Sonny Rollins

Sonny Rollins and Miles Davis – The Untold Story” – Documentary Film

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. Tom Beetz, last.fm, Pinterest, Allan Tannenbaum, Wikipedia.

Sonny Rollins
Fot. Tom Beetz

Sonny Rollins
Fot. last.fm

Sonny Rollins
Fot. Pinterest

Sonny Rollins 1962
Fot. Allan Tannenbaum

Sonny Rollins 1965
Fot. Wikipedia

Sonny Rollins 1972
Fot. last.fm

Sonny Rollins 1990
Fot. Pinterest

Sonny Rollins 2008 Newport
Fot. Wikipedia


 

Dzisiaj, 7 września 2021, 91. urodziny świętuje

SONNY ROLLINS

(właśc. Theodore Walter „Sonny” Rollins; ur. 7 września 1930).

amerykański jazzowy gigant saksofonu, kompozytor, powszechnie uznawany za jednego z najważniejszych i najbardziej wpływowych muzyków jazzowych, nazywany „największym żyjącym improwizatorem” i „kolosem saksofonu” – „Saxophone Colossus”, jak jeden z jego albumów.

Pionier w 1957 tzw. „strollingu”, czyli comba jazzowego bez instrumentu harmonicznego.

W 1958 Sonny Rollins pojawił się na słynnej fotografii „A Great Day in Harlem” Arta Kane’a, pokazującej elitę muzyków jazzowych Nowego Jorku. Do chwili obecnej, Rollins jest jednym z dwóch żyjących muzyków z tego zdjęcia – drugim jest Benny Golson (ur. 1929).

W ciągu swojej ponad 70-letniej kariery muzycznej, Rollins nagrał ok. 60 albumów jako lider.

Wiele z jego kompozycji, w tym „St. Thomas”, „Oleo”, „Doxy”, „Pent-Up House” i „Airegin”, stało się standardami jazzowymi.

POCZĄTKI

Rollins urodził się w Nowym Jorku. Jego rodzice pochodzili z amerykańskich Wysp Dziewiczych, ojciec był zawodowym oficerem US Navy.

Najmłodszy z trójki rodzeństwa, Sonny dorastał w jazzowej dzielnicy Nowego Jorku – Harlemie, niedaleko od słynnych miejsc koncertowych, jak Cotton Club, Savoy Ballroom czy Apollo Theatre. Mieszkali tam także Coleman Hawkins, Bud Powell, Jackie McLean, Kenny Drew, Art Taylor, czy Duke Ellington.

Choć zaczynał jako pianista, wkrótce zmienił instrument na saksofon altowy, który po raz pierwszy otrzymał w wieku 7 lat.

Uczęszczał do gimnazjum Edward W. Stitt Junior High School, a następnie ukończył Benjamin Franklin High School in East Harlem.

W 1946 przeszedł ostatecznie z altu na tenor.

W czasach szkolnych grał w zespole, w którym występowały także inne przyszłe legendy jazzu – Jackie McLean, Kenny Drew i Art Taylor.

Idolem Rollinsa był wówczas Coleman Hawkins, saksofonista tenorowy, mieszkający w sąsiedztwie. Jego fotografię z autografem Sonny długo przechowywał. Za kilkanaście lat miał stanąć obok swego mistrza na scenie Newport Jazz Festiwal, by zagrać wspólnie koncert, a później nagrać płytę, gdzie to Hawkins był sidemanem, a nie Rollins.

Po ukończeniu collage’u w 1948, Sonny zaczął występować zawodowo, jako tenorzysta.

PIERWSZE NAGRANIA. ROLLINS & GONZALES

Pierwszych nagrań dokonał na początku 1949, z piosenkarzem bebopowym Babsem Gonzalesem, i jego orkiestrą. Aranżerem grupy był puzonista J.J. Johnson:
Babs Gonzales and His Orchestra feat. Sonny Rollins – „Then You’ll Be Boppin’ Too” 1949


ROLLINS & J.J. JOHNSON

W ciągu następnych kilku miesięcy, Rollins zaczął wyrabiać sobie markę, nagrywając z legendarnym puzonistą J.J. Johnsonem. Sonny pojawił się na trzech płytach J.J. Johnsona, wszystkich z 1949:
„Mad Bebop”

„J.J. Johnson’s Jazz Quintets”

oraz „Trombone by Three”

J.J. Johnson’s Boppers feat. Sonny Rollins – „Audobon” 1949

ROLLINS & POWELL

Sonny wystąpił w tym czasie także pod kierownictwem pianisty Buda Powella, podczas przełomowej sesji hard-bopowej, 9 sierpnia 1949, uwiecznionej na płycie „The Amazing Bud Powell”:
Fats Navarro – trumpet
Sonny Rollins – tenor sax
Bud Powell – piano
Tommy Potter – bass
Roy Haynes – drums
„Wail” from „The Amazing Bud Powell” 1949

ARESZTANT z HEROINĄ w TLE

Na początku 1950 Rollins został aresztowany za rozbój z bronią w ręku. Napadł na przechodnia, by zdobyć pieniądze na narkotyki.

Zanim został zwolniony warunkowo, spędził dziesięć miesięcy w więzieniu na wyspie Rikers Island.

Po krótkim pobycie na wolności, w 1952 został ponownie aresztowany, za naruszenie zwolnienia warunkowego, z powodu posiadania heroiny.

ROLLINS & DAVIS

Pierwszy utwór z Milesem Davisem Rollins nagrał 17 stycznia 1951 w Nowym Jorku – „I Know”. Davis zagrał tu na fortepianie. Utwór ukazał się dopiero w 1956, na płycie „Sonny Rollins with the Modern Jazz Quartet”, wydanej przez Prestige Records. Z tą samą wytwórnią związany był wtedy Miles Davis.

MILES DAVIS ALL STARS

Okres między 1950 a 1954 był dla Milesa Davisa niezwykle trudny. Nadal cieszył się renomą, jednak narastały jego problemy z nałogiem heroinowym. Doprowadzały one organizatorów, właścicieli klubów oraz członków zespołu do furii, i zmuszały do rezygnacji z planów koncertowych. Mimo, że nadal często występował i grał wiele sesji, jego występy pozbawione były polotu, i wydawało się, że jego talent marnuje się. Nikt nie był tego bardziej świadom, niż sam Davis i jego żona Irene.

W latach 1950-1955, Davis głównie nagrywał jako lider w kombinacji rozmaitych grup – kwintetów, sekstetów czy septetów, nazywanych All Stars. Jako muzycy towarzyszący, pojawiali się Sonny Rollins, John Lewis, Kenny Clarke, Max Roach, Jackie McLean, Art Blakey, Horace Silver, Thelonious Monk, J.J. Johnson, Percy Heath, Milt Jackson czy Charles Mingus.

Inspiracją Davisa w tym okresie był pianista Ahmad Jamal, którego „skąpy” styl mocno kontrastował z „pełnym” brzmieniem bebopu, co intrygowało Davisa.

„MODERN JAZZ TRUMPETS” 1951

Pierwsze nagrania Davisa dla Prestige, które ujrzały światło dzienne, wydane na albumie, można usłyszeć na składance „Modern Jazz Trumpets”, obejmującej cztery sesje, od 15 maja 1949 do 17 stycznia 1951. Na ostatniej sesji, 17 stycznia 1951, w Apex Studios w Nowym Jorku, pojawili się:
Miles Davis – trumpet
Sonny Rollins – tenor sax
Bennie Green – trombone
John Lewis – piano
Percy Heath – bass
Roy Haynes – drums
„Blue Room (Take 1)” from „Modern Jazz Trumpets” 1951

„Blue Room (Take 2)” from „Modern Jazz Trumpets” 1951

„THE NEW SOUNDS”, 1951

Pierwszy oficjalnie wydany album studyjny Milesa Davisa w roli lidera to „The New Sounds”, nagrany 5 października 1951. W sesji wziął udział sekstetowy skład formacji Miles Davis All Stars:
Miles Davis – trumpet
Jackie McLean – alto sax
Sonny Rollins – tenor sax
Walter Bishop, Jr. – piano
Tommy Potter – bass
Art Blakey – drums
„The New Sounds” – Full Album 1951

„DIG” 1951 (wyd. 1956)

W 1956 wydano album „Dig”, nagrany podczas tej samej sesji, co „The New Sounds”, i w tym samym składzie

„BLUE PERIOD” 1951 (wyd. 1953)

Miles Davis – trumpet
Jackie McLean – alto sax
Sonny Rollins – tenor sax
Walter Bishop, Jr. – piano
Tommy Potter – bass
Art Blakey – drums
„Blue Period” – Full Album 1951

„COLLECTORS’ ITEMS” 1953, 1956 (wyd. 1956)

Na albumie „Collectors’ Items” zebrano dwie sesje z bardzo różnymi muzykami.

Sesja z 30 stycznia 1953 była dopiero drugim nagraniem Charlie’go Parkera (występującego tu pod pseudonimem Charlie Chan, z powodu zobowiązań kontraktowych) na saksofonie tenorowym. Był to też jedyny raz, gdy Parker i Rollins nagrywali razem.

Dla Davisa była to jego pierwsza sesja w 1953. W tym czasie, jego nałóg heroinowy osiągnął szczyt. Tymczasem, Charlie Parker rzucił heroinę, ale zamiast tego pił ogromne ilości alkoholu. Na próbie wypił dużą ilość wódki. Po kłótni z Davisem, zasnął. Davis był tak wściekły, że zagrał słabo. Charlie Parker zmarł 12 marca 1955, rok przed wydaniem płyty „Collectors’ Items”. Obie sesje zostały wydane razem w 1956, przez Prestige:
January 30, 1953 session
Miles Davis – trumpet
Sonny Rollins, Charlie Parker (as Charlie Chan) – tenor sax
Walter Bishop – piano
Percy Heath – bass
Philly Joe Jones – drums
„Round About Midnight” from „Collectors’ Items” 1953

March 16, 1956 session
Miles Davis – trumpet
Sonny Rollins – tenor sax
Tommy Flanagan – piano
Paul Chambers – bass
Art Taylor – drums
„In Your Own Sweet Way” from „Collectors’ Items” 1956

„BAGS’ GROOVE” 1954 (1957)

Bags to pseudonim wibrafonisty, Milta Jacksona. Dwa ujęcia tytułowego utworu pochodziły z sesji 24 grudnia 1954. Reszta albumu została nagrana 29 czerwca 1954, a cztery utwory zostały wydane także jako „Miles Davis with Sonny Rollins”, przy czym „But Not for Me (Take 2)” był wcześniej nie publikowanym alternatywnym podejściem do „But Not for Me (Take 1):
Miles Davis – trumpet
Sonny Rollins – tenor sax
Horace Silver – piano
Percy Heath – bass
Kenny Clarke – drums
„But Not for Me (Take 1)” from „Bag’ Groove” 1954

„But Not for Me (Take 2)” from „Bag’ Groove” 1954

„Bags’ Groove”:
Miles Davis – trumpet
Milt „Bags” Jackson – vibraphone
Thelonious Monk – piano
Percy Heath – bass
Kenny Clarke – drums
„Bags’ Groove (Take 1)” 1954

„Bags’ Groove (Take 2)” 1954

„MILES DAVIS with SONNY ROLLINS” 1954

Przełom w karierze Sonny’ego nastąpił w 1954, kiedy w Nowym Jorku nagrał swoje trzy słynne kompozycje, z kwintetem pod kierownictwem Milesa Davisa. Miało to miejsce jeszcze przed powstaniem słynnego Pierwszego Wielkiego Kwintetu Davisa:
Utwory z albumu „Miles Davis with Sonny Rollins” zostały nagrane w Rudy Van Gelder’s Studio, w Hackensack, w stanie New Jersey, 29 czerwca 1954. Album prezentował muzyczne i kompozytorskie zdolności Sonny’ego Rollinsa, który był ulubionym saksofonistą Davisa w tym momencie jego kariery. Trzy z czterech utworów – „Airegin”, „Oleo” i „Doxy” – były oryginalnymi utworami Sonny’ego Rollinsa, i stały się stałymi częściami koncertów Davisa i Rollinsa. Czwarty utwór, „But Not for Me”, był autorstwa George’a i Iry Gershwinów.

W swojej autobiografii Davis stwierdził, że Rollins pisał muzykę „na gorąco”, na skrawkach papieru, w studiu, podczas sesji nagraniowej:
Miles Davis – trumpet
Sonny Rollins – tenor sax
Horace Silver – piano
Percy Heath – bass
Kenny Clarke – drums
„Miles Davis with Sonny Rollins” Full Album 1954

Latem 1955 Rollins na krótko dołączył do Pierwszego Wielkiego Kwintetu Milesa Davisa.

„Sonny Rollins and Miles Davis – The Untold Story” – Documentary Film

WYJŚCIE z NAŁOGU

Na początku lat 50. Sonny na dobre pogrążył się w nałóg narkotykowy, jednak nie przeszkodziło mu to w występach:
The Modern Jazz Quartet feat. Sonny Rollins – „In a Sentimental Mood”, Audio from Live 1953
Sonny Rollins – tenor sax
John Lewis – piano
Milt Jackson – vibraphone
Percy Heath – bass
Kenny Clarke – drums

W 1955 Rollins zgłosił się do Federalnego Centrum Medycznego w Lexington – jedynej w tamtym czasie instytucji w USA, niosącej pomoc narkomanom. Na ochotnika odbył eksperymentalną terapię metadonem, i przełamał nałóg heroinowy.

Przez pewien czas mieszkał w Chicago, z trębaczem Bookerem Little’em.

Sonny początkowo obawiał się, że uwolnienie od narkotyków pogorszy jego muzykalność, ale, jak miało okazać się, odniósł później jeszcze większe sukcesy.

WŁASNE ALBUMY

Od 1956 Rollins wydawał albumy pod własnym nazwiskiem, kolejno dla wytwórni Prestige, Blue Note, Riverside, Los Angeles Contemporary, Impulse!, a od 1972 do 2001 – dla Millestone Records.

PRESTIGE RECORDS

„SONNY ROLLINS with the MODERN JAZZ QUARTET” 1951, 1953 (wyd. 1956)

Pierwszy album, sygnowany nazwiskiem Sonny’ego Rollinsa, to „Sonny Rollins with the Modern Jazz Quartet”, nagrywany 17 stycznia 1951 (jeden utwór) i 17 grudnia 1951 (osiem utworów), oraz 7 października 1953 (cztery utwory), ukazał się dopiero w 1956, nakładem Prestige Records.

Jeden utwór, „I Know”, został nagrany z Milesem Davisem na fortepianie (!), 17 stycznia 1951. Była to pierwsza sesja nagraniowa Davisa dla Prestige, i jego pierwsza z Rollinsem. Utwory Davisa, zarejestrowane w tym samym dniu, zostały wydane na jego płytach „Modern Jazz Trumpets” z 1951 oraz „Miles Davis and Horns” z 1956.
17 January 1951
Sonny Rollins – tenor sax
Miles Davis – piano
Percy Heath – bass
Roy Haynes – drums
„I Know” feat. Miles Davis on piano, from „Sonny Rollins with the Modern Jazz Quartet” 1951

17 December 1951
Sonny Rollins – tenor sax
Kenny Drew – piano
Percy Heath – bass
Art Blakey – drums
„With a Song in My Heart” feat. Kenny Drew on piano, from „Sonny Rollins with the Modern Jazz Quartet” 1951

7 October 1953
Sonny Rollins – tenor sax
John Lewis – piano
Milt Jackson – vibes
Percy Heath – bass
Kenny Clarke – drums
„Almost Like Being in Love” feat. Kenny John Lewis on piano, from „Sonny Rollins with the Modern Jazz Quartet” 1953

„MOVING OUT” 1954 (wyd. 1956)

Druga autorska płyta Rollinsa to „Moving Out”, nagrana w sierpniu i październiku 1954, a wydana przez Prestige w 1956:
Sonny Rollins – tenor sax
Kenny Dorham – trumpet
Elmo Hope – piano
Percy Heath – bass
Art Blakey – drums
On „More Than You Know”:
Thelonious Monk – piano
Tommy Potter – bass
Art Taylor – drums
„Moving Out” 1954

„More Than You Know” from „Moving Out” 1954

KOLEJNE ALBUMY dla PRESTIGE RECORDS

„WORK TIME” 1955 (wyd. 1956)

Sonny Rollins – tenor sax
Ray Bryant – piano
George Morrow – bass
Max Roach – drums

„SONNY ROLLINS + 4” 1956
Sonny Rollins – tenor sax
Clifford Brown – trumpet
Richie Powell – piano
George Morrow – bass
Max Roach – drums

„TENOR MADNESS” 1956

24 maja 1956 nagrał album „Tenor Madness” , z muzykami grupy Davisa. Płytę wydała Prestige Records, w październiku 1956.

Rollins nagrywał z Milesem Davisem już w 1951 i 1954, a także na krótko dołączył do grupy roboczej Davisa latem 1955. Teraz zwerbował członków Pierwszego Wielkiego Kwintetu Davisa na sesję do swojego albumu „Tenor Madness”. Utwór tytułowy to jedyne nagranie Rollinsa z Johnem Coltrane’em, który był także członkiem formacji Davisa. Coltrane i Rollins wybijali się na wybitnych saksofonistów tenorowych, chociaż Rollins nagrywał od kilku lat, a debiutancki album Coltrane’a pod własnym nazwiskiem miał się ukazać dopiero w 1957.

W czasie sesji do „Tenor Madness” Rollins był członkiem Max Roach / Clifford Brown Quintet, a dwa miesiące przed tą sesją nagrał jako lider płytę „Sonny Rollins + 4”, z innymi członkami tej grupy.

Dwa tygodnie przed sesją do „Tenor Madness”, Coltrane, Garland, Chambers i Jones nagrali z Davisem materiał dla Prestige Records, który później został wydany na albumach „Workin'”, „Relaxin'” i „Steamin'”.

Skład na „Tenor Madness”:
Sonny Rollins – tenor sax
John Coltrane – tenor sax (on „Tenor Madness”)
Red Garland – piano
Paul Chambers – bass
Philly Joe Jones – drums
„Tenor Madness” feat. John Coltrane 1956

„When Your Lover Has Gone” from „Tenor Madness” 1956

„SAXOPHONE COLOSSUS” 1956

Jego szeroko ceniony album „Saxophone Colossus” został nagrany 22 czerwca 1956, w studiu Rudy’ego Van Geldera w New Jersey, z Tommym Flanaganem na fortepianie oraz byłym kontrabasistą Jazz Messengers, Dougiem Watkinsem, i ulubionym perkusistą Sonny’ego, Maksem Roachem:
Sonny Rollins – tenor sax
Tommy Flanagan – piano
Doug Watkins – bass
Max Roach – drums.
Było to szóste nagranie Rollinsa jako lidera. Obejmowało szybki bebopowy numer „Strode Rode”

oraz kompozycję Kurta Weilla, znaną również jako „Mack the Knife” – „Moritat”

Długie solo bluesowe w „Blue 7” zostało dogłębnie przeanalizowane przez kompozytora i krytyka, Gunthera Schullera:
„Blue 7” from „Saxophone Colossus” 1956

Najbardziej znana kompozycja z tej płyty to „St. Thomas” – karaibskie calypso, oparte na melodii, śpiewanej Sonny’emu przez matkę w dzieciństwie:
„St. Thomas” from „Saxophone Colossus” 1956

KARAIBSKIE CALYPSO

Od czasu nagrania utworu „St. Thomas”, wykorzystanie rytmów calypso przez Rollinsa stało się jednym z jego charakterystycznych wkładów w jazz. Do dziś, często wykonuje on tradycyjne karaibskie melodie, jak „Hold 'Em Joe” czy „Don’t Stop the Carnival”, i napisał wiele oryginalnych kompozycji, inspirowanych muzyką calypso:
„Hold 'Em Joe”

„Don’t Stop the Carnival”

„Duke of Iron”

„The Everywhere Calypso”

„Global Warming”

„PLAYS for BIRD” 1956 (wyd. 1957)
Sonny Rollins – tenor sax
Kenny Dorham – trumpet
Wade Legge – piano
George Morrow – bass
Max Roach – drums

„TOUR de FORCE” 1956 (wyd. 1957)
Sonny Rollins – tenor sax
Kenny Drew – piano
George Morrow – bass
Max Roach – drums
Earl Coleman – vocal (on „Two Different Worlds”, „My Ideal”)
„Tour de Force” 1957

„SONNY BOY” 1956 (wyd. 1961)
Ostatni album Rollinsa dla Prestige Records:
Sonny Rollins – tenor sax
Kenny Dorham – trumpet
Kenny Drew, Wade Legge – piano
George Morrow – bass
Max Roach – drums

BLUE NOTE RECORDS
„SONNY ROLLINS, VOL. 1” 1956 (wyd. 1957)
W 1956 Rollins nagrał swój pierwszy album dla prestiżowej Blue Note Records – „Sonny Rollins, Vol. 1”:
Sonny Rollins – tenor sax
Donald Byrd – trumpet
Wynton Kelly – piano
Gene Ramey – bass
Max Roach – drums
„Sonny Rollins, Vol. 1” – Full Album 1957


SONNY ROLLINS, VOL. 2″ 1957
Sonny Rollins – tenor sax
J. J. Johnson – trombone
Horace Silver – piano
Thelonious Monk – piano (on „Misterioso”, „Reflections”)
Paul Chambers – bass
Art Blakey – drums
„Why Don’t I?” from „Sonny Rollins, Vol. 2” 1957

„Misterioso” from „Sonny Rollins, Vol. 2” 1957

„NEWK’S TIME” 1957 (wyd. 1959)

Rollins zyskał w tym czasie przydomek Newk, ze względu na swoje podobieństwo z twarzy do miotacza, gwiazdora Brooklyn Dodgers, Dona Newcombe’a.

Trzeci album dla Blue Note, „Newk’s Time” z 1957, wydany w 1959, zawierał w tytule ten właśnie przydomek:
Sonny Rollins – tenor sax
Wynton Kelly – piano
Doug Watkins – bass
Philly Joe Jones – drums
„Tune Up” from „Newk’s Time” 1957

RIVERSIDE RECORS

„THE SOUND of SONNY” 1957

Pierwszą płytą dla nowej wytwórni, „Riverside Records, była „The Sound of Sonny” z 1957
Sonny Rollins – tenor sax
Sonny Clark – piano
Percy Heath, Paul Chambers – bass
Roy Haynes – drums
„The Last Time I Saw Paris” from „The Sound of Sonny” 1957

COMBO JAZZOWE bez INSTRUMENTU HARMONICZNRGO 1957

W 1957 Rollins stał się pionierem w zastosowaniu basu i perkusji, bez fortepianu jako akompaniamentu do solówek saksofonowych, co stało się znane jako „strolling” (od ang. stroll – spacer, przechadzka). Trio bez fortepianu było wówczas w jazzie absolutną nowością.

Rollins stosował ten format tria przez całą pozostałą karierę, czasami robiąc niezwykły krok – używał saksofonu jako instrumentu sekcji rytmicznej.

Lew Tabackin, Joe Henderson, David S. Ware, Joe Lovano, Branford Marsalis i Joshua Redman również prowadzili tria saksofonowe bez fortepianu. Podczas pobytu w Los Angeles w 1957, Rollins poznał saksofonistę altowego Ornette’a Colemana. Coleman, pionier free jazzu, dwa lata później również zaczął grać bez pianisty we własnym zespole.

„WAY OUT WEST” 1957

Dwa wczesne nagrania tria w składzie tenor / bas / perkusja to albumy „Way Out West” z 1957 oraz „A Night at the Village Vanguard” także z 1957.

Album „Way Out West” został tak nazwany, ponieważ był nagrany dla kalifornijskiej wytwórni Contemporary Records, z perkusistą, Shellym Manne z Los Angeles, oraz zawierał kompozycje w stylu country and western.

Zdjęcie na okładce, wykonane przez znanego fotografa jazzowego, Williama Claxtona, przedstawiało Rollinsa, stojącego w pustym stepie na Dzikim Zachodzie, i ubranego w kapelusz Stetson, garnitur w stylu kowbojskim, oraz kaburę z rogiem (instrumentem) zamiast pistoletu. Koncepcja fotograficzna była własnym pomysłem Rollinsa, by uczcić jego pierwszą podróż na Zachód:
Sonny Rollins – tenor saxophone
Ray Brown – bass
Shelly Manne – drums
„Way Out West” – Full Album 1957

„A NIGHT at the VILLAGE VANGUARD” 1957

Płyta koncertowa „A Night at he Village Vanguard” z 1957 składała się z dwóch zestawów nagrań na żywo – porannnego, z basistą Donaldem Baileyem i perkusistą Pete’em LaRoca, oraz wieczornego – z basistą Wilburem Ware’em i perkusistą Elvinem Jonesem:
„A Night at the Village Vanguard” – Full Album 1957
Side 1

Side 2

„FREEDOM SUITE” 1958

W 1958 Rollins nagrał dla Riversde Records kolejny przełomowy album na trio saksofon / bas / perkusja – „Freedom Suite”.

Tytułowy utwór to improwizowany bluesowy zestaw 19-minutowy. Druga strona albumu zawierała hard-bopowe wersje popularnych melodii koncertowych. Oscar Pettiford i Max Roach dostarczyli odpowiednio bas i perkusję. Płyta była dostępna tylko przez krótki czas w oryginalnej formie, zanim wytwórnia ponownie wydała ją, jako „Shadow Waltz” (ostatni utwór na stronie B albumu):
Sonny Rollins – tenor sax
Oscar Pettiford – bass
Max Roach – drums
„Freedom Suite” – Full Album 1958

„SONNY ROLLINS and the CONTEMPORARY LEADERS” 1958

„Sonny Rollins and the Contemporary Leaders” z 1958 była to sesja dla wytwórni Contemporary Records, w której Rollins nagrał z grupą West Coast, złożoną z pianisty Hamptona Hawesa, gitarzysty Barneya Kessela, basisty Leroya Vinnegara i perkusisty Shelly’ego Manne, ezoteryczną mieszankę melodii, w tym:
„Rock-A-Bye Your Baby with a Dixie Melody” 1958

„In the Chapel in the Moonlight” 1958

EUROPA 1959

W 1959 po raz pierwszy koncertował w Europie, występując w Szwecji, Holandii, Niemczech, Włoszech i Francji:
Sonny Rollins – Live in Holland and Sweden 1959

Sonny Rollins – „Love Letters”, Live in Sweden 1959
Sonny Rollins – tenor sax
Henry Grimes – bass
Joe Harris – drums

PRZERWA MUZYCZNA – SABBATICAL 1959-1961

Później, Rollins zrobił sobie trzyletnia przerwę od nagrań, nazwaną sabbatical.

W tym okresie, stał się oddanym praktykiem jogi.

RCA VICTOR RECORDS

„THE BRIDGE” 1962

W listopadzie 1961 Rollins powrócił na amerykańską scenę jazzową, z rezydencją w Jazz Gallery w Greenwich Village w Nowyn Jorku.

Swój album „comebackowy” z 1962, nagrany dla RCA Victor, nazwał „The Bridge”.

Tytuł albumu, „The Bridge” – „”Most”, związany był z pewnym faktem z życia Rollinsa.

W 1959 Sony był bardzo sfrustrowany tym, co postrzegał jako własne ograniczenia muzyczne. Wziął wówczas pierwszą, i najbardziej znaną, ze swoich muzycznych przerw – sabbatical.

Mieszkając w Lower East Side na Manhattanie, zapuszczał się na przejście dla pieszych na moście Williamsburg, by ćwiczyć tam, nie chcąc przeszkadzać swojej żonie, która była wówczas w ciąży.

Niemal codziennie, od lata 1959 do końca 1961, Rollins ćwiczył na moście, obok torów metra.

W 1961 dziennikarz Ralph Berton opublikował artykuł o tym zdarzeniu w magazynie „Metronome”.

Sonny zakończył sabbatical w listopadzie 1961. Po latach powiedział: „Wtedy, w listopadzie 1961, zrozumiałem wreszcie, że prawdopodobnie resztę życia spędzę po prostu wspinając się na most, i że natychmiast muszę wrócić do prawdziwego świata”.

W 2016 zainicjowano kampanię, mającą na celu zmianę nazwy mostu na cześć Rollinsa.

Dziś, 15-piętrowy budynek mieszkalny o nazwie „The Rollins” stoi na tej stronie Grand Street, gdzie Rollins wówczas mieszkał.

Płyta „The Bridge” została nagrana z udziałem gitarzysty Jima Halla, perkusisty Bena Rileya i basisty Boba Cranshawa. Stała się jedną z najlepiej sprzedających się płyt Rollinsa – dzięki niej w 2015 został wprowadzony do Grammy Hall of Fame.

„The Bridge” – Full Album 1962

RÓŻNE STYLE i GATUNKI MUZYCZNE. LATA 60.

Począwszy od 1962, każdy, nagrany przez Rollinsa album, różnił się radykalnie od poprzedniego.

Płyta z 1962 „What’s New?” badała rytmy Ameryki Południowej

Na \”Our Man in Jazz” z 1962, nagranej na żywo w The Village Gate, odkrył awangardę, grając z kwartetem, w którym występowali Bob Cranshaw na basie, Billy Higgins na perkusji i Don Cherry na kornecie

Grał także z saksofonistą tenorowym, Colemanem Hawkinsem, i pianistą jazzowym, Paulem Bleyem, na albumie „Sonny Meets Hawk!”

Ponownie przebadał bebop na albumie „Now’s the Time” z 1964, z Herbie’em Hancockiem, Thadem Jonesem, Ronem Carterem, Bobem Cranshawem i Royem McCurdy

oraz standardy jazzowe i melodie Great American Songbook na płycie „The Standard Sonny Rollins” z 1964, nagranej w oktecie, m.in. z Herbie’em Hancockiem na fortepianie i Jimem Hallem na gitarze

Po albumie „East Broadway Run Down” z 1966, na którym wystąpili basista Jimmy Garrison, perkusista Elvin Jones, i w jednym utworze trębacz Freddie Hubbard, Rollins nie wydał kolejnego albumu studyjnego przez sześć następnych lat:
„East Broadway Run Down” – Full Album 1966

DRUGI SABBATICAL

W 1969 Rollins wziął kolejny, tym razem dwuletni, urlop muzyczny – sabbatical. W tym okresie, po raz pierwszy odwiedził Jamajkę, i spędził kilka miesięcy, studiując jogę, medytację i wschodnie filozofie w aśramie, w dzielnicy Bombaju.

POWRÓT. LATA 70.

Powrócił 5 sierpnia 1971, występem w Europie, na festiwalu jazzowym w Kongsbergu, w Norwegii:
Sonny Rollins – Live @ Kongsberg Jazz Festival, Norway, Full Performance 1971
onny Rollins – tenor sax
Bobo Stenson – piano
Arild Andersen – bass
Jon Christensen – drums

Oglądając jego występ w marcu 1972, w klubie Village Vanguard w Nowym Jorku, dziennikarka „The New Yorker”, Whitney Balliett, napisała, że „Rollins znów zmienił się. Stał się trąbą powietrzną. Wydawało się, że krzyczy i gestykuluje, jakby wzywał publiczność na bitwę”.

MILESTONE RECORDS 1972-2001

„NEXT ALBUM” 1972

W 1972 wydał „Next Album” – pierwszy po sześciu latach. Na płycie, pierwszej z 22 dla Millestone Records, wystapił m.in. perkusista Jack DeJohnette. Słyszymy tu Rollinsa, grającego na saksofonie tenorowym, ale również sopranowym. Była to jedna z dwóch jego formalnych innowacji, jak i lyricon, elektroniczny instrument stroikowy, który pojawił się na chwilę:
Sonny Rollins – tenor sax, soprano sax
George Cables – electric piano, piano
Bob Cranshaw – bass, electric bass
Arthur Jenkins – congas, percussion
David Lee, Jack DeJohnette – drums
„Playin’ in the Yard” from „Next Album” 1972

„Poinciana” from „Next Album” 1972

Przez następne lata, Rollins nagrywał dla Milestone Records. Dla tej wytwórni nagrał aż 22 albumy studyjne i koncertowe, w okresie od 1972 do 2001:
1973 Horn Culture
1974 The Cutting Edge. Live
1975 Nucleus
1976 The Way I Feel
1977 Easy Living
1978 Don’t Stop the Carnival. Live
1979 Don’t Ask
1980 Love at First Sight
1981 No Problem
1982 Reel Life
1984 Sunny Days, Starry Nights
1985 The Solo Album. Live
1987 Dancing in the Dark
1987 G-Man. Live
1989 Falling in Love with Jazz
1991 Here’s to the People
1993 Old Flames
1996 Sonny Rollins + 3
1998 Global Warming
2000 This Is What I Do
2001 Without a Song: The 9/11 Concert. Live

W latach 70 i 80. Rollins zainteresował się także rytmami R&B, pop i funk. Niektóre z jego zespołów w tym okresie składały się z gitary elektrycznej, elektrycznego basu i popowych lub funkowych perkusistów.

Koncertowy „The Cutting Edge” z 1974 został nagrany 6 czerwca 1974, podczas Montreux Jazz Festival, z udziałem pianisty Stanleya Cowella, gitarzysty Yoshiaki Masuo, basisty Boba Cranshawa, perkusisty Davida Lee, kongisty Jamesa Mtume, i kobziarza Rufusa Harleya:

„The Cutting Edge” 1974

„A House Is Not a Home” from „The Cutting Edge” 1974

W 1978 Rollins, McCoy Tyner, Ron Carter i Al Foster koncertowali razem, jako Milestone Jazzstars. Występ w Białym Domu za prezydentury Jimmiego Cartera dał początek wielkiemu tournee. Większość z 20 koncertów była nagrywana, w wyniku czego powstał doskonały album „Milestone Jazzstars in Concert”

W tym okresie, na pierwszym miejscu znalazła się pasja Rollinsa do solowych partii saksofonu.

W 1979 zagrał, bez żadnego wsparcia, w programie TV „The Tonight Show”, prezentując utwory – począwszy od „Lullaby” Brahmsa i „Peer Gynt” Griega, po standardy – „Zing! Went the Strings of My Heart”, wykonywany niegdyś przez Judy Garland, „Dizzy Atmosphere”, „Ornithology”, „Good Night, Ladies”, „March of the Toys”, i kończąc na „In a Country Garden”

W 1985 wydał „The Solo Album”, nagrany na żywo w Museum of Modern Art w Nowym Jorku. Płyta była wypełniona nieprzerwanym solowym popisem mistrza, zadziwiała bogactwem pomysłów melodycznych, brzmieniowych i rytmicznych

W latach 80. Rollins przestał grać w małych klubach nocnych i pojawiał się głównie w salach koncertowych lub na scenach otwartych.
W 1981 dodał improwizacje saksofonowe do trzech utworów Rolling Stonesów na ich albumie „Tattoo You”, w tym na singlu „Waiting on a Friend” https://www.youtube.com/watch?v=MKLVmBOOqVU
i w utworze „Slave”

Pod koniec lat 90. występował sporadycznie w dużych nowojorskich klubach rockowych, takich jak Tramps i The Bottom Line.

W 1998 wydał album „Global Warming”, któremu towarzyszyło przesłanie o obowiązku dbania o to, co nas otacza, co czyni życie pięknym i wartościowym. Muzyk uznaje ten album za dzieło programowe, swój protest song przeciw dewastacji naszej planety, jak „Freedom Suite” w latach 50. – wszak jazz był zawsze muzyką protestu

Około roku 2000 Rollins zaczął nagrywać wiele swoich występów na żywo. Od tego czasu, zarchiwizował nagrania z ponad 250 koncertów.

Do tej pory wydano cztery albumy pod wspólnym tytułem „Road Shows” – Vol. 1 (2008), Vol. 2 (2011), Vol 3 (2014) oraz Vol. 4: Holding the Stage (2016)

W 2001 Rollins zdobył nagrodę Grammy za najlepszy jazzowy album instrumentalny – „This Is What I Do”. „Muzyka albumu tchnęła spokojem i zadumą, uderzała fascynacją rytmem, melodią, mistrzostwem techniki instrumentalnej i nieustającą miłością do muzyki, której swingujący woal budzi w słuchaczach tyle emocji” – napisano w recenzji. Na albumie wystąpili:
Sonny Rollins – tenor saxophone
Clifton Anderson – trombone
Stephen Scott – piano
Bob Cranshaw – electric bass
Jack DeJohnette – drums
Perry Wilson – drums
„This Is What I Do” – Full Album 2000

WORLD TRADE CENTER 2001

11 września 2001, 71-letni wówczas Rollins, który mieszkał kilka przecznic dalej, usłyszał zawalenie się World Trade Center.

Muzyk został zmuszony do nagłej ewakuacji ze swojego mieszkania przy Greenwich Street, tylko z saksofonem w ręku.

Chociaż był wstrząśnięty, pięć dni później wyjechał do Bostonu, by zagrać koncert w Berklee School of Music, zadedykowany ofiarom ataków z 11 września.

Nagranie na żywo z tego występu zostało wydane na płycie w 2005, jako „Without a Song: The 9/11 Concert”

Płyta wygrała Grammy w 2006, w kategorii Jazz Instrumental Solo, za utwór „Why Was I Born?”

„SONNY, PLEASE” 2006

W 2006, po udanej japońskiej trasie, Rollins powrócił do studia nagraniowego po raz pierwszy od pięciu lat, by nagrać, nominowaną do Grammy, płytę „Sonny, Please”. Tytuł płyty pochodził od jednego z ulubionych zwrotów jego zmarłej żony

„Sonny, Please” – Full Album 2006

CARNEGIE HALL 2007

W 1957 Rollins debiutował w Carnegie Hall. Po pięćdziesięciu latach, powrócił w 2007 do Carnegie Hall, na swój jubileuszowy koncert:
Sonny Rollins 50th Anniversary Concert – Trailer 2007

FILM „SAXOPHONE COLOSSUS” 2009

Fenomen Rollinsa skłonił Roberta Mugge’a w 2009 do wyprodukowania filmu „Saxophone Colossus”, którego osią był koncert Sonny’ego w jednym z nowojorskich parków, oraz wywiad z Rollinsem i jego żoną. Rollins zagrał tu, z nieprawdopodobną siłą i pasją, swoje ulubione taneczne tematy, wraz z „Don’t Stop the Carnival”. Grając, chodził po kamiennej parkowej scenie, z której w pewnym momencie zeskoczył i upadł. Leżąc na ziemi na plecach, nieprzerywanie grał:
Sonny Rollins – „Don’t Stop the Carnival” from the film „Saxophone Colossus”

Sonny Rollins – „G-Man” from the film „Saxophone Colossus”

NAJNOWSZY ALBUM – „I’M SONNY (THE WAY YOU LOOK TONIGHT)”, 2021

To album-składanka, zawierający 30 utworów, nagranych przez Rollinsa jeszcze przed 1962. Są tu m.in. standardy „The Way You Look Tonight”, „In a Sentimental Mood”, „You Don’t Know What Love Is” i wiele innych, pięknych kompozycji z dawnej twórczości Sonny’ego.

„The Way You Look Tonight” by Sonny Rollins Quartet (Sonny Rollins tenor sax, Thelonious Monk piano, Tommy Potter bass, Art Taylor drums) Audio 1954

ROLLINS w POLSCE

W 1962 miało miejsce pierwsze spotkanie Rollinsa z Polską. W trakcie 2-miesięcznej trasy koncertowej polskich Wreckersów Andrzeja Trzaskowskiego w USA, nasi muzycy odwiedzili klub McKies, gdzie grał Rollins z Jimem Hallem. Po koncercie Rollins dołączył do towarzystwa polskich muzyków i zaszczycił ich rozmową.

Drugie spotkanie nastąpiło w 1965, już w Europie. W trakcie europejskiej trasy, Rollins grał w sztokholmskim klubie Gyllene Cyrkeln. Na pewno spotkał tam polskich muzyków – w tym samym czasie grał tam Krzysztof Komeda. Biografowie Komedy mówią o udziale polskiego piannisty w zespole, towarzyszącym Rollinsowi.

W Polsce Sonny Rollins występował dwukrotnie – na Jazz Jamboree 1980

oraz na festiwalu Jazztopad 2011 we Wrocławiu

NAGRODY i ODZNACZENIA

W 2004 Rollins został uhonorowany nagrodą Grammy Llifetime Achievement Award.

W tym samym roku zmarła jego żona, Lucille, Szwedka z pochodzenia, która pełniła funkcje menadżera, opiekuna i rzecznika prasowego w jednej osobie.

W 2006 Rollins wygrał ankietę czytelników magazynu „DownBeat” w trzech kategoriach: „Jazzman of the Year”, „#1 Tenor Sax Player” oraz „Recording of the Year” za album „Without a Song: The 9/11 Concert”.

W 2007 otrzymał Polar Music Prize, a w 2010 – National Medal of Arts.

Również w 2010 otrzymał Miles Davis Award, podczas Montreal Jazz Festival.

W październiku 2015 otrzymał nagrodę za całokształt twórczości Lifetime Achievement Award od Jazz Foundation of America.

Posiada 10 doktoratów honorowych z dziedziny muzyki.

DYSKOGRAFIA

https://en.wikipedia.org/wiki/Sonny_Rollins_discography

NAGRODY GRAMMY

https://www.grammy.com/grammys/artists/sonny-rollins/5909

Posłuchajmy:
Sonny Rollins – „If Ever I Would Leave You”, Live 1962
Sonny Rollins – tenor saxophone
Jim Hall – guitar
Bob Cranshaw – bass
Ben Riley – drums

Sonny Rollins – „The Bridge”, Live 1962
Sonny Rollins – tenor saxophone
Jim Hall – guitar
Bob Cranshaw – bass
Ben Riley – drums

Sonny Rollins – „There Will Never Be Another You”, Live in Denmark 1965
Sonny Rollins – tenor sax
Niels-Henning Ørsted Pedersen – bass
Alan Dawson – drums

Sonny Rollins – Live ’65, ’68

Sonny Rollins – Live @ Newport Jazz Festival, Full Concert 1974

Sonny Rollins – Live @ Ronnie Scott’s, UK 1974

Sonny Rollins – Live @ Jazz Jamboree, Warsaw 1980

Sonny Rollins – „Global Warming”, Live @ April Jazz Festival, Espoo, Finland 1998

Sonny Rollins – Live at Jazz à Vienne, Full Concert 2011
Sonny Rillins – saxophone
Peter Bernstein – guitar
Bob Cranshaw – bass
Kobie Watkins – drums
Sammy igueroa – percussion

Sonny Rollins – Live 2017

Sonny Rollins – What is His Greatest Challenge?, Live Interview 2019

Sonny Rollins – Jazz Man of the Future, Live Interview 2020

Saxophone Colossus Sonny Rollins celebrates his 90th birthday on The Tight Rope, Telephone Interview 2020

HAPPY 91st BIRTHDAY to SONNY ROLLINS !!!

Fot. jazzwise.com / Tom Beetz / Christian Rose / 2008 (Wikipedia) / 1962 Allan Tannenbaum / last.fm / Pinterest / 1982 (Wikipedia)