Nancy Wilson

„Someone to Watch over Me” George’a Gershwina i Iry Gershwina

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. jazzwax.com, JazzTime

Nancy Wilson

NANCY WILSON
(ur. 20 lutego 1937, zm. 13 grudnia 2018),

amerykańska wokalistka jazzowa, bluesowa, R&B, soulowa i popowa, nazywana The Girl with the Honey-Coated Voice (Dziewczyna o miodowym głosie).
Odeszła trzy lata temu, po ponad pięciu dekadach na scenie.
Była czołową wykonawczynią koncertową lat 70. i 80.
Wytwórnia Capitol Records wydała ponad 50 jej albumów i drugie tyle singli.
Nancy Wilson opierała się utożsamianiu z jedną kategorią, szczególnie z jazzem, i nazywała siebie „stylistką piosenki” lub „interpretatorką liryki”.
„Muzyka, którą śpiewam, to muzyka pop lat 60. Po prostu, nigdy nie uważałam siebie za wokalistkę jazzową. Nie lubię szarpaniny. Lubię lirykę, i przyswajam ją sobie szybko. Uważam siebie za interpretatorkę liryki” – powiedziała w wywiadzie dla „The San Francisco Chronicle” w 2010.
Otrzymała wiele pseudonimów – Sweet Nancy, The Baby, Fancy Miss Nancy oraz The Girl with the Honey-Coated Voice.
Wydała ponad 70 albumów, zdobyła wiele nagród, w tym trzykrotnie Grammy.

POCZĄTKI MUZYCZNE

Zaczynała karierę w latach 50., w klubach jazzowych. Jej pierwsze albumy zaliczane są do nurtu klasycznego jazzu.
Pod koniec lat 50. Nancy spotkała Juliana Cannonballa Adderleya, który zasugerował jej przeprowadzkę do Nowego Jorku, gdzie miałaby większe możliwości rozwoju. Nancy zrobiła to w 1959.


Nancy Wilson

W Nowym Jorku postanowiła zatrudnić menadżera Adderleya i uzyskać kontrakt z Capitol Records.
Zadzwoniła do Irene Reid, wokalistki jazzowej, pracującej na stałe w klubie The Blue Morocco. Dzięki wstawiennictwu Irene, klub zatrudnił Nancy. Śpiewała tam cztery noce w tygodniu, a w ciągu dnia pracowała jako sekretarka na uczelni New York Institute of Technology. Trwało to kilka miesięcy.

W końcu kontrabasista John Levy, który towarzyszył Nancy podczas występów w klubie The Blue Morocco, wysłał demo z jej wykonaniami utworów „Guess Who I Saw Today”, „Sometimes I’m Happy” oraz dwóch innych piosenek do wytwórni Capitol Records. Marzenie Nancy spełniło się. Jeszcze w tym samym roku Capitol podpisał z nią kilkudzisięcioletni kontrakt.
„GUESS WHO I SAW TODAY” 1960


Nancy Wilson


Nancy Wilson


Debiutancki singiel Wilson, „Guess Who I Saw Today”, uzyskał taką popularność, że Capitol, w okresie zaledwie dwóch lat, między kwietniem 1960 a lipcem 1962, wydał aż pięć albumów Wilson:
„Guess Who I Saw Today” 1960

„LIKE in LOVE” 1960

Pierwsza płyta, „Like in Love”, nagrana w grudniu 1959, a wydana w kwietniu 1960, pokazała wielki talent Nancy w dziedzinie R’n’B. Muzykę na 18-osobowy big band zaaranżował i zespół poprowadził znany amerykański kompozytor i aranżer, Billy May, mający na koncie współpracę m.in. z Nat King Cole’em i Frankiem Sinatrą:
„The More I See You” from „Like in Love” 1960

„SOMETHING WONDERFUL” 1960

Druga płyta, „Something Wonderful” z 1960, została ponownie zaaranżowana przez Billy’ego Maya, i nagrana z jego 16-osobowym zespołem. Album przyniósł m.in. jedną z najlepszych piosenek w całej karierze Nancy:
„Guess Who I Saw Today” from „Something Wonderful” 1960

„Guess Who I Saw Today” Live @ Newport Jazz Festival 1987

Kolejną atrakcją na tym albumie był utwór „What a Little Moonlight Can Do”. Krytyk Pete Welding napisał o tym wykonaniu: „Śpiew Nancy jest tak ściśle związany ze wzniosłym stylem Billie Holiday, że niewielu mogłoby wykonać ten utwór z taką samą mieszanką lekkości i szczerości”:
„What a Little Moonlight Can Do” from „Something Wonderful” 1960

„THE SWINGING’S MUTUALL” 1961
Trzeci album Wilson dla Capitolu to „The Swingin’s Mutual!” z 1961, nagrany z kwintetem George’a Shearinga, w składzie
George Shearing – piano
Dick Garcia – guitar
Warren Chiasson – vibraphone
Ralph Pena – bass
Armando Peraza – percussion
Vernel Fournier – drums
„The Things We Did Last Summer” from „The Swingin’s Mutual!” 1961

JAZZ. WILSON & CANNONBALL ADDERLEY

Cannonball Adderley zasugerował Nancy wówczas, by odeszła od swojego oryginalnego popowego stylu, i skierowała się ku balladom jazzowym.
W 1962 Adderley i Wilson wydali wspólny album „Nancy Wilson / Cannonball Adderley”, z udzałem m.in. Joe’ego Zawinula:
Nancy Wilson – vocal
Joe Zawinul – piano
Cannonball Adderley – alto sax
Nat Adderley – cornet
Sam Jones – bass
Louis Hayes – drums.
Album zapewnił Wilson popularność na całym świecie, głównie dzięki przebojowejmu utworowi R&B „Save Your Love For Me”. Nancy zaśpiewała w sześciu z jedenastu utworów, m.in.
„Save Your Love for Me”

https://www.youtube.com/watch?v=eQ98YTcX7OM

„Happy Talk”

„A Sleepin' Bee”

W ramach tej współpracy, Nancy pojawiła się później jeszcze na albumie koncertowym Cannonballa „In Person” z 1968:
Nancy Wilson & Cannonball Adderley Quintet – „Save Your Love for Me”, Audio 1968

JAZZ & POP. „HELLO, YOUNG LOVERS” 1962
Album „Hello, Young Lovers” z 1962, zaaranżowany przez George’a Shearinga i Milta Raskina, łączył tradycyjny pop z jazzem. Znalazły się na nim takie hity, jak
„Sophisticated Lady” Duke’a Ellingtona i Irvinga Millsa

„You Don’t Know What Love Is” Gene’a de Paula i Dona Raye’a

czy „Miss Otis Regrets (She’s Unable To Lunch Today)” Cole’a Portera

„BROADWAY – MY WAY” 1963

Kolejny album, „Broadway – My Way” z 1963, zawierał jazzowe aranżacje George’a Shearinga przebojów broadwayowskich:
„You Can Have Him” Irvinga Berlina

„Tonight” Leonarda Bernsteina i Stephena Sondheima

czy „My Ship” Iry Gershwina i Kurta Weilla

„HOLLYWOOD – MY WAY” 1963

W tym samym roku ukazał się album „Hollywood – My Way”, z jazzowymi wersjami muzyki filmowej. Tym razem aranżacji dokonał i orkiestrę poprowadził pianista Jimmy Jones, a na trąbce zagrał Clark Terry:
„Days of Wine and Roses” Henry’ego Mancini i Johnny’ego Mercera

https://www.youtube.com/watch?v=DMn-t1Gn7CQ

„Moon River” Henry’ego Mancini i Johnny’ego Mercera

„You’d Be So Nice to Come Home to” Cole’a Portera

HITY JAZZOWE 1963

Album „Yesterday’s Love Songs / Today’s Blues” również z 1963, zawierał wielkie jazzowe hity. Muzykę zaaranżował i orkiestrę poprowadził znany trębacz jazzowy, kompozytor, aranżer i bandleader, Gerald Wilson, który współpracował z takimi tuzami sceny muzycznej, jak Duke Ellington, Sarah Vaughan, Ray Charles, Julie London, Dizzy Gillespie, Ella Fitzgerald, Benny Carter, Lionel Hampton, Billie Holiday czy Dinah Washington.
Płyta zawierała same hity jazzowe:
„Satin Doll” Duke’a Ellingtona, Johnny’ego Mercera i Billy’ego Strayhorna

„Someone to Watch over Me” George’a Gershwina i Iry Gershwina

„What Are You Doing New Year’s Eve?” Franka Loessera

U SZCZYTU KARIERY – „THE NACY WILSON SHOW!” 1965

Wielki sukces tego albumu doprowadził do występu Nancy w 1964 w słynnym klubie nocnym Coconut Grove w hotelu Ambassador w Los Angeles. Był to punkt zwrotny w jej karierze. Utwory na żywo z tego występu wydano na albumie „The Nancy Wilson Show!” z 1965:
„Ten Good Years”

„I’m Beginning to See the Light”

„HOW GLAD I AM” 1964
Także w 1964 Wilson wydała utwór, który stał się jej największym sukcesem na liście Billboard – „(You Don’t Know) How Glad I Am”, i który ukazał się na albumie „How Glad I Am”. Piosenka zdobyła Grammy w kategorii Best R&B Performance:
„(You Don’t Know) How Glad I Am”

Album zawierał również dwie bossa novy Antônio Carlosa Jobima
„The Boy from Ipanema”

oraz „Quiet Nights”

Soulowo-jazzowy utwór Wesa Montgomery’ego i Saschy Burlanda z tej płyty, „West Coast Blues”, został opisany pzez Nicka Dedinę z AllMusic, jako „soczysty, wypełniony Hammondem B3” oraz jako „najlepszy numer na świecie”:
„West Coast Blues”

„NANCY – NATURALLY” 1966
„Nancy – Naturally” to album z 1966, gdzie aranżerem i dyrygentem 25-osobowej orkiestry był ponownie Billy May. Na uwagę zasługiwały szczególnie utwory:
„Watch What Happens” Michela Legranda i Normana Gimbela

„Just for a Thrill” Dona Raye’a i Lil Armstrong

czy „In the Dark” Lil Green

PRZEBOJE R’n’B oraz POP

W latach 1963-1971 Nancy nagrała kilkanaście piosenek, które trafiły na szczyty list przebojów, w tym dwa single świąteczne.
W kolejnych dekadach odeszła od stylistyki jazzowej i zaczęła nagrywać albumy R’n’B i popowe. Wtedy też koncertowała m.in. z takimi sławami, jak Nat King Cole, Sarah Vaughan, Ruth Brown czy LaVern Baker:
Patti Page, Nat King Cole, Nancy Wilson – „Toys for Tots”, Audio

Była także autorką serii programów telewizyjnych – „Nancy Wilson Show”, za co zdobyła nagrodę Emmy.
PONOWNIE JAZZ
Do swoich korzeni muzycznych powróciła w latach 80. Występowała i współpracowała wówczas z Hankiem Jonesem, Artem Farmerem, Ramsayem Lewisem czy Bennym Golsonem.
W następnej dekadzie, Wilson była jedną z najczęściej słuchanych artystek na rynku, prowadząc swój program radiowy „Jazz Profiles”.
W latach 2002-2003 nagrała dwa albumy z Ramseyem Lewisem:
„Meant to Be”

i „Simple Pleasures”

„R.S.V.P.” 2004

W 2004 wydała płytę „R.S.V.P. (Rare Songs, Very Personal)”, z jazzowymi i bluesowymi przebojami.
Wykonała swoje utwory w duetach ze znanymi muzykami jazzowymi – George’em Shearingiem, Tootsem Thielemansem, Philem Woodsem i Garym Burtonem.
Album wygrał Grammy, w kategori Best Jazz Vocal Album:
„Blame It On My Youth” 2004

„Day In, Day Out” 2004

„Goodbye” 2004

W 2005 Capitol Records opublikowała trzyczęściową serię, pokazującą wpływ Nancy Wilson na muzykę amerykańską na przestrzeni lat jej kariery. Składały się na nią płyty „Guess Who I Saw Today: Nancy Wilson Sings Songs of Lost Love”, „Save Your Love for Me: Nancy Wilson Sings the Great Blues Ballads” oraz „The Great American Songbook”:
„The More I See You”

„All of You”

„TURNED to BLUE” 2006
Swój ostatni album, „Turned to Blue”, Nancy wydała w 2006. Tytułowy utwór to poemat, napisany przez Mayę Angelou. Album wygrał Grammy, w kategorii Best Jazz Vocal Album.
Wystąpili gościnnie:
Sean Jones – trumpet
Hubert Laws – flute
Billy Taylor – piano
Andy Narell – steelpan
Jimmy Heath, Bob Mintzer, Andy Snitzer, Eric DeFade, James Moody i Tom Scott – voval
„Turned to Blue” – Full Album 2006

DYSKOGRAFIA
Albumy dla Capitol Records:
1960: Like in Love
1960: Something Wonderful
1961: The Swingin’s Mutual! – with George Shearing Quintet
1962: Nancy Wilson / Cannonball Adderley
1962: Hello Young Lovers
1963: Broadway – My Way
1963: Hollywood – My Way
1963: Yesterday’s Love Songs / Today’s Blues
1964: How Glad I Am
1965: The Nancy Wilson Show!
1965: Today My Way
1965: Gentle Is My Love
1966: From Broadway with Love
1966: A Touch of Today
1966: Tender Loving Care
1966: Nancy – Naturally
1967: Just for Now
1967: Lush Life
1967: Welcome to My Love
1968: Easy
1968: The Best of Nancy Wilson
1968: The Sound of Nancy Wilson (An Experience in Motion and Emotion)
1969: Nancy
1969: Son of a Preacher Man
1969: Hurt So Bad
1970: Can’t Take My Eyes Off You
1970: Now I’m a Woman
1971: But Beautiful
1971: Kaleidoscope
1973: I Know I Love Him
1973: Y Yo Lo Amo – Nancy Wilson Interpreta Las Grandes Canciones De La Década Del 60
1974: All in Love Is Fair
1975: Come Get to This
1976: This Mother’s Daughter
1977: I’ve Never Been to Me
1978: Music on My Mind
1979: Life, Love and Harmony
1980: Take My Love
1994: Love Won’t Let Me Wait
1995: Spotlight On
1998: The Best of Nancy Wilson
2000: Today, Tomorrow, Forever
2001: The Essence of Nancy Wilson: Four Decades of Music
2001: Broadway – My Way / Hollywood – My Way
2002: The Best of Nancy Wilson
2005: Live From Las Vegas
2005: Guess Who I Saw Today: Nancy Wilson Sings Songs Of Lost Love
2005: Save Your Love for Me: Nancy Wilson Sings the Great Blues Ballads
2005: The Great American Songbook
2007: The Very Best of Nancy Wilson: The Capitol Recordings 1960-1976
Albumy dla Columbia Records:
1983: Your Eyes
1984: Ramsey Lewis & Nancy Wilson – The Two of Us
1987: Forbidden Lover
1988: Nancy Now!
1989: A Lady With a Song
1991: With My Lover Beside Me: Music By Barry Manilow, Lyrics By Johnny Mercer
1994: Love, Nancy
1997: If I Had My Way
Inne:
2001: A Nancy Wilson Christmas
2001: Meant to Be – with Ramsey Lewis
2003: Simple Pleasures – with Ramsey Lewis
2003: Organic – with Henry Johnson
2004: R.S.V.P. (Rare Songs, Very Personal)
2006: Turned to Blue
Nagrody Grammy:
1965: Best Rhythm & Blues Recording – „How Glad I Am”
2005: Best Jazz Vocal Album – „R.S.V.P. (Rare Songs, Very Personal)”
2007: Best Jazz Vocal Album – „Turned to Blue”.
OSTATNIE LATA
Nancy Wilson przeszła na emeryturę w 2010, i przez kolejne lata nie występowała już i nie nagrywała płyt.
Prawdopodobnie ostatnim jej koncertem na żywo był występ 10 listopada 2011, z okazji 125-lecia Ohio University, z gościnnym udziałem Michaela Erika Dysona i Kephry Burns. Nancy prawie cały koncert odbyła, siedząc na krześle:
Nancy Wilson’s Last Performance – Live @ Ohio University Patton College of Education and Human Services 125th Anniversary Gala, 2011

ŻYCIE PRYWATNE

Życie osobiste Nancy Wilson było ustabilizowane.
Swojego pierwszego męża, perkusistę Kenny’ego Dennisa, poślubiła w 1960. Mieli syna Kennetha Kacy’ego Dennisa Jr.
W 1970 rozwiedli się.
22 maja 1973 Nancy poślubiła pastora prezbiteriańskiego, wielebnego Wileya Burtona, zalewie miesiąc od ich pierwszego spotkania.
W 1975 urodziła Samanthę Burton. W 1976 para adoptowała Sheryl Burton.
W związku z faktem, iż została żoną pastora, Nancy wstrzymywała się od występów w takich miejscach, jak kluby nocne.
Przez następne trzy dekady, z powodzeniem kierowała swoim życiem osobistym i karierą muzyczną.
POGORSZENIE SIĘ STANU ZDROWIA
W sierpniu 2006 Nancy była hospitalizowana z powodu niedokrwistości i niedoboru potasu.
Zatrzymano ją w szpitalu, w celu przeprowadzenia pełnego zestawu testów.
Nancy wówczas nie była w stanie uczestniczyć w koncercie gwiazd w hołdzie dla Arethy Franklin, musiała odwołać wszystkie swoje występy. Również inne występy były zawieszone, w oczekiwaniu na raport lekarzy.
29 sierpnia 2007, w Hollywood Bowl, Nancy świętowała swoje 70. urodziny. Podczas uroczystości, Ramsey Lewis i jego trio wykonali na cześć Nancy utwór „To Know Her Is Love Her”.
W marcu 2008 Nancy została hospitalizowana z powodu powikłań płucnych.
W tym samym roku jej mąż, Wiley Burton, zmarł na raka nerki.
Artystka cierpiała na problemy z drogami oddechowymi i płucami co najmniej od 2008. Wielokrotnie zdarzały się jej omdlenia na scenie i poza nią, często z tego powodu trafiała do szpitala.
ŚMIERĆ
Nancy Wilson zmarła 13 grudnia 2018, po długiej chorobie, w jej domu w Pioneertown w Kalifornii, w pobliżu Parku Narodowego Joshua Tree. Miała 81 lat.
Posłuchajmy:
Nancy Wilson – Live @ Jazz Scene Club, USA, Full Concert 1962
Lou Levy – piano
Al McKibbon – bass
Kenny Dennis – drums

Nancy Wilson – Live @ Newport Jazz Festival, Full Concert 1987

Nancy Wilson – „How Glad I Am”, Live 1987

Nancy Wilson & Al Jarreau – „A Tisket A Tasket” / Ella Fitzgerald – „You Are the Sunshine in My Life”, Live TV Show 1988

Nancy Wilson – „If I Could”, Live @ Arseno Hall Show, 1989

Nancy Wilson – Live @ Golden Jazz Concert, Japan, Full Concert 1990

Nancy Wilson – „Guess, Who I Saw Today”, Live 1994

Nancy Wilson – „Someone to Watch Over Me”, Ella Fitzgerald Tribute, Live 1997

Nancy Wilson – „Midnight Sun”, Ella Fitzgerald Tribute, Live TV 1997

Nancy Wilson with The Diva Orchestra – „A Swingin' Life”, Live @ MCG Jazz 2001

Nancy Wilson interview and singing, Live @ CBS TV, 2001