Nina Simone

„My Baby Just Cares for Me” Live TV 1975

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. Jack Robinson, Santa Monica Daily Press, last.fm, Sherry Rayn Barnett

Nina Simone 1970
Fot. Jack Robinson

Nina Simone 1975
Fot. Santa Monica Daily Press

Nina Simone 1980
Fot. last.fm

Nina Simone 1990
Fot. Sherry Rayn Barnett

NINA SIMONE
(właśc. Eunice Kathleen Waymon; ur. 21 lutego 1933, zm. 21 kwietnia 2003),

amerykańska wokalistka i pianistka, nazywana High Priestess of SoulArcykapłanką Soulu. Jej twórczość to głównie muzyka jazzowa, ale również dźwięki z pogranicza bluesa, R&B i soulu, choć ona sama nie lubiła szufladkowania.
Prezentowała niejednolity styl muzyczny. Jej mocny, niski, pozornie beznamiętny, czasami wręcz szorstki głos, zaskakująco często podczas śpiewania zmieniał barwę, stając się delikatnym, zmysłowym, miękkim.

Z kolei, twórczość protestacyjna stawiała artystkę w jednym szeregu z Jamesem Brownem, Samem Cooke, Bobem Dylanem, Pete’em Seegerem czy Philem Ochsem. Łączyła ich wizja zmian i potrzeba ich realizacji.

„Najważniejszym zadaniem artysty jest odbicie rzeczywistości za pomocą sztuki, która pozwala wyrazić to, co większości zabronione” – mówiła.

Urodziła się w miasteczku Tryon, w Karolinie Północnej, w ubogiej rodzinie murzyńskich metodystów, jako szóste z ośmiorga dzieci państwa Mary Kate i Johna Divana Waymonów. Zaczęła śpiewać w kościele od wczesnych lat, przejawiając także wielki talent pianistyczny. Pierwsze kroki jako pianistka stawiała w wieku 4 lat. Pierwszą piosenką, której nauczyła się, była „God Be with You Till We Meet Again”.

W wieku 12 lat dała swój pierwszy publiczny koncert. Wówczas to jej rodzice musieli przesiąść się do tylnych rzędów sali, by zrobić miejsce białym słuchaczom. Ten incydent wpłynął silnie na jej stosunek do segregacji rasowej. Standardowa segregacja „białych” i „czarnych” podczas pierwszego recitalu pianistycznego Eunice, wywołała jej natychmiastowy sprzeciw. Stanowczo odmówiła zagrania koncertu, zaznaczając, że zmianę tej decyzji może spowodować jedynie powrót jej rodziców do pierwszego rzędu, z którego zostali usunięci.

Widząc wielki talent Eunice, miejscowa nauczycielka muzyki pomogła ustanowić specjalny fundusz – Eunice Waymon Fund, który opłacił edukację młodej pianistki. Dzięki stypendialnym pieniądzom, dziewczynka mogła uczęszczać do Allen High School for Girls w Asheville, w Północnej Karolinie.

Następnie dostała się do nowojorskiej prestiżowej szkoły – Julliard School of Music. Brak pieniędzy zmusił ją jednak do przerwania nauki i porzucenia marzeń o podbiciu Ameryki w roli pierwszej czarnoskórej pianistki koncertowej.

Na początku lat 50. odrzucono jej kandydaturę do prestiżowego filadelfijskiego Curtis Institute of Music, co przekreśliło jej karierę zawodowej pianistki.

Eunice była przekonana, że powodem niepowodzeń był kolor jej skóry. To już na zawsze ukształtowało jej podejście do rasizmu.

Zniechęcona, brała prywatne lekcje gry na fortepianie u Vladimira Sokoloffa, profesora z Curtis Institute of Music, ale nigdy więcej nie zgłosiła się do tej uczelni.

Znalazła pracę jako akompaniator, w studiu wokalnym Arlene Smith, a także uczyła gry na fortepianie w swoim domu w Filadelfii, by zarobić na życie.

W tym czasie zwróciła się ku bluesowi i jazzowi, dając występy w jednym z klubów nocnych w Atlantic City – Midtown Bar & Grill. Niebawem, za namową właściciela baru, zaczęła występować jako wokalistka. Jej styl, łączący jazz i blues z elementami muzyki klasycznej, zdobył małą, ale lojalną grupę fanów, którzy odwiedzali klub, by posłuchać jej gry i głosu.

Simone wykonywała wówczas także muzykę pop, ale tylko po to, by zarobić na kontynuowanie prywatnych studiów z dziedziny muzyki klasycznej. Wciąż jeszcze aspirowała do zostania klasyczną pianistką koncertową.

W 1954 przyjęła pseudonim Nina Simone. Słowo „Nina” wywodziło się od „niña” (hiszp. „mała dziewczynka”) – tak nazywał ją jej chłopak. Zaś Simone – to hołd dla francuskiej aktorki, Simone Signoret, którą Eunice widziała w filmie „Casque d’Or” w 1952. Wiedząc, że jej matka nie pochwalała grania „diabelskiej muzyki”, czyli jazzu i bluesa, używała pseudonimu Nina Simone, by pozostać nierozpoznaną.

W 1958 poślubiła Dona Rossa, beatnika, który pracował w wesołym miasteczku. Szybko pożałowała swej decyzji o małżeństwie. Trwało ono zaledwie dwa lata.

Debiutancki album – „Jazz as Played In an Exclussive Side Street Club”, znany głównie jako „Little Girl Blue” – został przez Ninę nagrany w grudniu 1957, ale ukazał się dopiero w lutym 1959. Album odniósł wielki sukces w Filadelfii i Nowym Yorku. Na płycie wystąpili:
Nina Simone – vocals, piano, arrangements
Jimmy Bond – double bass
Albert Tootie Heath – drums.
Płytę wydała niezależna wytwórnia jazzowa, Bethlehem Records. Simone była niezadowolona ze zbyt małego wysiłku, jaki wytwórnia włożyła w promocję, więc natychmiast sprzedała prawa do płyty producentowi za 3 tys. dolarów. Jeszcze nie wiedziała, że właśnie straciła milion dolarów, jaki przyniosłyby jej utwory „My Baby Just Cares for Me” czy „I Loves You Porgy”.

Z tego albumu pochodzą utwory, które stały się częścią jej szerokiego repertuaru, a każda z jedenastu skrajnie różnych piosenek na „Little Girl Blue” – to inny nastrój, brzmienie i emocje:
„Little Girl Blue”

„Mood Indigo”

„Love Me or Leave Me”

Dzięki porywającej interpretacji piosenki z tej płyty, „I Loves You Porgy” z opery „Porgy and Bess” George’a Gershwina, Simone zdobyła szerszy rozgłos. Nauczyła się tego utworu na podstawie albumu Billie Holiday.
Simone przyciągnęła wówczas do siebie uwagę krytyków z magazynów „Down Beat”, „Variety” i „New York Times”, rozpisujących się szeroko na temat jej spektakularnego debiutu:
„I Loves You Porgy” Audio 1957

„I Loves You Porgy” Live 1962

Z kolei, standard jazzowy „My Baby Just Cares for Me” stał się największym hitem w karierze Simone i otworzył przed nią sceny całego świata. Po latach, utwór został wykorzystany w brytyjskiej reklamie perfum Chanel No. 5, a także w filmie Bernardo Bertolucciego „Stealing Beauty” („Ukryte pragnienia”) z 1996. Wytwórnia Aardman Animations nakręciła w 1987 teledysk do utworu, wykorzystując po raz pierwszy w historii technikę animacji plastelinowej:
„My Baby Just Cares for Me” Original Album Verson 1959

„My Baby Just Cares for Me” Live TV 1975

„My Baby Just Cares for Me” Video Clip 1987

W tym samym roku. Simone podpisała długoterminowy kontrakt z wytwórnią Colpix Records.
Ale wcześniej Bethlehem Records wydała, bez wiedzy artystki, album „Nina Simone and Her Friends. An Intimate Variety of Vocal Charm”, zawierający materiał, który pozostał z sesji do płyty „Little Girl Blue” z czerwca i grudnia 1957, a także utwory w wykonaniu dwóch innych wokalistek jazzowych – Carmen McRae i Chris Connor. Wszystkie trzy artystki opuściły Bethlehem Records i podpisały kontrakty z innymi firmami wydawniczymi jeszcze zanim Bethlehem wydała ten album. Na płycie, sygnowanej nazwiskiem Simone, znalazły się tylko cztery utwory w jej wykonaniu:
„He’s Got the Whole World in His Hands”

„I Loves You, Porgy”

„For All We Know”

i własna kompozycja „African Mailman”

Pierwszym albumem dla nowej wytwórni, Colpix Records, był „The Amazing Nina Simone”, wydany także w 1959, ale nagrany już nie w Nowym Jorku, lecz w Hackensack, w stanie New Jersey. Dla tej wytwórni Nina miała nagrać jeszcze dziewięć kolejnych płyt, zanim podpisała kontrakt z Philips Records w 1964.
Album „The Amazing Nina Simone” zawierał różnorodny materiał, w tym jazz, gospel i African folk. W porównaniu z debiutem płytowym Simone, który, oprócz umiejętności śpiewania, pokazał także jej doskonałą technikę gry na fortepianie, na tym albumie fortepian został zlekceważony na rzecz aranżacji smyczkowych:
„The Amazing Nina Simone” Full Album 1959

15 września 1959 Nina koncertowała w Town Hall w Nowym Jorku, czego efektem był jej pierwszy album live – „Nina Simone at Town Hall”. Przed wydaniem płyty, niektóre z piosenek zostały ponownie nagrane w studiu:
Nina Simone – vocal, piano
Al Schackman – guitar
Chris White – bass
Bobby Hamilton – drums
„Nina Simone at Town Hall” Full Album 1959

30 czerwca 1960 wystąpiła podczas Newport Jazz Festival. Z tego występu powstał jej drugi album koncertowy „Nina at Newport”, wydany w 1960. Wystąpili:
Nina Simone – vocal, piano
Al Schackman – guitar
Chris White – bass
Bobby Hamilton – drums
„Nina at Newport” Full Album 1960

W 1961 Simone zgodziła się, by ją sfilmowano w studiu w Nowym Jorku, bez widowni. Wystąpiła z nią wówczas ta sama grupa muzyków, z którą pojawiła się w Newport. W 1962 wróciła do tego studia, ale z innym już składem. Filmy z tych dwóch sesji zachowały się:
Nina Simone Live @ NY Studio Session 1961 – „Sunday in Savannah” / „I’ll Look Around” / Improvisation / „When I Was in My Prime”/ „Zungo” (a Nigerian chain gang song taught Nina by the great drummer, Babatunde Olatunji) / „For All We Know”
Nina Simone – piano, vocal
Al Schackman – guitar
Chris White – bass
Bobby Hamilton – percussion
Nina Simone Live @ NY Studio Session 1962 (from 21:25 min) – „Strawberry Woman” / „Crab Man” / „I Loves You Porgy” (from 23:52 min.)
Nina Simone – piano, vocal
Paul Palmieri – guitar
Lisle Atkinson – bass
Montego Joe – congas
Warren Smith – percussion

W 1961 Simone wyszła za mąż za detektywa z Nowego Jorku, Andrew Strouda. Później został on jej menadżerem i ojcem jej córki, Lisy. Wkrótce okazało się, że Andrew był brutalem, prześladował Ninę psychicznie i fizycznie. W 1970 artystka rozwiodła się po raz drugi.
Również w 1961 nagrała swoją wersję tradycyjnej piosenki „House of the Rising Sun”, śpiewanej w oryginale przez Boba Dylana i, przede wszystkim, The Animals:
„House of the Rising Sun” Audio 1961

W ciągu następnych lat nagrywała płyty i koncertowała w tak renomowanych miejscach, jak słynny nowojorski klub nocny Village Gate w Greenwich Village czy Carnegie Hall.
Kolejne albumy dla Colpix Reords to „Forbidden Fruit” (1961), koncertowy „Nina at the Village Gate” (1962), „Nina Simone Sings Ellington” (1962), „Nina’s Choice” (1963), koncertowy „Nina Simone at Carnegie Hall” (1963), „Folksy Nina” (1964), „Nina Simone with Strings” (1966).
Simone zyskała sławę i przychylność fanów, których miała niedługo zaskoczyć zwrotem w swojej twórczości. Zdecydowana zmiana dotychczasowego wizerunku dopełniła całości. Etniczne suknie, biżuteria i fryzura w stylu afro, zastąpiły wytworny, choć nieco sztuczny wcześniejszy wygląd Simone.
W 1964 wydała pierwszy album dla nowej wytwórni, holenderskiej Philips Records – „Nina Simone in Concert”. Płyta składała się z trzech nagrań na żywo, wykonanych w Carnegie Hall w Nowym Jorku, w marcu i kwietniu 1964.
„Nina Simone in Concert” był początkiem serii „Nina Simone – the Civil Rights Singer”, dotyczącej praw obywatelskich.
Nina Simone – piano, vocals
Rudy Stevenson – guitar
Lisle Atkinson – bass
Bobby Hamilton – drums.
Przez całe życie Nina Simone była mocno zaangażowana w ruch praw obywatelskich, w walkę z segregacją rasową. Nie należała do pokornych, nie szukała kompromisu. W opinii wielu, była aż nadto odważna i agresywna. Występowała przeciw dyskryminacji rasowej, podważała stereotypowe poglądy na kwestię płci, podkreślając ogromny udział kobiet w walce z ówcześnie panującą w Ameryce polityką nierówności.
Konsekwencją jej zaangażowania w ruch obrony praw obywatelskich była kolejna zmiana jej stylu. Muzyka stała się narzędziem ekspresji nastrojów politycznych, zaś problematyka braku tolerancji zastąpiła neutralne teksty o miłości.
Właśnie taki charakter miała jej twórczość protestacyjna, zapoczątkowana albumem „In Concert” w 1964. „Mississippi Goddam”, „Pirate Jenny”, „Old Jim Crow” czy „Go Limp” wpisują się w historię muzyki zaangażowanej, która nie stoi obok, lecz reaguje, komentuje, uczestniczy, otwarcie występując przeciw politycznym lub społecznym uprzedzeniom. Jej utwory spełniały rolę manifestu.
Simone napisała „Mississippi Goddam” w niecałą godzinę, gdy tylko dotarła do niej wiadomość o tragicznej śmierci Medgara Eversa 12 czerwca 1963 (Bob Dylan skomponował wówczas „Only a Pawn in Their Game”), zamordowanego przez Byrona De La Beckwitha, członka Ku Klux Klanu. Inną przyczyną skomponowania „Mississippi Goddam” było zbombardowanie 15 września 1963 kościoła baptystów w Birmingham w stanie Alabama, w wyniku którego zabito cztery czarnoskóre dziewczynki, a jedną oślepiono.
Pierwsza wyraźnie protestacyjna piosenka Simone stała się wyrazem jej rozczarowania, gniewu i rozpaczy. Później Nina wspominała, że „Mississippi Goddam” była jej „pierwszą piosenką o prawach obywatelskich”, i że piosenka przyszła do niej „w przypływie furii, nienawiści i determinacji”. Utwór wyraźnie podkreślał, że stosunki rasowe nie mogą zmieniać się powoli, stopniowo, a wymagają bardziej bezpośrednich, szybkich zmian. Był to kluczowy moment jej politycznej radykalizacji. Opowiadała się za gwałtowną rewolucją, a nie podejściem pokojowym Martina Luthera Kinga. Miała nadzieję, że Afroamerykanie wykorzystają walkę zbrojną do stworzenia własnego, odrębnego państwa
W 2019 piosenka została umieszczona w Krajowym Rejestrze Nagrań Biblioteki Kongresu USA. Trafiają tam utwory muzyczne „o ogromnym znaczeniu kulturowym, historycznym lub estetycznym”:
„Mississippi Goddam” Album Version 1964

„Mississippi Goddam” Live 1965

„Mississippi Goddam” Live in Netherlands 1975

Simone nie bała się odważnych porównań. W songu „Pirate Jenny”, zapożyczonym z opery Kurta Weilla „The Threepenny Opera” („Opera za trzy grosze”), artystka poprowadziła analogię pomiędzy różnicami klasowymi w społeczeństwie brytyjskim a dyskryminacją rasową w Ameryce. Piosenka zdominowana była silną wizją zemsty, wymierzonej w białych właścicieli hotelu, w którym pracowała tytułowa pokojówka Jenny (postać oparta na Jenny Diver 1700-1741):
„Pirate Jenny” Album Version 1964

„Pirate Jenny” Live in Monteal 1992

„Go Limp” to adaptacja protest songu, napisanego pierwotnie przez Aleksa Comforta, podczas jego udziału w Kampanii na rzecz Rozbrojenia Nuklearnego. Melodia i część refrenu pochodziły z ludowej ballady „Sweet Betsy from Pike”. Simone dokonała jedynie niewielkich zmian w tekście Comforta. Podczas koncertów na żywo, Nina zapraszała publiczność do wspólnego wykonania refrenu tej piosenki, a także żartobliwie droczyła się z towarzyszącymi jej muzykami:
„Go Limp” Album Version 1964

„Go Limp” Live 1976

Podjęty w „Pirate Jenny” problem stereotypowego postrzegania kobiet, miał swoją kontynuację w piosence „Four Women”, pochodzącej z, szóstego dla Philips Records, albumu – „Wild is the Wind” z 1966. Album został skompilowany z kilku nagrań, które pozostały z sesji w 1964 i 1965 do poprzednich albumów.
Piosenka „Four Women” została wydana jako singiel i zyskała szczególną popularność, gdy zakazano jej emitowania w nowojorskiej stacji radiowej WLIB, z uwagi na obawy, związane z tekstem. Utwór opowiada historię czterech różnych Afroamerykanek, z których każda reprezentuje pewien stereotyp „czarnej” kobiety w społeczeństwie. Thulani Davis z „The Village Voice” nazwał ten utwór „natychmiastową analizą cholernego dziedzictwa niewolnictwa”.
Pierwszą z czterech kobiet jest Sarah – silna, nieprzejednana, przyjmująca cierpienie jako powinność. Drugą – Siffronia, egzystująca w świecie segregacji rasowej kobieta, której matka padła ofiarą przemocy fizycznej. Dalej Sweet Thing – prostytutka, znajdująca pozorną akceptacje wśród „białych” i „czarnych”, bowiem należy do każdego, kto zapłaci. Wreszcie Peaches – rozgoryczona i skłonna do przemocy córka niewolników. Na początku ascetyczny, monotonny akompaniament, oparty na stale powracającym motywie, towarzyszy spokojnemu, nieco wycofanemu głosowi Simone. Ostatnia historia przynosi wreszcie oczekiwaną kulminację – wzburzenie i złość manifestują się w finalnym krzyku Niny, akcentującym jednoznacznie imię Peaches:
„Four Women” Album Version 1966

„Four Women” Live in Holland 1965

„Four Women” – Live @ Juan-Les-Pins, Antibes, France 1969
Nina Simone – vocal, piano
Weldon Irvine – organ
Tom Smith – guitar
Clint Houston – bass
Juma Santos – percussion
Don Alias – drums

Lisa Simone, Dianne Reeves, Lizz Wright, Angélique Kidjo – „Four Women”, Live @ Jazz à Vienne 2009

Piosenkę „Black Is the Color (of My True Love’s Hair)” Simone nagrała jeszcze w 1955, wówczas z aranżacją smyczkową. Tamta wersja nie została opublikowana. Drugą wersję nagrała na album „Wild is the Wind” z 1966.
To tradycyjna balladowa piosenka ludowa, po raz pierwszy odnotowana w Appalachach w 1932, ale pochodząca ze Szkocji:
„Black Is the Color of My True Love’s Hair” Album Version 1966

„Black Is the Color of My True Love’s Hair” Live 1968

Rozszerzona wersja utworu „Sinnerman”, w wykonaniu Simone z 1965, wykorzystana została w filmie „The Thomas Crown Affair” („Afera Thomasa Crowna”) z 1999, w reż. Normana Jewisona, oraz w ośmiu innych produkcjach filmowych.
Swoją 10-minutową wersję Simone wydała na trzecim albumie dla Philips Records – „Pastel Blues” z 1965. We wczesnych latach swojej kariery, na początku lat 60., kiedy Simone była mocno zaangażowana w scenę Greenwich Village, często wykorzystywała ten długi utwór, by zakończyć nim występy na żywo.
To tradycyjna afrykańska pieśń spiritual, opowiadająca o grzeszniku, próbującym ukryć się przed boską sprawiedliwością w dzień sądu ostatecznego:
Nina Simone – vocal, piano
Lisle Atkinson – bass
Bobby Hamilton – drums
Rudy Stevenson – flute, guitar
Al Schackman – guitar, harmonica
„Sinnerman” Album Version 1966

„Sinnerman” Live and Official Video 1965

„Sinnerman” Live in Montreux 1976

Simone zawsze podkreślała, jak ważna była dla niej przyjaźń z Lorraine Hansberry, autorką sztuk i politycznych przemówień. Hansberry była pierwszą czarną kobietą, której sztukę „A Raisin’ in the Sun” wystawiono na Broadwayu. Piosenka „To Be Young, Gifted and Black”, nagrana przez Simone w 1970, pięć lat po śmierci Hansberry, szybko stała się hymnem afroamerykańskich obywateli, symbolem nadziei i dumy, choć dla Niny miała przede wszystkim wartość osobistą. To dzięki Hansberry Simone zyskała większą świadomość polityczną. Zaczęła postrzegać siebie jako czarnoskórą osobę, mieszkającą w kraju, rządzonym przez „białych” i zdominowanym przez mężczyzn. Później ten utwór został również nagrany przez Arethę Franklin i Donny’ego Hathaway’a:
„To Be Young, Gifted and Black” Audio 1970

„To Be Young, Gifted and Black” Live 1969

Po śmierci Martina Luthera Kinga, Simone wykonywała na koncertach w hołdzie dla niego pieśń, napisaną przez jej basistę Gene’a Taylora:
„Why The King of Love Is Dead” Live @ Westbury Music Fair 1968

Protestacyjna twórczość Simone nie pozostała bez echa także poza granicami Stanów. Nina regularnie koncertowała w Europie, odbywając trasy w Anglii, Francji, Holandii i Szwecji. Z perspektywy jej zaangażowania w ruch obrony praw obywatelskich, miało to ogromne znaczenie, bowiem kwestia dyskryminacji rasowej zawsze stanowiła dla Simone problem międzynarodowy. Stąd obecność utworów protestacyjnych w repertuarze europejskich tournée:
„Black Is the Color of My True Love’s Hair” – Live @ Teatro Sistina, Rome, Italy 1969

„Strange Fruit” Live in Monteux and Official Video 1976

„I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free” Live in Montreux 1976

Lata 70. oznaczały kolejny zwrot w życiu artystki. Pogarszająca się sytuacja finansowa, problemy z urzędem podatkowym, rozpad drugiego małżeństwa – wszystko to sprawiło, że pojawiła się myśl o opuszczeniu kraju. Świadomość słabnącego zaangażowania organizacji w polityczną działalność na rzecz praw Afroamerykanów stała się źródłem rosnącego rozczarowania Stanami.
Zaczęła podróżować, kilkukrotnie zmieniała miejsce pobytu. Mieszkała na Barbadosie, gdzie miała długotrwały romans z premierem, Errolem Barrowem, następnie w Liberii, w Nyon w Szwajcarii i w Amsterdamie w Holandii. Koncertowała w Paryżu, Hamburgu, Zurychu, Madrycie, Barcelonie, Rzymie, Espoo.
W latach 80. regularnie występowała w klubie jazzowym Ronnie’ego Scotta w Londynie, gdzie w 1984 nagrała album „Live at Ronnie Scott’s”, wydany w 1987:
Nina Simone – Live @ Ronnie Scott’s, Full Concert 1984
Nina Simone – vocal, piano
Paul Robinson – drums

Pod koniec 1980 oficjalnie zdiagnozowano u Niny zaburzenia dwubiegunowe. Strzeliła z pistoletu powietrznego do syna sąsiadów, po tym, jak śmiech chłopca zakłócał jej koncentrację.
Według biografów, Simone zażywała leki na to schorzenie od połowy lat 60., chociaż fakt ten był znany tylko niewielkiej grupie najbliższych. Przez wiele lat nie ujawniano tego publicznie. Dopiero w 2004, po ukazaniu się pośmiertnie biografii Niny Simone „Break Down and Let It All Out”, autorstwa Sylvii Hampton i Davida Nathana, sprawa ujrzała światło dzienne. Choroba ta tłumaczy charakterystyczną zmienność zachowań artystki.
Miała opinię osoby bardzo chwiejnej i niełatwej we współpracy. Na scenie była na ogół wyniosła i dumna, choć w późniejszych latach często przeplatała piosenki dowcipnymi anegdotami ze swojego życia.
Królewskim stylem bycia zapracowała sobie na przydomek Arcykapłanki Soulu (High Priestess of Soul).
Podczas swoich podróży po świecie i częstych przeprowadzek, Simone najpierw porzuciła swoją córkę Lisę w Mount Vernon w USA, później, w Liberii, przyjęła ponownie ją pod opiekę. Według Lisy, jej matka była obelżywa, prześladowała córkę fizycznie i psychicznie. Takie życie okazało się na tyle nieznośne, że Lisa podjęła próbę samobójczą. W końcu Lisa przeprowadziła się z powrotem do Nowego Jorku, by zamieszkać ze swoim ojcem, Andrew Stroudem.
W 1992 Simone opublikowała swoją biografię – „I Put a Spell on You”.
W 1993 przeprowadziła się do Bouc-Bel-Air, blisko Aix-en-Provance, na południu Francji.
Ukazał się wówczas jej ostatni album – „A Single Woman”

Podczas występu w Newark koło Nowego Jorku w 1998, Simone ogłosiła: „Jeśli masz zamiar przyjść do mnie ponownie, musisz przyjechać do Francji, bo nie wrócę do Stanów”.
Osiem lat później, po pożarze domu w Bouc-Bel-Air, zamieszkała w mieście Carry-le-Rouet.
W 2000 została laureatką nagrody Grammy Hall of Fame Award, za interpretację „I Loves You Porgy”.
Także w 2000 wyruszyła w swoją ostatnią trasę – „Millenium Tour”
„My Baby Just Cares For Me” Live 2000

„Just Like a Woman” Live in São Paulo, Brasil 2000

Live in in São Paulo, Brasil, Full Concert 2000

Ostatni koncert tej trasy zagrała 29 czerwca 2002 w Polsce, w Sopocie, kiedy to wykonała między innymi „Mississippi Goddam”. Swoim koncertem uświetniła wieczór jubileuszowy, odbywający się z okazji 11. rocznicy powstania Sopockiego Towarzystwa Ubezpieczeniowego Ergo Hestia. Specjalnie na tę okazję został zbudowany teatr letni, który był usytuowany pomiędzy sopocką plażą a siedzibą firmy.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat życia, Simone sprzedała ponad milion płyt, co stawia ją w szeregu największych i najbogatszych gwiazd muzyki. W trakcie całej swojej kariery wydała 19 albumów studyjnych i 14 koncertowych.
Dyskografia: https://en.wikipedia.org/wiki/Nina_Simone_discography

Nina Simone cierpiała na raka piersi przez kilka lat.
21 kwietnia 2003 przegrała walkę z chorobą. Zmarła we śnie, w swoim domu w Carry-le-Rouet, w rejonie Bouches-du-Rhône.
Miała 70 lat.

Popioły Niny Simone zostały rozproszone w kilku krajach afrykańskich.
R.I.P. [*]

Dosłownie dwa dni przed śmiercią, Nina otrzymała tytuł doctor honoris causa od Curtis Institute of Music w Filadelfii, który niegdyś odmówił jej prawa do nauki ze względu na kolor skóry.

Córka Niny Simone, Lisa Celeste Stroud, aktorka i piosenkarka, przyjęła imię sceniczne Lisa Simone. Ostatnio pojawiła się na Broadwayu w „Aidzie”.

Nina Simone otrzymała cztery nominacje do Grammy – dwie za życia i dwie pośmiertnie.

W 1968 otrzymała pierwszą nominację, w kategorii Best Female R&B Vocal Performance, za utwór „(You’ll) Go to Hell” na jej trzynastym albumie „Silk & Soul” z 1967. Grammy otrzymała wówczas piosenka „Respect” Arethy Franklin.
Drugą nominację otrzymała w 1971, za album „Black Gold”. I ponownie przegrała z Franklin i jej „Don’t Play That Song (You Lied)”.
W 2016 Simone pośmiertnie otrzymała nominację do Grammy, w kategorii Best Music Film, za muzykę do filmu dokumentalnego „What Happened, Miss Simone?”.
2018 otrzymała pośmiertnie nominację w kategorii Best Rap Song, jako autorka tekstu do utworu „The Story of O.J.” Jaya Z.
W 2018 Nina Simone została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.
Posłuchajmy:
„Don’t Let Me Be Misunderstood” Live 1963

„Sinnerman” Oficcial Video 1965

„Blues for Mama” Live in Berlin 1967

Nina Simone – Live in London, Full Concert 1968

„To Love Somebody” – Live @ Juan-Les-Pins, Antibes, France 1969
Nina Simone – vocal, piano
Weldon Irvine – organ
Tom Smith – guitar
Clint Houston – bass
Juma Santos – percussion
Don Alias – drums

„Ne Me Quitte Pas” / „My Way” – Live @ France TV 1971

„Feelings” – Live in Montreux 1976

„How It Feels to Be Free” – Live in Montreux 1976

„Backlash Blues” – Live in Montreux 1976

Nina Simone – Live in Pompeii, Full Concert 1983

„I Put a Spell on You” – Live in Montreal 1992

„A Single Woman” – Live TV 1993

„My Baby Just Cares For Me” – Live at Montreux 1995