John Mayall

„I Need Your Love” from „John Mayall Plays John Mayall” 1965

Oprac. Ewa Kałużna, Fot. Guitar Club Magazine / deezer.com / cultura.hu / Routers / The Times / Pan Jarek / Album „Nobody Told Me” 2019

John Mayall

John Mayall

Bluesbreakers 1966 John Mayall, Hughie Flint, Eric Clapton, John McVie
fot. Michael Ochs

Blesbreakers z Peterem Greenem (w środku), z prawej John Mayall, 1967

Bluesbreakers 1968 Keith Tillman, Mick Taylor, Keef Hartley, Dick Heckstall-Smith, Chris Mercer, John Mayall

John Mayall, 1968

John Mayall

John Mayall

John Mayall
Fot. Pan Jarek

John Mayall Album 2019

JOHN MAYALL (ur. 29 listopada 1933),

brytyjski muzyk rockowy i bluesowy, prekursor światowego blues rocka, nazywany „ojcem chrzestnym brytyjskiego bluesa”, multiinstrumentalista, wokalista, kompozytor, założyciel legendarnej formacji The Bluesbreakers. Był pierwszym, który sięgnął do bluesa, jako korzeni muzyki rockowej, dzięki czemu zainicjował styl blues rock.
Jego kariera muzyczna obejmuje ponad sześćdziesiąt lat.

Gra na gitarze, instrumentach klawiszowych, harmonijce ustnej, fortepianie i perkusji.
Od końca lat 60. mieszka w Stanach. W 1979 pożar krzewów przydomowych zniszczył jego posiadłość w Laurel Canyon w Kalifornii, poważnie uszkadzając muzyczne zbiory i archiwa.
Mimo, iż Wielką Brytanię opuścił wiele lat temu, kraj ojczysty docenił go – w 2005 otrzymał tytuł Oficera Orderu Imperium Brytyjskiego (Order of the British Empire – OBE), i znalazł się na prestiżowej Liście Honorowej.

Urodził się w Macclesfield w hrabstwie Cheshire w Anglii. Jest synem Murraya Mayalla – gitarzysty i entuzjasty muzyki jazzowej.
Od najmłodszych lat, Johna przyciągały dźwięki gitar amerykańskich bluesmanów, takich jak Lead Belly, Albert Ammons, Pinetop Smith czy Eddie Lang.
Sam nauczył się grać na pianinie, gitarach i harmonijce.

Pierwszą gitarę elektryczną kupił sobie podczas odbywania służby wojskowej w Korei, gdzie spędził długie trzy lata.
Po powrocie do Anglii, zapisał się na studia w uczelni artystycznej – Manchester College of Art (obecnie część Manchester Metropolitan University).
Równocześnie zaczął grać w półprofesjonalnych zespołach.

Po ukończeniu studiów, uzyskał pracę jako projektant sztuki. Wyuczone rzemiosło artystyczne zostało później dobrze wykorzystane przy projektowaniu okładek jego albumów.
Nadal grał z miejscowymi muzykami.
W 1956, wraz z kolegą z college’u, Peterem Wardem, założył zespół amatorski Powerhouse Four, z którym grali na lokalnych potańcówkach.

BLUES SYNDICATE

W 1962 Mayall został członkiem Blues Syndicate. Zespół utworzyli trębacz John Rowlands i saksofonista altowy Jack Massarik. Słyszeli oni wcześniej zespół Alexisa Kornera w Manchester Club, i chcieli wypróbować połączenie jazzu i bluesa. W skład weszli także gitarzysta rytmiczny, Ray Cummings, i perkusista Hughie Flint, którego Mayall znał już wcześniej.
Band Mayalla, Blues Syndicate, stał się częstym i popularnym gościem podczas sesji R&B w klubie piwnym Twisted Wheel, w centrum Manchesteru.

LONDYN

Alexis Korner przekonał Mayalla do podjęcia kariery muzycznej w pełnym wymiarze.
W 1963 Mayall przeniósł się do Londynu, gdzie Korner przedstawił go wielu muzykom i pomógł zorganizować koncerty.
Mayall był przeciętnie o dziesięć lat starszy niż pierwsze pokolenie muzyków brytyjskiego rock’n’rolla i rocka. W momencie narodzin rocka w Anglii, Mayall miał już wieloletnie doświadczenie muzyczne. Nic zatem dziwnego, że stał się nestorem sceny rockowej w pierwszej połowie lat 60.

THE BLUESBREAKERS

Pod koniec 1963 Mayall powołał do życia grupę The Bluesbreakers („Łamacze bluesa” – chodziło o przełamywanie pewnych kanonów w muzyce bluesowej, poprzez wprowadzanie elementów rockowych).
Pierwszy skład zespołu tworzyli:
John Mayall – vocals, organ, harmonica
Peter Ward – guitar
Bernie Watson – guitar
John McVie – bass guitar.

Pod koniec 1963 The Bluesbreakers zaczęli regularnie grać w popularnym Marquee Club w Londynie.
Przez lata, zespół ten stał się swoistą „wylęgarnią talentów”. Występowali tam Eric Clapton, Peter Green, Jack Bruce, John McVie, Mick Fleetwood, Mick Taylor, Don „Sugarcane” Harris, Harvey Mandel, Larry Taylor, Aynsley Dunbar, Hughie Flint, Jon Hiseman, Dick Heckstall-Smith, Andy Fraser, Johnny Almond, Walter Trout, Coco Montoya, Kal David, Buddy Whittington i inni. Większość uczniów Mayalla znacznie przewyższyła go własną popularnością.

Wiosną 1964 zespół The Bluesbreakers, z Martinem Hartem na perkusji, ale już bez Petera Warda, nagrał swoje pierwsze dwa utwory. Skład tworzyli wówczas:
John Mayall – vocals, organ, harmonica
Bernie Watson – guitar
John McVie – bass guitar
Martin Hart – drums
„Crawling Up a Hill” 1964


„Mr. James” 1964

Ten skład wspierał Johna Lee Hookera, podczas jego brytyjskiej trasy koncertowej w 1964.

„JOHN MAYALL PLAYS JOHN MAYALL” 1965

Krótko po tym, Hughie Flint zastąpił Harta na perkusji, a Roger Dean przejął gitarę od Bernie’ego Watsona.
Mayall otrzymał kontrakt nagraniowy od Decca Records.
Utwory z dwóch singli weszły na debiutancki album grupy – „John Mayall Plays John Mayall”, wydany w marcu 1965.
Album został nagrany 7 grudnia 1964, na żywo, w klubie jazzowym i R&B, Klooks Kleek w Railway Hotel, w londyńskiej dzielnicy West Hampstead. Gitarzysta Roger Dean stwierdził w wywiadzie, że poprowadzili kable do klubu Klooks Kleek ze studia Decca, znajdującego się 100 metrów od miejsca nagrania, przez okna. Na płycie wystąpili:
John Mayall – vocal, organ, harmonica, cembalett, 9-string guitar
Roger Dean – guitar
Nigel Stanger – tenor sax, slide sax
John McVie – bass guitar
Hughie Flint – drums
„I Need Your Love” from „John Mayall Plays John Mayall” 1965

Nagrany później w studiu singiel „Crocodile Walk” został wydany wraz z albumem, ale oba wydawnictwa nie odniosły sukcesu. Umowa z Decca została rozwiązana.

ERIC CLAPTON PO RAZ PIERWSZY

W kwietniu 1965 gitarzysta The Yardbirds, Eric Clapton, zastąpił Rogera Deana na gitarze.
Kariera Johna Mayalla weszła w decydującą fazę. Od kiedy Clapton stał się nowym gitarzystą, Bluesbreakers zaczęli przyciągać uwagę tłumów.
Tego lata zespół nagrał singiel „I’m Your Witchdoctor” / „Telephone Blues”, wydany w październiku 1965:
Eric Clapton with John Mayall & The Bluesbreakers – „I’m Your Witchdoctor”, Audio 1965

Eric Clapton with John Mayall & The Bluesbreakers – „Telephone Blues”, Audio 1965

PETER GREEN PO RAZ PIERWSZY

W sierpniu Clapton wyjechał na wycieczkę do Grecji, z grupą muzycznych amatorów, nazywających siebie The Glands (Gruczoły).
Stanowisko gitarzysty Bluesbreakers próbowali zająć kolejno John Weider, John Slaughter i Geoff Krivit. Ostatecznie udało się to Peterowi Greenowi.
W tym czasie, został zwolniony John McVie, i przez kilka następnych miesięcy na basie grał Jack Bruce z formacji Graham Bond Organization.

ERIC CLAPTON PO RAZ DRUGI

W listopadzie 1965 wrócił Eric Clapton.
Peter Green odszedł, ponieważ Mayall zagwarantował już wcześniej Claptonowi miejsce w Bluesbreakers, gdy tylko zmęczy się Gruczołami.
FLAMINGO CLUB
Kwartet Mayall-Clapton-Bruce-Flint nagrał na żywo, na magnetofon dwuścieżkowy, występ w londyńskim Flamingo Club. Surowe nagranie zawierało utwory, które później pojawiły się w kompilacjach „Looking Back” z 1969 i „Primal Solos” z 1977:
Bluesbreakers feat. Eric Clapton and Jack Bruce – „Hoochie Coochie Man”, Live @ Flamingo Club, Audio 1965

Ten sam skład wszedł również do studia, by nagrać singiel „On Top of the World”, który nie został jednak wówczas wydany.

„BLUES BREAKERS with ERIC CLAPTON” 1966

W kwietniu 1966 Bluesbreakers wrócili do Decca Studios, by nagrać drugi album – legendarny dziś „Blues Breakers with Eric Clapton”, który ukazał się w czerwcu 1966.
Sesje, z aranżacjami na instrumenty dęte do niektórych utworów (John Almond na saksofonie barytonowym, Alan Skidmore na saksofonie tenorowym i Dennis Healey na trąbce), trwały zaledwie trzy dni.
Płyta zawierała covery czystego chicagowskiego bluesa, artystów takich, jak Otis Rush, Freddie King i Robert Johnson, a także kilka oryginałów, napisanych przez Mayalla i Claptona.
Większość utworów służyła jako wizytówka gry Claptona. Eric zadebiutował tutaj także jako główny wokalista, w utworze „Ramblin’ on My Mind”. Chociaż Clapton śpiewał już wcześniej w kilku nagraniach The Yardbirds, to „Ramblin’ on My Mind” był pierwszym występem wokalnym, nagranym przez Claptona solo.
Album okazał się przełomem komercyjnym dla Mayalla, choć niektórzy twierdzili, że sprzedawał się tak dobrze tylko ze względu na nazwisko Claptona.
Początkowo John Mayall chciał, by album był koncertem na żywo, tak, by uchwycić solówki gitarowe Claptona.
Pierwotnie zestaw został nagrany w klubie Flamingo Club, z Jackiem Bruce’em (z którym Clapton później grał w Cream) na basie. Nagrania z koncertu były jednak złej jakości i zostały odrzucone.
Po odrzuceniu pierwszej wersji na żywo, nagrali album w Decca Studios w Londynie.
Gitarą, której używał Eric Clapton podczas tych sesji, był, słoneczny w kolorze, Gibson Les Paul Standard z 1960, z dwoma przetwornikami PAF. Ta gitara, która została skradziona w 1966, a jej miejsce pobytu pozostaje nieznane, jest również nazywana „Blues Breaker” lub „Beano” Les Paul, a jej replika została ponownie wyprodukowana przez Gibsona w 2012.
Krytycy uważają, że brzmienie gitary Claptona i jego gra na tym albumie wywarły ogromny wpływ na artystyczny i komercyjny rozwój rockowej gry na gitarze w całej historii muzyki.

Pełny skład na płycie tworzyli:
John Mayall – lead vocal, piano, Hammond organ, harmonica
Eric Clapton – lead guitar, lead vocal
John McVie – bass guitar
Hughie Flint – drums
Additional musicians:
Geoff Krivit – guitar
Jack Bruce – bass
Alan Skidmore – tenor sax
Johnny Almond – baritone sax
Derek Healey – trumpet
„Ramblin’ on My Mind” (Eric Clapton on vocal) from „Blues Breakers with Eric Clapton” 1966

„Blues Breakers with Eric Clapton” Full Album 1966

Eric Clapton with John Mayall & The Bluesbreakers – „(They Call It) Stormy Monday”, Audio 1966

W międzyczasie, 11 czerwca 1966, w prasie muzycznej ujawniono – ku zawstydzeniu Claptona, który nie powiedział nic Mayallowi – istnienie formacji Cream-Clapton, z basistą Jackiem Bruce’em i perkusistą Gingerem Bakerem. Próby Cream-Clapton odbywały się w tajemnicy.
Ostatni koncert Erica Claptona z Bluesbreakersami miał miejsce 17 lipca 1966, w Bexley.
Zespół Cream debiutował 29 lipca 1966, w klubie w Manchesterze, a jego oficjalny debiut na żywo miał miejsce dwa dni później, podczas Sixth National Jazz and Blues Festival, w Windsorze.

PETER GREEN PO RAZ DRUGI. „A HARD ROAD” 1967

Mayall musiał zastąpić kimś Claptona. Udało mu się przekonać Petera Greena, by wrócił. Od lipca 1966, Green stał się pełnoetatowym członkiem zespołu Mayalla.
Mike Vernon, producent z Decca Records, wspomina debiut Greena w The Bluesbreakers: „Kiedy zespół wszedł do studia, zauważyłem wzmacniacz, którego nigdy wcześniej nie widziałem. Więc powiedziałem do Johna Mayalla: „Gdzie jest Eric Clapton?”. Mayall odpowiedział: „Nie ma go już z nami, zostawił nas kilka tygodni temu”. Byłem w szoku, ale Mayall powiedział: „Nie martw się, mamy kogoś lepszego”. Powiedziałem: „Chwileczkę, chwileczkę – to śmieszne. Masz kogoś lepszego? Niż Eric Clapton?!”. John powiedział: „Może teraz nie będzie lepszy, ale poczekaj, za kilka lat będzie najlepszy!”. Potem przedstawił mnie Peterowi Greenowi”.

Green zadebiutował z The Bluesbreakers na albumie „A Hard Road” z 1967, na którym znalazły się dwie jego własne kompozycje – „The Same Way” i „The Supernatural”. Ten drugi, był jednym z pierwszych utworów instrumentalnych Greena, który wkrótce stał się jego znakiem firmowym.
Green był tak biegły w swojej grze, że muzycy nadali mu przydomek „Green God” („Zielony Bóg”).
„A Hard Road” był trzecim albumem Bluesbreakersów i drugim studyjnym. Oryginalny projekt okładki był autorstwa samego Mayalla.
John Mayall – vocal, guitar, harmonica, piano, organ
Peter Green – lead guitar, vocals
John Almond, Alan Skidmore – saxes
Ray Warleigh – wind instruments
John McVie – bass guitar
Hughie Flint, Aynsley Dunbar – drums.
Green zaśpiewał w dwóch utworach:
John Mayall’s Bluesbreakers feat. Peter Green – „You Don’t Love Me” 1967

John Mayall’s Bluesbreakers feat. Peter Green – „The Same Way” 1967

John Mayall’s Bluesbreakers feat. Peter Green – „Greeny”, Live @ Marquee Club, London 1967, Audio

John Mayall’s Bluesbreakers feat. Peter Green – Live 1967, Full Concert Audio

Z tego okresu pochodzą także klubowe nagrania bootlegowe zespołu:
„Stormy Monday Blues” from „Live in 1967”, Live @ The Marquee Club (John Mayall, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood), Audio 1967

„Sweet Little Angel” feat. Peter Green, Live @ he RAM JAM , Audio 1967

ROZSTANIE z GREENEM

W 1967 Green zdecydował się założyć własny zespół bluesowy i opuścił Bluesbreakers. Zabrał ze sobą basistę Johna McVie i perkusistę Micka Fleetwooda.
Peter Green zmarł 25 lipca 2020.
R.I.P. [*] „CRUSADE” 1967
Z Mickiem Taylorem na gitarze powadzącej, Bluesbreakersi nagrali swój czwarty album studyjny – „Crusade”, wydany we wrześniu 1967:
John Mayall – vocal, slide bottleneck guitar, organ, piano, harmonica
Mick Taylor – lead guitar
Chris Mercer – tenor sax
Rip Kant – baritone sax
John McVie – bass guitar
Keef Hartley – drums
„Crusade” Full Album 1967

Na YouTube można znaleźć bootlegowe unikatowe nagrania z okresu współpracy Bluesbreakersów z Peterm Greenem

„THE BLUES ALONE” MAYALL SOLO ALBUM 1967
W 1967 John Mayall wydał solowy album „The Blues Alone”. Wszystkie partie muzyczne i wokalne wykonał sam, poza perkusją, na której zagrał Keef Hartley:
John Mayall – vocals, guitars, harmonica, piano, organ, celesta, drums
Keef Hartley – drums
„Sonny Boy Blow” from „The Blues Alone” 1967

MICK TAYLOR. „BARE WIRES” 1968
Miejsce Petera Greena w Bluesbreakersach zajął Mick Taylor.
Z Taylorem nagrany został album „Bare Wires”, który ukazał się w czerwcu 1968. Był to ostatni album, wydany pod szyldem John Mayall & The Bluesbreakers, a równocześnie – pierwszy album Mayalla, ktory odniósł sukces w Stanach.
Skład tworzyli:
John Mayall – vocal, harmonica, piano, harpsichord, organ, harmonium, guitar
Mick Taylor – lead guitar, Hawaiian guitar
Chris Mercer – tenor sax, baritone sax
Dick Heckstall-Smith – tenor sax, soprano sax
Henry Lowther – cornet, violin
Tony Reeves – bass, bass guitar
Jon Hiseman – drums, percussion
Keef Hartley – drums
„Where Did I Belong” from „Bare Wires” 1968

John Mayall & The Bluesbreakers feat. Mick Taylor – „So Many Roads”, Live @ Fillmore West, San Franisco, Audio 1968

ZAWIESZENIE DZIAŁALNOŚCI BLUESBREAKERS

W maju 1968 John Mayall rozwiązał formację The Bluesbreakers.

TWÓRCZOŚĆ SOLOWA. „BLUES from LAUREL CANYON” 1968

W listopadzie 1968 ukazał się album „Blues from Laurel Canyon”, sygnowany nazwiskiem Johna Mayalla.
Był to pierwszy album Mayalla po rozpadzie zespołu Bluesbreakers. Tytuł albumu pochodził od Laurel Canyon w Kalifornii, w rejonie Los Angeles, gdzie John Mayall zamieszał później na stałe w latach 1969-1979. Był to zapis jego wizyty w Laurel Canyon przed przeprowadzką do USA na stałe. W tym czasie tereny Laurel Canyon był ulubionymi przez wielu muzyków.
Album był nowatorski jak na tamten czas, szczególnie według standardów nagrań bluesowych.
Pierwszy utwór rozpoczynał się nagraniem lądującego samolotu odrzutowego, którego dźwięk powoli rozpływał się w rytmie utworu.
Na płycie winylowej nie było widocznych podziałów utworów. Niektóre utwory po prostu zanikały lub przechodziły w następne, inne zatrzymywały się na akordzie, po którym natychmiast następowało wprowadzenie następnego utworu.
Wykorzystane zostały bębny Tabla, podobnie jak technika uderzania strun gitarowych za pomocą podudzia.
Ostatnim utworem była długa piosenka, przechodząca w przedłużone solo gitary prowadzącej, podkreślone przez organy Hammonda Mayalla.

Na płycie Mayall zaśpiewał i zagrał na gitarze, harmonijce i klawiszach, a wsparli go:
Mick Taylor – guitar, pedal steel guitar
Steve Thompson – bass guitar
Colin Allen – drums, tabla.
Peter Green zagrał w utworze „First Time Alone”

„Blues from Laurel Canyon” Full Album 1968

13 czerwca 1969, po prawie dwóch latach, spędzonych z Mayallem, Mick Taylor odszedł i przyłączył się do Rolling Stones.

„THE TUNING POINT” 1969

W lipcu 1969 Mayall postanowił założyć zespół, który grałby muzykę „bez ciężkiej gitary i perkusji”. Zaprosił Johna Almonda, grającego na flecie i saksofonach, Jona Marka na gitarze akustycznej, i Steve’a Thompsona na gitarze basowej.
12 lipca 1969 nagrał z nimi swój występ w Fillmore East w Nowym Jorku. Mayall wydał ten koncert na wyprodukowanym przez samego siebie albumie „The Turning Point”. On sam zagrał na harmonijce, gitarach, klawiszach, tamburynie i zaśpiewał:
„The Laws Must Change” from „The Turning Point” 1969

John Mayall – Live Full Concert in Olympia, Paris 1969

„EMPTY ROOMS” 1969

Z tym samym składem Mayall nagrał pod koniec 1969 kolejny album, tym razem studyjny – „Empty Rooms”, będący przedłużeniem koncepcji „The Turning Point”. Brak perkusisty sprawił, że ​​rytm był tutaj płynny, a powstały dźwięk – niezwykły, nawet jak na album Johna Mayalla.
Piosenki, wszystkie napisane przez Mayalla, dotyczyły głównie jego romansu z fotografką, Nancy Throckmorton:
„Empty Rooms” 1969

Były basista Canned Heat, Larry Taylor, wystąpił na tej płycie jako drugi basista, w utworze „To a Princess”, improwizując z Thompsonem w niezwykłym duecie basowym:
„To a Princess” from „Empty Rooms” 1969

PRZEPROWADZKA do USA. „USA UNION” 1969

W 1969 John Mayall zamieszkał w Stanach, w Laurel Canyon w Kalifornii, i nawiązał kontakty z lokalnymi muzykami – Harveyem Mandelem i Larrym Taylorem, którzy właśnie odeszli z Canned Heat. Taylor pojawił się już wcześniej na albumie Mayalla.
Mayall zmienił skład zespołu. Na miejscu Stephena Thompsona pojawił się właśnie Larry Taylor, Harvey Mandel zastąpił na gitarze akustycznej Jona Marka, zaś skrzypek elektryczny, Don „Sugarcane” Harris, zastąpił saksofonistę, Johnny’ego Almonda.
W tym składzie nagrano w Los Angeles album „USA Union”.
W nowym amerykańskim składzie, Mayall kontynuował swój jazzujący eksperyment bluesowy, rozpoczęty na albumie „The Turning Point”.
Ten niezwykły format zespołu – gitary elektryczne Mayalla i Mandela, Mayall również na klawiszach i harmonijce ustnej, elektryczne skrzypce „Sugarcane’a” Harrisa, akustyczny i elektryczny bas Taylora oraz brak perkusji – stworzył wyjątkowy dźwięk.
Album zawierał serię piosenek, głównie dokumentujących ówczesny romans Mayalla z Nancy Throckmorton (motyw ten po raz pierwszy pojawił się na płycie „Empty Rooms”). Nancy dostarczyła zdjęć na okładkę albumu:
John Mayall – vocals, lead guitar, harmonica, piano, tambourine
Harvey Mandel – lead guitar
Don Harris – electric violin
Larry Taylor – bass guitar
„Crying” from „USA Union” 1969

„BACK to the ROOTS” 1970

W listopadzie 1970 Mayall uruchomił projekt „Back to the Roots”, z udziałem najbardziej znanych muzyków, z którymi grał w ciągu ostatnich lat.
Sesje nagraniowe odbywały się zarówno w Kalifornii, jak i w Londynie, gdzie Mayall zaprosił gitarzystów, Erica Claptona i Micka Taylora.
Pod koniec lat 80. Mayall zremiksował niektóre utwory, i wydał je wraz ze starszymi materiałami, jako „Archives to Eighties”. Rozszerzona wersja „Back to the Roots” na dwie płyty CD zawierała zarówno oryginalne, jak i późniejsze – zremiksowane – wersje utworów.

Oprócz Mayalla, który śpiewał i grał na pianinie, keyboardzie, harmonijce i gitarze, muzykami, którzy nagrywali oryginalne utwory, byli:
Eric Clapton, Mick Taylor, Jerry McGee, Harvey Mandel – guitar
John Almond – bass flute, tenor sax
Don „Sugarcane” Harris – violin
Steve Thompson, Larry Taylor, Bobby Haynes – bass guitar
Keef Hartley, Paul Lagos, Joe Yuele – drums
„Full Speed Ahead” from „Back to the Roots” 1970

Tym albumem Mayall wyczerpał swoją katalityczną rolę na brytyjskiej scenie blues-rockowej.
W USA spędził większość następnych lat swojego życia, nagrywając z lokalnymi muzykami dla różnych wytwórni.

„JAZZ BLUES FUSION” 1972

W miarę upływu lat, Mayall stopniowo indywidualizował styl kompozytorski i wykonawczy. Utwory z przełomu lat 60. i 70. ujawniały coraz większe zafascynowanie jazzem.
W 1972 wydał album koncertowy „Jazz Blues Fusion”, nagrany 18 listopada 1971, podczas występów w Boston Music Hall, oraz 3-4 grudnia 1971, w Hunter College w Nowym Jorku. Zagrali:
John Mayall – vocal, piano, guitar, harmonica
Freddy Robinson – lead guitar
Clifford Solomon – alto sax, tenor sax
Blue Mitchell – trumpet
Larry Taylor – bass guitar
Ron Selico – percussion
„Change Your Ways” from „Jazz Blues Fusion” 1972

https://www.youtube.com/watch?v=6MMX5DwBaZQ

W ciągu następnej dekady większość muzyki Mayalla różniła się od elektrycznych bluesów, granych przez muzyków rockowych. Mayall włączał elementy jazzu, funku lub popu, dodawał też kobiece wokale.
Godnym uwagi wyjątkiem jest album „The Last of the British Blues” z 1976:
„Tucson Lady” from „The Last of the British Blues” 1976

POWRÓT do BLUESA i do THE BLUESBREAKERS

Mayall powrócił do bluesa i do nazwy Bluesbreakers w latach 80.
W 1982 połączył siły z muzykami z jego składów z lat 60., i wyruszył w dwuletnią światową trasę koncertową.
Po dekadzie przerwy w nagrywaniu, pojawił się album koncertowy z tej trasy:
John Mayall & the Bluesbreakers – Live @ Capitol Theatre, Full Concert 1982
John Mayall – vocal, guitar, piano, harmonica
Mick Taylor – lead guitar
John McVie – bass guitar
Colin Allen – drums
Guests:
Buddy Guy – lead guitar
Frank Dunbar – bass
Albert King – vocal, lead guitar
Junior Wells – vocal, harmonica
Etta James, Sippie Wallace, Hubert Sumlin – vocals

Mityczne imię Mayalla pomogło wzmocnić zainteresowanie zespołem, który i tak, według wszystkich standardów, był niezwykły:
John Mayall & The Bluesbreakers – „Rock Me Baby” with Etta James, Live @ Capitol Theatre,1982

John Mayall & The Bluesbreakers – „Sensitive Kind”, Oficial Video 1990

John Mayall & The Bluesbreakers – ”The Mists of Time”, Audio 2002

40th ANNIVERSARY. „ALONG for the RIDE” 2001

Z okazji 40. rocznicy swojej kariery, Mayall otrzymał carte blanche, by zaprosić innych muzyków na nagranie uroczystego albumu.
„Along for the Ride” pojawił się w 2001, pod szyldem John Mayall and Friends, z dwudziestoma nazwiskami, wymienionymi na okładce, w tym – z zespołu Bluesbreakers starego i nowego, a także takimi, jak Gary Moore, Jonny Lang, Steve Cropper, Steve Miller, Otis Rush, Billy Gibbons, Greg Rzab, Chris Rea, Jeff Healey, Shannon Curfman i kilku innych:
„A World of Hurt” from „Along for the Ride” 2001

70th BIRTHDAY CONCERT

Dla uczczenia swoich 70. urodzin, Mayall ponownie spotkał się ze specjalnymi gośćmi – Erikiem Claptonem, Mickiem Taylorem i Chrisem Barberem, podczas zbiórki pieniędzy.
Ponad 4-godzinny koncert „Unite for Unicef” odbył się 19 lipca 2003, w Kings Dock Arena w Liverpoolu, i został uwieczniony w filmie „70th Birthday Concert”:
„70th Birthday Concert” – John Mayall The Bluesbreakers and Friends Allman Brothers & Eric Clapton, Neil Young – Full Concert Live 2003

John Mayall feat. Eric Clapton – „Hideaway”, Live in Liverpool 2003

John Mayall feat. Eric Clapton, Mick Taylor, Chris Barber – „Talk to Your Daughter”, Live in Liverpool 2003

W 2008 Mayall wystąpił podczas Montreux Jazz Festival, z Garym Moore’em:
John Mayall & The Bluesbreakers with Gary Moore – „So Many Roads”, Live @ Montreux Jazz Festival 2008

W listopadzie 2008 Mayall ogłosił na swojej stronie internetowej, że rozwiązuje Bluesbreakers, by dać sobie swobodę pracy z innymi muzykami.

2009-2020 TOUR

Trzy miesiące później ogłoszono trasę Mayalla po świecie, z Rockym Athasem na gitarze, Gregiem Rzabem na basie i Jayem Davenportem na perkusji. Tom Canning na organach dołączył do zespołu już podczas trasy koncertowej, która rozpoczęła się w marcu 2009.
Album z trasy został wydany we wrześniu 2009:
John Mayall – „Talk To Your Daughter”, Live 2009

Trasa ta trwa właściwie nieprzerwanie do tej pory
John Mayall – „Hideway”, Live 2012

MAYALL w POLSCE

W Polsce po raz pierwszy Mayall pojawił się w 1980:

Live in Warszawa 1980

18 lutego 2014 wystąpił w warszawskiej Stodole

19 lutego 2014 – w Zabrzu

W marcu 2017 ponownie wystąpił w Polsce

a także w marcu 2019:
John Mayall – „All Your Love”, Live in Warszawa 2019

Nadal silny i sprawny, mimo swoich lat, w 2018 Mayall dodał do zespołu pierwszą w historii grupy gitarzystkę i wokalistkę – legendę teksańską, 46-letnią Carolyn Wonderland:
John Mayall, Carolyn Wonderland, Greg Rzab, Jay Davenport – Live Full Concert 2018

Muzyk pozostaje aktywny, ciągle dużo koncertuje:
„(They Call It) Stormy Monday” – John Mayall, Greg Rzab, Jay Davenport, Live @ Blue Note, Honolulu, May 5th, 2018

John Mayall & The Bluesbreakers – Live @ Mahindra Blues Festival, Mumbai 2018

Albumy Mayalla z ostatnich lat to m.in. wznowienie „John Mayall & The Bluesbreakers feat. Peter Green. Live in 1967 Vol. 2” z 2016

oraz nowość – „Talk About That” z 2017

„THREE for the ROAD” 2018

23 lutego 2018 ukazał się album „Three for the Road”. Historia powstania tego albumu jest dość nietypowa.
W marcu 2017 Mayall miał rozpocząć trasę po Europie, z promocją albumu „Talk About That”. Wówczas jego plany zawaliły się.
Problemy z pogodą anulowały loty samolotami i zatrzymały jego długoletniego gitarzystę, Rocky’ego Athasa, w domu w Ameryce, podczas, gdy reszta zespołu była już w Dreźnie i Stuttgarcie w Niemczech.
Zamiast rezygnować ze swoich planów, Mayall zdecydował się na występ w 3-osobowym składzie, z nim samym na wokalu, harmonijce i klawiszach, wspierany tylko przez dwóch hard-rockowców z Chicago – Grega Rzaba na basie i Jaya Davenporta na perkusji.

66. album w karierze Mayalla – nie licząc kompilacji – „Three for the Road”, dostarczył wypolerowanego, wyluzowanego zestawu ulubionych utworów, dwóch własnych i kilku innych, wybranych z katalogów znanych muzyków, jak Eddie Turner, Lightnin’ Hopkins, Henry Townsend i Lionel Hampton, a także supergwiazd – Gregga Allmana, Sonny’ego Landretha i Curtisa Salgado.
Był to właściwie nowy rozdział w solowej karierze nagraniowej Mayalla, która rozpoczęła się od albumu „John Mayall Plays John Mayall” w 1965.
Było tak wiele najwyższych punktów w karierze Mayalla, że ​​zbędne jest ubieganie się o kolejne. Ale „Three For The Road” jest wyjątkowy, dając słuchaczom możliwość docenienia w pełni jego umiejętności jako klawiszowca, co często gubi się w miksach, podczas nagrań całego składu:
„Lonely Feeling” from „Three for the Road” 2018

„NOBODY TOLD ME” 2019

Najnowszy album Mayalla, „Nobody Told Me”, ukazał się 22 lutego 2019.
John Mayall – vocal, keyboards, harmonica
Billy Watts – rhythm guitar
Ron Dziubla – sax
Mark Pender – trumpet
Richard A. Rosenberg – trombone
Greg Rzab – bass guitar
Jay Davenport – drums
Różni muzycy zagrali na gitarze prowadzącej w różnych piosenkach. Byli to Joe Bonamassa, Larry McCray, Alex Lifeson, Todd Rundgren, Carolyn Wonderland i Steven Van Zandt.
„Nobody Told Me” Album Trailer 2019

„What Have I Done Wrong” feat. Joe Bonamassa from „Nobody Told Me”, Audio 2019

„Distant Lonesome Train” feat. Carolyn Wonderland from „Nobody Told Me”, Audio 2019
„It’s So Tough” feat. Steven Van Zandt from „Nobody Told Me”, Audio 2019
OBECNY SKŁAD THE BLUESBREAKERS
John Mayall – vocal, keyboards, harmonica, rhythm guitar (1963-obecnie)
Carolyn Wonderland – lead guitar, vocal (2018-obecnie)
Greg Rzab – bass guitar, bass (1999–2000, 2009-obecnie)
Jay Davenport – drums, percussion (2009-obecnie).
Dyskografia Jona Mayalla
https://www.discogs.com/artist/291340-John-Mayall

Dyskografia The Bluesbreakers https://www.discogs.com/…/299538-John-Mayall-The…

ŻYCIE PRYWATNE

Mayall był dwukrotnie żonaty. Ma sześcioro wnuków.
Jego druga żona, Maggie Mayall, jest amerykańską artystką bluesową. Od wczesnych lat 80. Maggie zarządzała karierą męża. Para rozwiodła się w 2011.

HAPPY 87th. BIRTHDAY to JOHN MAYALL !!!