Muddy Waters


Oprac. Ewa Kałużna, Fot. Fot. chiagonow.com

Muddy Waters
fot. chiagonow.com


107 lat temu urodził się amerykański bluesman, przedstawiciel bluesa chicagowskiego i bluesa Delty, jeden z pionierów elektrycznego bluesa.
Obok B.B. Kinga, był "ojcem chrzestnym" blues rocka, inaczej zwanego "białym bluesem",
MUDDY WATERS
(właśc. McKinley Morganfield; ur. 4 kwietnia 1913, zm. 30 kwietnia 1983).

Był jednym z najważniejszych i najbardziej inspirujących artystów XX w.
Wpływ twórczości Watersa był olbrzymi, i to na tak różne gatunki, jak: blues, R&B, rock, folk, jazz oraz country. Waters osobiście pomógł w rozpoczęciu kariery muzycznej Chucka Berry'ego, Buddy'ego Gaya i wielu innych.
Do inspiracji muzyką Watersa przyznawali się Jimi Hendrix, Jeff Beck, Rod Stewart, Eric Clapton, Led Zeppelin, The Band czy Ten Years After.

Muddy Waters urodził się na plantacji Stovall Plantation, w pobliżu Clarksdale, w stanie Mississippi. Rok jego narodzin nie jest jednoznacznie określony - różne źródła podają lata 1913, 1914, 1915 i 1920.
Muddy wcześnie stracił matkę, która zmarła niedługo po jego narodzinach. Wychowywała go babka, Della Grant.
To ona nadała mu przydomek "Muddy" (Błotnisty), ponieważ uwielbiał bawić się w błotnistych wodach (ang. muddy waters) pobliskiego Deer Creek.
Człon "Waters" pseudonimu scenicznego został dodany wiele lat później, gdy Muddy zaczął grać na harmonijce ustnej i występować lokalnie.
Pozostałości przyczepy turystycznej, w której Muddy mieszkał w dzieciństwie, znajdują się teraz w słynnym Delta Blues Museum w Clarksdale, w stanie Missisipi.

Przygodę z muzyką Muddy rozpoczynał, grając w kościele na harmonijce. Wkrótce jednak na dobre skupił się na gitarze, którą kupił sobie w wieku 17 lat, sprzedając ostatniego konia, jakiego miała rodzina.
Zaczął grać swoje piosenki w pobliżu rodzinnego miasta, głównie na plantacji, należącej do pułkownika Williama Howarda Stovalla.
Pierwszych nagrań dokonał w sierpniu 1941, bezpośrednio w swoim domu.
Alan Lomax, etnolog, który krążył po kraju w poszukiwaniu młodych talentów, wykonujących rdzenną muzykę bluesową, dokonał zapisu muzyki Watersa.
Lomax wrócił w lipcu 1942, by zorganizować kolejne nagranie. Obie sesje zostały wydane na płycie "Down on Stovall's Plantation", i ponownie, jako "Muddy Waters: The Complete Plantation Recordings. The Historic 1941-1942 Library of Congress Field Recordings" w 1993.

Najważniejszy etap kariery Watersa rozpoczął się wraz z przenosinami w 1943 do Chicago. Zamieszkał z krewnymi, pracował prowadząc ciężarówkę, a także w fabryce, i występując wieczorami.
Big Bill Broonzy, wówczas jeden z wiodących muzyków bluesowych w Chicago, pozwolił Watersowi otwierać jego występy w popularnych klubach.
To dało Muddy'emu możliwość grania przed dużą publicznością.

W 1944 Waters kupił swoją pierwszą gitarę elektryczną, a następnie stworzył swoje pierwsze combo.
Odtąd gitara elektryczna stała się wyznacznikiem jego brzmienia, które odzwierciedlało optymizm Afroamerykanów po zakończeniu wojny.

Willie Dixon powiedział:
"Wokół było sporo ludzi, którzy grali bluesa, ale większość z nich śpiewała smutne kawałki. Muddy dawał trochę bluesa radosnego”.

W zespole Watersa znalazło się także miejsce dla harmonijki oraz sekcji rytmicznej.
Popularność artysty zaczęła rosnąć dzięki utworom z 1948:
"I Can’t Be Satisfied"


"I Feel Like Going Home"


W 1946 Waters nagrał kilka piosenek dla Columbia Records, ze staromodną kombinacją klarnetu, saksofonu i fortepianu. Zostały one wydane w 1947, jednak nazwisko Watersa nie było wymienione na okładce albumu.

W następnych latach nagrywał z jednym z najlepszych składów bluesowych w historii - harmonijkarzem Little Walterem Jacobem, gitarzystą Jimmym Rogersem, perkusistą Elgą Edmondsem oraz klawiszowcem Otisem Spannem.
Zespół na początku lat 50. nagrał całą grupę bluesowych klasyków, także dzięki wsparciu basisty i autora piosenek, Williego Dixona. Najważniejsze z nich to:
"Hoochie Coochie Man"


"I Just Wanna Make Love to You"


"I’m Ready"


W 1950 powstał jeden z charakterystycznych utworów Muddy'ego Watersa - "Rollin’ Stone".
Była to jego własna interpretacja utworu "Catfish Blues" w stylu bluesa Delty z lat 20, i jeden z pierwszych, którego Waters nauczył się grać.

"Rollin' Stone" został nagrany przez wielu artystów. Także magazyn "Rolling Stone" oraz grupa rockowa Rolling Stones otrzymały nazwę od tytułu tej piosenki.
Słowa odnoszą się do tradycyjnego przysłowia: "Toczący się kamień nie porasta mchem".
W przeciwieństwie do większości wczesnych nagrań Watersa, które zawierały bas lub inny akompaniament instrumentalny, "Rollin' Stone" był solowym występem, na wokalu i gitarze elektrycznej.
Zawierał "dużo pustej przestrzeni, nasyconej mocą pauzy, pozwalał, by nuta zawisła w powietrzu, w oczekiwaniu na następną":
"Rollin' Stone" Audio 1950


Lata największej chwały trwały do 1956, kiedy to w zespole nie było już większości muzyków z najsłynniejszego składu. Odeszli z grupy, by rozpocząć kariery solowe.

W 1958 Muddy Waters zdobył serca fanów w Wielkiej Brytanii brzmieniem swego elektrycznego bluesa. Koncertował tam z pianistą i wokalistą, Otisem Spannem, a wspierał ich band Chrisa Barbera.
W tym czasie publiczność angielska by przyzwyczajona do akustycznego bluesa, wykonywanego przez takich artystów, jak Sonny Terry, Brownie McGhee i Big Bill Broonzy.

Zarówno muzycy, jak i publiczność, nie byli przygotowani na występ Watersa na gitarze elektrycznej.
Chociaż jego występy zraziły ortodoksyjnych bluesmanów, to niektórzy młodsi muzycy, w tym Alexis Korner i Cyril Davies z zespołu Barbera, zainspirowali się do pójścia w bardziej nowoczesnym, elektrycznym kierunku bluesa.
Grupy Kornera i Daviesa składały się z muzyków, którzy później stworzyli Rolling Stones, Cream i oryginalne Fleetwood Mac:
Muddy Waters - Live in England 1958, Audio



Do historii przeszedł także show Watersa podczas Newport Jazz Festiwal na Rhode Island w USA, 3 lipca 1960, który stał się inspiracją dla przyszłych pokolenia muzyków bluesowych i rockowych: Muddy Waters - "Rollin’' Stone", Live @ Newport Jazz Festival 1960


Muddy Waters - Live @ Newport Jazz Festival, Full Concert 1960


Występ zaowocował jednym z pierwszych, jeśli nie pierwszym w dziejach, albumem bluesowym na żywo - "Moody Waters at Newport 1960".
Utwór "Got My Mojo Working" z tego albumu był nominowany do Grammy. Wystąpili wówczas:
Muddy Waters - guitar, vocals
Otis Spann - piano, vocals
Pat Hare - guitar
James Cotton - harmonica
Andrew Stephens - bass
Francis Clay - drums
"Moody Waters at Newport 1960" Full Album


W 1964 Waters wydał płytę "Folk Singer", na której powrócił do tradycyjnych brzmień, zamieniając gitarę elektryczną instrumentem akustycznym.
Była to jedyna całkowicie akustyczna płyta Muddy'ego. Płyta znalazła się na 280. miejscu listy 500 najlepszych albumów wszech czasów magazynu "Rolling Stone".
Przed nagraniem, kilku muzyków opuściło zespół Watersa, dołączyli zaś nowi, m.in. Buddy Guy, który był nowym odkryciem Watersa. Skład na albumie tworzyli:
Muddy Waters - guitar, vocals
Buddy Guy, Sammy Lawhorn, James Madison - guitar
J.T. Brown - clarinet, tenor saxophone
Otis Spann - harmonica, piano
Willie Dixon, Milton Rector - bass guitar
Francis Clay, Clifton James, S.P. Leary - drums
"Folk Singer" Full Album 1964


W 1971 został nagrany i wydany występ w klubie Mister Kelly's przy Rush Street w Chicago, który ostatecznie potwierdził wysoką pozycję Watersa wśród białej publiczności:
"Live at Mr. Kelly's" 1971
Part 1


Part 2


"London Muddy Waters Sessions" to album, wydany w 1972. Nawiązując do "The London Howlin' Wolf Sessions" z 1971, pomysł polegał na połączeniu gry amerykańskiego bluesmana z brytyjskimi gwiazdami bluesa i rocka.
Album był próbą wykorzystania ówczesnego brytyjskiego odkrywania tradycyjnej muzyki bluesowej i amerykańskich artystów bluesowych. Płyta zdobyła Grammy w kategorii Best Ethnic or Traditional Folk Recording.
Była to druga z sześciu Grammy w karierze Watersa. Wystąpiły prawdziwe gwiazdy:

Muddy Waters - electric guitar, acoustic guitar, vocal
Rosetta Hightower - vocal
Sammy Lawhorn, Rory Gallagher - guitar
George Fortune, Steve Winwood - piano, organ
Seldon Powell - tenor sax
Ernie Royal, Joe Newman - trumpet
Garnett Brown - trombone
Carey Bell Harrington - harmonica
Rick Grech - bass
Mitch Mitchell, Herbie Lovelle - drums
Muddy Waters & Rory Gallagher - "Walkin' Blues" z "London Muddy Waters Sessions" 1972


"Who's Gonna Be Your Sweet Man When I'm Gone" z albumu "The London Muddy Waters Sessions" 1972


Kolejną Grammy, w tej samej kategorii, Waters zdobył za swój ostatni album dla wytwórni Chess Records - "The Muddy Waters Woodstock Album", nagrany w 1975, w Bearsville Sound Studios, w słynnej miejscowości Woodstock w stanie Nowy Jork:
Muddy Waters - vocals, guitar
Garth Hudson - organ, accordion, saxophone
Paul Butterfield - harmonica
Bob Margolin - guitar
Pinetop Perkins - piano
Howard Johnson - sax
Fred Carter Jr. - bass, bass guitar
Levon Helm - drums, bass
"Caldonia" z albumu "The Muddy Waters Woodstock Album" 1975


"Going Down to Main Street" Street" z albumu "The Muddy Waters Woodstock Album 1975"


W latach 1977-1981 muzyk bluesowy Johnny Winter, który od dzieciństwa ubóstwiał Muddy'ego Watersa, wyprodukował cztery jego albumy, wszystkie dla wytwórni Blue Sky Records - "Hard Again" (1977),
"I'm Ready" (1978), "King Bee" (1981) i koncertowy "Muddy 'Mississippi' Waters - Live" (1979), nagrodzony Grammy w kategorii Best Ethnic or Traditional Folk Recording.

Powrót do wzmożonej aktywności koncertowej nastąpił w 1978:
Moody Waters - Live @ Westfalenhallen, Dortmund, Germany, Full Concert 1978


Muddy Waters - Live In Chicago, Full Concert Audio 1979


Muddy Waters - Live in Montreal, Full Concert 1980


W 1982 pogarszające się dramatycznie zdrowie Watersa zatrzymało harmonogram jego występów. Ostatni publiczny występ miał miejsce z zespołem Erica Claptona, podczas koncertu na Florydzie, latem 1982: Muddy Waters & Eric Clapton Band - Last Performance, Live 1982



Dyskografia:

Muddy Waters - Dyskografia - tu kliknij

W życiu prywatnym Muddy miał dwie żony. Z pierwszą żoną, Genevą Wade, pobrali się w 1940. Zmarła ona na raka 15 marca 1973. Waters przejął wówczas opiekę nad dwójką ich dzieci, Rosalindą i Renee, kupił też nowy dom w Westmont, w stanie Illinois.

Kilka lat później, Waters wyjechał na Florydę, gdzie poznał swoją drugą żonę, 19-letnią wówczas Marvę Jean Brooks, którą nazywał Sunshine.
Eric Clapton był świadkiem na ich ślubie w 1979.
Dwaj jego synowie, Larry "Mud" Morganfield i Big Bill Morganfield, są także muzykami bluesowymi. W 2017 jego najmłodszy syn, Joseph "Mojo" Morganfield, zaczął również grać bluesa, występując z braćmi.

Muddy Waters umarł niecały miesiąc po swoich 70. urodzinach, 30 kwietnia 1983, we śnie, we własnym domu w Westmont, w stanie Illinois, z powodu powikłań, związanych z rakiem.
Nabożeństwo pogrzebowe odbyło się 4 maja 1983. Tłumy muzyków i fanów bluesa wzięły udział w uroczystościach pogrzebowych na cmentarzu Restvale Cemetery w Alsip, Illinois.
Został pochowany obok swojej pierwszej żony, Genevy Wade.

R.I.P. [*]

Dwa lata po jego śmierci, miasto Chicago złożyło hołd muzykowi, nazywając odcinek ulicy między numerami 900 a 1000 na East 43. Street nazwą Honorary Muddy Waters Drive.
Na przedmieściach Chicago, w Westmont, gdzie Muddy Waters mieszkał w ostatniej dekadzie swojego życia, utworzono Honorary Muddy Waters Way, przebiegającą obok jego domu.

W 2017 został namalowany mural o wysokości dzisięciu pięter, który był zamówiony przez Chicago Blues Festival i zaprojektowany przez brazylijskiego artystę, Eduardo Kobrę.
Znajduje się na budynku przy North State Street 17, na rogu State Street i Washington Street.

Wpływ Muddy'ego Watersa na muzykę jest nie do przecenienia. Inspirował i inspiruje nadal wielu artystów bluesowych, rockowych, folkowych i jazzowych.
Od tytułu jego piosenki "Rollin' Stones" swoją nazwę zaczerpnęli Rolling Stonesi oraz prestiżowy magazyn muzyczny.

Waters pomógł podpisać pierwszy kontrakt Chuckowi Berry.
Słynne "Whole Lotta Love" Led Zeppelin jest oparte na jego przeboju "You Need Love".
To tylko kilka przykładów na to, jak ważna była i jest działalność Muddy'ego Watersa dla całej muzyki światowej.

Posłuchajmy także:
Muddy Waters - Live @ Copenhagen Jazz Festival 1968


"Blow Wind Blow" - Live @ Ash Grove, Los Angeles 1971


"Strange Woman" Live @ Ash Grove, Los Angeles 1971


Muddy Waters & The Rolling Stones - "Baby, Please Don't Go", Live @ Rosemont Horizon, Checkerboard Lounge, Chicago 1981