John McLaughlin

Oprac. Ewa Kałużna, Fot. johnmclaughlin.com/musical-life/

4 stycznia 2020r. swoje 78. urodziny świętuje brytyjski muzyk jazzowy, wirtuoz gitary, namaszczony przez samego Milesa Davisa. Specjalista od tworzenia coraz to nowych formacji – The Mahavishnu Orchestra, Shakti, Guitar Trio, Free Spirits, The 4th Dimension. Ikona muzyki, która mówi:
Muzyka nie jest najważniejszą rzeczą w życiu„,

JOHN „Mahavishnu” McLAUGHLIN

(ur. 4 stycznia 1942).

Jego muzyka obejmuje wiele gatunków jazzu, które łączył z elementami rocka, flamenco i bluesa, hinduską muzyką klasyczną i zachodnią muzyką klasyczną, by stać się jedną z pionierskich postaci muzyki FUSION.

Został sklasyfikowany na 49. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu „Rolling Stone„, znalazł się także na liście 75 Great Guitarists magazynu „Down Beat„, w kategorii Modern Jazz Maestros, oraz na 63. pozycji listy 100 najlepszych gitarzystów magazynu „Guitar World”.

Jeff Beck i Pat Metheny nazwali go „najlepszym żyjącym gitarzystą„.



Solo McLaughlina z utworu „Miles Beyond” na albumie „Live at Ronnie Scott’s 2017„, nagranym przez formację John McLaughlin & The 4th Dimension, zdobyło Grammy 2018 za najlepsze improwizowane solo jazzowe


Urodził się w muzykalnej rodzinie. – matka Johna była skrzypaczką koncertową. John jako dziecko uczył się gry na skrzypcach i fortepianie.

W wieku 11 lat zaczął grać na gitarze, badając style od flamenco po jazz, głównie Django Reinhardta i Stéphane’a Grappelli.

Na początku lat 60. przeprowadził się do Londynu, gdzie początkowo grał z „ojcem-założycielem brytyjskiego bluesa„, Alexisem Kornerem, oraz z The Marzipan Twisters.

W 1963 przeszedł do Georgie Fame and the Blue Flames. Grał także z Brianem Augerem.

W kwietniu 1963 dołączył do kwartetu Graham Bond Quartet, z udziałem Jacka Bruce’a na basie, Grahama Bonda na klawiszach i Gingera Bakera na perkusji.

Grali eklektyczną gamę gatunków muzycznych, w tym bebop, blues i rhythm and blues. Później grupa została przemianowana na The Graham Bond Organisation (GBO), a McLaughlin opuścił ją, zastąpiony przez saksofonistę Dicka Heckstall-Smitha:

The Graham Bond Organization with John Mclaughlin
– „Doxy„, Audio 1963


W latach 60. McLaughlin często musiał się wspierać pracą sesyjną, którą uważał za niesatysfakcjonującą, ale która poprawiała jego grę i przynosiła dochody.

Prowadził także w celach zarobkowych lekcje gry na gitarze, m.in. dla Jimmy’ego Page’a.

Jednym z albumów z tego okresu jest free-jazzowy „Things we Like” basisty supergrupy Cream, Jacka Bruce’a, nagrany w Londynie w 1968 (wydany w 1970), z McLauglinem na gitarze, Jonem Hisemanem na perkusji i Dickiem Heckstall-Smithem na saksofonie:

Statues” z albumu „Things We Like„, Audio 1968


W styczniu 1969 McLaughlin nagrał w Londynie swój debiutancki album – „Extrapolation„, z udziałem Johna Surmana na saksofone sopranowym i barytonowym, Briana Odgersa na kontrabasie i Tony’ego Oxleya na perkusji. Post-bopowy styl płyty różni się znacznie od późniejszych prac fusion McLaughlina, ale od połowy lat 70. album stopniowo zyskiwał dobrą reputację wśród krytyków.

Dziś jest oceniany, jako jeden z najważniejszych albumów w historii jazzu:

It’s Funny” from the album „Extrapolation” Audio 1969


Na ten album McLaughlin skomponował utwór „Binky’s Beam„, w niezwykłym metrum 11/8. Utwór był hołdem dla jego wielkiego przyjaciela, innowacyjnego basisty, Binky’ego McKenzie, który później, w 1972, został skazany za zabójstwo w narkotykowym szale swoich rodziców i szwagra, i zamknięty w szpitalu psychiatrycznym, gdzie przebywa do dziś


Po etapie grywania w Anglii z różnymi muzykami bluesowymi, rockowymi i jazzowymi, w 1969 McLaughlin przeniósł się do Stanów Zjednoczonych.

Tam dołączył do grupy Lifetime. Było to trio, z McLaughlinem na gitarze elektrycznej i Larrym Youngem na organach, a dowodził Tony Williams – perkusista, pionier fusion jazzu, który dopiero co opuścił słynny Drugi Wielki Kwintet Milesa Davisa.

Gra Williamsa pomogła na nowo zdefiniować rolę jazzowej sekcji rytmicznej poprzez zastosowanie polirytmów i modulacji metrycznej. Zespół zyskał swoją nazwę dzięki albumowi Williamsa „Life Time z 1965.

Trio nagrało debiutancki album Emergency! – podwójny krążek, wydany w 1969. Został on w dużej mierze odrzucony przez słuchaczy jazzu z powodu ciężkich wpływów rocka. Obecnie jednak jest postrzegany jako klasyka fusion:

Tony Williams Lifetime & John McLaughlin – „Emergency, Audio 1969


W 1970 do grupy dołączył Jack Bruce, by zapewnić bas na ich drugim albumie – „Turn it Over” z 1970:
Full Album


Lifetime był pionierskim zespołem ery jazz-rocka. Zdaniem wielu, wyprzedzał chronologicznie i koncepcyjnie to, czego potem dokonał Davis.

Miles jednak tę muzykę ostatecznie skrystalizował i wyniósł na szczyty popularności.

Williams dawał sporo swobody swoim muzykom. Pozwoliło to McLaughlinowi na rozwijanie własnych pomysłów muzycznych. Okres współpracy z Lifetime McLaughlin do tej pory uznaje za zalążek The Mahavishnu Orchestra w jego świadomości.
W 1971 McLaughlin opuścił grupę Lifetime.

Okazji do poszukiwań w okresie 1969-1971 było znacznie więcej. Niekończące się jam sessions z nowojorskimi muzykami owocowały nowymi pomysłami i płytami.

W 1971 ukazał się album fusion „Where Fortune Smiles„, wyprodukowany przy współudziale McLaughlina i z jego grą na gitarze.

Na płycie wystąpili także John Surman na saksofonach barytonowym i sopranowym oraz na klarnecie barytonowym, Dave Holland na basie, Stu Martin na perkusji i Karl Berger na wibrafonie:

New Place, Old Place” z albumu „Where Fortune Smiles„, Audio 1971






Po uzyskaniu rekomendacji od Tony’ego Williamsa, McLaughlin mógł już zgłosić się do samego króla – Milesa Davisa.

Był to czas, gdy Drugi Wielki Kwintet Davisa rozpadł się, ponieważ Miles zaczął zbyt mocno interesować się muzyką rockową, soulową i funkową.

Niektórzy muzycy z tego kwintetu współpracowali jeszcze przez jakiś czas z Davisem, uczestnicząc w nagraniach jego kolejnych albumów z lat 1969-1972. Wkrótce zmienili oni obszar działania, tworząc własne zespoły jazz fusion, z dala od Davisa.

Shorter i Zawinul współtworzyli Weather Report; John McLaughlin i Billy CobhamMahavishnu Orchestra; Hancock i Bennie Maupin – Headhunters, a Chick Corea i Lenny White – Return to Forever.
John McLauglin wziął udział w nagraniu pięciu historycznych albumów Davisa:

In a Silent Way” (1969), z Wayne’em Shorterem na saksofonie tenorowym, Chickiem Coreą, Joe Zawinulem i Herbie’em Hancockiem na klawiszach, Dave’em Hollandem na basie, McLauglinem na gitarze i Tonym Williamsem (który wkrótce odszedł) na perkusji.



Bitches Brew” (1970), z Wayne’em Shorterem na saksofonie sopranowym, Chickiem Coreą, Joe Zawinulem i Larrym Youngiem na klawiszach, trzema perkusistami – Donem Aliasem, Jackiem DeJohnette i Lennym White’em, dwoma basistami – Dave’em Hollandem i Harveyem Brooksem, z McLauglinem na gitarze, z klarnecistą Bennie’em Maupinem oraz perkusjonistą Jimim Rileyem


Live-Evil” (1971), z pięcioma klawiszowcami – Chickiem Coreą, Herbie’em Hancockiem, Joe Zawinulem, Keithem Jarrettem i Hermeto Pascoalem, który również podłożył wokale, trzema basistami – Dave’em Hollandem, Michaelem Hendersonem i Ronem Carterem, trzema saksofonistami – Garym Bartzem, Steve’em Grossmanem i Wayne’em Shorterem, dwoma perkusistami – Billym Cobhamem i Jackiem DeJohnette, z McLauglinem na gitarze oraz z perkusjonistą Airto Moreirą i sitarzystą Khalilem Balakrishną


A Tribute to Jack Johnson” (1971), w znacznie mniejszej obsadzie – Herbie Hancock na klawiszach, McLauglin na gitarze, Steve Grossman na saksofonie, Billy Cobham na perkusji, Michael Henderson na basie Fendera i Brock Peters, podkładający głos. Muzykami pokierował tutaj Teo Macero


On the Corner” (1972), gdzie skład obejmował aż 21 muzyków: Chick Corea i Herbie Hancock na klawiszach, Dave Liebman i Carlos Garnett na saksofonach, Bennie Maupin na klarnecie basowym, Michael Henderson na gitarze basowej, McLauglin, Dave Creamer i Reggie Lucas na gitarze.

Na perkusji zagrało czterech muzyków – Don Alias, Jack DeJohnette, Al Foster i Billy Hart. Były też sitar elektryczny, wiolonczela i tabla, a Davis zagrał na trąbce elektrycznej, wspomaganej wah-wah oraz na organach


Big Fun” (kompilacja nagrań z lat 1969, 1970 i 1972, z udziałem McLaughlina, wydana w 1974)



Wystarczy przejrzeć tę listę nazwisk, by zrozumieć, z jakiej rangi muzykami spotkał się McLauglin, nagrywając i koncertując z Davisem.

To była elita jazzowa, sam szczyt. A John nie miał przecież jeszcze 30 lat.

Na dodatek był Anglikiem, nie Amerykaninem. Była to prawdziwa trampolina do sławy dla młodego brytyjskiego gitarzysty.

Miles odcisnął na Johnie swoje piętno muzyczne, ale także otoczył go osobistą opieką. McLaughlin często wspomina:

Miałem 27 lat.
Miles zaopiekował się mną, zapłacił za moje mieszkanie, wciskał mi w kieszeń 100 dolarów i mówił, żebym dbał o siebie, żebym dobrze jadł.

Był dla mnie jak ojciec. Dowiedział się o moim zamiłowaniu do rhythm and bluesa, a także do jego muzyki. Podobał mu się mój styl improwizacji.

Wiedział, że symbolem zmian w muzyce jest elektryczna gitara, i postanowił przeprowadzić eksperyment z moim udziałem po raz pierwszy na płycie „In a Silent Way
„.
Tak zaczęła się ich czteroletnia współpraca.


Reputacja McLauglina
, jako doskonałego sidemana, wzrosła w tym czasie na tyle, że nagrywał z takimi muzykami, jak: Miroslav Vitous, Larry Coryell, Joe Farrell, Wayne Shorter, Carla Bley, The Rolling Stones i wieloma innymi.

To właśnie Miles Davis zaproponował, czy raczej nakazał Johnowi, założyć własny zespół.

Jeszcze w 1970, w trakcie współpracy z Milesem, McLaughlin nagrał w Stanach jazz-rockowy, psychodeliczny album „Devotion”, z muzykami zespołu Jimiego Hendriksa: – Billym Richem na basie, Buddym Milesem na perkusji oraz Larrym Youngiem na organach:

Full Album



Jednym z fundamentów powstającego zespołu McLauglina było nagranie w 1971 albumu „My Goal’s Beyond”.

W tym czasie McLaughlin znalazł się pod silnym wpływem hinduskiego guru, Śri Chinmoya (stąd pochodzi drugie imię McLaughlina – Mahavishnu, które nadał mu jego duchowy mistrz).

Pierwsza strona albumu zawiera dwie długie suity, pełne wschodniego brzmienia, gdzie pojawia się m.in. perkusja indyjska.

Druga strona to osiem krótkich kompozycji (trzy standardy i pięć oryginałów), granych przez McLaughlina na dwutorowych gitarach akustycznych, z okazjonalną interpunkcją Billy’ego Cobhama na perkusji.

Full Album


Na albumie „My Goal’s Beyond” w improwizacjach Johnowi towarzyszył m.in. Jerry Goodman – skrzypek z rockowej grupy The Flock.

To właśnie jemu oraz perkusiście Billy’emu Cobhamowi, John zaproponował stworzenie wspólnego zespołu.

W 1971 John McLaughlin utworzył jazz-rockową grupę fusion THE MAHAVISHNU ORCHESTRA. Pierwszy skład stanowili:

John McLaughlin – electric guitar

Jerry Goodman – electric violin

Jan Hammer – piano Fender, piano, Moog

Rick Laird – bass guitar

Billy Cobham – drums, percussion.

Skrzypce były instrumentem, który interesował McLaughlina od dzieciństwa. Z powodu problemów imigracyjnych Jean-Luca Ponty’ego, John nie mógł mieć go w zespole, choć był on jego pierwszym wyborem. Po wysłuchaniu różnych płyt ze skrzypkami, zatrudnił Jerry’ego Goodmana.

Pierwszym basistą, którego McLaughlin chciał poprosić o dołączenie, był Tony Levin, jednak ostatecznie wybrał Irlandczyka, Ricka Lairda, z którym znał się dobrze od lat.

Klawiszowiec Jan Hammer został znaleziony dzięki przyjaźni z Miroslavem Vitousem z Weather Report.

The Mahavishnu Orchestra wykonywała technicznie trudny i złożony styl muzyki, łączący elektryczny jazz i rock ze wschodnimi i indyjskimi wpływami.

Zespół ten przyczynił się do ustanowienia fusion jako nowego, rozwijającego się stylu. Grupa zasłynęła przede wszystkim z wirtuozerii i monumentalnych form, a znakiem rozpoznawczym McLaughlina stała się wówczas dwugryfowa gitara oraz charakterystyczny, szybki i nerwowy sposób gry.

Grupa po raz pierwszy spotkała się w lipcu 1971, i ćwiczyła przez tydzień. Ich pierwszy występ na żywo odbył się w The Gaslight Cafe w Nowym Jorku, gdzie zagrali jako support bluesmana, Johna Lee Hookera.

Złożony z, szerzej nieznanych w USA, muzyków zespół nie mógł liczyć na długie sesje nagraniowe i drogą kampanię reklamową.

Oprócz tego, że muzycy nie posiadali najdroższego sprzętu, również technicy nie potrafili do końca poradzić sobie z przetworzeniem dźwięku, który charakteryzowała jedna cecha – był, jak na tamte czasy, nieprawdopodobnie głośny.

Wydany pod koniec 1971 debiutancki album The Mahavishnu Orchestra „The Inner Mounting Flame” nie odbił się szerokim echem
Full Album


The Mahavishnu Orchestra Live Full Concet 1972

John McLaughlin – electric guitar

Jerry Goodman – electric violin

Jan Hammer – piano Fender, piano, Moog

Rick Laird – bass guitar

Billy Cobham – drums, percussion


The Mahavishnu Orchestra – Live in Munich, Germany, Full Concert 1972


McLaughlin miał konkretne pomysły na instrumentację grupy, zgodne z jego bardzo oryginalną koncepcją mieszania gatunków muzycznych. Szczególnie zależało mu na skrzypcach, jako integralnym uczestniku ogólnego brzmienia grupy.

Gdy grupa ewoluowała, McLaughlin zaadaptował to, co stało się jego znakiem firmowym – dwugryfową gitarę (sześcio- i dwunastostrunową), która pozwalała na ogromną różnorodność tekstur muzycznych.

Zaś Hammer stał się jednym z pierwszych, którzy grali na syntezatorze Minimoog. Instrument ten pozwolił mu dodawać więcej dźwięków i grać bardziej swobodne solówki, na równi z gitarą i skrzypcami.

Muzyków czekała długa i intensywna trasa koncertowa oraz „wygrywanie” publiczności od supportowanych zespołów, jak Emerson Lake and Palmer czy Frank Zappa.

Prawdziwym sukcesem okazało się dopiero wydanie w 1973 drugiego albumu – „Birds of Fire”, z tytułowym hitem


Był to jednocześnie ostatni album, nagrany w studio przez oryginalny skład zespołu, zanim formacja rozpadła się. Na tylnej okładce albumu znalazł się wiersz „Revelation”, autorstwa Śri Chinmoya.

Podobnie, jak w przypadku poprzedniego albumu, także „Birds of Fire” składa się wyłącznie z kompozycji Johna McLaughlina.

Należy do nich m.in. utwór „Miles Beyond (Miles Davis)”, który McLaughlin poświęcił swojemu przyjacielowi i byłemu liderowi zespołu, a który w przyszłości miał mu przynieść Grammy, tyle, że nagrany w zupełnie już innym składzie i konwencji


Czysto instrumentalna fuzja jazzu i rocka, pozbawiona chwytliwych motywów i nadających się do tańca kawałków, nie emitowana w popularnych radiostacjach, zdołała jednak konkurować na listach przebojów z takimi gwiazdami, jak Aretha Franklin, Stevie Wonder czy Elton John.

Ich sukces miał ogromny wpływ na całą branżę jazz-rocka w Stanach, bo przetarł szlak, który umożliwił wypłynięcie na szerokie wody innym gwiazdom tego nurtu, jak Return to Forever Chicka Corei czy Weather Report, z Joe Zawinulem i Wayne’em Shorterem na czele.

Istniała jednak zasadnicza różnica między tym, co zespół prezentował na 40-minutowych krążkach, a trwającymi po 1,5-2,5 godziny koncertami, na których przedstawiali pełnię swoich improwizacyjnych możliwości.

McLauglin zdawał sobie z tego świetnie sprawę, i już w 1972 zaproponował Columbii album na żywo z koncertu w Cleveland w Ohio, znany fanom z bootlegowego obiegu jako „Wild Strings”


Jednak dopiero popularność grupy w 1973 umożliwiła realizację tych planów i wydanie przez Columbię płyty „Between Nothingness & Eternity”, na której znalazły się trzy (z sześciu oryginalnych) utwory, zagrane na żywo podczas Schaefer Music Festival, w Central Parku w Nowym Jorku, w dniach 17 i 18 sierpnia 1973, w oryginalnym jeszcze składzie formacji:

Full Album


Koniec 1973 przyniósł rozwiązanie pierwszego składu grupy. Ze względu na nagłą sławę, wyczerpanie i brak wewnętrznej komunikacji, zespół zaczął się sypać.

Stres był dodatkowo pogarszany przez katastrofalną – z punktu widzenia osobistych relacji – sesję nagraniową do planowanego kolejnego albumu, w londyńskim Trident Studios, podczas której niektórzy z muzyków nie rozmawiali ze sobą w ogóle.

Ten ich projekt nigdy nie został w pełni ukończony. Ostatnia kropla goryczy przelała się, gdy McLaughlin przeczytał wywiad w magazynie „Crawdaddy”, w którym Jan Hammer i Jerry Goodman wyrazili swoje frustracje stylem przywódczym Johna.

Ze swojej strony, McLaughlin tłumaczył w wywiadzie, że chciał koniecznie wydać album, ponieważ uważał, że jest dobry.

Prawie 30 lat później, na początku renesansu muzyki Mahavishnu w 1999, niekompletny album z „nieudanego” londyńskiego nagrania, został wydany jako „The Lost Trident Sessions”


Gdy John poznał innego ucznia guru Śri Chinmoya – Devadipa Carlosa Santanę, wówczas, w 1973, wspólnie nagrali płytę „Love Devotion Surrender”, będącą z jednej strony hołdem dla wielkiego saksofonisty, Johna Coltrane’a, i jego mistycznej płyty „A Love Supreme”, a z drugiej stony- wielkim pokazem wirtuozerii obu muzyków.

Płyta była sygnowana nazwiskami Carlosa Santany & Mahavishnu Johna McLaughlina:

Carlos Santana, Mahavishnu John McLaughlin – guitar

Mahavishnu John McLaughlin – piano

Jan Hammer – keyboards

Larry Young – organ

Armando Peraza – congas

Doug Rauch – bass

Mingo Lewis – percussion

Billy Cobham, Don Alias – drums

Full Album


W kolejnym roku McLaughlin współpracował z Santaną przy jego płycie „Welcome”. Choć na albumie pojawiły się takie nazwiska, jak Alice Coltrane, Flora Purim, Michael Shrieve czy José „Chepito” Areas, to nie przyniósł on żadnego hitu. McLaughlin zagrał w jednym utworze – „Flame-Sky”


Muzycy wyruszyli na wspólną trasę koncertową, z której bootlegowe nagrania przeszły do historii:

Carlos Santana & John McLaughlin – Live in Santa Monica, CA, Full Concert Audio 1973


Carlos Santana & John McLaughlin – Live in Chicago, Full Concert Audio1974


Po krótkiej przerwie, McLaughlin ponownie sformował Mahavishnu Orchestra w 1974. Tym razem w składzie znaleźli się:

John McLaughlin – guitars, vocal

Jean-Luc Ponty – violin, electric violin, electric baritone violin, vocals

Gayle Moran – kayboards, vocals

Ralphe Armstrong – bass guitar, bass, vocals

Narada Michael Walden – drums, percussion, clavinet, vocals

with

Michael Tilson Thomas – piano, conductor

Bob Knapp – flute, trumpet, flugelhorn, vocals, wind

Steve Kindler – 1st violin

Carol Shive – 2nd violin, vocals

Marsha Westbrook – viola

Russell Tubbs – alto sax, soprano sax

Philip Hirschi – cello, vocals

Bob Knapp – flute, trumpet, flugelhorn, vocals:

John McLaughlin Mahavishnu Orchestra @ Montreux Jazz Festival, Live 1974


Nowy skład nagrał dwie płyty studyjne:
„Apocalypse” (1974), w Londynie, z Londyńską Orkiestrą Symfoniczną:
Full Album


oraz „Visions of the Emerald Beyond” (1975), nagrany w grudniu 1974, w Nowym Jorku:

„Lilas Dance”


Następnie McLaughlin ponownie zmienił skład. W 1975 Stu Goldberg zastąpił Gayle Moran na klawiszach i wokalu, zespół opuścił też Jean-Luc Ponty.

Pojawiła się ostatnia z tego okresu, szósta płyta – „Inner Worlds”, już bez skrzypiec


Wkrótce potem zespół rozpadł się. Po niezwykle intensywnym okresie elektrycznym, McLaughlin zmienił koncepcję muzyki.

W 1975 zawiązał, z kilkoma hinduskimi muzykami, akustyczną grupę SHAKTI. Poprosił wtedy o skonstruowanie specjalnej gitary, której specjalne wyżłobienia nadawały bardziej hinduskie brzmienie, a przymocowane na pudle dodatkowe 7 strun – szersze tło brzmieniowe. W składzie znaleźli się przede wszystkim skrzypek Lakshminarayana L. Shankar i tablista Zakir Hussain.

Wspólnie grali przez trzy lata:

John McLaughlin & Shakti – „Joy”, Live Montreux 1976


Pierwszym albumem z nową formacją był „Shakti with John McLaughlin”, z 1975:

John McLaughlin – guitar

Lakshminarayana L. Shankar – violin

Ramnad Raghavan – mridangam

T. H. Vinayakaram – ghatam, mridangam

Zakir Hussain – tabla

Full Album


W 1976 ukazał się drugi album Shakti i Johna McLaughlina – „A Handful of Beauty”, a w 1977 – trzeci, „Natural Elements”
John McLaughlin – acoustic guitar, guitar, vocals
Lakshminarayana Shankar – violin, viola, vocals
Vikku Vinayakram – ghatam, kanjeera, percussion, vocals
Zakir Hussain – bongos, dholak, percussion, tabla, timbales, triangle, vocals


To jednak była zdecydowanie niszowa działalność w karierze McLauglina, którą wkrótce porzucił, szukając dla siebie kolejnych, nowych form wyrazu.

Gitarzysta ponownie wrócił na szczyty dzięki akustycznemu triu gitarowemu GUITAR TRIO.

Zostało ono sformowane w 1978, z wirtuozem flamenco, Paco De Lucią, oraz jazz-rockowym mistrzem gitary, Larrym Coryellem.
Nie zdążyli jednak nagrać płyty ze względu na problemy z narkotykami Larry’ego. Wydane zostało tylko DVD z 1979, z koncertu w Anglii:
John McLaughlin, Larry Coryell, Paco De Lucía – „Meeting of the Spirits”, Live @ Royal Albert Hall, London 1979


Larry’ego Coryella zmieniono na innego jazz-rockowego gitarzystę – Ala Di Meolę, szeroko znanego ze względu na współpracę z legendarnym Return to Forever, i wielokrotnie nagradzanego za autorskie albumy.
Wspólnie udali się na światowe tournée:

Al Di Meola, John McLaughlin, Paco De Lucia – Live @ Warfield Theatre, San Francisco, Full Concert 1980


W 1981 wydali legendarną płytę „Friday Night in San Francisco”.
Autor i krytyk jazzowy, Walter Kolosky, opisał album, jako „wydarzenie muzyczne, które można porównać do występu zespołu Benny’ego Goodmana w Carnegie Hall w 1938.

Można go uznać za najbardziej wpływowy ze wszystkich albumów na gitarę akustyczną na żywo””. Wszystkie utwory, oprócz „Guardian Angel”, zostały nagrane na żywo w The Warfield Theatre w San Francisco, 5 grudnia 1980. Utwór „Guardian Angel” został nagrany w studiu Minot Sound, w White Plains, w stanie Nowy Jork:
Full Album


Rok później pojawił się drugi album tria – „Passion, Grace & Fire”, tym razem nagrany w całości w studiu w Londynie:

„Orient Blue Suite”


Formacja koncertowała wspólnie do 1983.


W 1984 John McLaughlin podjął próbę reaktywowania The Mahavishnu Orchestra. Zebrał skład:

John McLaughlin – guitars,

Billy Cobham, Danny Gottlieb – drums,

Bill Evans – saxes,

Mitchell Forman – keyboards,

Jonas Hellborg – bass guitar.

Grupa w tym składzie nagrała dwie płyty:

„Mahavishnu” 1984

John McLaughlin – Synclavier II, digital guitar,Les Paul Special

Mitchel Forman – Fender Rhodes, Yamaha DX7, piano

Jonas Hellborg – Fretless bass guitar, Fretted bass guitar

Bill Evans – tenor Sax, soprano sax, flute

Billy Cobham – drums, percussion

Full Album


oraz „Adventures in Radioland” 1986

John McLaughlin – guitars

Mitchel Forman – keyboards

Jonas Hellborg – bass guitar

Bill Evans – tenor sax, soprano sax, keyboards

Danny Gottlieb – drums

Full Album


Ogólne brzmienie tego zespołu było diametralnie różne od oryginalnej Mahavishnu Orchestra, w szczególności ze względu na szerokie zastosowanie przez McLauglina systemu Synclavier Synthesiser.


Dyskografia The Mahavishnu Orchestra:

1971 – The Inner Mounting Flame

1973 – Birds of Fire

1973 – Between Nothingness & Eternity

1974 – Apocalypse

1975 – Visions of Emerald Beyond

1976 – Inner Worlds

1980 – The Best of Mahavishnu Orchestra

1984 – Mahavishnu

1986 – Adventures in Radioland

1999 – The Lost Trident Sessions

2007 – Live at Montreux 1984. 1974 (DVD)

2011 – Unreleased Tracks from „Between Nothingness & Eternity”

W kolejnych latach McLaughlin wracał do współpracy z niektórymi muzykami z Mahavishnu Orchestra. Do ważniejszych wydarzeń należy reaktywacja różnych wcieleń John McLaughlin Trio, w których zawsze grał na perkusji Trilok Gurtu, a na basie – w różnych momentach – Jeff Berlin, Kai Eckhardt lub Dominique di Piazza:

John McLaughlin Trio feat. Trilok Gurtu & Kai Eckhardt – Live @ Theaterhaus Stuttgart, Germany, Full Concert 1989

John McLaughlin – guitars

Kai Eckhardt – electric / acoustic bass, vocal

Trilok Gurtu – drums, percussion, vocal


John McLaughlin Trio feat. Trilok Gurtu & Kai Eckhardt – Live @ Royal Festival Hall, 1990


John McLaughlin Trio – Live @ Jazz À Juan, Antibes 1990


Następnie McLauglin założył formację Free Spirits – gitarowo-organowo-perkusyjne trio, z Joeyem DeFrancesco na organach Hammonda i na trąbce, oraz Dennisem Chambersem na perkusji:

John McLaughlin The Free Spirits – Live @ Umbria Jazz Festival 1995


W 1996 McLauglin, Al Di Meola i Paco de Lucía ponownie połączyli siły, by, po 13-tu latach przerwy, nagrać ostatni wspólny album – „The Guitar Trio”:

Full Album


W latach 1997-2004 McLauglin powtórzył hinduskie klimaty z grupą REMEMBER SHAKTI.

W 1999 ukazał się album „Remember Shakti”

John McLaughlin – guitar, synthesizer

Hariprasad Chaurasia – bansuri (Indian flute)

Zakir Hussain – tabla

Vikku Vinayakram – ghatam


Remember Shakti – Live @ Jazz a Vienne 1999

John McLaughlin – guitar

Zakir Hussain – tabla

U. Srinivas – mandolin

Shankar Mahadevan – vocals

V. Selvaganesh – kanjira, ghatam, mridangam


Ukazały się jeszcze dwa kolejne albumy: „Remember Shakti – The Believer” 2000


oraz „Remember Shakti – Saturday Night in Bombay”, Live Full Concert 2000


W 2004 McLauglin uczestniczył w koncercie Santana – Day of Celebration, Hymns for Peace, Live At Montreux 2004
Chick Corea, John McLaughlin, Herbie Hancock, Wayne Shorter, Ravi Coltrane, Idrissa Diop, Angelique Kidjo, Barbara Morrison, Patti Austin, Sylver Sharp, Steve Winwood, Nile Rodgers – Live Full Concert


28 lipca 2007 McLaughlin wystąpił podczas Eric Clapton’s Crossroads Guitar Festival w Bridgeview, Illinois:

John McLaughlin – Live @ Crossroads 2007

John McLaughlin – guitar

Gary Husband – keyboards

Matthew Garrison – bass

Vinnie Colaiuta – drums


Wydane w ostatnich latach płyty McLaughlina są utrzymane w klimatach współczesnego jazz-rocka, z elementami muzyki etnicznej:
2008: „Floating Point”


2009: „Five Peace Band” – Chick Corea & John McLaughlin


Od 2007 John McLaughlin występuje i nagrywa ze swoją kolejną formacją – THE 4th DIMENSION. Nagrania z pierwszego tournee grupy ukazały się na albumie „Official Pirate: Best of the American Tour 2007”.

Najnowszy skład tworzą do dnia dzisiejszego:

John McLaughlin – electric and acoustic guitar, synthesizer

Gary Husband – synthesizer, piano, drums, percussion

Étienne M’Bappé – electric bass

Ranjit Barot – percussion.

Z tą formacją powstały albumy:

2010: „To the One” – The 4th Dimension


2012: „Now Here This” – The 4th Dimension


2015: „Black Light” – The 4th Dimension


2017: „Live at Ronnie Scott’s” – The 4th Dimension


2018: „Live in San Francisco” – John McLaughlin & The 4th Dimension, Jimmy Herring & The Invisible Whip

John McLaughlin & Jimmy Herring – „A Meeting of the Spirits”, Live @ The Capitol Theatre, Full Show 2017

Dyskografia
https://en.wikipedia.org/wiki/John_McLaughlin_discography

16 kwietnia 2019 John McLaughlin wystąpił wraz z The 4th Dimension w Krakowie, w ramach Międzynarodowego Festiwalu „Starzy i Młodzi, czyli jazz w Krakowie”, 19 października 2019 – w sali NOSPR w Katowicach, a 27 października 2019 – w Warszawie podczas Jazz Jamboree.

Dziś John McLaughlin mógłby już nie grać nic, tylko udzielać wywiadów i spokojnie, od czasu do czasu, powoływać do życia kolejne wcielenia zespołów, złożonych z muzyków, których przez lata artystycznej kariery cenił i lubił.

Tak zresztą robi. Ale i teraz, kiedy jest wielką gwiazdą, wciąż szuka w sobie muzyki, którą chciałby podzielić się ze słuchaczami.

Szuka jej nieustannie, choć przecież w jednym z wywiadów powiedział: „Muzyka nie jest najważniejszą rzeczą w życiu”.

Posłuchajmy także:

Paco de Lucia, Al Di Meola, John McLaughlin – „Mediterranian Sun Dance”, 2009


„Afro Blue” – Chick Corea, Herbie Hancock, Carlos Satana, John McLaughlin, Wayne Shorter, Ravi Coltrane, Benny Rietveld, Dennis Chambers, Raul Rekow, Chester Thompson, Karl Perazzo, Live


Carlos Santana & John McLaughlin – „A Love Supreme”, Live @ Montreux 2011

Carlos Santana, John McLaughlin – guitar

Etienne Mbappe – bass guitar

David K. Mathews – keyboards

Cindy Blackman, Dennis Chambers – drums

Raul Rekow – congas

Andy Vargas, Carlos Santana, John McLaughlin, Tony Lindsay – backing vocals


Carlos Santana & John McLaughlin – „Naima” Live at Montreux 2011


Carlos Santana & John McLaughlin – „Let Us Go into the House of the Lord” Live at Montreux 2011


Carlos Santana with John McLaughlin – Live in Switzerland 2016 Full Concert 2016


John McLaughlin & The 4th Dimension – „Miles Beyond” Live in Dresden 2017

John McLaughlin – guitar

Gary Husband – drums, keyboards

Etienne M’Bappe – bass

Ranjit Barot – drums, percussion


John McLaughlin & The 4th Dimension – Live in New York, Full Concert 2018


John McLaughlin & The 4th Dimension – „Call and Answer”, Live in Austria 2019


HAPPY 78th BIRTHDAY to GREAT JOHN McLAUGHLIN !!!

Fot. johnmclaughlin.com/musical-life/


4 stycznia 2020r. swoje
78. urodziny świętuje
brytyjski muzyk jazzowy,
wirtuoz gitary, namaszczony
przez samego Milesa Davisa.
Specjalista tworzenia coraz
to nowych formacji