Jimmy Cobb

Oprac. Ewa Kałużna, fot. Tom Beetz

Jimmy Cobb
Fot. Tom Beetz

24 maja 2020, zmarł w wieku 91 lat jazzowy perkusista amerykański, ostatni żyjący muzyk ze słynnych sesji do albumu „Kind of Blue Milesa Davisa z 1959, a także uczestnik nagrań do ośmiu innych płyt Milesa. W ciągu 70-letniej kariery, współpracował z wieloma wybitnymi postaciami świata jazzu, jak Cannonball Adderley, John Coltrane, Wes Montgomery czy Wayne Shorter,

JIMMY COBB
(włśc. Wilbur James Cobb; ur. 20 stycznia 1929, zm. 24 maja 2020).

W dużej mierze samouk muzyczny, Jimmy Cobb szybko stał się cenionym sidemanem. Uczestniczył w powstaniu historycznych nagrań, w tym „>Kind of Blue” Milesa Davisa z 1959. Cobb był ostatnim żyjącym muzykiem z tych sesji. Grał także na innych albumach Davisa:
1958: Porgy and Bess
1958: Miles
1958: Jazz at the Plaza
1960: Sketches of Spain
1961: Someday My Prince Will Come
1961: In Person Friday and Saturday Nights at the Blackhawk, Complete
1963: Miles & Monk at Newport
2015: Miles Davis at Newport 1955-1975: The Bootleg Series Vol. 4.

Kind of Blue” został nagrany 2 marca i 22 kwietnia 1959, w 30th Street Studio Columbia w Nowym Jorku, i wydany 17 sierpnia 1959, przez Columbia Records. Album zawierał sekstet Davisa, składający się z:
Miles Davis – trumpet
Julian „Cannonball” Adderley – alto sax
John Coltrane – tenor sax
Bill Evans / Wynton Kelly – piano
Paul Chambers – bass
Jimmy Cobb – drums
Pod koniec 1958 Davis zatrudnił jeden z najbardziej uznanych i dochodowych zespołów, grających w stylu hard bop. Długoletni basista, Paul Chambers, był z zespołem od początku 1955. Saksofonista altowy, Julian Adderley, przyłączył się jesienią 1957, a saksofonista tenorowy, John Coltrane, powrócił do Davisa na początku 1958. Pianista Bill Evans w kwietniu 1958 zastąpił Reda Garlanda, ale odszedł w listopadzie, i został zastąpiony przez Wyntona Kelly. Perkusista Jimmy Cobb został zatrudniony w maju 1958.

Zespół Davisa grał mieszankę standardów popowych i oryginałów bebopowych Charlie’ego Parkera, Theloniousa Monka, Dizzy’ego Gillespie’ego i Tadda Damerona.
Davis był jednym z wielu muzyków jazzowych, coraz bardziej niezadowolonych z bebopu, widząc jak złożone zmiany akordów przeszkadzają w kreatywności.
Częściowo dzięki temu, że Bill Evans dołączył do sekstetu w 1958, Davis kontynuował modalne eksperymenty z albumu „Milestones„, opierając „Kind of Blue” całkowicie na modalności, i odchodząc jeszcze dalej od stylu hard bop.
Kind of Blue” jest uważany przez wielu krytyków za arcydzieło Davisa i jeden z najlepszych albumów jazzowych wszech czasów. Jego wpływ na muzykę, w tym jazz, rock i gatunki klasyczne, skłonił twórców do uznania go za jeden z najbardziej wpływowych albumów, jakie kiedykolwiek nagrano. Album był jednym z 50-ciu nagrań, wybranych w 2002 przez Bibliotekę Kongresu USA do Krajowego Rejestru Nagrań. Znalazł się także na 12. pozycji listy 500 największych albumów wszech czasów magazynu „Rolling Stone„. Często jest cytowany jako najlepiej sprzedająca się płyta jazzowa. W 2019 uzyskał certyfikat Quintuple Platinum od amerykańskiego stowarzyszenia Recording Industry Association (RIAA), przyznawany albumom, których sprzedaż przekroczyła 5 mln egzemplarzy.
Kind of Blue” Full Album 1958

Nagrania z Milesem i występy na żywo nie są jedynymi osiągnięciami cichej, ale naprawdę wybitnej kariery Jimmy’ego Cobba.
Znany od najmłodszych lat, jako świetny akompaniator, Jimmy grał intensywnie z czołówką światowego jazzu. Wśród jego współpracowników znaleźli się Dinah Washington, Pearl Bailey, Clark Terry, Cannonball Adderley, Dizzy Gillespie, John Coltrane, Sarah Vaughan, Billie Holiday, Wynton Kelly, Stan Getz, Wes Montgomery, Art Pepper, Gil Evans, Miles Davis, Paul Chambers, Kenny Burrell, JJ Johnson, Sonny Stitt, Nat Adderley, Benny Golson, Hank Jones, Ron Carter, George Coleman, Fathead Newman, Geri Allen, Earl Bostic, Leo Parker, Charlie Rouse, Ernie Royal, Philly Joe Jones, Bobby Timmons, Walter Booker , Jerome Richardson, Keter Betts, Jimmy Cleveland, Sam Jones, Red Garland, Joe Henderson, Eddie Gómez, Bill Evans, Jeremy Steig, Richard Wyands, Peter Bernstein, Richie Cole, Nancy Wilson, Ricky Ford, David Amram i wielu innych.

Eleana Tee wyprodukowała specjalny program telewizyjny „Tak, aby nikt inny nie słyszał”, który był emitowany na AandE we wczesnych latach 90. Jimmy grał tam z Freddie’em Hubbardem, Gregorym Hinesem, Billem Cosby, Dave’em Leibmanem, Pee Wee Ellisem i innymi.
Jimmy występował na całym świecie, od Newport po Monte Carlo, od Los Angeles po Japonię. Grał dla prezydenta Cartera, dla szacha Iranu i dla wielu innych dygnitarzy.
W czerwcu 2008 Jimmy Cobb został laureatem nagrody Don Redman Heritage Award.
17 października 2008 Cobb był jednym z sześciu artystów, którzy otrzymali najwyższą nagrodę jazzową w Stanach, National Endowment for the Arts – NEA Jazz Masters Award 2009.

Dyskografia autorska:
1983: So Nobody Else Can Hear
1994: Encounter
1998: Only for the Pure of Heart
2002: Four Generations of Miles: A Live Tribute to Miles
2003: Cobb’s Groove
2003: Yesterdays
2004: Tribute to Wynton Kelly & Paul Chambers
2005: Cobb Is Back in Italy!
2006: Marsalis Music Honors Series: Jimmy Cobb
2006: Taking a Chance on Love
2007: New York Time
2007: Cobb’s Corner
2009: Jazz in the Key of Blue
2010: Live at Smalls
2011: Remembering Miles. Tribute to Miles Davis
2014: The Original Mob
2016: You’ll See
2019: This I Dig of You

Jako sideman, nagrywał pojedyncze albumy z takimi muzykami, wokalistami i formacjami, jak Dinah Washington, Sarah Vaughan, Wayne Shorter, Paul Chambers, Curtis Fuller, Joe Henderson, Art Pepper, Sonny Stitt, Cedar Walton, Toshiko Akiyoshi, Lorez Alexandria, Geri Allen, Dorothy Ashby, Kenny Barron & John Hicks, Pepper Adams & Donald Byrd Quintet, Walter Benton, Walter Bishop, Jr., Nick Brignola, Joey DeFrancesco, Kenny Dorham, Kenny Drew, Paul Gonsalves, Bill Hardman, John Hendricks, Hubert Laws, Johnny Lytle, Frank Morgan.

Dłuższą współpracę prowadził i nagrywał albumy
z Cannonballem Adderleyem
1956: Sophisticated Swing
1957: Cannonball Enroute
1958: Cannonball’s Sharpshooters
1958: Jump for Joy
1959: Cannonball Adderley Quintet in Chicago
1959: Cannonball Takes Charge

z Johnem Coltrane’em
1958: Standard Coltrane
1958: Stardust
1958: Kenny Burrell and John Coltrane
1958: Bahia
1959: Giant Steps on Naima
1959: Coltrane Jazz

z Wyntonem Kelly
1959: Kelly Blue
1961: Wynton Kelly!
1961: Someday My Prince Will Come
1963: Comin’ in the Back Door
1964: It’s All Right!
1965: Undiluted
1965: Blues on Purpose
1967: Full View
1968: Last Trio Session

z Wesem Montgomery
1962: Full House
1963: Boss Guitar
1963: Guitar on the Go
1963: The Alternative Wes Montgomery
1965: Smokin’ at the Half Note
1965: Smokin’ Guitar
1969: Willow Weep for Me

z Bobbym Timmonsem
1960: This Here is Bobby Timmons
1961: Easy Does It
1964: From the Bottom
1966: The Soul Man!
1967: Got to Get It!

z Sonnym Redem
1960: Out of the Blue
1961: The Mode
1961: Images

z Rickym Fordem
1980: Flying Colors
1981: Tenor for the Times
1982: Interpretations
1983: Future’s Gold
1984: Shorter Ideas
1987: Saxotic Stomp

z Natem Adderleyem
1960: That’s Right!
1983: On the Move
1983: Blue Autumn
1989: We Remember Cannon
1990: Autumn Leaves
1990: Work Song: Live at Sweet Basil
1990: Talkin’ About You.

Posłuchajmy:
Miles Davis Sextet – „So What”, Live TV 1959
Miles Davis – trumpet
John Coltrane – tenor sax
Wynton Kelly, Gil Evans – piano
Paul Chambers – bass
Jimmy Cobb – drums

John Coltrane – „Walkin’ ” Live 1960
John Coltrane – tenor sax
Wynton Kelly – piano
Paul Chambers – bass
Jimmy Cobb – drums

Jimmy Cobb Trio – Live @ Tuscia in Jazz Festival, Ronciglione, 2006
Mulgrew Miller – piano
Buster Williams – bass
Jimmy Cobb – drums

Emmet Cohen feat. Jimmy Cobb – „On the Trail!”, Jimmy Cobb’s 88th Birthday Celebration, Live @ Dizzy’s Club 2017
Emmet Cohen – piano
Russell Hall – bass
Jimmy Cobb – drums

Jimmy Cobb Trio feat. Javon Jackson, Tadataka Unno – „Remembering U”, Live @ Dizzy’s Club 2019

Jimmy Cobb Quartet – „Blood Wolf Moon Blues” from new album „This I Dig of You”, Audio 2019
Peter Bernstein – guitar
Harold Mabern – piano
John Webber – bass
Jimmy Cobb – drums

Na chwilę obecną nie ma oficjalnego komunikatu ze strony rodziny Jimmy’ego Cobba na temat jego śmierci.
Informację podała amerykańska Wikipedia oraz przyjaciele, wpisujący kondolencje na profilu Jimmy’ego na Facebooku https://www.facebook.com/jimmy.cobb.58
W lutym, córka Cobba, Serena, zwróciła się z prośbą o wsparcie dla muzyka, w związku z pogarszającym się stanem jego zdrowia i bardzo trudną sytuacją finansową https://www.gofundme.com/f/jimmy-cobb?utm_medium=copy_link