Patricia Barber

„Danson La Gigue” Remix of Patricia Barber

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. Pinterest / last.fm / eyeshotjazz.com / Valerie Booth

Patricia Barber

Patricia Barber


 

Dziś, 8 listopada 2021, 66. urodziny świętuje

PATRICIA BARBER

(ur. 8 listopada 1955),

amerykańska wokalistka i pianistka jazzowa, nazywana „królową odsłuchów”, ze względu na jej dbałość o nieskazitelną jakość muzyki i dźwięku.

Jest uznawana za jedną z najciekawszych pianistek i wokalistek jazzowych swojego pokolenia. Najczęściej porównywana jest do Diany Krall, jednak sama jest zdecydowanie mniej komercyjna i dużo mocniej osadzona w jazzowej tradycji,

Muzykę Patricii Barber cechuje nastrojowy śpiew, niski ton głosu, melancholijność, liryczność i prostota w aranżacji kompozycji.

Jej inspiracje, które wymienia jednym tchem, to Elis Regina, Sheila Jordan, Shirley Horn, Bill Evans, Miles Davis, ale także Verdi, Händel, Purcell, Schubert oraz Schumann.

POCZĄTKI

Patricia Barber pochodzi z rodziny z tradycjami jazzowymi. Jej ojciec, Floyd „Shim” Barber, był saksofonistą jazzowym, grał z Budem Freemanem i Glennem Millerem.

Patricia od najmłodszych lat uczyła się gry na saksofonie i fortepianie, zaczęła także śpiewać w licealnych musicalach.

Na początku lat 70. skoncentrowała się na fortepianie, studiując równocześnie psychologię na University of Iowa.

W 1984 powróciła do Chicago i zaczęła pracę w zespole Gold Star Sardine Bar. Występowała w miejscowych barach i klubach. Szybko zdobyła reputację doskonałej pianistki i wokalistki. Stała się popularną artystką jazzową w Chicago.

W 1988 wystąpiła ze swoim triem podczas Chicago Jazz Festival, a w 1989 – podczas North Sea Jazz Festival w Hadze.

„SPLIT” 1989

Mając 33 lata, w 1989, Patricia wydała własnym sumptem pierwszy album – „Split”. Płyta została nagrana w Universal Recording Corp. Studio w Chicago, i dzisiaj jest praktycznie niedostępna w sprzedaży, choć poszukiwana przez kolekcjonerów. Wydano ją ponownie w 1997, w formie winylowego longplaya, oraz w 2004 na CD, w Stanach i w Rosji. Na płycie wystąpili:
Patricia Barber – piano, vocal
Michael Arnopol – bass
Mark Walker – drums.


Patricia Barber

Patricia Barber

Patricia Barber

Było to pierwsze klasyczne trio jazzowe Patricii. Wśród dziesięciu utworów na albumie, cztery były autorstwa Patricii – „Greys”, „Spy Sly”, „Winter Illusion” oraz „Retrograde”:
„Retrograde” from „Split” 1989

Ten film jest już niedostępny, ponieważ powiązane z nim konto YouTube zostało usunięte:
https://www.youtube.com/watch?v=QkfVIY9dCHI

„Winter Illusion” from „Split” 1989

Ten film jest już niedostępny, ponieważ powiązane z nim konto YouTube zostało usunięte:
https://www.youtube.com/watch?v=OGvl6MBXK9Q

„A DISTORTION of LOVE” 1992

Debiut płytowy z prawdziwego zdarzenia, czyli album „A Distortion of Love”, nastąpił dopiero w 1992. Było to wydawnictwo, nagrane przez Patricię dla wytwórni Antilles. W nagraniu płyty wziął udział kwartet:
Patricia Barber – vocals, piano
Wolfgang Muthspiel – guitar
Marc Johnson – bass
Adam Nussbaum – drums, shaker, percussion.
„Summertime” from „A Distortion of Love” 1992


„By Myself” from „A Distortion of Love” 1992

Bardzo pochlebne recenzje w prestiżowych magazynach jazzowych po wydaniu albumu „A Distortion of Love”, umiejscowiły Patricię wśród elity młodego amerykańskiego jazzu. Pianistkę i wokalistkę określono „najciekawszym debiutem amerykańskich klubów oraz europejskich festiwali”, a krytycy prestiżowego magazynu „Down Beat” wyróżnili ją w laurem Najznamienitszego Talentu Wokalnego.

„CAFÉ BLUE” 1994

W 1994 artystka wydała płytę „Café Blue”, dla Premonition Records. W nagraniach ponownie wziął udział kwartet muzyków, przy czym Patricia wróciła do dwóch muzyków, sprawdzonych na jej pierwszej płycie „Split” – basisty Arnopola i perkusisty Walkera:
Patricia Barber – piano, vocals
John McLean – guitar
Michael Arnopol – bass
Mark Walker – drums, percussion
„Café Blue” – Full Album 1994

Na płycie znalazło się pięć utworów autorstwa Patricii – „What a Shame”, „Mourning Grace”, „Yellow Car III”, „Wood Is a Pleasant Thing to Think About” oraz „Too Rich for My Blood”, a także takie utwory, jak „Manhã de Carnaval” duetu Bonfá / Morais, z filmu „Orfeu Negro” z 1959, czy „Nardis” Milesa Davisa z 1958:
„What a Shame” from „Café Blue” 1994

„Manhã de Carnaval” from „Café Blue” 1994

„Nardis” from „Café Blue” 1994

Był to przełomowy moment w jej karierze.

Barber dostała za ten album szereg nagród, została też ponownie uznana przez magazyn „Down Beat” Najbardziej Utalentowaną Wokalistką Jazzową Młodego Pokolenia, a przez magazyn „Time” – „perfekcyjnym skrzyżowaniem Diany Krall i Susan Sontag”, zaś w ankiecie magazynu „CD Review” album „Café Blue” włączono do dziesiątki najwybitniejszych nagrań wokalnego jazzu 1994.

Wraz z wydaniem płyty “Cafe Blue”, pozycja młodej artystki stała się już niepodważalna. Nagrania z albumu prezentowane były nie tylko w jazzowych stacjach radiowych.

Patricia, solo lub z autorskim triem czy kwartetem, koncertowała na stałe w legendarnym chicagowskim klubie Green Mill Jazz Club, przejętym niegdyś, w czasach prohibicji, przez Ala Capone. Takie wyróżnienie stało się oczywistą nominacją do elity amerykańskiego jazzu.

DALSZA KARIERA

Kolejne albumy ugruntowały pozycję Patricii na światowej scenie jazzowej, a jej koncerty stały się ciekawymi, przemyślanymi recitalami. Zespoły Patricii, tria lub kwartety, były atrakcją festiwali i prestiżowych sal koncertowych Ameryki i Europy.

Albumy „Modern Cool” (1998) i „Nightclub” (2000) nagrała jeszcze dla wytwórni Premonition Records, ale pięć kolejnych – już dla prestiżowej Blue Note Records – „Companion” (1999), „Verse” (2002), „Live: A Forthnight in France” (2004), „Mythologies” (2006) oraz „The Cole Porter Mix” (2008).

Swoją pierwszą płytę koncertową, „Live: A Forthnight in France”, będącą zapisem występów w trzech francuskich klubach – La Cigale w Paryżu, La Grande Salle De L’Arsenal À Metz w Metz oraz La Coursive w La Rochelle, Patricia wydała w 2004. Bestsellerowy longpay wydany został także na DVD, i stanowi doskonały dokument szczególnej atmosfery, jaki artystka wprowadza na estradzie swoją muzyką i charyzmą:
Patricia Barber – piano, vocals
Michael Arnopol – bass
Neal Alger – guitar
Eric Montzka – drums.
Na płycie znalazło się pięć własnych kompozycji artystki, kilka coverów, a nawet jazzowa transkrypcja utworu „Norwegian Wood” duetu Lennon / McCartney, oryginalnie wykonywanego przez The Beatles:
Patricia Barber Quartet – „Norwegian Wood” from „Live: A Forthnight in France”, Live @ Ladies’ Jazz Festival, Gdynia 2006
Patricia Barber – vocals, piano
Neal Alger – guitars
Michael Arnopol – bass
Eric Montzka – drums

Patricia Barber Quartet – „Dansons La Gigue!” from „Live: A Forthnight in France”, Live @ Ladies’ Jazz Festival, Gdynia 2006
Patricia Barber – vocals, piano
Neal Alger – guitars
Michael Arnopol – bass
Eric Montzka – drums

W 2003 Patricia Barber została wyróżniona stypendium Guggenheima – Guggenheim in Composition, i wykorzystała tę okazję do stworzenia jednego z najambitniejszych i najbardziej poruszających dzieł w swojej karierze. Był to album „Mythologies”.

Płyta „Mythologies” z 2006 została nagrana z gościnnym udziałem kilku wokalistów, m.in. Grażyny Auguścik. To niezwykle ciekawy zestaw kompozycji, cykl 11 pieśni, opartych na mitologii greckiej, z udziałem postaci z „Metamorfoz” Owidiusza, gdzie każdą z ponadczasowych opowieści ilustruje współczesna, frapująca muzyka.

Howard Reich z „The Chicago Tribune” napisał: „Ambitny artystycznie, nowatorski cykl pieśni. Zasięg ekspresji tej muzyki przyprawia o zawrót głowy. Te utwory znakomicie bronią się także – oddzielone od całości materiału. To szalenie ujmujące kompozycje jazzowe”.

O tej płycie Patricia mówi: „Kiedy otrzymałam stypendium Guggenheima na zrealizowanie mojego projektu, zachwyciłam się „Metamorfozami” Owidiusza. Stypendium dało mi czas i pieniądze, by studiować mitologię. Dowiedziałam się, że bohaterowie mitów wspaniale obrazują nasze pasje, emocje – ale pokazane w wielkiej skali, takie jak złość, pożądanie, osamotnienie, zazdrość. I pokazanie tych charakterów w muzyce okazało się wspaniałą pracą. Powstał cykl jedenastu piosenek, których byłam głównym producentem, a gościnnie zaśpiewała polska wokalistka, Grażyna Auguścik, moja sąsiadka i przyjaciółka z Chicago”.

Na płycie wystąpili:
Patricia Barber – piano, vocals
Jim Gailloreto – tenor sax
Neal Alger – guitar
Michael Arnopol – bass
Eric Montzka – drums
Guest: Grażyna Auguścik – vocals
„Morpheus” from „Mythologies” 2006

Ten film nie jest już dostępny:
https://www.youtube.com/watch?v=bxEwq_cOFho

„Icarus (For Nina Simone)” from „Mythologies” 2006

Równie ciekawy jest album “Patricia Barber Remixed” z 2008, gdzie najbardziej znane kompozycje, z czasów, kiedy Patricia związana była z wytwórnią Premonition, trafiły w ręce nowojorskiego punkowego gitarzysty, Glenna Stella. Bezkompromisowy muzyk, którego kariera rozpoczęła się na punkowej, nowojorskiej scenie w późnych latach 70., nieskrępowany żadnymi konwenansami, odnowił dziesięć utworów chicagowskiej artystki, m.in. “Inch Worm”, “Dansons La Gigue”, “A Taste of Honey” czy “Ode to Billy Joe”. Zderzenie punkowej wyobraźni Glenna Stella z magnetyczną oryginalnością Patricii Barber dało piorunujący efekt:
„Danson La Gigue” Remix of Patricia Barber

W 2013 został wydany album „Smash”. Pianistka zrealizowała go dla prestiżowej Concord Records, dołączając do elity współczesnego amerykańskiego jazzu. Artystka prezentuje się tu w potrójnej roli – pianistki, wokalistki i kompozytorki. Jest to jazz najwyższej próby, świetnie zaaranżowany, a przede wszystkim – fenomenalnie nagrany i zmiksowany przez Jima Andersona. Ten znakomity inżynier dźwięku rozpoczął współpracę z Barber jeszcze w 1994, od „Café Blue” – albumu, będącego fonograficznym arcydziełem. Po tym albumie Patricię Barber okrzyknięto „królową odsłuchów”, honorując jej dbałość o nieskazitelną jakość muzyki i dźwięku. Album został nagrany w trio:
Patricia Barber – vocals, piano
Jon Deitemyer – drums
John Kregor – guitar.
„Smash” from „Smash” 2013

„Missing” from „Smash” 2013

DYSKOGRAFIA:
1998: Split
1992: A Distortion of Love
1994: Café Blue
1998: Modern Cool
1999: Companion
2000: Nightclub
2002: Verse
2004: Live: A Fortnight in France
2006: Mythologies
2008: The Cole Porter Mix
2008: Patricia Barber Remixed
2010: Live in Concert
2013: Smash
2016: Monday Night Vol. 3 – Live at The Green Mill
2019: Higher
2021: Clique!

„HIGHER” 2019

Album „Higher”, który ukazał się 15 marca 2019, zebrał entuzjastyczne recenzje.

Tym razem, albumu Patricii nie wydała żadna znacząca wytwórnia. Na wydanie płyty „Higher” złożyli się najwierniejsi fani, w trybie programu Artist Share. Płyta nagrana została w gronie bliskich muzycznych przyjaciół i stałych współpracowników Patricii. Skład na albumie:
Patricia Barber – piano, voice
Jim Gailloreto – tenor sax
Neal Alger – acoustic guitar
Patrick Mulcahy – bass
Jon Deitemyer – drums
Katherine Werbiansky – soprano vocals (lyric soprano).

“Album „Higher” przedstawia cykl artystycznych pieśni „Angels, Birds and I”, który zaciera granice między poezją, jazzem i piosenką autorską, rozwija harmoniczny język jazzu, i może być wykonywany zarówno przez jazzowych wokalistów i instrumentalistów, jak i przez śpiewaków klasycznych. “Higher” jest klejnotem poetyckim, który znacznie przewyższa poprzednie prace Barber” (Eric De Boer).
„Muse” from „Higher” 2019

„Early Autumn” from „Higher” 2019

„CLIQUE!” 2021

Najnowszy album to „Clique!”, wydany 6 sierpnia 2021, przez Impex Records.

Nagrania z płyty pochodzą z tej samej sesji, co na album „Higher” z 2019.

Na „Higher” Patricia była w nastroju melancholijnym, prezentowała własne, refleksyjne teksty poetyckie. Natomiast charakter muzyki na „Clique!” przypomina jej wcześniejsze dzieła – „Café Blue” z 1994 i „Modern Cool” z 1998, które zawładnęły sercami audiofilów.

Nową płytę można uznać za bezpośrednią kontynuację albumu „Nightclub” z 2000, z interpretacjami standardów.

Album „Clique!” zachwyca naturalnym brzmieniem instrumentów i wirtuozerią improwizatorów.

Patricia Barber jest w doskonałej formie wokalnej i pianistycznej.

Kapitalne solówki zagrał kontrabasista Patrick Mulcahy, a perkusista, Jon Deitemyer, nasycił album gęstym rytmem. Momentami włączają się gitarzysta, Neal Alger, i saksofonista, Jim Gailloretto. Istotną rolę odegrał reżyser dźwięku, Jim Anderson, który także zmiksował album. Producentką płyty jest sama Patricia Barber. Skład taki sam, jak na płycie „Higher”:
Patricia Barber – vocal, piano
Jim Gailloreto – tenor sax
Neal Alger – acoustic guitar
Patrick Mulcahy – bass
Jon Deitemyer – drums
„The In Crowd” from „Clique!” 2021

„I Could Have Danced All Night” from „Clique!” 2021

„Trouble is a Man” from „Clique!” 2021

ŻYCIE PRYWATNE

Patricia jest lesbijką. Wywiady z nią sugerują, że nie stara się ukryć tego faktu, ale męczy ją publiczne zainteresowanie jej seksualnością, które ma rzekomo przyczyniać się do jej sławy. W 2008 udzieliła na ten temat obszernego wywiadu Greggowi Shapiro z magazynu „Gay & Lesbian Times”.

Od 2019 Patricia Barber jest członkinią Amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk.

W POLSCE

Barber cieszy się w Polsce ogromną popularnością i uznaniem.

Pojawia się na europejskich estradach jedynie okazjonalnie, konsekwentnie budując swoją artystyczna reputację głównie w USA.

Od 1994 jest rezydentką najsłynniejszego chicagowskiego klubu Green Mill Jazz Club, a jej koncerty ściągają komplet publiczności.

Po raz pierwszy w Polsce zaprezentowała się w poznańskiej aul UAM w 1996, wzbudzając ogromny zachwyt dla swojej sztuki i artystycznej charyzmy.

Jej koncerty w ramach Ery Jazzu w Poznaniu określono „sensacyjnymi wydarzeniami artystycznymi”.

Wystąpiła także podczas Ladies’ Jazz Festival i Jazzu nad Odrą.

W 2017 Patricia Barber ponownie wystąpiła w Poznaniu, w ramach Ery Jazzu. Tym razem z projektem „Patricia Barber Chicago Trio”. O tym koncercie pisano:
„Czym tak naprawdę jest nowoczesny jazz, dobitnie pokazał wieczór z Patricią Barber. Chicagowska pianistka i wokalistka zaprezentowała swój najnowszy, dwunasty w dorobku, album „Smash” – w wersji koncertowej przedstawiony dźwiękami fortepianu, ekstatycznymi solówkami kontrabasu i złowrogim pomrukiem bębnów, raz po raz rozrywającym ciszę pomiędzy jednym uderzeniem w klawisze a drugim, pomiędzy balladowym, smooth jazzowym początkiem, a funkowym epilogiem. To czarująca, niebanalna, a jednocześnie nieprzekombinowana płyta, która dla audiofilów może być prawdziwym fetyszem, zaś dla publiczności Ery Jazzu – kolejnym dowodem na to, że diamenty, szlifowane w przestrzeniach nagraniowego studia, swój prawdziwy blask odsłaniają dopiero na koncertach” (Sebastian Gabryel).

„Nazywana, ze względu na swoją dbałość o jakość dźwięku, „królową odsłuchów”, pianistka i wokalistka zagrała razem ze swym Chicago Trio, które współtworzą kontrabasista Patrick Mulcahy oraz perkusista Jon Deitemyer. Przypomniała utwory ze swej płyty „Smash”, ale było też miejsce na standardy i jej własne starsze utwory. Zgodnie z poznańską tradycją, w pewnym momencie artystka wystąpiła boso” (Marek Zaradniak).

„Było to, za co kochamy jazz, oraz to, co sprawia, że pozostaje on dla niektórych nieodkrytą materią. Nawet interpretacje jazzowych klasyków, jak „Caravan” czy „When Wish Upon a Star”, były tyle intrygujące, co niedopowiedziane. Wokalny kunszt, osobista charyzma, barwa głosu, dotykająca tajemnicy, kompozytorska wizja, idea wirtuozerii pianistycznej – takimi nutami recital artystki stworzył nonkonformistyczny klimat. Patricia zagrała na wskroś prawdziwie – i nie tylko z tego względu, że grała boso. Udało jej się subtelnie obnażyć duszę swoją i fortepianu” (Dominik Górny).

28 stycznia 2020 Patricia Barber wystąpiła w Sali Teatralnej Impartu we Wrocławiu, w ramach Ethno Jazz Festival. Pierwsza dama chicagowskiej sceny jazzowej przyjechała do Wrocławia, by promować swoją najnowszą płytę – „Higher”. Trasa w USA, Kanadzie i Europie była jedną z niewielu okazji, by usłyszeć Patricię Barber na żywo. We Wrocławiu artystka wystąpiła w klasycznym triu:
Patricia Barber – vocal, piano
Larry Kohut – bass
Jon Deitemyer – drums.

DOROBEK

Patricia Barber realizuje swoje albumy gównie w oparciu o własne, utrzymane w klimacie dobrego, spokojnego jazzu, kompozycje. Szuka w nich odniesień do jazzowej, swingowej tradycji, do poszanowania melodyki nowoczesnej pianistyki. Sporo w jej muzyce melancholii, jazzowej liryki oraz niezwykłej subtelności. Jej koncerty stają się nie tylko rodzajem autoprezentacji, kunsztu kompozytorskiego, wirtuozerii pianistycznej i ciekawej wokalistyki, ale są przede wszystkim budowaniem artystycznie nonkonformistycznego nastroju.

W ciągu wielu lat kariery, Patricia wypracowała technikę wokalną, głęboko działającą na słuchacza. Opracowała też własny „gwiezdny katalog”, z którego ciągle czerpie nowe inspiracje. Niektórzy nazywają ten styl „piosenką artystyczną”, ale zawsze ma on swoje korzenie w tradycji jazzowego fortepianu, w której rozkwita.

Ostatnie lata w amerykańskiej wokalistyce jazzowej należą niewątpliwie do jazzowo-bluesowej Cassandry Wilson i klasycznie jazzowej Diany Krall, ale też w ogromnej mierze do charyzmatycznej Patricii Barber. To właśnie artystka z Chicago jest jedną z ikon współczesnej jazzowej wokalistyki w Ameryce i na świecie. Jej znakomite teksty, będące często celnym komentarzem do współczesności, są dowodem na to, że muzyka jazzowa to nie tylko rozrywka, ale też poważna sztuka zaangażowana.
Posłuchajmy:
Patricia Barber Quartet – „I Could Eat Your Words”, Live @ Montreal Jazz Festival 2001
Patricia Barber – piano, vocals
Stefon Harris – vibraphone
Michael Arnopol – bass
Adam Nussbaum – drums

Patricia Barber Trio – „You’re My Everything”, Live @ Montreal Jazz Festival 2001
Patricia Barber – piano, vocals
Michael Arnopol – bass
Adam Nussbaum – drums

Patricia Barber Quartet – Live @ Newport Jazz Festival, Full Concert 2005
Patricia Barber – piano, vocals
Neal Alger – guitar
Michael Arnopol – bass
Eric Montzka – drums

Patricia Barber Quartet – „Caravan” (Juan Tizol / Duke Ellington) Part 1, Live @ Ladies’ Jazz Festival, Gdynia 2006
Patricia Barber – piano
Neal Alger – guitar
Michael Arnopol – bass
Eric Montzka – drums

Patricia Barber – Live @ Ladies Jazz Festival, Full Concert 2006
Patricia Barber – piano, vocal
Neal Alger – guitar
Michael Arnopol – bass
Eric Montzka – drums

Patricia Barber Quartet – „Nostalgia in Times Square”, Live @ Theatre Jean Arp, Clamart 2008
Patricia Barber – piano
Neal Alger – guitar
Michael Arnopol – bass
Eric Montzka – drums

Patricia Barber Quartet – Live @ Belgrade Jazz Festival, Full Concert 2008
Patricia Barber – piano, vocal
Neal Alger – guitar
Michael Arnopol – bass
Eric Montzka – drums

Patricia Barber Solo Piano and Vocal – „You’re the Top” (Cole Porter), Live @ Cité de la Musique, Victoires du Jazz 2008

Patricia Barber Quartet – „Light My Fire” (The Doors), Live @ l’Heure du Jazz, RTL 2013

Patricia Barber Trio – „In Your Own Sweet Way” (Dave Brubeck), Live @ The New Morning, Paris 2017
Patricia Barber – piano
Patrick Mulcahy – bass
Jon Deitemyer – drums

HAPPY 66th BIRTHDAY to PATRICIA BARBER !!!

Fot. Pinterest / last.fm / eyeshotjazz.com / Valerie Booth