Ron Carter

Oprac. Ewa Kałużna, Fot. https://roncarter.net/SirCarter/photos/


4 maja swoje 82. urodziny świętuje najsłynniejszy amerykański kontrabasista jazzowy, współtwórca i muzyk legendarnych zespołów Milesa Davisa, Cannonballa Adderleya, Herbie’ego Hancocka i Theloniousa Monka.
Dysponuje znakomitą techniką i jest uważany za jednego z najwybitniejszych współczesnych kontrabasistów na świecie, a przy tym - za wzór elegancji i klasy...

RON CARTER

(właśc. Ronald Levin "Ron" Carter; ur. 4 maja 1937).
Ron Carter, który największe uznanie zyskał dzięki graniu ze słynnym Drugim Wielkim Kwintetem Milesa Davisa, pozostaje przez lata renomowaną postacią światowego jazzu. Trudno wyobrazić sobie, by istniał jakiś miłośnik jazzu, nieświadomy wkładu Cartera w ewolucję gry na kontrabasie i rozwój tej muzyki.
Carter uczestniczył w ponad 2200 jazzowych sesjach nagraniowych, co czyni go rekordzistą pod tym względem. Jego imponującą dyskografię odnotowano w "Księdze Rekordów Guinessa". Tak bogaty dorobek dyskograficzny dał podstawy, by nadać Carterowi miano Most Recorded Jazz Bassist In History.
Laureat najważniejszej w USA nagrody jazzowej - NEA Jazz Masters, a także Kawaler Krzyża Honorowego Nauki i Sztuki w Austrii, a we Francji - Komandor Orderu Sztuki i Literatury.

Laureat nagrody Grammy w kategorii Best Jazz Instrumental Performance, Individual or Group, za wspólną płytę z takim słąwami jak:
Herbie Hancock, Wayne Shorter, Wallace Roney i Tony Williams - "A Tribute to Miles" (1994)



Grammy w kategorii Best Instrumental Composition 1987 otrzymał utwór "Call Sheet Blues" Dextera Gordona, do filmu "Round Midnight" (1987), nagrany z udziałem Rona Cartera



Jako dziecko, Ron Carter ćwiczył na wiolonczeli, marząc o karierze muzyka klasycznego. Opanował też biegle inne instrumenty - skrzypce, klarnet i puzon.
Z czasem zmienił swoje zainteresowania muzyczne i zdecydował się poświęcić jazzowi, a instrumentem swojego życia uczynił kontrabas. Stało się tak, gdy uświadomił sobie, że - jako czarnemu artyście - ciężko będzie mu przebić się na rynku muzyki klasycznej, a ambicja i poczucie własnej wartości nie pozwoliłyby mu na przyjęcie drugoplanowej roli.
Choć Carter rozpoczął naukę gry na wiolonczeli już w wieku 10 lat, to, niestety, Ameryka szybko dała mu odczuć, że dla młodego czarnego muzyka nie ma miejsca w murach filharmonii. Jego miejsce było w nowojorskich klubach jazzowych.
Tak jak Charles Mingus, Carter postanowił nie walczyć z oporem, i po prostu zamienił delikatną wiolonczelę na kontrabas. I paradoksalnie dobrze się stało, że Carterowi odmówiono wstępu do "sztuki wysokiej", skazując go na niedolę jazzowego losu. Jego styl nie przypominał gry Mingusa czy innych kontrabasistów - Carter był znacznie bardziej liryczny, mniej brutalny i stanowczo bardziej błyskotliwy jak na zaledwie muzyka akompaniującego. Jednak udało mu się wyjść z cienia i stać się jednym z najwybitniejszych basistów w jazzowej historii.

Swój debiutancki autorski album "Where?" wydał w 1961



Jako 20-letni kontrabasista, Carter rozpoczął przygodę z graniem zawodowym w Nowym Jorku. Poznał tam Chico Hamiltona, do którego orkiestry przystąpił



Właśnie w tym zespole Ron poznał takich muzyków, jak Jackie Byard, Thelonious Monk czy Eric Dolphy.

Harlem był miejscem, w którym kształtowała się nowa forma muzkyi jazzowej - kończyła się powoli epoka bopu, a nowy styl i brzmienie nadawał młody trębacz, Miles Davis.
W 1960 Carter otrzymał zaskakujący telefon. Davis zaoferował kontrabasiście pracę w swoim nowym projekcie - Drugim Wielkim Kwintecie. Takie same telefony otrzymali inni młodzi, niedoświadczeni muzycy - perkusista Tony Williams, pianista Herbie Hancock i saksofonista Sam Rivers, a później Wayne Shorter. Miał być to kolejny wielki zespół Milesa, nazwany później Drugim Wilkim Kwintetem. Młodzi, głodni sukcesów i pełni świeżych pomysłów muzycy, mieli ożywić przygasającą sławę Milesa Davisa, osłabioną kłopotami z narkotykami.
Od 1963 Carter grał więc z kwintetem Milesa Davisa.
Drugi Wielki Kwintet Davisa i ostatni z jego zespołów akustycznych składał się z Wayne’a Shortera (saksofon), Herbiego Hancocka (fortepian), Rona Cartera (bass) i Tony’ego Williamsa (perkusja).
Dwu nocny występ kwintetu w Chicago pod koniec 1965, uwieczniony na - składającym się z ośmiu płyt - zestawie "The Complete Live at The Plugged Nickel 1965", wydany został dopiero w 1995



Występ ten pokazał, że - w przeciwieństwie do większości nagrań studyjnych - koncerty na żywo wciąż ukazywały zespół Davisa, jako grający głównie standardy i melodie bebop, aczkolwiek z większą swobodą niż w latach poprzednich.
Podejście kwintetu do improwizacji stało się znane jako "time no changes" (ang. czas bez zmian) lub FREEBOP, jako że, podczas gdy utrzymali oni miarowy rytm, porzucili podejście zmiennoakordowe bebopu na rzecz podejścia modalnego. Sekcja rytmiczna stała się bardziej luźna, będąc w stanie zmieniać tempo rozkładu metrycznego. Aż do albumu "Nefertiti" (1967), nagrania studyjne składały się w głównej mierze z oryginałów autorstwa Wayne’a Shortera i, w mniejszym stopniu, innych sidemanów.
Od 1967 grupa zaczęła praktykować rzadki zwyczaj grania swoich koncertów na żywo jako nieprzerwanego ciągu kompozycji, gdzie każdy utwór płynnie przechodził w kolejny, i jedynie zmiany melodii stanowiły jakikolwiek znak demarkacyjny -
Miles Davis Quintet Live at Teatro dell'Arte in Milan, Italy 1964 Miles Davis - trumpet
Wayne Shorter - sax
Herbie Hancock - piano
Ron Carter - bass
Tony Williams - drums



Miles Davis Quintet - "Around The Midnight", Live 1967
Miles Davis -trumpet
Wayne Shorter - sax
Herbie Hancock - piano
Ron Carter - bass
Tony Williams - drums



Ron Carter pojawił się na takich albumach Milesa Davisa z lat 60., jak "Quiet Nights" (1962-1963)



"Miles Davis Quintet Live at the 1963 Monterey Jazz Festival" (1963)



"Seven Steps to Heaven" (1963)



"Four & More" (nagrany w 1964, wydany w 1966)



"My Funny Valentine" (1964) https://www.youtube.com/watch?v=FA791L90GU4

"E.S.P." (1965)



"Miles Smiles" (1966)



"Sorcerer" (1967)



"Nefertiti" (1967)



"Miles in the Sky" (1968)



"Fillies de Kilimanjaro" (1969)



a także na kilku innych, jak "Live in Milan 1964" oraz "Water Babies" (nagrany 1967-1968, a wydany w 1976)



Albumy "Miles in the Sky" i "Filles de Kilimanjaro", na których wprowadzone zostały nieśmiało na części utworów gitara basowa, fortepian elektryczny i gitara, wyraźnie wskazywały na następujący w dorobku Davisa etap fusion.

Davis rozpoczął także na tych nagraniach eksperymentowanie z podejściem, zorientowanym bardziej rockowo, i - do czasu nagrania drugiej części "Filles de Kilimanjaro" - Dave Holland i Chick Corea zastąpili Cartera i Hancocka w zespole.
Zarówno jednak Carter, jak i Hancock brali potem udział w późniejszych sesjach nagraniowych, zaś sam Davis zaczął wkrótce przejmować kompozytorskie obowiązki swoich sidemanów.

Lata gry z zespołem Milesa był dla Cartera przyspieszonym kursem muzyki. Współpracował tam z Hancockiem i Williamsem, tworząc jedną z najwspanialszych sekcji rytmicznych na świecie.
Trójka muzyków, pod dowództwem doświadczonego trębacza, tworzyła podstawy dla późniejszego funkcjonowania sekcji freejazzowej.
Nie mieli sztywnych wytycznych, sami decydowali o wszystkim. To nie kompozycja wiodła muzyków, ale oni kompozycję. Nie działali według żadnego scenariusza.

Carter pozostał z Davisem do 1968, później zastąpił go Dave Holland. Jednak Ron wziął udział w kilku sesjach studyjnych z Davisem także w latach 1969-1970.
Carter nie mógł narzekać na brak pracy nawet po rozpadzie Drugiego Kwintetu Davisa. Pracował jako muzyk sesyjny dla wytwórni Blue Note, przy nagraniach takich muzyków, jak Sam Rivers, Andrew Hill czy dawny kolega z zespołu Milesa, Herbie Hancock.
Carter stał się jednym z najpopularniejszych muzyków w branży.
Był też jednym z najbardziej eleganckich i dystyngowanych.
Aby zwiększyć możliwości indywidualnej ekspresji, w swoim własnym zespole, który założył w 1972, zatrudnił drugiego kontrabasistę, dzięki czemu mógł pozwolić sobie na śmielsze solowe wyskoki.

Po odejściu od Davisa, Carter tworzył albumy pod własnym nazwiskiem. Niektóre z jego pierwszych albumów studyjnych z lat 70., gdzie wystąpił w roli lidera, to:
"Uptown Conversation" (1969)



"Alone Together" (1972) z Jimem Hallem



"Blues Farm" (1973)



"All Blues" (1973)

"Anything Goes" (1975)

"Spanish Blue" (1975)



"Yellow & Green" (1976)

ttps://www.youtube.com/watch?v=EPiSw8TxPu0

"Pastels" (1976)



"Piccolo" (1977)



"Peg Leg" (1978)



"A Song for You" (1978)



"Parade" (1979)



"New York Slick" (1979)



W trakcie swojej kariery Carter współpracował z tak wybitnymi przedstawicielami nowoczesnego jazzu, jak:
Sam Rivers, Freddie Hubbard, Duke Pearson, Lee Morgan, McCoy Tyner, Andrew Hill, Horace Silver, Eric Dolphy, Don Ellis, Cannonball Adderley, Mal Waldron, Thelonious Monk, Billy Joel, George Benson, Stanley Turrentine, New York Jazz Sextet/Quartet, Sonny Rollins, V.S.O.P., Milestone All Stars.
Wystąpił również w nagraniach Hancocka, Williamsa i Shortera.

Ron pojawił się na dziesiątkach albumów, m.in.:
"Out There" (1960) Erica Dolphy



"Night Hawk" (1960) Colemana Hawkinsa



"Speak No Evil" (1964) Wayne'a Shortera



"Speak Like a Child" (1968) Herbie'ego Hancocka



"Summertime" (1968) Paula Desmonda



"Expansions" (1968) McCoy Tynera



"Power to the People" (1969) Joe'ego Hendersona



"Shape of Things to Come" (1969) George'a Bensona



"Red Clay" (1970) Freddie'ego Hubbarda



"First Take" (1970) Roberty Flack



"Gula Matari" (1970) Quincy'ego Jonesa



"Spectrum" (1973) Billy'ego Cobhama



"Once Upon a Summertime" (1977) Cheta Bakera



"Milestones" (1978) Hanka Jonesa



"A Prescription for the Blues" (1997) Horace'a Silvera

https://www.youtube.com/watch?v=toZRh2U8twE

"I Remember Miles" (1998) Shirley Horn



czy "Magnetic" (2013) Terence'a Blancharda



W 2017 ukazał się krążek Cartera, nagrany w duecie z akordeonistą - "An Evening with Ron Carter & Richard Galliano"



Najnowszy album Rona Cartera to "Remember Love" z 2018, nagrany w duecie z saksofonistą Houstonem Personem - klimatyczny zestaw standardów, wykonywanych z klasą i wyrafinowaniem, przez dwóch wirtuozów-weteranów.
To szósty wspólny album tego duetu.
Na płycie znalazły się kompozycje George'a i Iry Gershwinów, Guy'a Wooda, Billy'ego Strayhorna i Duke'a Ellingtona, Luiza Bonfá, Jerome'a Kerna i Dorothy Fields, Jimmie'ego Davisa, Richarda Rodgersa i Lorenza Harta, Vincenta Youmansa, Billy'ego Rose i Edwarda Eliscu oraz samych Cartera i Persona - "Why Not" z albumu "Remember Love"



Dyskografia Rona Cartera https://en.wikipedia.org/wiki/Ron_Carter_discography

Obecnie Ron Carter najczęściej koncertuje z autorskim The Golden Striker Trio, z gitarzystą Russellem L. Malone i pianistą Donaldem Vegą -
Ron Carter Golden Striker Trio - "New Morning" Paris 2018



Ron Carter Golden Striker Trio - Live at Jazz a Vienne Festival 2018



19 listopada 2017 The Golden Striker Trio wystąpiło na jedynym koncercie w Polsce, w poznańskiej Auli UAM podczas Aquanet Jazz Festival.

"Ron Carter należy do najwybitniejszych kontrabasistów w całej historii jazzu.
Dysponuje oszałamiającą techniką, której jednak nie nadużywa, koncentrując się przede wszystkim na pracy w sekcji rytmicznej, grając z precyzyjnym, motorycznym wyczuciem rytmu.
Jest wymarzonym akompaniatorem śpiewaków oraz solistów. Największa siła jego muzyki leży w grze sekcyjnej i, choćby z tych powodów, jego klasyczne nagrania z Davisem, w których tyle do powiedzenia miała właśnie sekcja, są świadectwem jego niedościgłego mistrzostwa"

RON CARTER – Jazz Legend Trio


Posłuchajmy także:
Ron Carter at the Village Vanguard, Live 70s
Freddie Hubbard - trumpet
Ron Carter - bass
Cedar Walton - piano
Lenny White - drums



Ron Carter Quintet at France Festival Jazz La Ciotat, Live 1990
Ron Carter - piccolo bass
Stephen Scott - piano
Leon Maleson - double bass
Payton Crossley - drums
Victor Siiwin - percussion



Ron Carter Quintet - "Third Plane" Live 1990

Ron Carter - piccolo bass
Stephen Scott - piano
Leon Malson - double bass
Steven Kroon - percussion
Lewis Hash - drums



Ron Carter Quintet at Festival Internacional de Jazz San Javier, Spain, Live 2009
Ron Carter - double bass
Stephen Scott - piano
Guilherme Monteiro - guitar
Rolando Morales-Matos - percussion
Payton Crossley - drums



Ron Carter Trio - Concert at Birdland, New York, Live 2017



HAPPY 82nd BIRTHDAY to RON CARTER !!!