Stanley Clarke

Oprac.Ewa Kałużna, fot.

Detroit Free Press – Stanley Clarke 2019, last.fm, pinterest

Stanley Clarke
Fot. last.fm

Stanley Clarke, 2019
Fot. Detroit Free Press

Stanley Clarke, Return to Forever 1973
Fot. discogs.com

Stanley Clarke, Return to Forever 2019
Fot. Pinterest


STANLEY CLARKE (ur. 30 czerwca 1951),

amerykański jazzowy wirtuoz basu elektrycznego i akustycznego, prekursor stylu fusion. Największą sławę przyniosły mu występy w fusion-jazzowej formacji Return to Forever. Znaczące dla jego stylu są szybkość gry, złożona harmonika oraz umiejętność uczynienia z basu instrumentu pierwszoplanowego.

Muzycy i fani jednoznacznie stwierdzają, że na świecie są dobrzy basiści i świetni basiści. I jest Stanley Clarke.

Urodził się w Filadelfii. Jego matka śpiewała często w domu arie operowe, należała do chóru kościelnego, i zachęcała syna do nauki muzyki.
Stanley zaczął od gry na akordeonie, potem spróbował skrzypiec, ale czuł się niezręcznie, trzymając taki mały instrument w swoich wielkich rękach – gdy miał dwanaście lat mierzył już ponad sześć stóp (ok. 183 cm) wzrostu.
Brał lekcje kontrabasu w Settlement Music School w Filadelfii, zaczynając od pięciu lat nauki muzyki klasycznej.
W wieku młodzieńczym grał na gitarze basowej, by móc występować na imprezach, i naśladować zespoły rockowe i popowe, które podobały się dziewczynom.
„Być może, najważniejszy dzień w życiu Stanleya Clarke’a rozpoczął się od spóźnienia. Stanley zaspał do szkoły, był wówczas jeszcze w liceum, i spóźnił się na zajęcia w Roxborough High School w Filadelfii. Gdy wpadł wreszcie, zdyszany, na lekcję muzyki, okazało się, że wszystkie najlepsze instrumenty zostały już zajęte – gitara, klawisze, perkusja, skrzypce. Na nic zdała się cała edukacja, którą zdążył pobrać – umiejętność gry na akordeonie, skrzypcach i wiolonczeli. Wszystko najlepsze było już zaklepane. Została tylko słabizna – gitara basowa. Nie mając szczególnego wyboru, Stanley położył ręce na basie, po raz pierwszy w życiu” (jazzarium).

Po ostatecznym przerzuceniu się na bas, Stanley ukończył Philadelphia Musical Academy (dzisiaj University of the Arts), i w 1971 przeprowadził się do Nowego Jorku.
Tam pracował z Joe Hendersonem, Pharoahem Sandersem, a od 1972 – ze Stanem Getzem, Dexterem Gordonem, Artem Blakeyem, Gilem Evansem, Melem Lewisem i Horace’em Silverem.
Na Wschodnim Wybrzeżu radził sobie bardzo dobrze. Jego gruntowne wykształcenie i umiejętność posługiwania się dowolnym muzycznym językiem, uczyniły go niemal z dnia na dzień jednym z najbardziej rozchwytywanych basistów w mieście. Ledwo po szkole, nie odstawał jednak od weteranów i doświadczonych wyjadaczy. Bardzo szybko przyswajał sobie zwyczaje, podpatrzone u starszych kolegów.

FUSION to połączenie rocka i jazzu, które rozwinęło się we wczesnych latach 70.
Podobnie, jak Jaco Pastorius, Clarke grał nowy rodzaj muzyki, używając nowych technik, i przydając gitarze basowej właściwe znaczenie. Podczas gry na basie elektrycznym, Clarke kładzie prawą rękę tak, że jego palce obracają się o 90 stopni. Aby to osiągnąć, jego przedramię leży powyżej i prawie równolegle do strun, a nadgarstek jest zaczepiony w dół pod kątem prawie prostym. Jego palce częściowo są zaczepione pod strunami, tak, że struny – po uwolnieniu – uderzają o progi, wywołując mocny dźwięk perkusyjny. Clarke wykorzystuje również pchnięcia w dół całą prawą ręką, uderzając w struny paznokciami.

RETURN to FOREVER
Clarke spędził znaczą część swojej kariery na obrzeżach jazzu. Upodobał sobie funk i fusion, a zaraz po przyjeździe do Nowego Jorku i pobraniu nauk u największych autorytetów, zaczął pracować z pianistą Chickiem Coreą, który w 1972 zaangażował go do, tworzącego się właśnie, projektu Return to Forever.
W swoim pierwszym wydaniu, Return to Forever wykonywał głównie muzykę latynoską. Zespół składał się z wokalistki i perkusjonistki, Flory Purim, jej męża, Airto Moreiry (oboje Brazylijczycy) na perkusji i perkusjonaliach, długoletniego współpracownika muzycznego Corei w zespole Davisa, Joe Farrella na saksofonie i flecie, oraz młodego Stanleya Clarke’a na basie. W tym pierwszym składzie, Clarke grał na kontrabasie akustycznym oprócz basu elektrycznego.
Podstawę brzmienia tej grupy stanowiło pianino elektryczne Fender Rhodes – Corea nie odkrył jeszcze syntezatorów. Clarke i Farrell mieli dużo przestrzeni do gry solowej, podczas gdy wokal Purim nadawał muzyce pewien komercyjny urok. Wiele z ich kompozycji miało charakter instrumentalny i nieco eksperymentalny.
Pierwszy album, „Return to Forever”, ukazał się w 1972:
Chick Corea – Fender Rhodes electric piano
Stanley Clarke – electric bass guitar, double bass
Joe Farrell – flute, soprano sax
Airto Moreira – drums, percussion
Flora Purim – vocals, percussion
„Crystal Silence” from „Return to Forever” 1972

„Some Time Ago (La Fiesta)” from „Return to Forever” 1972

Kompozycja Corei „Spain”, która pojawiła się na albumie „Light as a Feather” z 1973, jest jego najbardziej popularnym utworem, który został później nagrany przez wielu artystów:
„Spain” from „Light as a Feather” 1973

Po wydaniu albumu „Light as a Feather”, Clarke otrzymał oferty pracy od Billa Evansa, Milesa Davisa czy Raya Manzarka z The Doors, ale pozostał z Return to Forever, i występuje z nim do dziś.

Na trzeciej płycie, „Hymn of the Seventh Galaxy” z 1973, Flora Purim, Joe Farrell i Airto Moreira zostali zastąpieni przez perkusistę Lenny’ego White’a i gitarzystę, Billa Connorsa:
„Hymn of the Seventh Galaxy” 1973

W 2019 i 2020 wydano płytę „Return to Forever Jazz Workshop Boston, MA, May 15, 1973”
Chick Corea – electric piano
Joe Farrell – flute, soprano sax
Bill Connors – guitar
Stanley Clarke – bass, bass guitar
Mingo Lewis – percussion, congas
Return to Forever – Jazz Workshop Boston, Live Full Concert 1973

W 1974 współpracę z zespołem podjął Al Di Meola. Rockowo zorientowane brzmienie, wpływy elektroniki i genialne jazzowe improwizacje, potwierdziły wyjątkowość Chicka Corei.
Pierwszą płytą z Di Meolą była „Where Have I Known You Before” z 1974, nagrana z użyciem elektroniki, i inspirowana rockiem progresywnym. Nastąpiły ważne zmiany w brzmieniu i składzie zespołu. Chick Corea zaczął używać syntezatorów, takich jak Minimoog i ARP Odyssey. Równie ważną zmianą było zastąpienie gitarzysty Billa Connorsa 19-letnim Alem Di Meolą. Każdy muzyk, grał długie solówki:
Chick Corea – acoustic piano, Fender Rhodes electric piano, Hohner clavinet, Yamaha electric organ, synthesizers, Minimoog, percussion
Al Di Meola – electric guitar, acoustic 12-string guitar
Stanley Clarke – electric bass guitar, electric organ, bell tree, chimes
Lenny White – drums, congas, bongos, percussion
„Where Have I Known You Before” 1974

Return to Forever – „Vulcan Worlds” from „Where Have I Known You Before” – Live 1974
Chick Corea – keyboards
Stanley Clarke – bass
Lenny White – drums
Al Di Meola – guitar

Return to Forever – Live 1974
Chick Corea – keyboards
Al Di Meola – guitar
Stanley Clarke – bass
Lenny White – drums

Return to Forever – „Space Circus”, Live 1974
Chick Corea – piano, synthesizer, bells
Al Di Meola – guitar
Stanley Clarke – bass, bass guitar
Lenny White – drums, percussion

Return to Forever – „Beyond the 7th Galaxy”, Live 1975
Chick Corea – piano, synthesizer, bells
Al Di Meola – guitar
Stanley Clarke – bass, bass guitar
Lenny White – drums, percussion

W 1976 zespół zmienił wytwórnię z Polydor Records na Columbię, i przeniósł się na rancho Caribou Ranch, niedaleko Nederland w Kolorado. Tam nagrali album „Romantic Warrior” – bardziej awangardowy i mniej funkowy niż poprzedni „No Mystery” z 1975. „Romantic Warrior” pozostaje najlepiej sprzedającym się albumem zespołu, z ponad 500 tysiącami egzemplarzy sprzedanych w samych Stanach. Corea wniósł trzy najdłuższe kompozycje, a pozostali członkowie skomponowali po jednym utworze. Otwierający „Medieval Overture” autorstwa Corei, z charakterystycznymi motywami melodycznymi, nadał odpowiedni nastrój pozostałej części albumu, zaś tytułowy „The Romantic Warrior” był w pełni akustyczny:
„Medieval Overture” from „Romantic Warrior” 1976

„The Romantic Warrior” 1976

Return to Forever – „Medieval Overture” from „Romantic Warrior”, Live 1976
Chick Corea – keyboards
Al Di Meola – guitar
Stanley Clarke – bass
Lenny White – drums

Po tym albumie, Corea zdecydował, że czas grupy dobiegł końca.
Kontynuował kolejny projekt Return to Forever z całkowicie nowym składem, w którym z poprzedniego zespołu pozostał tylko Stanley Clarke.
Z nowym składem Corea nagrał tylko jeden, ostatni w tamtym czasie pod nazwą Return to Forever, album – „Musicmagic” z 1977. Był to pierwszy album od czasu „Light as a Feather” z 1973, który zawierał wokale. W nagraniach wzięli udział Stanley Clarke i żona Corei, Gayle Moran. Album ten oznaczał również powrót oryginalnego członka z pierwszego składu, Joe Farrella na saksofonie i flecie, a także kilku nowych członków:
Chick Corea – acoustic piano, electric piano, clavinet, synthesizer Minimoog, Polymoog, Moog, vocals
Gayle Moran – acoustic piano, Hammond organ, Polymoog, vocals
Joe Farrell – piccolo flute, flute, soprano sax, tenor sax
James Tinsley – piccolo trumpet, trumpet
John Thomas – trumpet, flugelhorn
James E. Pugh – tenor trombone
Harold Garret – tenor trombone, bass trombone, baritone horn
Stanley Clarke – electric bass, acoustic bass, vocals
Gerry Brown – drums
„Musicmagic” 1977

„The Endless Night” from „Musicmagic” 1977

REAKTYWACJA
Return to Forever reaktywował się w 1983, a następnie w 2010. Zespół istnieje do dziś. Ze wszystkich poprzednich składów zostali Corea, White i Clarke. Obecny skład formacji tworzą:
Chick Corea – keyboards (1972-1977, 1983, 2008, 2010-obecnie)
Jean-Luc Ponty – violin (2010-obecnie)
Frank Gambale – guitar (2010-obecnie)
Stanley Clarke – bass (1972-1977, 1983, 2008, 2010-obecnie)
Lenny White – drums (1973-1976, 1983, 2008, 2010-obecnie).

Wśród najnowszych albumów Return to Forever jest, nagrodzony Grammy, „Forever” z 2011, nagrany został podczas koncertów w Tokio, Kalifornii i Seattle w 2009, w składzie:
Chick Corea – acoustic piano, keyboards
Bill Connors – guitar
Jean-Luc Ponty – electric violin
Stanley Clarke – bass, electric bass
Lenny White – drums
Guest: Chaka Khan – vocals
„Waltz for Debby” from „Forever” 2011

Kolejny to „The Mothership Returns” z 2012, nagrany podczas tournee:
Return to Forever – „After the Cosmic Rain” from „The Mothership Returns”, Live 2012
Chick Corea – keyboards
Frank Gambale – electric guitar
Jean-Luc Ponty – electric violin
Stanley Clarke – bass guitar
Lenny White – drums

Return to Forever – „Senor Mouse” from „The Mothership Returns” – Live 2012
Chick Corea – piano, keyboards
Jean-Luc Ponty – electric violin, acoustic violin
Frank Gambale – electric guitar, acoustic guitar
Stanley Clarke – electric bass, acoustic bass
Lenny White – drums

Grupa nagrała do chwili obecnej 8 albumów studyjnych i 4 koncertowe, i stała się jedną z najpopularniejszych formacji około jazzowych. Muzyka Return to Forever od początku ich działalności była specyficzną mieszanką jazzu, funku i rocka, a gra Clarke’a stała się wzorem dla wielu późniejszych wirtuozów basu, jak Jaco Pastorious, Marcus Miller czy Victor Wooten.

KARIERA SOLOWA
Grając z Return to Forever, Stanley Clarke rozpoczął równolegle karierę solową.
Pierwszy autorski album – „Children of Forever” – wydał w 1973. Na płycie zaśpiewała sama Dee Dee Bridgewater, a na klawiszach zagrał Chick Corea:
Chick Corea – electric piano, piano, clavinet
Pat Martino – electric guitar, 12-string guitar
Arthur Webb – flute
Stanley Clarke – bass, bass guitar
Lenny White – drums, tambourine
Dee Dee Bridgewater, Andy Bey – vocals
„Children of Forever” Full Album 1973

Popularne są także inne jego wczesne albumy, jak „Stanley Clarke” z 1974, nagrany w doborowym składzie 20 muzyków:
Bill Connors – electric guitar, acoustic guitar
Jon Faddis – trumpet
Lewis M. Soloff – trumpet, flugelhorn
David Taylor, Garnett Brown – trombone
Peter Gordon, James Buffington – French horn
Beverly Lauridsen, Carol Buck, Charles P. McCracken, David Nadien, Emanuel Green, Harold Kohon, Harry Cykman, Harry Lookofsky, Jesse Levy, Paul Gershman – strings
Jan Hammer – electric piano, acoustic piano, organ, synthesizer
Stanley Clarke – electric bass, acoustic bass, vocals, effects
Tony Williams – drums
„Stanley Clarke” Full Album 1974
Side 1

Side 2

oraz „Journey to Love” z 1975, zrealizowany w mocnym składzie, m.in. ze Steve’em Gaddem i George’em Duke’em:
George Duke – synthesizer, organ, clavinet, piano, electric piano, bells, vocals
David Sancious – electric guitar, 12-string guitar
Allen Rubin, Lewis M. Soloff – trumpet, flugelhorn
Jon Faddis, Wilmer Wise – trumpet
David Taylor, Thomas Malone – trombone
Earl Chapin, John Clark, Peter Gordon – French horn
Stanley Clarke – electric bass, acoustic bass, organ, bells, gong, vocals
Steve Gadd – drums, percussion
„Journey to Love” 1975

https://www.youtube.com/watch?v=w0QR-ZFs

Własnym nazwiskiem Clarke sygnował wiele płyt. Spośród nich najlepiej znana to jazzowo-funkowo-rockowa „School Days” z 1976, która jest uznana za jedno z najbardziej wpływowych nagrań basowych w historii muzyki, z udziałem m.in. Steve’a Gadda, Johna McLaughlina, Billy’ego Cobhama czy George’a Duke’a:
„School Days” 1976

INNE PROJEKTY
W swojej bogatej karierze, Stanley Clarke brał udział w wielu projektach, niejednokrotnie łącząc siły z innymi artystami. Tym sposobem dane mu było współpracować m.in. z Jeffem Beckiem czy George’em Dukiem.

Jeszcze w 1973, Clarke wystąpił na płycie „Under Fire” słynnego tenorzysty i wokalisty, GATO BARBIERI, i klawiszowca Lonnie’ego Listona Smitha. Pojawiły się tam takie asy jazzu, jak perkusiści Roy Hainer i Airto Moreira czy gitarzysta John Abercrombie:
„El Sertao” from „Under Fire” 1973

Podczas trasy koncertowej w 1974, brytyjski gitarzysta, JEFF BECK, wykonał utwór „Power” z drugiego samodzielnego albumu Clarke’a, co było impulsem do ich spotkania.
Koncertowali razem, a Beck pojawił się na albumie Clarke’a „Journey to Love”, w utworach „Journey to Love” i „Hello, Jeff”

oraz na płycie Clarke’a „Modern Man” z 1978, w utworze „Rock’n’Roll Jelly”

W 1979 Clarke współtworzył grupę NEW BARBARIANS, z Ronnie’em Woodem i Keithem Richardsem z The Rolling Stones:
The New Barbarians – Stanley Clarke Bass Solo, Live 1979

a także efemeryczną supergrupę, z Larrym Carltonem, Billym Cobhamem, Najee i Deronem Johnsonem, która w 1994 wydała album „Live at The Greek”:
„All Blues” from „Live at The Greek”, Audio 1994

W 1981 Clarke i klawiszowiec George Duke utworzyli formację CLARKE / DUKE PROJECT, która łączyła pop, jazz, funk i R&B. Poznali się jeszcze w 1971 w Finlandii, kiedy Duke grał tam z Cannonballem Adderleyem. Po raz pierwszy zagrali razem na płycie Clarke’a „Journey to Love” z 1975. Pierwszy wspólny album Duke’a i Clarke’a, „The Clarke / Duke Project” z 1981, zawierał singiel „Sweet Baby”, który stał się hitem popowym

W 1982 Clarke dołączył do PAULA McCARTNEYA, by wystąpić na jego albumach:
„Tug of War” z 1982

oraz „Pipes of Peace” z 1983

W 1986 Clarke pracował z ELIANE ELIAS, przy jej albumie „Illusions”, razem z Alem Fosterem, Steve’em Gaddem, Eddie’em Gomezem, Tootsem Thielemansem i Lennym White’em

W 1988 Clarke, perkusista zespołu The Police, Stewart Copeland, i gitarzysta Michael Thompson, utworzyli zespół ANIMAL LOGIC, z wokalistką, keyboardzistką i kompozytorką, Deborah Holland:
Animal Logic – „Firing Up the Sunset Gun”, Live 1989

Animal Logic – Live 2013

W 1991 Stanley koncertował z HERBIE’EM HANCOCKIEM:
Herbie Hancock – „Cantaloupe Island”, Live @ Jazz Under the Sky 1991
Herbie Hancock – piano
Wayne Shorter – cornet
Omar Hakim – drums
Stanley Clarke – bass guitar

JEAN-LUC PONTY także nawiązał współpracę z Clarke’en, jeszcze zanim wspólnie występowali w Return to Forever.
W 1995 Clarke i Jean-Luc Ponty pracowali w trio, z gitarzystą Alem Di Meolą. Nagrali wówczas album „The Rite of Strings”:
Clark, Di Meola, Ponty – „Indigo” from „The Rite of Strings”, Audio 1995

W 2005 Clarke koncertował w firmacji TRIOL, z Bélą Fleckiem i Jean-Luc Pontym. Amerykańska i europejska trasa została nominowana do nagrody Relix Jammy Award, w kategorii Tour of the Year:
Clark, Ponty, Fleck – Live in Chicago 2005

Ponty i Clarke ponownie pracowali razem od 2012 – wówczas z gitarzystą Biréli Lagrène’em. W 2015 wydali płytę:
„D-Stringz”

WSPÓŁCZEŚNIE
Dziś Clarke stara się wspomagać młodych artystów, podobnie, jak jego niegdyś brali pod swoje skrzydła Art Blakey i Gil Evans, wyczuwając w młodym zapaleńcu ogromny talent.
Na jego płycie z 2007 „The Toys of Men” akompaniuje mu utalentowana młodzież, m. in. skrzypek Mads Tolling, pianista Ruslan Sirota, oraz czarująca basistka i wokalistka jazzowa, Esperanza Spalding:
Jef Lee Johnson – electric guitar
Tomer Shtein – acoustic guitar
Michael Landau – acoustic guitar, electric guitar
Ruslan Sirota – piano, keyboards
Phil Davis – keyboards
Mads Tolling – violin
Stanley Clarke – acoustic bass, electric bass, piccolo bass, tenor bass, spoken word
Paulinho Da Costa – percussion
Ronald Bruner, Jr. – drums
Esperanza Spalding – vocals in „The Toys of Men”, „All Over Again”:
„The Toys of Men” 2007

Album „The Stanley Clarke Band” otrzymał Grammy w kategorii Best Contemporary Jazz Album, zaś utwór „No Mystery” był nominowany do Grammy w kategorii Best Pop Instrumental Performance. Był to drugi album, zrealizowany przez formację The Stanley Clark Band od czasu „Find Out!” z 1985. Klawiszowiec Ruslan Sirota pochodzi z Izraela, a Clarke porównał go do Chicka Corei i George’a Duke’a. Z kolei, pochodzącą z Japonii pianistkę, Hiromi, Clarke określił: „Gra na fortepianie, jak tornado!”. Wystąpiła ona także na poprzedniej płycie Clarke’a, „Jazz in the Garden” z 2009.
Hiromi – piano
Ruslan Sirota – piano, keyboards
Felton C. Pilate II – keyboards
Rob Bacon, Charles Altura – guitar
Bob Sheppard, Doug Webb – sax
John Papenbrook – trumpet
Andrew Lippman – trombone
Armand Sabal-Lecco – bass
Lorenzo Dunn – bass synthesizer
Stanley Clarke – acoustic bass, electric bass, vocal
Ronald Bruner, Jr. – drums
Chris Clarke – drum programming
Natasha Agrama, Cheryl Bentyne, Ilsey Juber – vocals
„Soldier” from „The Stanley Clarke Band” 2010

„No Mystery” from „The Stanley Clarke Band” 2010

W 2014 ukazał się kolejny album formacji Stanley Clarke Band – „Up”:
Stanley Clarke Band – „Up”, Album Making Of 2014

Portal jazzarium.pl zrecenzował: „W przeciwieństwie do ostatnich pozycji w dyskografii Clarke’a, na albumie „Up” artysta w równym stopniu wykorzystuje zarówno akustyczne, jak i elektryczne brzmienie basu. Jak sam przyznał, nagrał płytę z przyjaciółmi, którzy byli świetnie przygotowani do projektu. W nagraniach uczestniczyli m.in. muzycy, którzy współtworzyli poprzedni, nagrodzony Grammy, album „The Stanley Clarke Band” z 2010 – klawiszowiec Ruslan Sirota oraz perkusista Ronald Bruner, Jr. Oprócz nich, na płycie „Up” słyszymy Chicka Coreę, gitarzystów Joe’ego Walsha i Paula Jacksona, perkusiści Stewart Copeland, Gerry Brown oraz John Robinson, saksofoniści Kamasi Washington, Doug Webb i Dan Higgins; wiolonczelista Matthew Zalkind oraz puzonista Andy Martin. Jednym z ciekawszych akcentów na płycie jest również obecność Harlem String Quartet”.
Za jeden z najlepszych utworów na płycie „Up”, a zarazem za jedną z najlepszych kompozycji, jaką kiedykolwiek stworzył Clarke, uznaje się „Last Train to Sanity”. Jest to jedyna ścieżka filmowa, jaka znalazła się na albumie:
„Last Train to Sanity” from „Up”, Official Video 2014

Mamy też okazję usłyszeć tutaj reinterpretację tytułowego utworu z albumu „School Days” z 1975. Muzyk przyznał, że liczył się z dużym ryzykiem podjęcia tego kroku, ale, po namyśle, doszedł do wniosku, że uznanie za kultowy jakiegoś utworu nie może oznaczać, jego „nietykalności”:
„School Days” from „Up” 2014

Album kończy się nagraniem „La Canción de Sofia”, napisanym dla żony Clarke’a, pochodzącej z Chile. Utwór ten został zarejestrowany w duecie z Chickiem Coreą, na żywo, w czasie koncertu w Sapporo w Japonii
„La Canción de Sofia” from „Up” 2014

Najnowszy album to „The Message”, który ukazał się 29 czerwca 2018, i został nagrany w składzie:
Cameron Graves – synthesizers
Beka Gochiashvili – piano
Mark Isham – trumpet
Mike Mitchell – drums
Doug E. Fresh – rap, beatbox

„The Message”, Album Teaser 2018

Nagrody i wyróżnienia:
1977: Grammy for Best Jazz Performance by a Group, „No Mystery” with Return to Forever
2006: Lifetime Achievement Award from „Bass Player”
2008: Honorary Doctorate in Fine Arts, The University of the Arts, Philadephia
2009: Honorary Doctorate in Music, Musicians Institute
2011: Grammy for Best Contemporary Jazz Album, „The Stanley Clarke Band”
2012: Grammy for Best Jazz Instrumental Album, „Forever”
2011: Miles Davis Award.
Dyskografia i filmografia https://en.wikipedia.org/wi…/List_of_works_by_Stanley_Clarke

Stanley Clarke to instytucja współczesnego amerykańskiego jazzu. Artysta, który, według krytyków, przyczynił się do popularyzacji basu w podobny sposób, jak sam mistrz, Jaco Pastorius. Jak u wielu muzyków jazzowych, kariera Clarke’a przypomina wielką, wspaniałą mozaikę, ułożoną z płyt, koncertów, projektów muzycznych. Był jednym z założycieli zespołu Return to Forever. Grywał z gwiazdami jazzu i rocka, od Wayne’a Shortera, Beli Flecka, Marcusa Millera, po Keitha Richardsa i Paula McCartneya. Jest też autorem muzyki filmowej, m.in. do świetnych „Chłopaków z sąsiedztwa”.
Do Polski basista przyjechał na Warsaw Summer Jazz Days, ze swoim, nagrodzonym Grammy, projektem Stanley Clarke Band. Formacja wystąpiła 4 lipca 2019 w klubie Stodoła.
„To postać monumentalna. Długo zabiegałem, by ten koncert doszedł do skutku. Gdy grali z Return to Forever w Sali Kongresowej, po jego solówce publiczność wstała i biła brawo na stojąco. To jedyny taki przypadek standing ovation po solówce, jaki pamiętam. Do Warszawy Clarke przyjeżdża między innymi z klawiszowcem Cameronem Gravesem, ale nie mam wątpliwości, że to będzie przede wszystkim popis wirtuozerii Clarke’a” – opowiadał Mariusz Adamiak, twórca i organizator Warsaw Summer Jazz Days.
Stanley Clarke Band wystąpił w Warszawie w składzie:
Stanley Clarke – bass
Beka Gochiashvili – piano
Cameron Graves – keys
Salar Nader – tabla
Shariq Tucker – drums
Evan Garr – violin.

Posłuchajmy:
Stanley Clarke Band – Live @ The North Sea Jazz Festival 1980
Steve Bach – keyboards
Charles Johnson – guitar
Stanley Clarke – bass guitar
Simon Phillips – percussion

Jeff Beck with Stanley Clarke – Live @ North Sea Jazz Festival 2006
Jeff Beck – guitar
Jason Rebello – keyboards
Stanley Clarke, Randy Hope-Taylor – bass
Vinnie Colaiuta – drums

Return to Forever – Live @ Jazzaldia Festival, Full Performance 2008
Chick Corea – piano, keyboards
Al Di Meola – acoustic guitar
Stanley Clarke – bass guitar
Lenny White – drums

Jean-Luc Ponty, Al Di Meola, Stanley Clarke – „Renaissance”, Live 2010

Stanley Clarke Band feat. Hiromi – Live @ Heineken Jazzaldia, Festival de Jazz de San Sebastián, Spain 2010
Hiromi – piano
Ruslan Sirota – keyboards
Stanley Clarke – bass
Ronald Bruner Jr. – drums

Chick Corea & Stanley Clarke – Live @ Jazz in Marciac, Full Performance 2015

Stanley Clarke Band feat. Chris Clarke – „To Be Alive”, Live 2017

Stanley Clarke Band – Live @ Festival de Jazz de Vitoria, Gasteiz 2017
Beka Gochiashvili – keyboards
Cameron Graves – synthesizer
Stanley Clarke – bass
Michael Mitchell – drums

Stanley Clarke Band – „Good Bye Pork Pie Hat”, Live @ Jazz en Comminges 2018
Beka Gochiasvili – piano, keyboards
Cameron Graves – synthesizer
Stanley Clarke – bass
Shariq Tucker – drums

Stanley Clarke Band – „Brazilian Love Affair”, Live @ Yoshi’s Jazz Club, Oakland CA, 2018
Beka Gochiashvili – piano, keyboards
Cameron Graves – synthesizer
Evan Garr – violin
Salar Nadar – tabla
Stanley Clarke – bass
Shariq Tucker – drums

Stanley Clarke Band – Live @ Blue Note 2019

Stanley Clarke Band – „Goodbye Pork Pie Hat”, Live @ Detroit Jazz Fest 2019

HAPPY 69th BIRTHDAY to STANLEY CLARKE !!!