QUINCY JONES


Oprac.Ewa Kałużna, fot. bbc.com, jazzwax.com, popsugar.co.uk, dw.com, dailymail.co.uk

1965 Quincy Jones z Frankiem Sinatrą
bbc.com


QUINCY JONES

(właśc. Quincy Delight Jones Jr., znany również jako "Q"; ur. 14 marca 1933),

amerykański muzyk, multiinstrumentalista, autor tekstów, kompozytor, aranżer, producent muzyczny, filmowy i telewizyjny. Laureat rekordowej liczby 80 nominacji do Grammy, posiadacz 28 statuetek oraz prestiżowej Grammy Legend Award. Siedem razy nominowany do Oscara. Ikona muzyczna i niebywale wpływowa legenda jazzu.

Działa w obrębie takich gatunków muzycznych, jak jazz, fusion, pop i muzyka poważna.

Jego kariera obejmuje ponad sześć dekad w branży rozrywkowej. Pisze także książki, produkuje filmy i płyty, tworzy seriale telewizyjne.

1975 Quincy Jones ze swoją żoną, Peggy Lipton
jazzwax.com

Odznaczony Narodowym Medalem Sztuki, laureat NEA Jazz Masters Award.

Współpracował z najważniejszymi osobistościami scenicznymi, jak Miles Davis, Frank Sinatra, Ray Charles, Paul Simon czy Michael Jackson.

W 1971 był pierwszym Afroamerykaninem, który został dyrektorem muzycznym i dyrygentem ceremonii wręczenia Oscarów.

W 1995 był pierwszym Afroamerykaninem, który otrzymał nagrodę humanitarną Jean Hersholt Humanitarian Award.

Quincy Jones oraz inżynier dźwięku, Willie D. Burton, są dwoma najczęściej nominowanym do Oscara Afroamerykanami, z siedmioma nominacjami każdy.

Jones został uznany przez magazyn "Time" za jednego z najbardziej wpływowych muzyków jazzowych XX w.

Quincy Jones urodził się w Chicago. Matka, Sarah Frances z domu Wells, była urzędniczką bankową i kierowniczką kompleksu apartamentów. Ojciec, Quincy Delight Jones Sr., był półprofesjonalnym piłkarzem i stolarzem z zawodu. Prababcia Quincy'ego była niewolnicą w Louisville.

Historia rodziny Jonesa jest bardzo interesująca.

W 1972, z pomocą pisarza Aleksa Haleya i badaczy mormonów z Salt Lake City, Quincy Jones odkrył, że przodkiem jego matki był bankier, James Franklin Doughty Lanier, krewny muzyka i poety, Sidneya Laniera.

1984 Quincy Jones z Michaelem Jacksonem.
popsugar.co.uk

Po latach, Quincy opowiadał o tym tak: "James Lanier miał dziecko z moją prababką, niewolnicą. Moja babka urodziła się na plantacji w Kentucky. Prześledziliśmy cały rodowód, aż do początków rodziny Lanier, i okazało się, że z tej samej linii pochodzi także Tennessee Williams".

Dowiedziawszy się, że jego przodkowie z linii Lanier byli francuskimi hugenotami, którzy mieli wśród swoich przodków dworskich muzyków, Quincy przypisał im część swojego talentu muzycznego.

Jones uparcie testował swoje DNA i przez wiele lat genealogowie badali historię jego rodziny. W 2006 jego DNA ujawniło, że jest on w większości Afrykaninem, ale ma 34% europejskiego pochodzenia, po obu stronach rodziny. Badania wykazały, że jego ojciec miał angielskie, francuskie, włoskie i walijskie pochodzenie. Jego matka była pochodzenia zachodnio- i środkowoafrykańskiego, a konkretnie z ludu Tikar w Kamerunie. Ale jego matka miała również pochodzenie europejskie - takie samo, jak

1991 Quincy Jones z Milesem Davisem dw.com

męscy przodkowie Jamesa Laniera, którzy walczyli w wojnie secesyjnej 1861-1865, po stronie Konfederacji. Fakt ten uczynił Quincy'ego uprawnionym do miana Syna Weteranów Konfederacji.

Wśród przodków Quincy'ego jest m.in. Betty Washington Lewis - siostra prezydenta George'a Washingtona. Quincy Jones jest także bezpośrednim potomkiem króla Anglii, Edwarda I, którego przodkami była szlachta francuska, polska, szwajcarska oraz ruski ród Rurykowiczów.

Jones został wprowadzony do świata muzyki przez swoją matkę, która śpiewała pieśni religijne, a także przez sąsiadkę, Lucy Jackson. Kiedy Quincy miał pięć lat, słuchał przez ścianę, jak Lucy Jackson gra na fortepianie.

2018 Quincy Jones
dailymail.co.uk

Lucy wspominała po latach, że pewnego dnia Quincy odwiedził ją, wdrapał się na instrument, i nie pozwolił się z niego zdjąć przez wiele godzin.

Kiedy Quincy był dzieckiem, jego matka zachorowała na schizofrenię i została przyjęta do szpitala psychiatrycznego. Ojciec rozwiódł się z matką i poślubił Elverę Jones, która miała już trójkę własnych dzieci. Elvera i Quincy Sr. mieli później jeszcze troje dzieci.

Po wojnie, rodzina Jonesów przeniosła się do Seattle, gdzie chłopiec uczęszczał do Garfield High School. W szkole rozwinął swoje umiejętności jako trębacz i aranżer. Jego kolegą z klasy był Charles Taylor, który grał na saksofonie, i którego matka, Evelyn Bundy, była liderką jednego z pierwszych jazz bandów w Seattle. Nastoletni chłopcy, Jones i Taylor, zaczęli grać.z zespołem National Reserve Band.

W wieku 14 lat Quincy przedstawił sam siebie 16-letniemu Rayowi Charlesowi, po obejrzeniu jego występu w klubie Black Elks. Jones do tej pory wskazuje na Raya Charlesa, jako swoją wczesną inspirację.

Quincy zawsze podkreślał dużą rolę swojego ojca w umożliwieniu mu kontynuowania nauki i studiów. Ojciec miał rymowaną dewizę życiową, która stała się mottem również Quincy'ego:
"Once a task is just begun -
never leave until it's done.
Be the labor great or small,
do it well, or not at all"

("Kiedy zaczniesz robotę - nigdy jej nie porzucaj, zanim nie jest skończona. Czy dzieło jest wielkie czy małe - wykonaj je dobrze, albo nie rób wcale"). W 1951 Jones zdobył stypendium do Seattle University, gdzie młody Clint Eastwood - także początkujący wówczas muzyk - obserwował go, grającego w uniwersyteckim bandzie.

Po pierwszym semestrze, Jones przeniósł się do prestiżowego Berklee College of Music w Bostonie, gdzie otrzymał kolejne stypendium. Studiując w Berklee, grał w barze Izzy Ort's Bar & Grille, z Bunnym Campbellem i Prestonem Sandifordem, których również wymieniał później jako swoje ważne inspiracje.

Po otrzymaniu oferty odbycia tournée jako trębacz i aranżer z orkiestrą wibrafonisty jazzowego, Lionela Hamptona, Quincy porzucił studia i zdecydował się na muzyczną karierę. W trakcie trasy z Hamptonem, Jones wykazał się dużą umiejętnością aranżowania piosenek i gry na trąbce:

The Lionel Hampton Orchestra with Quincy Jones - "Ding Dong Baby", Live 1951
Lionel Hampton - vibraphone
Milt Buckner - piano, organ
Billy Mackel - guitar
Bobby Plater - alto sax
Quincy Jones, Benny Bailey, Ed Mullens, Duke Garrette, Walter Williams, Leo Shepherd - trumpet
Jimmy Cleveland, Al Grey, Benny Powell, Paul Lee Higati - trombone
Jerome Richardson, Johnny Board, Curtis Lowe, Lonnie Shaw, Ben Kynard - reeds
Roy Johnson - bass
Ellis Bartee - drums



The Lionel Hampton Orchestra with Quincy Jones, Clifford Brown, Art Farmer - "On the Sunny Side of the Street", Stockholm 1953, Audio



W 1955 ukazał się album, sygnowany nazwiskami perkusisty Roya Haynesa i Quincy'ego Jonesa - "Jazz Abroad", nagrany w Szwecji w latach 1953 i 1954, z Artem Farmerem na trąbce:
Quincy Jones - arranger, conductor
Bengt Hallberg, Adrian Acea - piano
Art Farmer - trumpet
Jimmy Cleveland, Åke Persson - trombone
Arne Domnerus - alto sax, clarinet
Bjarne Nerem - tenor sax
Ed Gregory - baritone sax, alto sax
Lars Gullin - baritone sax
Simon Brehm, Joe Benjamin - bass
Roy Haynes, Alan Dawson - drums
"Sometimes I'm Happy" from "Jazz Abroad" 1955



"I Remember Clifford" from "Jazz Abroad" 1955



Wkrótce Jones przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie od razu otrzymał kilka zleceń na pisanie utworów, m.in. od Sarah Vaughan, Dinah Washington, Counta Basie'ego, Duke'a Ellingtona, Gene'a Krupy i Raya Charlesa. Ray został wówczas wiernym przyjacielem Quincy'ego:

Dinah Washington with Quincy Jones Octet - "Blue Gardenia" from "For Those In Love", 1955



Sarah Vaughan with Quincy Jones & His Orchestra - "Misty" from "Vaughan and Violins", 1958



Na początku 1956 Jones przyjął tymczasową pracę w programie telewizyjnym CBS "Stage Show", prowadzonym przez Jimmy'ego i Tommy'ego Dorseyów. Program był transmitowany na żywo, ze Studia 50 w Nowym Jorku. W dniach 28 stycznia, 4, 11 i 18 lutego, a także 17 i 24 marca 1956 Jones grał na trąbce w zespole Studia 50, który wspierał 21-letniego Elvisa Presleya w jego pierwszych występach telewizyjnych:

Elvis Presley - "Shake Rattle & Roll", Live @ CBS TV "Stage Show", January 28th, 1956



Wkrótce potem, jako trębacz i dyrektor muzyczny u Dizzy'ego Gillespie'ego, Jones wyruszył w trasę koncertową.
Po powrocie, podpisał kontrakt z ABC Paramount i rozpoczął karierę jako lider zespołu.
W drugiej połowie lat 50. Quincy Jones zyskał rozgłos, jako aranżer i dyrygent jazzowy.

Pierwszym wydawnictwem autorskim był album "This Is How I Feel About Jazz" z 1957. Jones zorganizował i przeprowadził trzy sesje nagraniowe we wrześniu 1956, każdą w innym składzie - od nonetu po 15-osobowy big band:
Quincy Jones - conductor
Gene Quill, Jack Nimitz, Phil Woods - alto sax
Charles Mingus, Paul Chambers - bass
Charlie Persip - drums
Herbie Mann, Jerome Richardson - flute, tenor sax
Billy Taylor, Hank Jones - piano
Bunny Bardach, Lucky Thompson, Zoot Sims - tenor sax
Frank Rehak, Jimmy Cleveland, Urbie Green - trombone
Art Farmer, Bernie Glow, Ernie Royal, Joe Wilder - trumpet
Milt Jackson - vibraphone
"Walkin' " from "This Is How I Feel About Jazz" 1957



"Sermonette" from "This Is How I Feel About Jazz" 1957



Drugim albumem, sygnowanym nazwiskiem Jonesa jako lidera, i nagranym z 18-osobowym zespołem pod jego dyrekcją, był "Go West, Man" z 1957:
Quincy Jones - conductor
Carl Perkins, Lou Levy - piano
Art Pepper, Benny Carter, Charlie Mariano, Herb Geller - alto sax
Bill Perkins, Buddy Collette, Walter Benton - tenor sax
Pepper Adams - baritone sax
Conte Candoli, Harry Edison, Jack Sheldon, Pete Candoli - trumpet
Leroy Vinnegar, Red Mitchell - bass
Mel Lewis, Shelly Manne - drums
"Blues Day" from "Go West, Man" 1957



"Be My Guest" from "Go West, Man" 1957



Mimo, iż Quincy Jones miał wówczas dopiero 24 lata, już pracował z najlepszymi, jak Art Farmer, Charles Mingus, Hank Jones, Paul Chambers, Art Pepper, Benny Carter, Charlie Mariano, Phil Woods, Zoot Sims, Joe Wilder czy Milt Jackson.

W 1957 Quincy osiadł w Paryżu, gdzie studiował kompozycję i teorię u Nadii Boulanger i Oliviera Messiaena, oraz występował w paryskiej Olympii.

Został wówczas dyrektorem muzycznym w Barclay - francuskiej wytwórni płytowej, będącej równocześnie właścicielem firmy Mercury we Francji.

Pod koniec lat 50. Jones koncertował w Europie z wieloma orkiestrami jazzowymi, m.in. jako dyrektor muzyczny jazzowego musicalu Harolda Arlena "Free and Easy".

Z 30-osobowym big bandem, w 1959 nagrał i wydał dla firmy Mercury swoją trzecią płytę - "The Birth of a Band!", na której sam także zagrał na trąbce:
Quincy Jones - trumpet, arranger, conductor
Patti Bown, Moe Wechsler - piano
Kenny Burrell, Les Spann - guitar
Benny Golson, Budd Johnson, Zoot Sims, Sam Taylor - tenor sax
Frank Wess, Phil Woods - alto sax
Danny Bank, Sahib Shihab - baritone sax
Jerome Richardson - flute, alto sax, tenor sax, piccolo
Clark Terry, Ernie Royal, Joe Newman, Harry Edison, Joe Wilder - trumpet
Jimmy Cleveland, Melba Liston, Quentin Jackson, Urbie Green, Billy Byers, Tom Mitchell - trombone
Julius Watkins - French horn
Milt Hinton - bass
Sam Woodyard, Osie Johnson, Don Lamond, Jimmy Crawford - drums
"The Birth of a Band" 1959



"Moanin' " from "The Birth of a Band" 1959



Z muzykami tego projektu, Quincy założył big band The Jones Boys. Zespół koncertował w Ameryce Północnej i Europie, a występy spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności i błyskotliwymi recenzjami:
The Quincy Jones Big Band - "My Reverie", Live @ Municipal Theatre, Lausanne, Switzerland, May 20,1960



The Quincy Jones Big Band - "Birth of The Band", Live @ The Alhambra, Paris. March 5th, 1960

"Birth Of A Band", "Moanin’", "Lester Leaps", "In the Gypsy", "Tickle Toe", "Everybody's Blues", "Big Red"



The Quincy Jones Big Band - "In the Gypsy", Live @ The Alhambra, Paris. March 5th, 1960



The Quincy Jones Big Band - "Moanin' ", Live in Belgium 1960



Jednak zarobki okazały się mizerne. Słabe planowanie budżetu doprowadziło w końcu do katastrofy finansowej. Zespół rozwiązał się, pozostawiając Jonesa w kryzysie finansowym.

Później Jones tak opowiadał o tym okresie: "Mieliśmy najlepszy zespół jazzowy na świecie, a mimo to dosłownie głodowaliśmy. Wtedy odkryłem, że istnieje muzyka, ale istnieje też biznes muzyczny. Aby przeżyć, musiałem nauczyć się je rozróżniać”.

Irving Green, szef firmy Mercury, pomógł Jonesowi uzyskać pożyczkę i pracę jako dyrektor muzyczny, w nowojorskim oddziale firmy Mercury.

Częściowo jeszcze w Paryżu, a częściowo już w Nowym Jorku, została w 1960 nagrana płyta Jonesa "I Dig Dancers", wydana w 1961:
Quincy Jones - arranger, conductor
Patti Bown - piano
Les Spann - guitar, flute
Joe Lopes, Porter Kilbert, Phil Woods - alto sax
Budd Johnson, Oliver Nelson, Jerome Richardson - tenor sax
Sahib Shihab - baritone sax
Clark Terry, Benny Bailey, Freddie Hubbard, Lennie Johnson, Jerry Kail, Clyde Reasinger, Floyd Standifer - trumpet
Wayne Andre, Curtis Fuller, Jimmy Cleveland, Quentin Jackson, Melba Liston, Åke Persson - trombone
Julius Watkins - French horn
Buddy Catlett - bass
Joe Harris, Stu Martin - drums
"Pleasingly Plump" from "I Dig Dancers" 1961



"Love Is Here to Stay" from "I Dig Dancers" 1961



Osobny rozdział w karierze Jonesa stanowi jego współpraca z Frankiem Sinatrą. Po raz pierwszy współpracował z Sinatrą w 1958, kiedy to został zaproszony przez księżniczkę Grace do zorganizowania koncertu charytatywnego w Monaco Sporting Club.
Sześć lat później, w 1964, Sinatra zatrudnił Jonesa do opracowania i poprowadzenia nagrań do drugiego albumu Sinatry z Countem Basie'em - "It Might as Well Be Swing"



16 października 1965, Jones był aranżerem i dyrygentem, gdy Sinatra i Count Basie wystąpili razem w programie telewizyjnym "Hollywood Palace":

Frank Sinatra & The Count Basie Orchestra - Live @ "The Hollywood Palace", TV 1965
Count Basie - piano
Marshal Royal, Bobby Plater, Eric Dixon, Eddie "Lockjaw" Davis, Charlie Fowlkes - saxes, woodwinds
Phil Guilbeau, Wallace Davenport, Sonny Cohn, Al Aarons - trumpets
Al Grey, Grover Mitchell, Henderson Chambers - trombone
Bill Hughes - bass trombone
Freddie Green - guitar
Norman Keenan - bass
Sonny Payne drums



W 1966 Jones poprowadził i zaaranżował album koncertowy Sinatry, nagrany z Count Basie Orchestra - "Sinatra at the Sands"



Osiemnaście lat później, w 1984, Sinatra i Jones ponownie połączyli siły, by stworzyć album "L.A. Is My Lady"



Po latach, Jones wspominał tę współpracę: "Frank Sinatra zabrał mnie na zupełnie nową planetę. Pracowałem z nim aż do jego śmierci w 1998. Zostawił mi swój pierścień, nigdy go nie zdejmuję. Teraz, kiedy jadę na Sycylię, nie potrzebuję paszportu - po prostu migam na granicy moim pierścieniem".

W 1961 Jones awansował na wiceprezesa firmy Mercury, stając się pierwszym Afroamerykaninem, który zajmował to stanowisko. W latach 60. pracował jako aranżer dla Billy'ego Eckstine'a, Elli Fitzgerald, Shirley Horn, Peggy Lee, Nany Mouskouri, Franka Sinatry, Sarah Vaughan i Dinah Washington.

Jego autorskie nagrania z lat 60. i 70. obejmowały albumy dla różnych wytwórni - "The Boy In the Tree" (1960), "The Quintessence / For Lena and Lennie" (1962), "Cara Fatina" (1964), "Walking In Space" (1969), "They Call Me Mister Tibbs" (1970), "Gula Matari" (1970), "Smackwater Jack" (1971), "You've Got It, Bad Girl" (1973), "Body Heat" (1974), "Mellow Madness" (1975), "I Heard That!!" (1976), "From East to West" (1978).

Utwór Jonesa z 1962, "Soul Bossa Nova" z albumu "Big Band Bossa Nova", został wykorzystany w 1998, podczas FIFA World Cup



W 1964, na zaproszenie reżysera Sidneya Lumeta, Jones skomponował muzykę do dramatu "The Pawnbroker". Był to pierwszy z prawie 40 filmów, z muzyką Jonesa. W obrazie wystąpili m.in. Rod Steiger, Geraldine Fitzgerald i Morgan Freeman:
"The Pawnbroker" Film Soundtrack 1964



Po sukcesie filmu, Jones opuścił firmę Mercury i przeniósł się do Los Angeles.

W 1965 skomponował dwie partytury filmowe:
do thrillera "Mirage" Edwarda Dmytryka, z Gregorym Peckiem



i do dramatu "The Slender Thread" Sydneya Pollacka, z Anne Bancroft i Sidneyem Poitier



Od tej pory, Quincy Jones zaczął być rozchwytywany jako twórca i producent muzyki ekranowej.

W okresie 1966-1978 Quincy napisał muzykę do ponad 30 filmów, która w większości została wydana na płytach: "The Deadly Affair" (1966), "Walk, Don't Run" (1966), "Enter Laughing" (1967), "Banning" (1967), "In the Heat of the Night" (1967), "In Cold Blood" (1967), "A Dandy in Aspic" (1968), "The Counterfeit Killer" (1968), "Jigsaw" (1968), "For Love of Ivy" (1968), "The Hell with Heroes" (1968), "The Split" (1968), "Mackenna's Gold" (1969), "The Italian Job" (1969), "The Lost Man" (1969), "Bob & Carol & Ted & Alice" (1969), "John and Mary" (1969), "Cactus Flower" (1969), "Last of the Mobile Hot Shots" (1970), "The Out-of-Towners" (1970), "They Call Me Mister Tibbs!" (1970), "Brother John" (1971), "The Anderson Tapes" (1971), "Honky" (1971), "Sanford and Son Theme" (1972), "$" (1972), "The Hot Rock" (1972), "The New Centurions" (1972), "The Getaway" (1972), "Roots" (1977), "The Wiz" (1978).

Ostatnim filmem w dorobku Jonesa jest "The Color Purple" z 1985.

Debiut Jonesa jako producenta filmowego, "The Color Purple" ("Kolor purpury") z 1985, otrzymał aż 11 nominacji do Oscara. Obraz w reżyserii Stevena Spielberga został nakręcony na podstawie powieści Alice Walker z 1982 o tym samym tytule, wyróżnionej Nagrodą Pulitzera. Dzięki temu filmowi, Jonesowi przypisuje się wprowadzenie Whoopi Goldberg (w roli Celie) i Oprah Winfrey (w roli Sofii) na ekrany kin całego świata.

W 1969 Quincy i jego partner w pisaniu piosenek, Bob Russell, zostali pierwszymi Afroamerykanami, nominowanymi do Oscara w kategorii Best Original Song, za utwór "The Eyes of Love" do filmu "Banning" Rona Winstona z 1967:

Jack Jones - "The Eyes of Love" from the movie "Banning" 1967



w 1969 Jones był także nominowany do Oscara za najlepszą oryginalną ścieżkę dźwiękową - Best Original Score, do filmu "In Cold Blood" ("Z zimną krwią") Richarda Brooksa z 1967, co uczyniło go pierwszym Afroamerykaninem, nominowanym dwukrotnie w jednym roku:

"In Cold Blood" from the movie "In Cold Blood" 1967



W 1978 wyprodukował ścieżkę dźwiękową do musicalu fantasy Sidneya Lumeta "The Wiz" - muzycznej adaptacji "Czarodzieja z Oz", w którym wystąpili Michael Jackson i Diana Ross:

"The Wiz" Original Motion Picture Soundtrack 1978



Podczas pracy nad filmem "The Wiz", Michael Jackson poprosił Jonesa o polecenie mu kilku producentów na jego nadchodzący solowy album. Jones zaproponował kilka nazwisk, ale w końcu zdecydował, że sam wyprodukuje płytę.

Album Jacksona "Off the Wall" z 1979 sprzedał się w 20 mln egzemplarzy. To sprawiło, że Jones stał się wówczas najpotężniejszym producentem nagrań w branży muzycznej:

Michael Jackson - "Off the Wall" 1979



Kolejna współpraca Jonesa i Jacksona, album "Thriller" z 1982, sprzedał się w 110 mln egzemplarzy, i stał się najlepiej sprzedającym się albumem wszech czasów. Rozwój MTV i pojawienie się teledysków jako narzędzi promocyjnych, przyczyniło się do wspaniałej sprzedaży "Thrillera".
Michael Jackson - "Thriller", Official Video 1982



Jones pracował również nad albumem Jacksona "Bad" z 1987, który sprzedał się w 45 mln egzemplarzy. "Bad" był ich ostatnim wspólnym projektem: Michael Jackson - "Bad" Official Video



W wywiadzie z 2007, gdy zapytano Jonesa, czy znowu będzie pracował z Jacksonem, Quincy odpowiedział: "Rozmawiał ze mną o ponownej współpracy, ale ja mam za dużo do zrobienia - mam na karku 900 produkcji i 74 lata!".

Quincy Jones w późniejszych latach procesował się z Jacksonem o kwotę 10 mln dolarów.

Ponadto, Jones skomponował "Sanford and Son Theme (The Streetbeater)", który stał się tematem przewodnim telewizyjnego sitcomu "Sanford and Son", z udziałem jego bliskiego przyjaciela, Redda Foksa, oraz tematy muzyczne do innych programów telewizyjnych, w tym "Ironside", "Banacek", "The Bill Cosby Show", odcinki otwierające "Roots", "Mad TV" i teleturniej "Now You See It":
"Sanford and Son Theme (The Streetbeater)" 1973



Album Quincy'ego Jonesa "The Dude" z 1981 przyniósł hity, zaśpiewane przez Jamesa Ingrama:
"Ai No Corrida" Official Video 1981



"Just Once"



"One Hundred Ways"



Płyta zdobyła trzy Grammy dla Jonesa, w kategoriach Best Instrumental Arrangement, Best R&B Performance by a Duo or Group with Vocal oraz Best Instrumental Arrangement (Accompanying Vocalists), a także trzy Grammy dla Ingrama, w kategoriach Best New Artist, Best Male Pop Vocal Performance za "Just Once" oraz Best Male R&B Vocal Performance za "One Hundred Ways":
"The Dude" Full Album 1981



Po ceremonii American Music Awards w 1985, Jones wykorzystał swoje wpływy, by przyciągnąć większość głównych amerykańskich artystów tamtego czasu do studia, w celu nagrania charytatywnej piosenki "We Are the World". Utworzył w ten sposób zespół o nazwie USA for Africa, a cała akcja miała na celu zebranie pieniędzy dla ofiar głodu w Etiopii. Pomysłodawcą był Harry Belafonte, piosenkę napisali Michael Jackson i Lionel Richie, a producentami byli Quincy Jones i Michael Omartian. Nagranie zrealizowano w nocy 28 stycznia. Była to noc rozdania American Music Awards, co było dobrym sposobem na zebranie tylu artystów w jednym miejscu i czasie.

Piosenka została przebojem roku i przyniosła 90 mln USD zysku. Zdobyła dwie nagrody Grammy w 1985, w kategoriach Best Song of the Year oraz Best Record of the Year. 800 tys. kopii nagrania pojawiło się w sklepach 7 marca 1985, i wszystkie zostały sprzedane w pierwszym tygodniu:
USA for Africa - "We Are the World", Official Video

1985 https://www.youtube.com/watch?v=M9BNoNFKCBI

W 1990 firma Quincy Jones Productions dołączyła do Time Warner, by stworzyć Quincy Jones Entertainment.

Na początku lat 90. Jones rozpoczął ogromny, nadal trwający projekt, o nazwie "The Evolution of Black Music" - cotygodniowe talk show, z przyjacielem Jonesa, wielebnym Jesse Jacksonem, jako gospodarzem.

Począwszy od późnych lat 70., Jones próbował przekonać Milesa Davisa, by ożywił muzykę, którą nagrał na kilku klasycznych albumach w latach 60., zaaranżowanych przez Gila Evansa. Davis zawsze odmawiał, chcąc uniknąć ponownego zaglądania w przeszłość. Ale w 1991 Miles ustąpił. Pomimo zapalenia płuc, zgodził się na występ podczas Montreux Jazz Festival '91. Płyta "Miles & Quincy Live at Montreux 1991" była ostatnim wydawnictwem Milesa Davisa - trębacz zmarł kilka miesięcy później, 28 września 1991:

MiIes Davis & Quincy Jones at Montreux - "Springsville", Audio 1991



Miles Davis & Quincy Jones & & Gil Evans Orchestra - Live at Montreux, Full Concert 1991



W 1993 Jones współpracował z Davidem Salzmanem, nad produkcją koncertu "An American Reunion", z okazji inauguracji prezydentury Billa Clintona. W tym samym roku, on i Salzman przemianowali ich wspólną firmę na Quincy Jones / David Salzman Entertainment.

W 2001 Jones opublikował swoją autobiografię - "Q: The Autobiography of Quincy Jones" https://www.amazon.com/Q-Autobiography-Quincy-…/…/0767905105

31 lipca 2007 Jones nawiązał współpracę z Wizzard Media, by rozpocząć serial "Quincy Jones Video Podcast". W każdym odcinku dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem w przemyśle muzycznym. Pierwszy odcinek zawierał materiał ze studia, gdzie powstawał utwór "I Knew I Loved You", dla Celine Dion, na jej album "We All Love Ennio Morricone":
"The Quincy Jones Podcast" Teaser 2007



Jones pomógł w produkcji albumu Anity Hall z 2009 - "Send Love"



W 2013 wyprodukował album Emily Bear "Diversity":
Qincy Jones & Emily Bear - "Diversity Medley", Live @ Montreux Jazz Festival, 2013



Następnie wyprodukował albumy dla Grace, Justina Kauflina, Alfredo Rodrígueza, Andreasa Varady, Nikki Yanofsky:
Quincy Jones Presents Nikki Yanofsky - Live 2014



Został także mentorem Jacoba Colliera:
Quincy Jones presents Jacob Collier in Montreux Jazz Festival 2014



W 2017 Jones i francuski producent, Reza Ackbaraly, założyli Qwest TV - pierwszą na świecie usługę subskrypcji wideo na żądanie (SVOD) dla muzyki jazzowej i eklektycznej z całego świata. Platforma oferuje starannie dobrany wybór bezkonkurencyjnych koncertów, wywiadów, filmów dokumentalnych i ekskluzywnych, oryginalnych treści - wszystko w jakości HD lub 4K.

W ostatnim czasie, Quincy zbliżył się do brazylijskich muzyków, jak Simone Bittencourt de Oliveira, którego Ouincy określił, jako "jednego z największych piosenkarzy na świecie", a także Ivan Guimarães Lins, Milton Nascimento czy perkusjonista Paulinho Da Costa, określany przez Quincy'ego jako "jeden z najlepszych w biznesie".

Najnowsze wydawnictwa Quincy'ego Jonesa to:
Sarah Vaughan & Quincy Jones ‎- "You're Mine You" (nagrany w 1962) 2016



Quincy Jones ‎- "Mackenna's Gold / In Cold Blood" 2017



Quincy Jones ‎- "The Jazz World of Quincy" 2017
Eddie Barclay et Son Orchestre, Quincy Jones ‎- "Confetti" (nagrany w 1960) 2018



Quincy Jones ‎- "The Italian Job: 50th Anniversary Expanded Edition" 2019



Prywatnie Jones był żonaty trzy razy i ma siedmioro dzieci z pięcioma różnymi kobietami.
W latach 1956-1967 był mężem Jeri Caldwell. Mieli jedną córkę, Jolie Levine.
W latach 1967-1977 był żonaty ze szwedzką modelką, Ullą Andersson, z którą miał dwoje dzieci, Martinę and Quincy Jonesa III.
Romans Quincy'ego z Carol Reynolds zaowocował jednym dzieckiem - córką Rachel Jones,
W latach 1974-1990 był mężem aktorki, Peggy Lipton. Miał z nią dwie córki - Kidadę (ur. 1974) i Rashidę (ur. 1976), obie są aktorkami.
W latach 1991-1995 mieszkał z niemiecką aktorką Nastassją Kinski. Ma z nią córkę o imionach Kenya Julia Miambi Sarah Jones (ur. 1993), znaną jako Kenya Kinski-Jones.
W jednym z wywiadów dla "New York Magazine", Jones stwierdził, że kilkanaście lat temu umawiał się Ivanką Trump, pomimo pogardy dla jej ojca, obecnego prezydenta USA. Miał też wiele innych romansów w latach 2000.

21 września 2018 ukazał się film dokumentalny "Quincy" w reżyserii Alana Hicksa i Rashidy Jones, córki Quincy'ego. Dokument koncentruje się na niezwykłym życiu Quincy'ego Jonesa i jego osiągnięciach w przemyśle muzycznym i filmowym. Obraz zdobył Grammy dla najlepszego filmu muzycznego w 2019:
"Quincy" - Official Film Trailer 2018



Z liczbą 28 statuetek Grammy, Quincy Jones znajduje się na drugim miejscu listy osób, najbardziej utytułowanych tą nagrodą (na pierwszym miejscu - Sir Georg Solti, dyrygent, Brytyjczyk pochodzenia węgierskiego, który posiada 31 statuetek, na trzecim - Alison Krauss, 27 Grammy).
W rankingu producentów, najbardziej utytułowanych Grammy, Jones zajmuje pierwsze miejsce.
W 1992 otrzymał Grammy Legend Award, jako jedna z zaledwie 15 osób, które otrzymały tę nagrodę w historii.
Z liczbą 80 nominacji do Grammy, Jones wygrywa ranking wszystkich nominowanych w historii, przed Paulem McCatrneyem, posiadaczem 78 nominacji.
Nagrody i nominacje Grammy

https://www.grammy.com/grammys/artists/quincy-jones

Otrzymał 7 nominacji do Oscara:
1968: Best Original Score - "In Cold Blood"
1968: Best Song - "The Eyes of Love" from "Banning"
1969: Best Original Song for the Picture - "For Love of Ivy"
1979: Best Adaptation Score - "The Wiz"
1986: Best Original Score - "The Color Purple"
1986: Best Original Song - "Miss Celie's Blues (Sister)" from "The Color Purple"
1986: Best Picture - "The Color Purple".

Pełna lista nagród i nominacji Quincy'ego Jonesa https://en.wikipedia.org/…/List_of_awards_and_nominations_r…
Dyskografia https://www.discogs.com/artist/17546-Quincy-Jones?page=1
Dyskografia jako producent https://en.wikipedia.org/…/Quincy_Jones_production_discogra…

Posłuchajmy: Quincy Jones Big Band - "Manteca", Live in Tokyo, Japan 1981
Quincy Jones - leader, arranger
Rod Temperton - keyboards
Carlos Rios - lead guitar
Jerome Richardson - soprano sax
Pete Christlieb - tenor sax
Jerry Hey - lead trumpet
Toots Thielemans - harmonica
Nobuo Hara & His Sharps & Flats - horns
Ollie Brown - percussion
Louis Johnson - bass
John Robinson - drums



Quincy Jones Big Band - "Reflections", Live in Budokan, Japan 1981
Quincy Jones - keyboards, conductor
Rod Temperton - synthesizer, keyboards
Greg Phillinganes - keyboards
Carlos Rios - lead guitar
Toots Thielmans - harmonica, guitar
Jerome Richardson - soprano sax, flute
Peter Christlieb - tenor sax
Jerry Hey - flugelhorn
Louis Johnson - bass
Ollie Brown - percussion
John Robinson - drums
Nobuo Hara & His Sharps & Flats with The Cupid Strings
Patti Austin, James Ingram, Vivien Cherry, Peggy Lipton Jones, Janna Tyler - vocal



Quincy Jones - 50 Years In Music, Live at Montreux, Full Concert 1996



Quincy Jones - The 75th Birthday Celebration, Live at Montreux, Full Concert 2008



Quincy Jones Orchestra - "Soul Bossa Nova", Live TV 2010



Quincy Jones 80th Birthday - "Killer Joe", Live at Montreux 2013



Quincy Jones 80th Birthday - "Soul Bossa Nova", Live at Montreux 2013



Quincy Jones mit der SWR Big Band - "Let the Good Times Roll", Live @ Jazzopen Stuttgart 2017



Quincy Jones - A Musical Celebration, Live @ AccorHotels Arena 2019

https://www.youtube.com/watch?v=5vWvAdFlw0c

Quincy Jones & Friends - Live @ Jazz Open Stuttgart 2019



HAPPY 87th BIRTHDAY to QUINCY JONES !!!