @ „Tops of the Tops”, BBC, 29 December 1966

„Hey Joe” – Live TV 1966

„Hey Joe” – Live 1966

W USA utwór zdobywał rynek muzyczny z oporami – został wydany dopiero 1 maja 1967, jednak nie dostał się na listy przebojów. Amerykański singiel, wydany przez Reprise Records, zawierał utwory „Hey Joe” / „51st Anniversary”.
Utwór „Hey Joe” Hendrix wykonał po raz pierwszy na żywo 18 czerwca 1967, podczas Monterey Pop Festival. Wówczas miało miejsce legendarne palenie gitary. Organizatorom festiwalu zespół został polecony przez Paula McCartneya. Festiwal był pierwszym takim wydarzeniem w historii rocka. Imprezę wymyśli Alan Pariser. McCartney uparł się, że impreza będzie niepełna bez Hendriksa, którego nazwał „absolutnym asem na gitarze”, i zgodził się dołączyć do Rady Organizatorów Festiwalu pod warunkiem, że Experience tam wystąpi:

The Jimi Hendrix Experience – „Hej Joe”, Live @ Monterey Pop 1967

Inne wczesne wykonania na żywo:

The Jimi Hendrix Experience – „Hej Joe”, Live @ Marquee Club, London, March 11, 1967

The Jimi Hendrix Experience – „Hej Joe”, Live @ German TV 1967

„Hey Joe” był także utworem, który Hendrix wykonał na festiwalu Woodstock ’69, przy czym był ostatnim utworem całego festiwalu. Publiczność składała się z zaledwie 80 tys. osób, które jeszcze nie zdążyły opuścić imprezy w poniedziałek o godz. 9 rano. Po wysłuchaniu, tłumy wiwatowały na bis (audio od 23:55 min)

„Stone Free” była pierwszą piosenką, którą Hendrix napisał dla The Jimi Hendrix Experience. Dzieło Hendriksa zostało nagrane 2 listopada 1966:
The Jimi Hendrix Experience – „Stone Free”, Live @ Music Hall, Paris, France 1967

The Jimi Hendrix Experience – „Stone Free” / „Purple Haze” / „Hey Joe”, Live @ German TV, 1967

„PURPLE HAZE”
Kolejny sukces przyszedł w marcu 1967, wraz z hitem „Purple Haze”, który ukazał się na singlu razem z „51st Anniversary”:
The Jimi Hendrix Experience – „Purple Haze”, Live 1967

W maju 1967 wydano singiel z przebojem „The Wind Cries Mary”, gdzie na stronie B znalazł się „Highway Chile”:
The Jimi Hendrix Experience – „The Wind Cries Mary”, Live @ Gröna Lund, Stockholm, Sweden 1967

„ARE YOU EXPERIENCED”

Po sukcesie pierwszych dwóch utworów, zespół zaczął montować materiał na pełnowymiarowy longplay. Wczesnych nagrań zostały dokonano w De Lane Lea Studios w Londynie, a główny kierunek prac ukończono w Olympic Studios, także w Londynie.
Nagrania rozpoczęły się już 26 października 1966. Wówczas to zespół wyprodukował materiał, który nie pojawił się na tym albumie, ale został wydany jako single przed ukazaniem się samej płyty (powszechna wówczas praktyka marketingowa). Były to single „Hey Joe / Stone Free” (grudzień 1966), „Purple Haze / 51st Anniversary” (marzec 1967), „The Wind Cries Mary / Highway Chile” (zbiegł się w czasie z wydaniem albumu, maj 1967).
Wydany w Wielkiej Brytanii 12 maja 1967 i w USA 1 września 1967, album „Are You Experienced” spędził 33 tygodnie na listach przebojów, wyprzedzony tylko przez „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” Beatlesów. Noe Goldwasser, redaktor-założyciel magazynu „Guitar World”, określił „Are You Experienced” jako „album, który wstrząsnął światem, pozostawiając go na zawsze zmienionym”:
Jimi Hendrix – lead guitar, vocal
Noel Redding – bass guitar, rhythm guitar on „Red House”, vocal
Mitch Mitchell – drums.
Album zajmuje 15. miejsce na liście 500 albumów wszech czasów magazynu „Rolling Stone” – najwyższe w całej twórczości Hendriksa.
„Purple Haze” from „Are You Experienced” 1967

MONTEREY ’67

Hendrix zdobył wkrótce popularność także w Stanach, do czego walnie przyczynił się występ na festiwalu w Monterey, 18 czerwca 1967. Paul McCartney polecił zespół The Jimi Hendrix Experience organizatorom festiwalu, twierdząc, że „wydarzenie będzie niekompletne bez Hendriksa, którego nazwał „bezwzględnym asem gitary”. Występ The Jimi Hendrix Experience w Monterey zakończył się spektakularnym spaleniem Fendera Stratocastera przez Jimiego.

Film dokumentalny z koncertu podczas Monterey Pop, pomógł Hendriksowi zdobyć popularność wśród publiczności amerykańskiej. :

„Hey Joe”, Live in Monterey 1967

„Rock Me Baby”, Live in Monterey 1967

„Wild Thing”, Live in Monterey 1967 (palenie gitary)

„AXIS: BOLD AS LOVE”

1 grudnia 1967 ukazał się drugi album – „Axis: Bold as Love”, nagrany częściowo w Olympic Studio w Londynie, a częściowo w Stanach. W realizację płyty, Hendrix włożył mnóstwo energii – nad każdym dźwiękiem pracował godzinami, praktycznie nie wychodząc ze studia.

Album rozpoczynał się utworem „EXP”, w którym Hendrix wykorzystał sprzężenie mikrofonowe i harmoniczne, w nowy, kreatywny sposób. Pokazał również eksperymentalny efekt panoramowania stereo, w którym dźwięki gitary „poruszają się po obrazie stereo”, „obracając się” wokół słuchacza. Utwór odzwierciedlał rosnące zainteresowanie Jimiego science fiction i kosmosem.

„Bold as Love” from „Axis: Bold as Love” 1967

„Little Wing” from „Axis: Bold as Love” 1967

„EXP” from „Axis: Bold as Love” 1967

Zespół nadal intensywnie koncertował w Europie i USA:

„Foxey Lady”, Live @ Miami Pop 1968

„Purple Haze” Live @ Atlanta Pop Festival 1968

Live in Stockholm, Sweden, Full Concert 1969

Ostatni występ w oryginalnym składzie The Jimi Hendrix Experience miał miejsce 29 czerwca 1969, podczas festiwalu Denver Pop Festival, na stadionie Denver’s Mile High Stadium:
Full Concert Audio

„Hear My Train A Comin’ „, Live @ Denver Pop Festival 1969, Audio

„Fire”, Live @ Denver Pop Festival 1969, Audio

„Foxey Lady”, Live @ Denver Pop Festival 1969, Audio

„ELECTRIC LADYLAND”

16 października 1968 ukazał się trzeci i ostatni album studyjny grupy. Nagrywany był częściowo jeszcze w 1967.
Podwójny album „Electric Ladyland” był jedyną płytą zespołu, wyprodukowaną przez Jimiego Hendriksa, i najbardziej komercyjnym wydawnictwem The Jimi Hendrix Experience, ich jedynym albumem numer jeden w rankingach radiowych i prasowych.
Chociaż album zaskoczył krytyków w 1968, od tego czasu jest uważany za najlepsze dzieło Hendriksa i jedną z największych płyt rockowych wszech czasów. Znalazł się na listach największych albumów, w tym wśród 100 najlepszych albumów magazynu „Q” oraz na liście 500 albumów wszech czasów „Rolling Stone”, na której zajął 55. miejsce.
Na „Electric Ladyland” Hendrix zamieścił cover piosenki Boba Dylana „All Along the Watchtower”, która stała się najlepiej sprzedającym się singlem Experience”:

„All Along the Watchtower” from „Electric Ladyland” 1968

ZAKOŃCZENIE DZIAŁALNOŚCI EXPERIENCE

Mimo ogromnych sukcesów, grupa The Jimi Hendrix Experience uległa rozwiązaniu w 1969. Muzycy nie wytrzymali tempa pracy i tras koncertowych. Z powodu nieporozumień wewnątrz zespołu, Redding wkrótce opuścił grupę i wrócił do Anglii.

GYPSY SUN and RAINBOWS. WOODSTOCK 1969

W 1969 Hendrix był najwyżej opłacanym muzykiem rockowym na świecie.
Hendrix i Mitchell rozpoczęli eksperymentowanie z większą grupą muzyczną, w skład której wszedł także Billy Cox. Grupa ta, pod nazwą Gypsy Sun and Rainbows, wystapiła na festiwalu w Woodstock, 18 sierpnia 1969.
Na koncert w Woodstock dobrał gitarzystę, Larry’ego Lee, i dwóch graczy na kongach – Jumę Sultana i Jerry’ego Veleza. Zespół ćwiczył niecałe dwa tygodnie przed występem.
Hendrix był ostatnim muzykiem, występującym na Woodstock ’69. Miał wystąpić w niedzielę wieczorem, ale – w wyniku organizacyjnego bałaganu oraz opóźnień – na scenę wszedł dopiero rankiem następnego dnia, kiedy Woodstock opuściła już większość ludzi, głównie powodu obfitych opadów deszczu.

Hendrix zajął scenę o godz. 8.30 w poniedziałek, 18 sierpnia. Publiczność, która osiągnęła w niedzielę maksymalną liczbę 400 tys., teraz ograniczyła się do około 30 tys. Wielu z nich po prostu czekało, by tylko przelotnie spojrzeć na Hendriksa, a następnie opuszczali teren w trakcie występu muzyka.
Hendrix miał być największą gwiazdą imprezy, i z tej racji otrzymał najwyższe wynagrodzenie – 18 tys. dolarów.
Hendrix i jego nowy zespół, Gypsy Sun & Rainbows, wprowadzony pierwotnie na festiwal jako The Experience, wykonali dwugodzinny set. Psychodeliczne wykonanie przez Hendriksa hymnu amerykańskiego „The Star-Spangled Banner” zostało uznane za jeden z najbardziej pamiętnych momentów festiwalu, chociaż tak naprawdę niewiele osób widziało ten występ. Wizerunek Hendriksa, wykonującego ten numer, w białej skórzanej kurtce z długimi frędzlami, z czerwoną chustką na głowie, pokazany w filmie „Woodstock”, uznano za kluczowy moment dla całej muzyki lat 60.
Przed swoim występem, Hendrix nie spał przez trzy dni. Po zejściu ze sceny upadł z wyczerpania.

Po wysłuchaniu utworu „Hey Joe”, tłum wiwatował na bis:
Jimi Hendrix & Gypsy Sun and Rainbows – „Hey Joe” @ Woodstock 1969 Audio from 23:55 min

Jimi Hendrix & Gypsy Sun and Rainbows – „The Star Spangled Banner”, Live @ Woodstock 1969

https://www.youtube.com/watch?v=MwIymq0iTsw

Jimi Hendrix & Gypsy Sun and Rainbows – „Purple Haze”, Live @ Woodstock 1969

Jimi Hendrix & Gypsy Sun and Rainbows – Live @ Woodstock 1969, Full Performance

https://www.cda.pl/video/24181817

„BAND of GYPSYS”

W listopadzie 1969 Hendrix powrócił do 3-osobowego składu, grając z Billym Coksem oraz perkusistą Buddym Milesem. W tym składzie nagrali w 1970 album koncertowy „Band of Gypsys”

Buddy Miles porzucił grupę 28 stycznia 1970, gdy Hendrix nagle przerwał koncert w Madison Square Garden, co niebywale oburzyło Buddy’ego:
Jimi Hendrix & Band of Gypsys @ Winter Festival for Peace, Madison Square Garden, New York, January 28, 1970, Audio

Menadżer zespołu wezwał Reddinga i Mitchella, by ponownie utworzyli The Jimi Hendrix Experience. Hendrix zgodził się na powrót Mitchella, ale stanowczo odmówił Reddingowi. Na jego miejscu pozostał więc Cox.
Zespół nagrał kilka utworów, roboczo nazwanych „First Rays of The New Rising Sun”. Niestety, nie zdołali zapoznać się z ostateczną wersją materiału:
„Hey Baby” from „New Rising Sun”, Live @ L.A. Forum, Audio 1970

THE CRY of LOVE TOUR

Grupa rozpoczęła tournee, które Hendrix nazwał „The Cry of Love Tour”, i które trwało w Stanach od kwietnia do sierpnia 1970 i obejmowała 32 występy. Zakończyło się w Honolulu na Hawajach, 1 sierpnia 1970. Był to ostatni koncert Hendriksa w USA.
31 sierpnia 1970 rozpoczęła się europejska część trasy, od występu na festiwalu Isle of White. Podczas występu w roli głównej gwiazdy Isle of Wight Festival, do Coksa i Hendriksa dołączył Mitch Mitchell. Wykonali m.in. „Midnight Lightning”, „Foxy Lady”, „Lover Man”, „Freedom”, „All Along the Watchtower”, „In from the Storm”:
„Wild Blue Angel”, Live @ Isle of Wight 1970

„Blue Wild Angel: Jimi Hendrix Live at the Isle of Wight” DVD Trailer 2002

Jimi Hendrix – Live @ Isle of Wight 1970, Full Concert

Jimi Hendrix – Last Interview Performance Isle of Wight Festival, 31 August 1970

Pośmiertnie wydany album koncertowy Hendriksa „Isle of Wight”, zawiera 6 utworów, zarejestrowanych 31 sierpnia 1970. Wytwórnia nie wykorzystała na okładce zdjęcia z koncertu na Isle of Wight – zdjęcie pochodzi z koncertu 4 września 1970 w Deutschlandhalle w Berlinie. W 2002 ukazał się pełny zapis występu Hendriksa na Isle of Wight, na DVD „Blue Wild Angel: Live at the Isle of Wight”, zawierającej łącznie 18 kompozycji.
2 września 1970, Hendrix przerwał po trzech utworach występ w Aarhus w Danii, mówiąc: „Od dawna już nie żyję”.
4 września 1970, wystąpił w Deutschlandhalle w Berlinie.
6 września 1970 dał swój ostatni koncert, występując podczas festiwalu Isle of Fehmarn Festival w Niemczech. W odpowiedzi na odwołanie przez niego, z powodu ulewnego deszczu i ryzyka porażenia prądem, koncertu, zaplanowanego na koniec poprzedniego wieczoru, tego dnia Hendrox spotkał się z buczeniem i drwinami ze strony fanów:
Jimi Hendrix Last Performance – Love and Peace Festival, Isle of Fehmarn, Germany 1970, Audio

Zaraz po Isle of Fehmarn Festival, Hendrix, Mitchell i Cox udał się do Londynu.
Trzy dni później, Cox, który cierpiał na ciężką paranoję po zażyciu LSD, opuścił trasę i wyjechał do swoich rodziców w Pensylwanii.

ŚMIERĆ

Przez kilka ostatnich dni życia, Hendrix był w złym stanie zdrowia – częściowo ze względu na zmęczenie, spowodowane przepracowaniem, a także chroniczny brak snu i prawdopodobnie uporczywą grypę. Niepewność, dotycząca jego osobistych związków, oraz rozczarowania, związane z przemysłem muzycznym, również przyczyniły się do frustracji.

W tygodniu, poprzedzającym śmierć, Hendrix miał do czynienia z dwoma toczącymi się procesami sądowymi – sprawą, związaną z ojcostwem, oraz sporem, dotyczącym kontraktu.
11 września 1970 Hendrix udzielił ostatniego wywiadu w swoim apartamencie w hotelu Cumberland w Londynie. Rozmawiał wtedy z Keithem Althamem, dziennikarzem „Record Mirror”. Podczas wywiadu, Hendrix potwierdził doniesienia, że ​​Billy Cox odszedł z zespołu.

15 września Hendrix został poproszony przez swojego przyjaciela, Erica Burdona z Animals, by wziął udział w jam session w Jazz Clubie Ronniego Scotta, z nowo utworzonym zespołem Burdona o nazwie War. Hendrix zgodził się, ale kiedy przybył do klubu, nie pozwolono mu grać z powodu jego dezorientacji narkotykowej.

Jimi wrócił tam następnej nocy w lepszym stanie. Tłum przyjął go entuzjastycznie, pomimo jego nietypowo stonowanej gry. Był to ostatni raz, kiedy Hendrix grał na gitarze publicznie.

Szczegóły ostatnich godzin i śmierci Jimiego Hedriksa są sporne, jednak wiadomo, że spędził on większość ostatniego dnia z Moniką Dannemann.

Rano 18 września Monika zastała Jimiego nieprzytomnego w jej pokoju, w Samarkand Hotel, przy 22 Lansdowne Crescent Notting Hill, w Londynie. Wezwała pogotowie o 11.18. Przewieziono go do St Mary Abbot’s Hospital, gdzie podjęto próbę reanimacji.
18 września 1970, o godz. 12.25, został ogłoszony zgon.

Przyczyną śmierci było zachłyśnięcie się wymiocinami i zatrucie barbituranami.
Dannemann oświadczyła, że Hendrix zażył dziewięć jej tabletek nasennych Vesparax – 18 razy więcej niż zalecana dawka.
1 października 1970 Hendrix został pochowany na cmentarzu Greenwood w Renton, w stanie Waszyngton, USA.

R.I.P. [*]

Dyskografia Jimiego Hendriksa

https://en.wikipedia.org/wiki/Jimi_Hendrix_discography

Dyskografia pośmiertna.

Po śmierci Jimiego Hendriksa wydano 28 jego albumów koncertowych, 13 studyjnych, 19 antologii, 28 singli, 27 EPek i 24 bootlegi https://en.wikipedia.org/…/Jimi_Hendrix_posthumous…
22 listopada 2019 ukazał się album kompilacyjny Hendriksa „Songs for Groovy Children: The Fillmore East Concerts”. Wydawnictwo zawiera komplet 43 nagrań z dwóch koncertów zespołu Band of Gypsys z Fillmore East w Nowym Jorku, podczas New Year’s Eve 1969 oraz New Year’s Day 1970. Utwory zamieszczono na 5 płytach CD i 8 longplayach
https://www.jimihendrix.com/…/jimi-hendrix-songs-for…/

Album Trailer

„Red House”, Live @ Fillmore East, New York, Audio, December 31, 1969

„Message to Love”, Live @ Fillmore East, New York, Audio, December 31, 1969

Jimi Hendrix, obok Janis Joplin i Jima Morrisona, był symbolem rewolty młodzieżowej 1968.

Rockman z krwi i kości, uważany za najwybitniejszego i najbardziej wpływowego gitarzystę w historii, „przeżywał” gitarę całym sobą. Podczas gry, przytulał się do niej, całował ją, lizał, a nawet próbował z nią kopulować, by po chwili roztrzaskać ją o scenę w drobny mak lub podpalić. Polewał instrument benzyną, podpalał, i odprawiał nad nim rytuały indiańskich szamanów.
Nie traktował gitary wyłącznie w kategoriach instrumentu muzycznego. Gitara stanowiła dla niego magiczny przedmiot, fetysz, który, za pomocą dźwięków, przenosił wykonawcę i słuchaczy w nowe stany świadomości. Podczas występów, z każdego koncertu robił show, swoiste misterium muzyki. Wpadał w szaleńczy trans, i porywał tym tłumy. Potrafił grać językiem, zębami, a nawet penisem. Co ciekawe, leworęczny Jimmy, grając na praworęcznych gitarach, układał struny w odwrotnej kolejności – najgrubsze struny były na dole, a najcieńsze u góry.

Jego pionierskie, rewolucyjne brzmienia, otworzyły drogę nowym gatunkom muzycznym, m.in. heavy metalowi i rockowi psychodelicznemu. Z jego gitarowych brzmień pełnymi garściami czerpali Miles Davis, George Clinton i Jonny Langa. Wybitny polski gitarzysta, Jarek Śmietana, twierdził, że Hendrix wniósł również świeży powiew do jazzu.
Jimi Hedrix zrewolucjonizował niemal każdy aspekt gry na gitarze elektrycznej.
Hulaszcze życie, wypełnione muzyką, narkotykami, alkoholem i seksem, stworzyło mu legendę, która trwa do dziś.