Kurt Cobain

„Smells Like Teen Spirit” Official Video 1991

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. Frank Micelotta, Pinterest, Frances Bean, Sebastien Catroux, YouTube.

Kurt Cobain
Fot. Frank Micelotta

Kurt Cobain
Fot. Pinterest

KURT COBAIN
(ur. 20 lutego 1967, zm. 5 kwietnia 1994).

amerykański muzyk grunge’owy, lider zespołu Nirvana. Zastrzelił się w wieku 27 lat, po zażyciu heroiny. Pomimo krótkiego życia, pozostawił po sobie bogatą spuściznę muzyczną, cenioną przez kolejne pokolenia.

Jest sklasyfikowany na 12. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”.
Po jego śmierci zaczęto używać terminu Forever 27 Club (Przeklęty Klub 27).

Dzieciństwo Kurt spędził w Aberdeen – biednym mieście, utrzymującym się głównie z handlu drewnem.
Ojciec, Donald Leland Cobain, był mechanikiem samochodowym. Matka, Wendy Elizabeth z d. Fradenburg, z zawodu kelnerka, zajmowała się prowadzeniem domu i wychowywaniem dzieci.

Rodzice rozwiedli się, gdy Kurt miał 7 lat. Rozwód miał głęboki wpływ na jego życie. Osobowość Kurta zmieniła się dramatycznie – stał się zaczepny, arogancki i wycofany. Po rozwodzie, rodzice Cobaina znaleźli sobie nowych partnerów. Chociaż ojciec obiecał, że nie ożeni się ponownie, po spotkaniu Jenny Westeby zrobił to, ku zaskoczeniu Kurta.

Dorastający przyszły muzyk, kilkukrotnie zmieniał miejsce pobytu. Mieszkał jakiś czas z ojcem i jego nową żoną, pomieszkiwał też u innych osób z rodziny, przyjaciół czy znajomych. Matka zrzekła się praw do syna na rzecz ojca w 1979.

POCZĄTKI MUZYCZNE

Od najmłodszych lat, Kurt obcował z muzyką. Jego ciotka, Mari, grywała country w okolicznych klubach. Od niej młody Kurt zaraził się miłością do muzyki. Od niej też otrzymał w prezencie pierwsze albumy The Beatles i The Monkees.

Szybko zaczął rozwijać swoje muzyczne zainteresowania. Jego rodzice podarowali mu pierwszą perkusję, na której świetnie grał już wieku 5 lat.

Pierwszą gitarę dostał w prezencie na 14. urodziny. Pomimo tego, że był praworęczny, grał na gitarze dla osób leworęcznych.
Wczesny i trwały wpływ na Cobaina wywarli The Beatles. Jego ciocia Mari pamiętała, jak śpiewał „Hey Jude” w wieku dwóch lat.
„Moje ciocie dały mi płyty Beatlesów, więc jako dziecko w większości właśnie ich słuchałem” – opowiadał w jednym z wywiadów.

Cobain wyrażał szczególną sympatię do Johna Lennona, którego nazwał swoim idolem, i przyznał, że piosenkę „About a Girl”, z debiutanckiego albumu Nirvany „Bleach”, napisał po spędzeniu trzech godzin na słuchaniu albumu „Meet the Beatles!” –


Kurt Cobain
Fot. Pinterest


Kurt Cobain
Fot. Frances Bean

Kurt Cobain
Fot. Sebastien Catroux

Kurt Cobain
Fot. Pinterest

Kurt Cobain MTV Unplugged 1993
Fot. YouTube

Nirvana 1993: Kurt Cobain, Krist Novoselic, Dave Grohl
Fot. Pinterest


Nirvana – „About a Girl”, MTV Unplugged 1993

HEAVY METAL, PUNK ROCK

Cobain był fanem hardrockowych i heavymetalowych zespołów lat 70., w tym Led Zeppelin, AC/DC, Black Sabbath, Aerosmith, Queen i Kiss. Nirvana od czasu do czasu grała covery tych zespołów, w tym „Heartbreaker”, „Moby Dick” i „Immigrant Song” Led Zeppelin, „Hand of Doom” Black Sabbath i „Do You Love Me?” Kiss.
Kurt napisał piosenkę „Aero Zeppelin” jako hołd dla Led Zeppelin i Aerosmith

Głęboki wpływ na postawę i styl artystyczny nastoletniego Cobaina wywarł punk rock.
Jego pierwszym ulubionym punkrockowym albumem był „Sandinista!” zespołu The Clash.
Większą estymą cieszył się u młodego Kurta jednak brytyjski punkowy zespół lat 70. – Sex Pistols. Opisał go, jako „milion razy ważniejszy niż Clash”.
W latach 80. Kurt został zapoznany przez Buzza Osborne’a, wokalistę i gitarzystę zespołu The Melvins, a także swojego rodaka z Aberdeen, z amerykańskimi zespołami hardcore’owymi – Black Flag, Bad Brains, Millions of Dead Cops oraz Flipper. Osborne nauczał Cobaina o punku, pożyczając mu płyty i stare numery magazynu muzycznego „Creem”. The Melvins, z ich ciężkim, grunge’owym brzmieniem, naśladowanym później przez Nirvanę w wielu utworach, stanowili ważny wczesny muzyczny wpływ na Cobaina.
Amerykański zespół rockowy Pixies z lat 80. pomógł Cobainowi rozwinąć swój własny styl pisania piosenek.
W wywiadzie dla „Rolling Stone” w 1993 Cobain powiedział, że utwór „Smells Like Teen Spirit” był „żywcem ściagnięty” z Pixies: „Kiedy po raz pierwszy usłyszałem Pixies, tak mocno duchowo połączyłem się z tym zespołem, że powinienem był grać w tym zespole, a przynajmniej w zespole coverującym Pixies. Użyliśmy ich wyczucia dynamiki – początkowo miękkiego i cichego, a następnie głośnego i twardego”.
Uznanie Cobaina dla wczesnych zespołów rockowych również rozszerzyło się na Sonic Youth oraz R.E.M., z którymi członkowie Nirvany przyjaźnili się i szukali u nich porady.
W 1993 Cobain powiedział o R.E.M.: „Ach, gdybym tylko mógł pisać piosenki tak dobrze, jak oni! Nie wiem, jak ten zespół to robi. Boże, oni są najlepsi! Poradzili sobie ze swoim sukcesem, zupełnie, jakby byli święci, i nadal dostarczają wspaniałą muzykę”.
Zespoły Sonic Youth, Nirvana, Babes In Toyland, Dinosaur Jr. i The Ramones odbyły wspólne dwutygodniowe tournée po Europie latem 1991, co zostało udokumentowane w filmie:
„1991: The Year Punk Broke”

INDIE ROCK

Po osiągnięciu głównego nurtu, Cobain stał się oddanym wielbicielem mniej znanych zespołów – z gatunku indie rock. Tworzył covery utworów The Vaselines, Meat Puppets, Wipers oraz Fang, a także nosił koszulki Daniela Johnstona podczas sesji zdjęciowych, czy logo K Records, wytatuowane na przedramieniu.
Nirvana grała także covery zespołów Butthole Surfers, Shonen Knife, Chokebore oraz Half Japanese, podczas tournee promocyjnego albumu „In Utero” pod koniec 1993 i na początku 1994.
Cobain zapraszał swoich ulubionych muzyków do wspólnego grania. Były gitarzysta zespołu Germs, Pat Smear, dołączył do Nirvany w 1993, a Meat Puppets pojawili się na scenie podczas występu Nirvany w 1993 w MTV Unplugged, by wykonać trzy utwory z albumu „Meat Puppets II”.
FECAL MATTER
W 1985, w wieku 18 lat, Kurt na poważnie zaczął zajmować się muzyką.
Rzucił szkołę i pracował dorywczo, m.in. jako woźny.
Zamieszkał z kolegami w wynajętym mieszkaniu i założył zespół Fecal Matter, z Dale’em Croverem na perkusji i basie:
Fecal Matter feat. Kurt Cobain – „Illiteracy Will Prevail”, Full Album 1986

NARKOTYKI

Już w okresie nastoletnim, Kurt zaczął zażywać narkotyki.
W jednym z wywiadów tak opisywał wczesne lata swojego życia: „Miałem naprawdę dobre dzieciństwo, aż do czasu rozwodu rodziców. Wtedy cały mój świat nagle zmienił się. Nie mogłem spojrzeć w twarz niektórym z moich przyjaciół w szkole. Rozpaczliwie chciałem mieć klasyczną, typową rodzinę – matkę i ojca. Potrzebowałem tego bezpieczeństwa”.
Ukojenia zaczął szukać właśnie w narkotykach.
W 1986 Cobain uzależnił się od heroiny. Nękały go nieznośne bóle żołądka, które – według niego – ukoić mogły tylko narkotyki.
NIRVANA 1987
Wielką sławę przyniósł mu zespół Nirvana, założony w Aberdeen w 1987, przez niego i basistę Krista Novoselica. Dołączył do nich perkusista Aaron Burckhard. Tak powstało pierwsze wcielenie grupy.
Nirvana była drugim po Fecal Matter zespołem, współtworzonym przez Cobaina. Nazwa zespołu została zaczerpnięta z buddyjskiej koncepcji, którą Cobain określił jako „wolność od bólu, cierpienia i zewnętrznego świata”, i którą zestawił z etosem i ideologią punku.
Perkusiści zmieniali się kilkukrotnie. Gdy Burckhard rozstał się z kapelą, jego miejsce zajął Dale Crover z formacji Melvins. Z kolei, po odejściu Crovera, perkusistą został Dave Foster.
Po raz pierwszy pod nazwą Nirvana zespół zagrał w marcu 1988, a niedługo potem przyjął kolejnego perkusistę, Chada Channinga.
Od 1990 za bębnami, na miejscu Chada Channinga, zasiadł Dave Grohl, który wystąpił z Nirvaną w MTV Unplagged w 1993.
Kurt Cobain zyskał miano „przedstawiciela nowego pokolenia”, zaś Nirvana stała się jednym z niewielu zespołów, kojarzonych z Pokoleniem X (X Generation). Mianem tym określano ludzi, zagubionych życiowo, którzy nie wiedzieli, dokąd mają zmierzać, szukających odpowiedzi na pytania o sens egzystencji, żyjących bez celu, bez autorytetów, odrzucających „wyścig szczurów”. Wyznacznikiem przynależności do Pokolenia X była abnegacja, nonszalancki styl, oraz sposób życia, przejawiający się ogólną bezbarwnością.
Cobain usiłował pogodzić ogromny sukces Nirvany z własnymi korzeniami undergroundowymi.
Czuł się prześladowany przez media. Zaczął żywić urazę do ludzi, którzy twierdzili, że są fanami zespołu, ale odmówili uznania poglądów społecznych i politycznych grupy, lub niewłaściwie je interpretowali. Wokalista, przeciwny seksizmowi, rasizmowi i homofobii, był publicznie dumny z tego, że Nirvana grała m.in. na rzecz praw gejów i lesbijek.
GRUNGE
Nirvana stała się jednym z prekursorów podgatunku rocka alternatywnego o nazwie grunge.
Pojawił się on w połowie lat 80., w amerykańskim stanie Waszyngton, w szczególności w Seattle. Czerpiący inspiracje z hardcore punku, heavy metalu oraz indie rocka, grunge charakteryzował się „brudnym brzmieniem” gitar elektrycznych, mocno zniekształconym za pomocą efektów overdrive czy audio feedback. Niekiedy utwory były w wolniejszym tempie, a także bywały bardziej rozbudowane aranżacyjnie, przypominając konstrukcję podobną do heavy metalu. Ponadto grunge, wyróżniał się ponurym nastrojem oraz przekazem tekstowym, naładowanym złością, frustracją, goryczą i ostrą negacją rzeczywistości. Charakterystyczne dla tego stylu były też klimaty autodestrukcji i nienawiści do samego siebie. Odzież, noszona przez muzyków grunge’owych, ogólnie postrzegana była jako „zaniedbana”. Charakterystycznym elementem była koszula flanelowa w kratę i zwykłe trampki, na przekór krzykliwej estetyce rocka lat 80.
Do tzw. Wielkiej Czwórki z Seattle zaliczają się zespoły Nirvana, Pearl Jam, Alice in Chains oraz Soundgarden.
Na początku lat 90. grunge i rock alternatywny były najczęściej nadawanymi przez stacje radiowe gatunkami muzycznymi, m.in. za sprawą Nirvany.
Pierwszym singlem zespołu był „Love Buzz” / „Big Cheese”, wydany w listopadzie 1988

„Love Buzz” – Live @ Paramount, Seattle 1991

„BLEACH” 1989
„Bleach”, pierwszy album studyjny Nirvany z 1989, nagrany z dwoma perkusistami – Chadem Channingem i Dale’em Croverem, stał się przebojem lokalnych rozgłośni uniwersyteckich.
Po wydaniu debiutanckiego singla „Love Buzz” dla wytwórni Sub Pop w listopadzie 1988, Nirvana ćwiczyła przez kllka tygodni, począwszy od 24 grudnia 1988, przygotowując się do nagrania pełnego albumu. Główne sesje do „Bleach” odbyły się w Reciprocal Recording Studios w Seattle, z lokalnym producentem Jackiem Endino. Sesje zakończyły się 24 stycznia 1989.
Trzy piosenki z albumu – „Floyd the Barber”, „Paper Cuts” i „Downer” – zostały nagrane podczas poprzedniej sesji w Reciprocal Studios w 1988, z udziałem Dale’a Crovera na perkusji. Pomimo prób ponownego nagrania ich z nowym perkusistą, Chadem Channingiem, zespół ostatecznie zdecydował się zremiksować wersje nagrań z Croverem.
Utwór „Big Long Now” został pominięty na albumie, ponieważ Cobain uważał, że „było już wystarczająco dużo wolnego i ciężkiego materiału”.
Cobain czuł presję, by stworzyć muzykę na „Bleach”, która byłaby zgodna ze stylem muzyki grunge, preferowanym przez wytwórnię Sub Pop i współczesną scenę muzyczną w Seattle. Album miał sprostać oczekiwaniom brzmienia grunge, by zbudować grono fanów. Tym samym, Cobain podczas tworzenia płyty stłumił swoje cechy artystyczne i ciągoty popowe.
Album został oceniony jako dość negatywny i ponury. Cobain stwierdził, że większość tekstów została napisana wieczorem przed nagraniem, kiedy czuł się „wkurzony”. Sam nie cenił ich zbyt wysoko.
Kurt Cobain – vocals, guitar
Chris (Krist) Novoselic – bass guitar
Chad Channing – drums
Dale Crover – drums on „Floyd the Barber”, „Paper Cuts”, „Downer”
„Bleach” Full Album 1989

„NEVERMIND” 1991

Kolejny album, „Nevermind”, zespół nagrał już po dołączeniu nowego perkusisty, Dave’a Grohla. Album stał się światowym przebojem.
Nagrań dokonano w maju i czerwcu 1991, w Sound City Studios w Van Nuys w Kalifornii, a także w Smart Studios w Madison w stanie Wisconsin.
„Nevermind” został wydany 24 września 1991, przez wytwórnię DGC Records (Geffen A&M Records). Był to pierwszy album grupy, wydany przez tę wytwórnię, i wyprodukowany przez Butcha Viga oraz samych członków zespołu:
Kurt Cobain – vocals, guitar
Kris Novoselic – bass, vocal
Dave Grohl – drums, backing vocals
Additional musicians
Chad Channing – cymbals on „Polly”, drums on the Smart Studio Sessions (Deluxe Edition)
Kirk Canning – cello on „Something in the Way”.
Pomimo, iż wytwórnia miała niskie oczekiwania, co do komercyjnego powodzenia albumu, „Nevermind” odniósł sukces, w głównej mierze dzięki piosence „Smells Like Teen Spirit”, która była pierwszym singlem albumu. Utwór obwołano hymnem pokoleniowym, a tysiące małolatów na całym świecie zaczęło nosić koszule w kratę, i chodzić w glanach i trampkach:
„Smells Like Teen Spirit” Official Video 1991

Pozostałe single:
„Come as You Are” Official Video 1991

„Lithium” Official Video 1991

„In Bloom” Official Video 1991

W utworze „Something In the Way” wystąpił dodatkowo wiolonczelista, Kirk Canning

„Something In the Way” – Live @ MTV Unplugged 1993

„Nevermind” został sprzedany w 26 mln egzemplarzy, z czego 10 mln w samych Stanach.
Magazyn „Rolling Stone” umieścił płytę na 17. miejscu listy 500 najlepszych albumów wszech czasów.
Wszystkie utwory zostały skomponowane wspólnie przez członków grupy, zaś autorem niemal wszystkich tekstów był Kurt Cobain.
Okładka albumu przedstawiała nagiego chłopca, Spencera Eldena, pływającego pod wodą, oraz banknot dolarowy na haczyku, tuż przed zasięgiem dziecka.
Według Cobaina, pomysł zrodził się podczas oglądania z Grohlem programu telewizyjnego o porodach w wodzie. Cobain wspomniał o tym dyrektorowi artystycznemu wytwórni, Robertowi Fisherowi. Fisher znalazł kilka materiałów filmowych, przedstawiających porody pod wodą, ale były one zbyt drastyczne, by wytwórnia mogła je wykorzystać.
Zamiast tego, Fisher wysłał fotografa, Kirka Weddle’a, na basen, by zrobił kilka zdjęć pływającym niemowlakom.
Wykonano pięć zdjęć. Zespół zdecydował się na wizerunek 4-miesięcznego Spencera Eldena, syna przyjaciela Weddle’a.
Wytwórnia obawiała się, że widoczny na zdjęciu penis niemowlęcia może spowodować obrazę, i przygotowała alternatywną okładkę. Ustąpili, gdy Cobain powiedział, że jedynym kompromisem, który mógłby zaakceptować, byłaby naklejka, przykrywająca penis chłopca, z napisem: „Jeśli cię to obraża, musisz być ukrytym pedofilem”.
Okładka została uznana za jedną z najsłynniejszych w muzyce popularnej.
Kilka miesięcy po pierwszym zdjęciu dziecka, Kirk Weddle sfotografował również cały zespół pod wodą na potrzeby plakatu promocyjnego.
Na tylnej okładce znalazło się zdjęcie gumowej małpy na tle kolażu, stworzonego przez Cobaina. Kolaż zawierał zdjęcia surowej wołowiny z reklamy supermarketu, fragmenty poematu „Inferno” Dante’ego oraz zdjęcia chorych wagin z kolekcji zdjęć medycznych Cobaina. Cobain zauważył: „Jeśli przyjrzysz się naprawdę blisko, z tyłu jest zdjęcie zespołu Kiss, stojącego na kawałkach wołowiny”.
Po wydaniu „Nevermind” członkowie Nirvany wyrazili niezadowolenie z produkcji albumu, ze względu na jego komercyjne brzmienie. Cobain powiedział: „Patrząc na produkcję „Nevermind”, jestem nią zawstydzony. Była bliższa płycie Mötley Crüe niż punkrockowej”.
COURTNEY LOVE
Lider Nirvany założył własną rodzinę 24 lutego 1992, kiedy to w Waikiki Beach na Hawajach poślubił Courtney Love – liderkę grupy Hole, z którą tworzył parę od jesieni 1991.
18 sierpnia 1992 urodziła się ich córka, Frances Bean Cobain.
Kłopoty Cobaina z narkotykami, trwające od połowy lat 80., coraz bardziej nasilały się. Wielu fanów Nirvany obwiniało za tę sytuację Courtney Love, która także miała problemy z używkami. Ich małżeństwo porównywano do związku Johna Lennona i Yoko Ono, choć przecież Ono nigdy nie zażywała narkotyków, w przeciwieństwie do Lennona.
Magazyn „Rolling Stone” obwołał Courtney Love „najbardziej kontrowersyjną kobietą w historii rocka”.
SATURDAY NIGHT NBC TV 1992
11 stycznia 1992 Grupa Nirvana pojawiła się w programie „Saturday Night Live” w amerykańskiej telewizji NBC.
Cobain z kolegami wykonał dwie piosenki – “Smells Like Teen Spirit” oraz “Territorial Pissings”. Po drugiej piosence, zespół zniszczył swoje instrumenty. Po tym wydarzeniu, „Saturday Night Live” wymienił wszystkie wzmacniacze na najtańsze na rynku.
Występ został sfilmowany w Studio 8H.
Kurt ubrany był w swój najlepszy strój, czyli domową koszulę marki Flipper, a Krist Novoselic w koszulkę L7. Wystąpili:
Kurt Cobain – vocal, guitar
Krist Novoselic – bass guitar
Dave Grohl – drums.
„Smells Like Teen Spirit”, Live @ Saturday Night Live, NBC Studios, New York, January 11, 1992

„Territorial Pissings”, Live @ Saturday Night Live, NBC Studios, New York, January 11, 1992

Nirvana – Live @ Saturday Night, NBC TV, New York 1992, Full Concert Audio

Niszczenie instrumentów przez zespół miało miejsce w wielu sytuacjach. Można je obejrzeć w filmie, gdzie znalazł się m.in. takze fragment, dotyczący Studia NBC w Nowym Jorku 11 stycznia 1992, od 0:26-0:52 min:
Nirvana – Follies and Destruction 1992 (0:26-0:52 min)

Na koniec zostawili to, co najlepsze – Dave, Krist i Kurt zaczęli obcałowywać się, „by wkurzyć palantów i homofobów”. Z powodu całowania się członków zespołu podczas napisów końcowych, napisy zostały zamienione:
Kris kisses Dave and Kurt at the end of „Saturday Night Live” 1992

MTV Video Music Awards 1992 – Nirvana Receiving Awards for Best Alternative Music Video and Best New Artist

„Aneurysm” – Live at Reading 1992

EPka „HORMOANING” 1992

27 stycznia 1992 ukazała się EPka „Hormoaning”, zrealizowana w Australii i Japonii, podczas tournee Nirvany w tych krajach. Składała się z czterech coverów, które nie zostały wcześniej wydane, i dwóch oryginalnych piosenek Nirvany, które wcześniej pojawiły się jako strony B singli do albumu „Nevermind”. Były to utwory „Turnaround”, „Aneurysm”, „D-7”, „Son of a Gun”, „Even in His Youth” oraz „Molly’s Lips”:'
„Hormoaning” Full Album 1992

KOMPILACJA „INCESTICIDE” 1992

Ponieważ prace nad kolejnym albumem studyjnym Nirvany postępowały powoli, 14 grudnia 1992 wytwórnia DGC Records wydała album kompilacyjny:
„Incesticide” – Full Album 1992

„IN UTERO” 1993

Trzecia i ostatnia studyjna płyta Nirvany, „In Utero”, nagrana została w dniach 12-26 lutego 1993, w Pachyderm Studio w Cannon Falls, w stanie Minnesota, a wydana 13 września 1993, przez DGC Records. Płyta uzyskała pięciokrotną platynę i sprzedała się w ponad 15 mln kopii na całym świecie.
Cobain początkowo chciał nazwać album „I Hate Myself and I Want to Die” („Nienawidzę siebie i chcę umrzeć”). W tym czasie wokalista używał tego zwrotu jako odpowiedzi, gdy ktoś pytał go, jak się czuje. Ostatecznie, Novoselic przekonał Cobaina do zmiany tytułu. Finałowy tytuł został zaczerpnięty z wiersza, napisanego przez Courtney Love.
„In Utero” wszedł na listę Billboard na pierwszym miejscu i otrzymał uznanie krytyki, jako odejście od stylu „Nevermind”.
Zapowiadając płytę na początku 1992, Cobain stwierdził, że „In Utero” będzie prezentował „obie skrajności” brzmienia Nirvany: „Niektóre piosenki będą bardziej surowe, a inne bardziej cukierkowe. Nie będzie tak jednowymiarowy, jak „Nevermind” „.
W celu uchwycenia bardziej szorstkiego i naturalnego dźwięku, Nirvana zatrudniła inżyniera Steve’a Albiniego do nagrywania. Na amerykańskiej scenie muzycznej niezależnej, Albini miał reputację pryncypialnego i upartego człowieka. Spekulowano, że zespół wybrał Albiniego do nagrania albumu ze względu na jego undergroundowe referencje. Cobain chciał wykorzystać technikę Albiniego, polegającą na uchwyceniu naturalnej atmosfery pomieszczenia, poprzez użycie i rozmieszczenie w studiu niezliczonej ilości mikrofonów. Było to coś, do czego wcześniejsi producenci Nirvany mieli niechęć. Samą perkusję Grohla Albini otoczył co najmniej 30 mikrofonami. Grohl grał, wychwytując naturalny pogłos pomieszczenia. Albini wyjaśnił: „Jeśli weźmiesz dobrego perkusistę, i posadzisz go przed zestawem perkusyjnym, który brzmi dobrze pod względem akustycznym, i po prostu nagrasz go, to wykonałeś swoją pracę”.
Podczas sesji nagraniowych, grupa przebywała w domu, znajdującym się na terenie studia. Novoselic porównał te warunki izolacji do gułagu: „Na zewnątrz był śnieg, nie mogliśmy nigdzie iść. Po prostu, pracowaliśmy przez dwa tygodnie w całkowitym odosobnieniu”.
Teksty piosenek i opakowanie albumów zawierały w dużej mierze obrazy medyczne, które oddawały spojrzenie Cobaina na jego mocno nagłośnione życie osobiste i sławę zespołu. Kilka piosenek z „In Utero” zostało napisanych wiele lat przed nagraniem płyty, niektóre z nich pochodziły z 1990. Cobain kontynuował pracę nad tekstami podczas nagrywania w Pachyderm Studio. W wielu piosenkach odwoływał się do przeczytanych książek.
Okładka albumu to obraz przezroczystego, anatomicznego manekina, z nałożonymi anielskimi skrzydłami. Cobain stworzył kolaż na tylnej okładce. Składały się na niego modele płodów ludzkich, skorupa żółwia i modele żółwi oraz części ludzkiego ciała, leżące w łóżku, a także storczyki i lilie. Kolaż został ustawiony na podłodze w salonie Cobaina, i sfotografowany przez Charlesa Petersona.
Manekiny, przedstawiające anatomiczną figurę anioła ze skrzydłami, posłużyły jako rekwizyty podczas trasy koncertowej, wspierającej „In Utero”.
Kurt Cobain – guitar, vocal
Krist Novoselic – bass guitar
Dave Grohl – drums, percussion, backing vocals
Other musicians:
Kera Schaley, Lori Goldston – cello
Pat Smear – rhythm guitar, backing vocals
„In Utero” Full Album 1993

MTV UNPLUGGED 1993

16 grudnia 1993, telewizja MTV wyemitowała po raz pierwszy akustyczny koncert zespołu Nirvana. Był to program z serii “MTV Unplugged in New York”.
Koncert został zarejestrowany miesiąc wcześniej, 18 listopada 1993, w nowojorskich studiach Sony Studios.
W odróżnieniu od innych artystów, którzy pojawili się tam w akustycznych odsłonach, Nirvana zarejestrowała cały występ w jednym podejściu.
Zestaw czternastu piosenek, wykonanych przez zespół, oprócz kompozycji własnych zawierał covery.
„Każdy wiedział, że to było wyjątkowe wydarzenie, i zdawał sobie sprawę, że doświadcza zupełnie innej strony zespołu Nirvana. Wszystko dodatkowo urosło do jeszcze większych rozmiarów po tym, co stało się później” (producent MTV, Alex Coletti).
Po osiągnięciu głównego nurtu, Kurt Cobain stał się oddanym wielbicielem mniej znanych zespołów, z gatunku indie rock.
Tworzył covery utworów The Vaselines, Meat Puppets, Wipers czy Fang. Nosił podczas sesji zdjęciowych koszulki Daniela Johnstona. Miał logo K Records, wytatuowane na przedramieniu.
Podczas tournee promocyjnego albumu „In Utero”, pod koniec 1993 i na początku 1994, Nirvana grała covery zespołów Butthole Surfers, Shonen Knife, Chokebore oraz Half Japanese.
Cobain zaczął zapraszać swoich ulubionych muzyków do wspólnego grania. Pat Smear, były gitarzysta zespołu Germs, dołączył do Nirvany w 1993.
Członkowie formacji Meat Puppets pojawili się na scenie podczas występu Nirvany w MTV Unplugged w 1993, by wykonać razem z nimi trzy utwory z ich własnego albumu „Meat Puppets II”.
Perspektywa zagrania koncertu unplugged sprawiła, że Cobain, który chwilowo odstawił narkotyki, zrobił się nerwowy. Jeden z obserwatorów przygotowań do ostatecznego nagrania wspomniał: „Nie było żartów, śmiechów czy okazywania jakiejkolwiek uciechy z jego strony. Z tego powodu, wszyscy martwili się o występ Cobaina”.
Na życzenie Kurta, studio zostało ozdobione pogrzebowymi liliami, czarnymi świecami w świecznikach i kryształowym żyrandolem, także ze świecami. Gdy muzyk zgłaszał producentowi, Aleksowi Coletti, chęć upiększenia miejsca właśnie w taki sposób, Coletti zapytał go, czy na pewno chce, by wyglądało naprawdę tak mrocznie. Cobain odpowiedział: „Dokładnie. Jak na pogrzebie”.
Zespół poświęcił na próby dwa dni. W ich trakcie, wokalista wielokrotnie sprzeciwiał się pracownikom MTV w sprawie ostatecznego kształtu nagrania.
Alex Coletti sądził, że twórcy tego odcinka programu byli niezadowoleni z wyboru gości, którzy mieli pojawić się w trakcie występu Nirvany, czyli braci Crisa i Curta Kirkwoodów z grupy Meat Puppets.
Cris Kirkwood po latach wypowiedział się na ten temat: „Myślę, że producenci byli przekonani, że Nirvana zaprosi tam Eddie’ego Veddera lub Pearl Jam. My jesteśmy outsiderami, Nirvana również była. Zdecydowanie ten zespół wywodził się z podziemia. Odczuwałem jednak frajdę z tego wszystkiego. Myślałem sobie: „Och, nie chcą nas tutaj? To dobrze!”.
Podczas prób pojawiło się wiele problemów, jednak ostatecznie Coletti, stwierdził, że same nagrania potoczyły się bardzo sprawnie: „Każdy utwór został zarejestrowany już przy pierwszym podejściu, a całość nagrania trwała niecałą godzinę, co było nadzwyczajne w przypadku sesji nagraniowych MTV Unplugged”.
Występ Nirvany dla MTV odbył się 18 listopada 1993 w Sony Studios. Był wyjątkowo stonowany, w odróżnieniu od standardowych koncertów grupy. Zorganizowany został w studiu, gdzie fani siedzieli na krzesłach, ustawionych dookoła sceny, blisko muzyków.
Perkusista Dave Grohl wyjaśnił później: „Oglądaliśmy inne występy bez prądu, i większość z nich nie spodobała się nam. Głównie dlatego, że zespoły traktowały je, jak koncerty rockowe – muzycy grali największe hity tak głośno, jakby to było w Madison Square Garden, tyle tylko, że z akustycznymi gitarami. My wiedzieliśmy, że nie chcemy akustycznej wersji „Teen Spirit” – to byłoby strasznie głupie. Widzowie zdecydowanie wczuli się w klimat. Nikt nie krzyczał, wszyscy zachowywali się naprawdę w porządku, byli zaciekawieni, bo przecież nigdy wcześniej nie słyszeli Nirvany w takim wydaniu”.
Mimo założeń koncertu, Cobain uparł się przy podłączeniu jego akustycznej gitary do wzmacniacza i efektów. Coletti ustawił więc pudełko naprzeciw wzmacniacza po to, by ukryć sprzęt przed oczami widzów. Coletti wspominał: „To dawało Kurtowi poczucie bezpieczeństwa. Potrzebował tych efektów. Można usłyszeć je w „The Man Who Sold the World”. Ten kawałek został zagrany na akustycznej gitarze, jednak wspartej przez wzmacniacz”.
W koncercie wystąpili:
Kurt Cobain – acoustic guitar, vocal
Krist Novoselic – guitar, bass guitar, accordion
Dave Grohl – drums, backing vocals, bass guitar
Guests:
Lori Goldston – cello
Pat Smear – acoustic guitar
Curt Kirkwood (Meat Puppets) – acoustic guitar, bass guitar, vocal.
Zagrali cztery kawałki z „Nevermind”, singiel z debiutanckiego „Bleach”, trzy utwory z „In Utero”, i sześć coverów zespołów Meat Puppets, Leadbelly i The Vaselines oraz Davida Bowie’ego.
Wykonali głównie spokojne utwory:
„About a Girl” – Live @ MTV Unplugged 1993 (z polskim tłumaczeniem)

„Come as You Are” – Live @ MTV Unplugged 1993 (z polskim tłumaczeniem)

„On a Plain” – Live @ MTV Unplugged 1993 (z polskim tłumaczeniem)

Znalazła się tam interpretacja Nirvany utworu „The Man Who Sold the World”, autorstwa Davida Bowie:
„The Man Who Sold the World” – Live @ MTV Unplugged 1993 (z polskim tłumaczeniem)

David Bowie – „The Man Who Sold the World”, Live 1979

Do dnia występu, Dave Grohl nie wiedział, że trwały rozmowy, dotyczące wykluczenia go z obsady scenicznej. Kurt był niezadowolony z rezultatów prób przed koncertem – nie podobało mu się brzmienie Dave’a, grającego za pomocą zwykłych pałek. Podczas koncertów unplugged ważne jest, by perkusista miał wszystko pod kontrolą, i nie próbował „odstawiać” rockowego show. Wtedy występ brzmi jak zagrany słabo i elektronicznie, zamiast dobrze i akustycznie.
Coletti zajął się tym i zlecił asystentowi załatwienie nowego sprzętu dla Grohla, w tym miotełek i specjalnych pałeczek. Muzyk przyjął to jako „przedwczesny prezent bożonarodzeniowy”.
Choć Dave ostatecznie sprawdził się w trakcie nagrań, Kurt zdecydował, że nie zagra z nim utworu „Pennyroyal Tea”. Nie było to ustalone przed koncertem, w związku z czym, Dave, będąc uświadomionym o decyzji dopiero na scenie, wyglądał na zdenerwowanego. W końcu, po krótkiej wymianie zdań z Kurtem, Grohl spytał o papierosy i odpuścił dalszą dyskusję.
Reżyser nagrań, Beth McCarthy, mówiła później, że w tym wypadku chodziło o wartość emocjonalną utworu dla wokalisty: „Myślę, że ten kawałek wiele dla niego znaczył. Był osobisty, i chyba Kurt chciał, by zabrzmiało to prosto i surowo – tylko on, śpiewający prosto z serca. Moim zdaniem, każdy inny instrument, oprócz gitary Kurta, wchodziłby w drogę jego emocjom, związanym z tym numerem”:
Kurt Cobain Solo – „Pennyroyal Tea”, Live @ MTV Unplugged 1993 (z polskim tłumaczeniem)

Jednym z najpopularniejszych klipów z tego koncertu jest wykonanie ostatniego numeru, czyli „When Did You Sleep Last Night”. Wywołało ono spore wzruszenie.
Krytyk muzyczny, Andrew Wallace Charming, obecny na koncercie, opisał to wydarzenie: „Finałowy utwór sprawił, że drżałem przez resztę wieczoru. Cobain pod koniec utworu przeskoczył tonację o oktawę, co zmieniło jego głos w mieszankę krzyku i skrzeczenia. Zawył, wykrzyczał ostatnie dwie zwrotki od słów „My girl, my girl, don’t lie to me!…”, po czym uderzył słowem „shiver” tak mocno, że zespół zatrzymał się na sekundę. Podczas tej krótkiej, sekundowej ciszy, Kurt zrobił coś bardzo dziwnego, coś, co ciężko opisać. Otworzył szeroko swoje przenikliwe, niebieskie oczy w taki sposób, jakby to ktoś lub coś innego patrzyło na nas z dziwną jasnością”.
Amerykańską piosenkę folkową „Where Did You Sleep Last Night”, adaptowaną w latach 40. przez czarnoskórego muzyka folkowego, Leada Belly, Cobain sam zapowiedział: „Pierdolcie się wszyscy, to jest nasza ostatnia piosenka dzisiaj”, i nazwał Leada Belly „swoim ulubionym wykonawcą”.
Po zakończeniu utworu, Cobain popił colę z papierowego kubka i zapalił papierosa. Gdy oklaski umilkły, Kurt zszedł ze sceny, by w grobowej ciszy, panującej na widowni, podpisać dwie płyty widzom.
We wcześniejszym wywiadzie z 1993 Kurt mówił: „Te nowe dzieci rock and rolla powinny po prostu wyrzucić swoje gitary i posłuchać kogoś z prawdziwą duszą, jak Lead Belly. Nigdy wcześniej nie słyszałem o Bellym, więc kupiłem kilka jego płyt, a teraz okazuje się, że jest on moim absolutnym faworytem wszech czasów. Kocham go bardziej niż cały rock’n’roll, jaki kiedykolwiek słyszałem”:
„Where Did You Sleep Last Night?”, Live @ MTV Unplugged 1993 (z polskim tłumaczeniem)

Lead Belly – „Where Did You Sleep Last Night?”, Audio 1944

Po nagraniu ostatniego z zaplanowanych utworów, „Where Did You Sleep Last Night”, producent Alex Coletti próbował przekonać zespół do zagrania bisów, ale Kurt powiedział: „Tego ostatniego kawałka już nie przebiję”.
ALBUM „MTV UNPLUGGED in NEW YORK” 1994
Po tym, jak w kwietniu 1994 Kurt Cobain został znaleziony martwy we własnym domu w Seattle, stacja MTV kilkukrotnie wyemitowała odcinek „MTV Unplugged” z Nirvaną.
W sierpniu 1994 wytwórnia DGC ogłosiła, że wypuści podwójny album, zatytułowany „Verse Chorus Verse”, który zawierać będzie zarejestrowane nagrania koncertowe Nirvany z lat 1989-1994, jak również występ w ramach MTV Unplugged w 1993. Ze względu jednak na „emocjonalne trudności” pozostałych członków zespołu, tydzień później ogłoszono decyzję o odwołaniu zaplanowanego wydawnictwa.
Novoselic i Grohl zdecydowali się wypuścić nowojorski koncert, jako pojedyncze wydawnictwo.
Album koncertowy „MTV Unplugged in New York” ukazał się 1 listopada 1994, ponad pół roku po śmierci Kurta i rozpadzie zespołu.
Była to trzecia najlepiej sprzedająca się płyta Nirvany – sprzedaż na całym świecie wyniosła ok. 20 mln.
W 1996 krążek zdobył Grammy, w kategorii Best Alternative Music Album.
Album został sklasyfikowany na 311. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”.
Nirvana „MTV Unplugged in New York” – Full Album 1994

W 2007 ukazało się DVD, zawierające dodatki – wywiady z zespołem, zdjęcia z prób, pełną wersję oryginalnego koncertu, poszerzoną o dwa utwory, nieemitowane przez telewizję:
„Something in the Way – Live @ MTV Unplugged Unedited 1993 from DVD 2007

„Oh, Me” – Live @ MTV Unplugged Unedited 1993 from DVD 2007

Nirvana – „Unplugged in New York 1993”, Behind the Scenes from DVD 2007

Zestaw akustyczny „MTV Unplugged in New York” mógł dostarczyć wskazówek odnośnie przyszłego kierunku muzycznego Cobaina. Płyta była porównywana do wydawnictwa R.E.M. „Automatic for the People” z 1992.
Jeszcze w 1993 Cobain przewidział, że „następny album Nirvany będzie całkiem eteryczny, akustyczny, jak ostatni album R.E.M.”.
Michael Stipe, przyjaciel Cobaina, główny wokalista R.E.M., powiedział „Newsweekowi” w 1994, po śmierci Cobaina: „Dużo mówił o tym, w jakim kierunku zmierza. Mam na myśli, że wiem, jak miało wyglądać następne nagranie Nirvany – miało być bardzo cicho i akustycznie, z mnóstwem instrumentów strunowych, miało być pieprzoną, niesamowitą płytą. Jestem zły na niego za to, że zabił samego siebie. On i ja zamierzaliśmy nagrać próbny album. Wszystko było gotowe, taśma demo też, miał bilet na samolot, odebrał go z lotniska samochód, a on w ostatniej chwili zadzwonił i powiedział: Nie mogę przyjść”.
DYSKOGRAFIA
Nirvana istniała 7 lat. Wydali 3 albumy studyjne, 3 koncertowe, 4 kompilacje i 21 singli.
Dyskografia:

https://en.wikipedia.org/wiki/Nirvana_discography

OSTATNIE DNI

Na początku 1994 odbyło się ostatnie tournée Nirvany po Europie:
Nirvana – Live @ Palatrussardi, Milan, Italy, February 25th, 1994 Full Concert

Po zatrzymaniu się podczas tej trasy w Terminal Eins w Monachium 1 marca 1994, u Cobaina zdiagnozowano zapalenie oskrzeli i ciężkie zapalenie krtani.
Następnego dnia Kurt poleciał do Rzymu na leczenie.
3 marca 1994 dołączyła do niego jego żona, Courtney Love. Rano Love odkryła, że Cobain przedawkował kombinację szampana i Rohypnolu. Muzyk był nieprzytomny przez resztę dnia.
Po dalszych pięciu dniach pobytu w szpitalu został zwolniony i wrócił do domu w Seattle. Love później stwierdziła, że ​​incydent ten był pierwszą próbą samobójczą Cobaina.
18 marca 1994 Love zadzwoniła na policję w Seattle, informując, że Cobain może być potencjalnym samobójcą, bo zamknął się w pokoju z bronią. Policja skonfiskowała wówczas u niego kilka pistoletów i butelkę pigułek. Cobain tłumaczył, że zamknął się w pokoju, by ukryć się przed Love.
25 marca 1994 Love zaaranżowała interwencję dziesięciu osób – muzyków, dyrektorów wytwórni płytowych i jednego z najbliższych przyjaciół Cobaina, Dylana Carlsona, w celu powstrzymania Kurta od brania narkotyków. Interwencja była początkowo nieudana – wściekły Cobain kłócił się ze wszytkimi, zamykając się ostatecznie w sypialni na górze. Jednak pod koniec dnia zgodził się przejść program detoksykacji.
30 marca 1994 Cobain przybył do Exodus Recovery Center w Los Angeles. Personel ośrodka nie był świadomy historii depresji Cobaina i wcześniejszych prób samobójczych. Kiedy odwiedzili go tam przyjaciele, nic nie wskazywało na to, że Cobain ma jakiś negatywny lub samobójczy stan umysłu. Spędził dzień na rozmowach z terapeutami, bawił się także beztrosko z córeczką Frances.
To był ostatni raz, gdy Cobain zobaczył swoją córkę.
Następnego wieczoru, Kurt wyszedł na dwór, by zapalić papierosa. Wspiął się na wysokie na sześć stóp ogrodzenie i opuścił placówkę. Pojechał taksówką na lotnisko w Los Angeles i poleciał z powrotem do Seattle. W czasie lotu usiadł obok Duffa McKagana z Guns N 'Roses. Mimo osobistej wrogości Cobaina wobec Guns N 'Roses, a konkretnie wobec Axla Rose’a, Kurt „wydawał się szczęśliwy”, gdy zobaczył McKagana. McKagan stwierdził później, że jego instynkt podpowiadał mu, że „jednak coś było nie tak”.
Przez kilka dni przyjaciele i rodzina nie byłi świadomi miejsca pobytu Kurta, choć 2 i 3 kwietnia był on widziany w kilku miejscach w Seattle.
3 kwietnia Love skontaktowała się z prywatnym detektywem, Tomem Grantem, i wynajęła go, by odnalazł Kurta, co jednak nie powiodło się.
„Ostatnie 48 godzin Kurta Cobaina” Documentary Film

ŚMIERĆ

8 kwietnia 1994 ciało Kurta Cobaina zostało odkryte w garażu jego domu przy Washington Boulevard, przez elektryka Gary’ego Smitha, który przybył, by zainstalować tam system alarmowy.
Oprócz niewielkiej ilości krwi, która wypłynęła z ucha Cobaina, elektryk nie widział żadnych widocznych oznak urazu, i początkowo myślał, że Cobain śpi, dopóki nie zobaczył strzelby, leżącej obok i skierowanej w stronę podbródka Kurta.
Znaleziono notatkę, adresowaną do wyimaginowanego przyjaciela z dzieciństwa o imieniu Boddah, w której Kurt napisał, że „nie czuje już radości ze słuchania i tworzenia muzyki” oraz, że „tworzy już przez zbyt wiele lat”.
W jego ciele ustalono wysokie stężenie heroiny i ślady diazepamu. Ciało Cobaina leżało tam od kilku dni.
Raport koronera oszacował, że Cobain zmarł 5 kwietnia 1994, w wieku 27 lat.

R.I.P. [*]

Do dziś wiele osób twierdzi, że lider Nirvany nie popełnił samobójstwa, a został zamordowany. Jako główną podejrzaną wskazywano Courtney Love. Niewykluczone, że tego, co naprawdę zdarzyło się w garażu domu Cobaina, nie dowiemy się nigdy.
Publiczne czuwanie po śmierci muzyka odbyło się 10 kwietnia 1994, w parku Seattle Center, w którym zgromadziło się około 7 tys. żałobników. Podczas memoriału odtwarzano nagrane na telefon Kurta ostatnie wiadomości od Novoselica i Love. Pod koniec czuwania, Love rozdała część odzieży Cobaina uczestnikom.
Ostateczna ceremonia pożegnalna została przygotowana przez matkę Cobaina pięć lat później, 31 maja 1999. Gdy mnich buddyjski wypowiadał modlitwę, córka Kurta, Frances Bean, rozrzuciła prochy Kurta nad strumieniem McLane Creek w Olympii, stolicy stanu Waszyngton, mieście, w którym „Kurt odnalazł swoją prawdziwą artystyczną muzę”.
Kurt Cobain, poprzez swoją przedwczesną śmierć, zapoczątkował kult „Przeklętego Klubu 27”, do którego dołączyli później także Brian Jones, Alan Wilson, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Amy Winehouse, i kilku innych znanych muzyków

https://pl.wikipedia.org/wiki/Klub_27

Po śmierci Cobaina, Nirvana została rozwiązana, ale popularność zespołu, na przekór temu faktowi, jeszcze bardziej wzrosła.