Sting

Sting (bass guitar) & The Newcastle Big Band, 1972 – „Love for Sale”

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. 2019 Pinterest / 1977 last.fm / 1980 Bob Gruen / 1990 discogs.com / 2018 (Raph_PH).


Sting 2019
Fot. Pinterest

STING
(właśc. Gordon Matthew Thomas Sumner; ur. 2 października 1951),

brytyjski muzyk, multiinstrumentalista, piosenkarz i kompozytor, jeden z najbardziej charakterystycznych artystów na świecie, uwielbiany przez miliony. Zaczynał od zespołów jazzowych, i nadal pozostaje po części jazzmanem. Jednak wielką karierę światową zawdzięcza grupie rockowej – The Police.
Został odznaczony tytułem Komandora Orderu Imperium Brytyjskiego.
Jest laureatem 17 Grammy i 45 nominacji https://www.grammy.com/grammys/artists/sting/10244
Jest muzycznym samoukiem.
Swój pseudonim otrzymał podczas występów w 1972 z zespołem Phoenix Jazzmen, gdzie pojawiał się często w swetrze w czarno-żółte pasy. Lider zespołu, puzonista, Gordon Solomon, stwierdził, że piosenkarz wygląda, jak pszczoła lub osa, i stąd jego pseudonim Sting (Żądło). W filmie dokumentalnym z 1985 „Bring on the Night”, dziennikarz nazwał go Gordonem, na co muzyk odpowiedział: „Moje dzieci nazywają mnie Sting, moja matka nazywa mnie Sting. Kim jest ta postać Gordon?”.

DZIECIŃSTWO

Urodził się w robotniczej dzielnicy Newcastle. Jest najstarszym z czworga dzieci małżeństwa Audrey z d. Cowell, fryzjerki, i Ernesta Sumnera, mleczarza. Gordon w dzieciństwie pomagał ojcu dostarczać mleko.
Dorastał w pobliżu stoczni, co wywarło na nim negatywne wrażenie. Postanowił, że musi uciec od takiego życia.

Sting 1977
Fot. last.fm

Przed rozpoczęciem kariery muzycznej pracował jako kierowca autobusu, ochroniarz w klubie i magazynier. Po przerwaniu studiów, przez pół roku pracował na budowie, a później w administracji, jako urzędnik podatkowy. W latach 1971-1974 uczęszczał na uczelnię Northern Counties College of Education (obecnie Northumbria University), o profilu pedagogicznym, by przez następne dwa lata pracować jako nauczyciel w szkole podstawowej.
Od najmłodszych lat Gordon chciał zostać muzykiem. W dzieciństwie miał wręcz obsesję na punkcie starej hiszpańskiej gitary, pozostawionej w ich domu przez emigrującego przyjaciela ojca. Interesował się country, która to muzyka później często stanowiła dla niego inspirację. Odwiedzał też kluby muzyczne w Newcastle, m.in. A’Gogo Club, by zobaczyć i posłuchać Cream i Manfreda Manna, którzy wywarli duży wpływ na jego późniejszą twórczość, oraz The Wheatsheaf Pub, gdzie spotykali się muzycy, grający tradycyjny jazz.

NEWCASTLE BIG BAND

Początkowo grywał amatorsko z lokalnymi zespołami jazzowymi, jak dixielandowy Riverside Men czy jazzowy Phoenix Jazzmen, gdzie basista pozwalał, by Gordon okazjonalnie go zastępował, oraz w studenckim jazz bandzie The Newcastle Big Band.
Mając 18 lat, Gordon poszedł na jeden z koncertów The Newcastle Big Band, i zapytał, czy mógłby usiąść na gitarze basowej. Zespół składał się z pomad 20 doświadczonych i uznanych muzyków, którzy grali mieszankę rocka i jazzu. Byli bardzo popularni

Sting 1980
Fot. Bob Gruen

w okolicach Newcastle i mieli swoich własnych, entuzjastycznych fanów. Cały skład prowadził klawiszowiec, Andy Hudson.
Hudson pozwolił Gordonowi zagrać na basie trzy lub cztery numery, ale nie mógł zaoferować mu stałego miejsca w zespole z powodu jednego poważnego problemu – Sting nie potrafił czytać nut, a członkowie grupy ćwiczyli i uczyli się nowych numerów, czytając partytury, przygotowane dla każdego z nich.
Andy Hudson wciąż pamięta swoje zdumienie, gdy zaledwie sześć tygodni później Gordon podszedł do niego ponownie, i oznajmił, że może teraz czytać nuty, więc – czy zespół dałby mu jeszcze jedną szansę? Przetestowali go i stwierdzili, że nie blefuje – opanował tę umiejętność w tak niewiarygodnie krótkim czasie. „Właściwie bardzo łatwo było mi nauczyć się nut. Czytanie muzyki jest dość logicznym, matematycznym procesem” – wytłumaczył im Gordon. Oznaczało to również, że po raz pierwszy Gordon mógł zapisać własne kompozycje, zamiast polegać tylko na swojej pamięci.
W 1970, kiedy Gordon Sumner, czyli Sting, po raz pierwszy usiadł z The Newcastle Band Big Band, zespół osiągnął międzynarodowy status. Grali na festiwalach jazzowych na całym kontynencie. Sting był w składzie na festiwalu w San Sebastian w 1970 i 1972.
Podczas występów zaprzyjaźnili się z organizatorami prestiżowego The Pau Jazz Festival we Francji, i zostali zaproszeni do występu. Tak więc, Sting z pewnością miał już doświadczenie w koncertowaniu za granicą, na długo zanim powstało The Police.
Utwory z albumu „Newcastle Big Band” z 1972 zostały nagrane na żywo w University Theatre w Newcastle i na festiwalu jazzowym Pau. Była to dobra mieszanka rocka i standardów jazzowych.
Wersja „Hey Jude” zespołu była niezwykła ze względu na to, że, gdy ją nagrywali, wcisnęli sześciuset swoich najbardziej lojalnych sympatyków do Teatru Uniwersyteckiego. Wg słów Andy’ego Hudsona, „to jedyna wersja „Hey Jude”


The Police 1980
Fot. last.fm

Sting 1985
Fot. Pinterest

Sting 1990
Fot. discogs.com

Sting 2018
Fot. Pinterest

z sześcioma refrenami, zaaranżowanymi na saksofon altowy i tłum ludzi”:


Sting (bass guitar) & The Newcastle Big Band, 1972 – „Love for Sale”

Sting (bass guitar) & The Newcastle Big Band, 1972 – „Mercy, Mercy”

Tak naprawdę, pierwsze w historii nagranie płytowe Stinga, wbrew powszechnej opinii, nie miało miejsca na albumie Newcastle Big Band, nagranym na żywo w Municipal Casino w Pau we Francji, ale pojawił się on na basie na bardzo rzadkim singlu grupy Phoenix Jazzmen – „King of the Swingers” z 1972.
W miarę zdobywania doświadczenia, technika Stinga gry na basie oraz jego wiedza na temat akordów i biegów rozwijała się w tempie błyskawicznym. Zanim utworzył własny zespół, był już uważany za bardzo utalentowanego basistę, chociaż jeszcze nie zbadał możliwości swojego głosu.

LAST EXIT

W 1974 Sting założył w Newcastle pierwszy własny zespół – fusion-jazzowy Last Exit, w którym nareszcie zaczął także śpiewać.
Klawiszowiec Gerry Richardson i basista Sting byli pierwotnie członkami The Newcastle Big Band. Sfrustrowani brakiem ambicji zespołu i konserwatywnym repertuarem, oraz będąc pod silnym wpływem bardziej nowoczesnych zespołów jazzowych, jak Weather Report i Return to Forever, postanowili założyć własną grupę.
Nazwa zespołu pochodziła od powieści Huberta Selby Jr. „Last Exit to Brooklyn”.
W pierwotnym składzie grali perkusista Ronnie Pearson (grający także w Phoenix Jazzmen), gitarzysta John Hedley, później zastąpiony przez Terry’ego Ellisa, keyboardzista Gerry Richardson oraz Sting na gitarze basowej i wokalu.
Realizowali nagrania w stylistyce, nawiązującej do modnego już wtedy jazz-fusion oraz jazz-rocka.
Po tym, jak Sting pojawił się wcześniej na The Pau Jazz Festival razem z The Newcastle Big Band, tym razem wyjechał do Bilbao w Hiszpanii, by dać koncerty ze swoim zespołem.
Zespół był przez kilka lat czołową postacią wokół Newcastle. Nagrali taśmę, zatytułowaną „First from Last Exit”, z dziewięcioma utworami:
Sting & Last Exit – „Don’t Let It Bring You Down” 1974

W 1975 wydali singiel „Whispering Voices / Evensong”:
Sting & Last Exit – „Whispering Voices” 1975

Sting & Last Exit – „Evensong” 1975

W 1977 Last Exit przeniósł się z New Castle do Londynu, ale po kilku koncertach połowa zespołu wróciła do Newcastle, a Sting i Richardson zaczęli szukać innej pracy. Richardson pracował jako dyrektor muzyczny z zespołem Billy’ego Ocean, podczas gdy Sting dołączył do Stewarta Copelanda i Henri Padovaniego, i założył The Police.
Kilka piosenek z Last Exit zostało później przerobionych przez Stinga, by znaleźć się na albumach The Police i samego Stinga.

THE POLICE

W styczniu 1977 w Londynie Sting, wraz z perkusistą Stewartem Copelandem i gitarzystą Henrym Padovanim, zastąpionym w sierpniu przez Andy’ego Summersa, utworzył rockowy zespół – The Police. Ich początkowe brzmienie było inspirowane punkiem, ale szybko przeszli na reggae rock i minimalistyczny pop:
The Police with Henry Padovani on guitar – Live Audio 1977

The Police with Henry Padovani on guitar – Live in London, June 3rd, 1977, Full Concert Audio

18 sierpnia 1977, w klubie Rebbeca w Birmingham, grupa wystąpiła w najbardziej znanym składzie Sting – Summers – Copeland, który utrzymał się już do końca działalności zespołu.
W latach 1978-1983 The Police nagrał pięć najlepszych brytyjskich albumów w dziejach, zdobył sześć nagród Grammy i dwie Brit Awards.
22 października 1977 zespół wystąpił w Monachium, we współpracy z niemieckim kompozytorem muzyki elektronicznej, Eberhardem Schoenerem.
„OUTLANDOS d’AMOUR”, 1978
Pieniądze za występy w Niemczech umożliwiły im nagranie debiutanckiego albumu – „Outlandos d’Amour”, który ukazał się 15 listopada 1978.
13 stycznia 1978 The Police wszedł do Surrey Sound Studios w Leatherhead, i nagrał kilka utworów, między innymi „Roxanne”, który ukazał się na singlu, jednak nie osiągnął większych sukcesów:
„Roxanne” 1978

Singlem, promującym album, został „Can’t Stand Losing You” – Official Video 1978

Na przełomie października i listopada 1978 zespół odbył serię koncertów w Stanach, grając między innymi w klubie CBGB (Country, Blue Grass and Blues) na Manhattanie w Nowym Jorku:
The Police – Live @ Beat Club, New York, Full Concert 1978

Wrócili do Ameryki w 1979, na trasę koncertową, promującą debiutancki album:
The Police – Live @ Long Island, New York, November 2nd,1979, Full Concert Audio

„REGGATTA de BLANC”, 1979

13 lutego 1979 zespół ponownie pojawił się w studiu, by nagrać materiał na drugą płytę – „Reggatta de Blanc”. Album ukazał się 5 października 1979 i dotarł do pierwszego miejsca brytyjskiej listy przebojów.
Pierwszym singlem był utwór „Message in a Bottle” Official Video 1979

Utwór został wykonany po raz pierwszy na żywo podczas koncertu w ramach cyklu BBC Rock Goes to College (RGTC), w Hatfield Polytechnic, 21 lutego 1979, jeszcze zanim The Police wydało go oficjalnie na płycie:
The Police – „Message in a Bottle”, Live @ Hatfield, Rock Goes to College, February 21st, 1979

The Police – Live @ Rock Goes to College, Hatfield Polytechnic, February 21st, 1979, Full Concert

W grudniu ukazał się kolejny singel:
„Walking on the Moon” – Official Video 1979

Pomimo pierwszego miejsca na brytyjskiej liście, utwór nie został w ogóle odnotowany w USA.
W tym czasie zespół intensywnie koncertował. W styczniu 1980 w Hamburgu The Police rozpoczął swoją ogólnoświatową trasę koncertową:
The Police – Live @ Rockpalast, Markthalle Statt, Hamburg, January 11th, 1980 Full Concert

W lutym wystąpili w Japonii, Australii i Nowej Zelandii. W marcu i kwietniu grupa odwiedziła Indie, Egipt, Grecję, Włochy, Francję, Belgię i Holandię, a w listopadzie 1980 USA:
The Police – Live @ Capitol Theatre, New York, November 29th, 1980 Full Concert

„SIX PACK”, 1980

W maju 1980 w Wielkiej Brytanii wydano komplet pięciu dotychczasowych singli The Police wraz z utworem „The Bed’s too Big without You”, pod wspólną nazwą „Six Pack”:
The Police – „The Bed’s too Big without You” Official Video 1980

„ZENYATTA MONDATTA”, 1980

7 lipca 1980 zespół, naciskany przez wytwórnię, wszedł do studia Wisseloord w Hilversum w Holandii, by nagrać swój trzeci album – „Zenyatta Mondatta”. Album został wydany 3 października 1980, i, podobnie jak jego poprzednik, uplasował się na szczycie brytyjskiej listy/
Singlami, promującymi album, były „Don’t Stand So Close to Me” Offical Video 1980

oraz „De Do Do Do, De Da Da Da” – Official Video 1980

„GHOST in the MACHINE”, 1981

Po serii ogólnoświatowych koncertów, członkowie grupy udali się na odpoczynek, by 15 czerwca 1981 rozpocząć nagrywanie czwartej płyty – „Ghost in the Machine”. Prace nad albumem trwały do września, w studiu AIR na Karaibach. Album wydany został 2 października 1981, i szybko dotarł na pierwsze miejsca list przebojów.
W połowie 1981 ukazały się dwa single, promujące nadchodzący album:
„Invisible Sun” – Official Video 1981

„Every Little Thing She Does Is Magic” – Official Video 1981

W tym samym czasie, grupie zaproponowano skomponowanie utworów do filmu „Brimstone & Treacle”, na podstawie sztuki Dennisa Pottera, w którym jedną z głównych ról zagrał Sting.
„Brimstone and Treacle” – Film Music Theme

https://www.youtube.com/watch?v=OUbGuerSE8o

Wcześniej Sting wystąpił już w filmach „Quadrophenia”, ekranizacji rock opery The Who pod tym samym tytułem, oraz „Radio On” i „Artemis 81”.
Od października do grudnia 1981 zespół koncertował w Niemczech, gdzie grali razem z sekcją dętą zespołu The Chops, oraz w Wielkiej Brytanii, występując między innymi na stadionie Wembley:
The Police – Live @ Wembley Arena, London, December 14-16th, 1981, Full Concert Audio

Z kolei od stycznia do kwietnia 1982 grupa zorganizowała kolejne światowe tournée, grając w Europie i obu Amerykach, by od czerwca ponownie występować w Anglii:
The Police – Live @ Gateshead, England, July 31st, 1982, Full Concert

W lutym 1982 The Police uhonorowano dwiema nagrodami Grammy:
za utwór „Don’t Stand So Close to Me” – Official Video 1986

oraz za „Behind My Camel” Audio

Grupa otrzymała wówczas także Brit Award w kategorii Najlepsza Brytyjska Grupa Muzyczna.
Ścieżka dźwiękowa z filmu „Brimstone & Treacle” („Syrop z siarki i piołunu”) ukazała się na albumie we wrześniu 1982. Zawierała ona kilka nowych utworów grupy, w tym „Burn for You” Audio

oraz pierwszy solowy singel Stinga, „Spread a Little Happiness” – Official Video 1982

„SYNCHRONICITY”, 1983

W grudniu 1982 zespół powrócił do studia na Karaibach, by rozpocząć nagrywanie materiału na piątą i ostatnią studyjną płytę – „Synchronicity”, uznawany za najlepszą płytę zespołu i jedną z najlepszych lat 80. Płyta była nominowana do pięciu Grammy, w tym w kategorii Album of the Year. Ukazała się 10 czerwca 1983:
„Synchronicity I” 1983

The Police – „Synchronicity I”, Live 1983

https://www.youtube.com/watch?v=MNbA_OLEJOk

Wcześniej, pod koniec maja 1983, wydano singel „Every Breath You Take”, który napisał Sting, mieszkając w domu Iana Fleminga, twórcy postaci Jamesa Bonda. Utwór stał się największym przebojem zespołu:
The Police – „Every Breath You Take”, Official Video 1983

The Police – „Every Breath You Take”, Live 1984

Kolejne single to:
„Wrapped Around Your Finger” Official Video 1983

„King of Pain” Official Video 1983

„Synchronicity II” Official Video 1983

Od lipca 1983 do marca 1984 zespół odbył trasę koncertową po USA, Kanadzie, Europie i ponownie USA, po czym zrobili sobie przerwę:
The Police – Live @ CA Coliseum, Oakland, September 10th, 1983, Full Concert

W styczniu 1984 The Police otrzymali trzy nominacje do American Music Awards, ostatecznie jednak dwie statuetki otrzymał „Thriller” Michaela Jacksona, a jedną Daryl Hall & John Oates.
W tym samym roku zespół nominowany został do czterech Grammy, zwyciężając w trzech kategoriach.
Album „Synchronicity” przegrał rywalizację, podobnie jak w American Music Awards, z „Thrillerem” Jacksona.
W 1986 zespół po raz ostatni wystąpił na scenie. Dali trzy koncerty w USA – Atlancie, Chicago i East Rutherford, zorganizowane przez Amnesty International, pod nazwą „A Conspiracy of Hope Tour”:
The Police – Live @ Giants Stadium, East Rutherford, June 15th, 1986, Full Concert

W lipcu zespół postanowił zebrać się w studiu, by nagrać nowy album, jednak ze względu na wewnętrzne konflikty, głównie między Stingiem a Copelandem, nie byli w stanie tego zrobić. Grupa ograniczyła się do nagrania nowych wersji utworów „De Do Do Do, De Da Da Da” oraz „Don’t Stand So Close to Me”. Drugi z utworów został w październiku wydany jako singel, promujący składankę „Every Breath You Take: The Singles”:
The Police – „Don’t Stand So Close to Me” from „Every Breath You Take: The Singles” Official Video 1986

Pomimo, iż oficjalnie zespół nie rozpadł się, solowa kariera Stinga uniemożliwiła dalsze funkcjonowanie grupy.
Rok wcześniej artysta wydał dobrze przyjętą płytę solową, a w 1987 ukazała się druga solowa płyta Stinga.
W 1992 Sting ożenił się z brytyjską aktorką, Trudie Styler. Jako, że Summers i Copeland zostali zaproszeni na ślub, goście weselni zmusili muzyków do wspólnego występu, podczas którego wykonali „Roxanne” oraz „Message In a Bottle”.
Sting powiedział w filmie dokumentalnym „Last Play at Shea”, że postanowił opuścić zespół na scenie, podczas koncertu 18 sierpnia 1983, na Shea Stadium w Nowym Jorku, ponieważ czuł, że granie w tym miejscu to „Mount Everest zespołu i wyżej już nie wejdą”:
The Police – Live @ Shea Stadium, USA, August 18th, 1983, Full Concert Audio

Cztery z pięciu albumów studyjnych The Police pojawiły się na liście 500 największych albumów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”, a dwa utwory, „Every Breath You Take” i „Roxanne”, napisane przez Stinga, znalazły się na liście 500 największych piosenek wszech czasów. Ponadto te dwa utwory pojawiły się w gronie 500 piosenek Hall of Fame, które ukształtowały rock and roll.
Magazyn „Rolling Stone” umieścił zespół na 70. miejscu listy stu najlepszych zespołów rock and rollowych wszech czasów.
W 1995 dyskografię zespołu uzupełnił dwupłytowy koncertowy album „Live!”, na którym znalazły się występy z 27 listopada 1979 w Orpheum Theatre w Bostonie oraz z listopada 1983 w Atlancie, a także reedycja „Every Breath You Take: The Singles”. Ukazały się też inne albumy kompilacyjne – „Greatest Hits” we wrześniu 1992 oraz 4-płytowy box „Message in a Box: The Complete Recordings” we wrześniu 1993:
„Next to You” – from „Live!”, Audio 1995

10 marca 2003 The Police został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Z tej okazji zespół wystąpił podczas gali. Jednak, mimo oczekiwań ze strony fanów, muzycy nie zdecydowali się na trasę koncertową:
The Police – „Roxanne”, Live @ Rock & Roll Hall of Fame Induction Ceremony, Match 10th, 2003

Nieco później, Sting na gitarze i Copeland na perkusji zagrali gościnnie w utworze „Welcome Home” Henry’ego Padovaniego, odtwarzając tym samym pierwotny skład grupy. Padovani zagrał tu na gitarze i zaśpiewał

W 2006 opublikowany został film dokumentalny „Everyone Stares: The Police Inside Out”, w reżyserii Stewarta Copelanda, nakręcony podczas prób i koncertów zespołu pod koniec lat 70.

Również w 2006, Andy Sumners wydał swoją autobiografię „One Train Later”, którą w 2015 przekształcił w film dokumentalny

REAKTYWACJA 2007
Na początku 2007 pojawiły się informacje, iż trio reaktywuje się i odbędzie trasę koncertową, by uczcić 30. rocznicę powstania The Police. Z tej okazji wytwórnia A&M postanowiła wydać reedycje płyt grupy oraz kilkupłytowy album z niepublikowanymi wcześniej utworami.
11 lutego 2007 The Police wystąpili podczas gali Grammy w Los Angeles, zapowiadając: „Panie i Panowie! Nazywamy się The Police i wróciliśmy!”:
The Police – „Roxanne”, Live @ Grammy Awards 2007

Dzień później, zespół wystąpił w klubie Whisky a Go Go w Hollywood. Przed występem odbyła się konferencja prasowa, podczas której muzycy oficjalnie potwierdzili powrót formacji na scenę:
The Police – Live @ Whisky a Go Go Club, Hollywood, Full Concert 2007

THE POLICE REUNION TOUR 2007-2008
Trasa The Police Reunion Tour rozpoczęła się 28 maja 2007 w Vancouver, gdzie The Police zagrało dla 22 tysięcy widzów, jednak Stewart Copeland ocenił występ jako „niewiarygodnie słaby”:
The Police Reunion Tour – Live in Vancouver, May 28th, 2007

Koncerty w Ameryce Północnej trwały do 5 sierpnia, a następnie od 29 sierpnia 2007 w Europie. Pod koniec października zespół powrócił do Ameryki Północnej, następnie dał pięć koncertów w Ameryce Południowej. W 2008 grupa odwiedziła Australię, Azję oraz Hawaje:
The Police – Live @ Baseball Stadium Tokyo Dome, Japan, 2008 Full Concert

Od maja 2008 The Police ponownie występował w Ameryce Północnej, Europie oraz w Stanach. Największy koncert trasy odbył się w Dublinie, gdzie muzycy wystąpili dla 82 tys. fanów.
Podczas drugiej części występów w Europie, zespół po raz pierwszy wystąpił w Polsce – 26 czerwca 2008 na Stadionie Śląskim w Chorzowie:
The Police – Live @ Silesian Stadium, Chorzów, Poland 2008

Ostatni koncert miał miejsce 7 sierpnia 2008, w Nowym Jorku, w Madison Square Garden:
The Police Reunion Tour – Live Final Concert @ Madison Square Garden, August 7th, 2008

4 września 2008 The Police oraz Best Buy ogłosili wypuszczenie kolekcjonerskiego boksu „Certifiable: Live in Buenos Aires”, zawierającego występ w Buenos Aires i dodatkowy materiał, w postaci filmu dokumentalnego Jordana Copelanda „Better than Therapy”. Box wydany został 11 listopada 2008:
„Better than Therapy” – Living the Police Reunion. The Police’s historic reunion with exclusive behind-the-scenes interviews from the band and road crew, plus two photo galleries of The Police on tour, Full Documentary Film 2008

Dyskografia The Police https://en.wikipedia.org/wiki/The_Police_discography

KARIERA SOLOWA

„THE DREAM of the BLUE TURTLES”, 1985

Na pierwszym solowym albumie Stinga, „The Dream of the Blue Turtles” z 1985, wystąpiło prawie 20 wokalistów wspierających oraz czołowi muzycy jazzowi, jak Kenny Kirkland – keyboards, Branford Marsalis – soprano sax, tenor sax, percussion, Robert Ashworth – guitar, Darryl Jones – bass guitar, Omar Hakim – drums, oraz 14 wokalistów w chórkach:
„If You Love Somebody, Set Them Free” Official Video 1985

„The Dream of the Blue Turtles” 1985

„We Work the Black Seam” 1985

Album otrzymał cztery nominacje do Grammy.
Odtąd brzmienie zespołu Stinga zdominowane zostało na lata mariażem rocka, jazzu i muzyki rozrywkowej.
W czerwcu 1985 Sting wykonał „If You Love Somebody Set Them Free” podczas Montreux Jazz Festival, a we wrześniu – podczas MTV Video Music Awards w Radio City Music Hall w Newym Yorku:
Sting – „If You Love Somebody Set Them Free”, Live @ Montreux Jazz Festival 1985

STING & MILES DAVIS – „YOU”RE UNDER ARREST” 1985
W 1985 nagrał tekst mówiony na album Milesa Davisa „You’re Under Arrest”, przyjmując rolę francuskojęzycznego policjanta, w utworze „One Phone Call / Street Scenes”

STING & DIRE STRAITS – „MONEY for NOTHING”, 1985

Również w 1985 Sting nagrał wielki hit z zespołem Dire Straits na ich album „Brothers in Arms”.:
Sting & Dire Straits – „Money for Nothing”, Official Video 1985

LIVE AID 1985

W lipcu 1985 Sting zagrał hity The Police na koncercie Live Aid na stadionie Wembley w Londynie:
Sting – „Roxanne”, Live Aid 1985

Dołączył tam także do Dire Straits w utworze „Money for Nothing”:
Sting & Dire Straits – „Money for Nothing”, Live Aid 1985

Zaśpiewał też duety z Philem Collinsem:
Sting & Phil Collins – „Every Breath You Take”, Live Aid 1985

„BRING ON the NIGHT” 1986
Sukces solowego debiutu został wkrótce zdyskontowany trasą koncertową, udokumentowaną dwupłytowym wydawnictwem „Bring On the Night” z 1986, oraz, noszącym taki sam tytuł, filmem dokumentalnym, nagranym 28 października 1985 przez Michaela Apteda, z wykonaniami Stinga na żywo w paryskim Theatre Mogador. Filmowy zapis pierwszej solowej trasy koncertowej okazał się wielkim sukcesem. Sting wykonał wówczas utwory zarówno z autorskich płyt solowych, jak i z repertuaru The Police.
Ze Stingiem wystąpili wybitni jazzmani:
Kenny Kirkland – keyboards
Branford Marsalis – soprano sax, tenor sax, percussion
Darryl Jones – bass guitar
Omar Hakim – drums
„Bring On the Night” – Live 1985, Part 1

Sting – „I Burn for You” (Jazz Version), Live 1985

„Bring on the Night” 1986, Full Album

„…NOTHING LIKE THE SUN”, 1987

W 1987 Sting wydał drugi album solowy – „…Nothing Like the Sun”, zawierający pop rock, soft rock, jazz, reggae, world, acoustic rock, dance rock i funk rock. Na płycie ponownie pojawiła się duża grupa wokalistów wspierających, m.in. Annie Lennox, oraz wybitni muzycy jazzowi i rockowi:
Eric Clapton, Mark Knopfler – guitar
Branford Marsalis – sax
Kenny Kirkland – keyboards
Manu Katché – drums
Mino Cinélu – percussion, vocoder
Hiram Bullock – guitar
Gil Evans and His Orchestra
Album otrzymał 3 nominacje do Grammy i wygrał Brit Awards w kategorii Best British Album 1988.
Tytuł pochodził z „Sonetu nr 130” Szekspira – „Oczy mojej kochanki są niczym słońce”, którego Sting użył w piosence „Sister Moon”. Jego inspiracją było spotkanie z pijakiem, któremu zacytował Sonet w odpowiedzi na jego doniosłe pytanie „Jak piękny jest księżyc?”:
Single z albumu były dedykowane matce Stinga, która niedawno zmarła:
„We Will Be Together” Official Video 1987

„Fragile” Official Video 1987

„Englishman in New York” feat. Branford Marsalis Sax Solo Official Video 1987

„Be Still My Beating Heart” Official Vidoe 1987

STING & GIL EVANS – „STRANGE FRUIT – Live”, 1987
W 1987 pianista i klawiszowiec jazzowy Gil Evans zaprosił Stinga do udziału w big bandzie, który nagrał na żywo piosenki Stinga na album „Strange Fruit – Live at Perugia Jazz Festival 1987”:
Sting – guitar, vocal
Gil Evans – keyboards
Chris Hunter – alto sax
John Surman – baritone sax, synthesizer
Branford Marsalis – tenor sax
Miles Evans – trumpet
Lew Soloff – lead trumpet
Marc Egan – bass
Danny Gottlieb – drums
Urszula Dudziak – backing vocals.
Sting & Gil Evans Orchestra – Live @ Umbria Jazz Festival, Perugia 1987, Full Concert

Sting & Gil Evans Orchestra – „Strange Fruit” @ Umbria Jazz 1987, Audio

Praca z wybitnym pianistą i aranżerem jazzu, Gilem Evansem, przyniosła Stingowi sporo satysfakcji. Obok standardów jazzu, jak „Strange Fruit” z repertuaru Billie Holiday, jazzowo zabrzmiały także przeboje The Police, a nawet „Little Wing” Jimiego Hendriksa:
Sting & Gil Evans Orchestra – „Little Wing”, Live @ Umbria Jazz 1987

W 1988 Sting nagrał płytę „…Nada como el sol”, zawierającą pięć piosenek z albumu „…Nothing Like the Sun”, wykonanych w języku hiszpańskim i portugalskim:
Sting – „Fragile” (Portuguese) 1988

W październiku 1988 Sting nagrał własną wersję „The Soldier’s Tale” – „Opowieści żołnierza” Igora Strawińskiego, z orkiestrą London Sinfonietta pod dyrekcją Kenta Nagano. W utworze, w rolach żołnierzy, wystąpili Vanessa Redgrave, Ian McKellen i Sting.
Występował też w tym czasie z Herbie’em Hancockiem:
Sting & Herbie Hancock – Live 1988

STING & FRANK ZAPPA – „BROADWAY the HARD DAY”, 1989

Sting wystąpił na albumie Franka Zappy „Broadway the Hard Way” z 1989, w utworze „Murder by Numbers”, będącym fragmentem jazzowego standardu „Stolen Moments” Olivera Nelsona, i dedykowanym ewangeliście, Jimmy’emu Swaggartowi

RAINFOREST FUND

Wspieranie organizacji, broniących praw człowieka, jak the Rainforest Fund, Amnesty International i Live Aid, Sting odzwierciedla w swej uniwersalnej sztuce. Razem z żoną, Trudie Styler, założył w 1989 Rainforest Fund, w celu ochrony zarówno lasów deszczowych na świecie, jak i ich rdzennych mieszkańców. Zorganizowali dotychczas ponad 20 koncertów, by zbierać fundusze i zwiększać świadomość o zagrożonych zasobach naszej planety. Od momentu powstania, The Rainforest Fund rozwinął się w sieć powiązanych ze sobą organizacji, działających w ponad 20 krajach na trzech kontynentach.

„THE SOUL CAGES”, 1991

Album Stinga z 1991, „The Soul Cages”, był poświęcony jego zmarłemu ojcu:
„All this Time” – Official Video 1991

„The Soul Cages”

Te dwa utwory zdobyły Grammy.
Sting – „The Soul Cages”, Live @ The Hollywood Bowl, Los Angeles 1991

Album zawierał także włoską wersję „Mad About You”. Tekst napisał przyjaciel Stinga, Zucchero Fornaciari. Piosenka została następnie włączona do albumów Zucchero „Overdose d’amore / The Ballads” (1999) i „Zu & Co.” (2004):
„Mad About You” English Version Official Video

„Mad About You” Italian Version

„ACOUSTIC LIVE in NEWCASTLE”, 1991

Drugi koncertowy krążek, „Acoustic Live in Newcastle”, Sting nagrał jesienią 1991, podczas koncertu w Wallsendm, w ramach trasy The Soul Cages Tour. Na płycie znalazło się pięć utworów, w tym „Ain’t No Sunshine” Billa Withersa:
„Acoustic Live in Newcastle” Full Album 1991

https://www.youtube.com/watch?v=iYrYPD8bdwI

Sting – „Ain’t No Sunshine”, Audio 1991

„THE SUMMONER’S TALES”, 1993

Czwarty album studyjny Stinga, „Ten Summoner’s Tales”, ukazał się w 1993. Został nagrany w elżbietańskim wiejskim domu Stinga, Lake House, w Wiltshire. Wśród hitów na tym albumie znalazł się „Fields of Gold” – piosenka, inspirowana polami jęczmienia obok jego domu w Wiltshire, z teledyskiem (Grammy), przedstawiającym sylwetkę Stinga, spacerującego po zabytkowej miejscowości, z charakterystycznymi elementami angielskiej architektury. „W Anglii nasze domy są otoczone polami jęczmienia. Latem fascynujące jest obserwowanie wiatru, poruszającego lśniącą powierzchnią pól. Wygląda to, jak fale na złotym oceanie. Jest coś seksownego z natury w tym widoku, coś pierwotnego – jak gdyby wiatr kochał się z jęczmieniem, a kochankowie złożyli sobie tutaj obietnice. Ich więzi wzmacniają się wraz z cyklami pór roku – jestem tego pewien” – opowiadał Sting o albumie:
„Fields of Gold” – Official Video 1993

Album był nominowany do Mercury Prize, a utwór ” If I Ever Lose My Faith In You” otrzymał Grammy:
Sting – „If I Ever Lose My Faith In You”, Official Video 1993

Sting – „Seven Days” from „Ten Summoner’s Tales”, Official Video 1993

Sting – „Ten Summoner’s Tales”, Live @ Villa Manin, Udine, Italy, and @ Specktrum, Oslo, Norway, Full Concerts 1993

W maju 1993 Sting nakręcił własną wersję utworu „Demolition Man” z albumu „Ghost in the Machine” The Police, na potrzeby filmu „Demolition Man”

„ALL for LOVE”
Wraz z Bryanem Adamsem i Rodem Stewartem, Sting wykonał utwór „All for Love” do filmu „The Three Musketeers” – „Trzej muszkieterowie”

„44/876”, 2018
Po uznanym przez krytyków albumie „57th & 9th” z 2016, Sting, wraz z jamajską gwiazdą reagge, Shaggym, wydali wspólny album – „44/876”, na którym można było usłyszeć zaskakujące połączenie stylów obu artystów. W lutym 2019 album zdobył Grammy za najlepszy album reagge. Na płycie pojawiło się ponad 40 artystów, w tym Branford Marsalis na saksofonie:
Sting & Shaggy – „Don’t Make Me Wait” Official

Sting & Shaggy odwiedzili Polskę w 2018, w ramach trasy koncertowej „44/876”. Koncerty odbyły się w Łodzi oraz w Gdańsku:
Sting & Shaggy – „Roxanne” / „Boombastic”, Live @ Atlas Arena, Łódź 2018

„MY SONGS”, 2019
24 maja 2019 ukazał się najnowszy album Stinga – „My Songs”, który zawierał 15 współczesnych interpretacji największych hitów artysty z czasów kariery solowej oraz z zespołem The Police. Za pośrednictwem mediów społecznościowych, Sting opisał nowe wersje piosenek jako „zrekonstruowane, przebudowane i przerobione, a wszystkie – ze współczesnym sznytem”. Niektóre utwory zostały zremiksowane przy użyciu elementów z oryginalnych utworów, podczas gdy inne są kompletnie nowymi nagraniami. W sesjach wzięły udział największe gwiazdy, m.in.:
Sting – vocal, synth guitar, guitar, bass
Kenny Kirkland, David Sancious, Kevon Webster – keyboards
Martin Kierszenbaum – piano, keyboards, organ
Jason Rebello – clavinet, piano
Dave Hartley, Don Blackman – organ
Daniel Quatrochi – synthesizer
Dominic Miller, Rufus Miller, Paul Franklin – guitar
Jerry Fuentes – guitar, bass
Chris Botti – trumpet, vocal
Guy Barker, John Barclay – trumpet
Mark Nightingale, Richard Edwards – trombone
Branford Marsalis – clarinet, sax, percussion
Stevie Wonder, Larry Adler – harmonica
Kouider Berkan, Moulay Ahmed, Salem Bnoumi, Sameh Catalan – strings
Darryl Jones – bass
Mino Cinelu, Tony Lake – percussion
Manu Katché, Omar Hakim, Vinnie Colaiuta, Ettamri Mustapha, Josh Freese – drums
oraz sekcja skrzypiec i ponad 20 wokalistów w chórkach.
Zremiksowana wersja „Brand New Day” została wydana 31 grudnia 2018

Na żywo była ona po raz pierwszy wykonana na Times Square, tego samego dnia:
Sting – „Brand New Day”, Official Video 2019

Nowo nagrana wersja „Demolition Man” została udostępniona 28 marca 2019

Sting – „Demolition Man”, Live TV 2019

MY SONGS TOUR 2019

Trasa koncertowa My Songs Tour rozpoczęła się 28 maja 2019 w Paryżu. Trasa była energetycznym show, w trakcie którego Sting wykonywał przeboje „Englishman in New York”, „Fields of Gold”, „Shape of My Heart”, „Every Breath You Take”, „Roxanne” czy „Message in a Bottle”, z akompaniamentem zespołu rockowego:
Sting My Songs Tour – Live @ La Seine Musicale, Paris, France, May 28th, 2019 Full Concert

Sting My Songs Tour – Live in Berlin 2019, Full Concert

Sring – „If You Love Somebody Set Them Free”, Live @ My Songs Tour 2019

Sting występował w Polsce 10-krotnie. Po raz pierwszy w 1996 w Warszawie. Następnie dwukrotnie w katowickim Spodku, a także w Poznaniu czy Chorzowie. W 2013 wystąpił w Oświęcimiu. W listopadzie 2018 Sting i Shaggy zagrali w łódzkiej Atlas Arenie oraz w Ergo Arenie Gdańsk/Sopot.
W ramach trasy My Songs Tour, 2 listopada 2019 Sting ponownie zawitał do Polski, by wystąpić w Tauron Arenie w Krakowie:
Sting My Songs Tour – Live @ Tauron Arena, Kraków 2019, Full Concert

W trakcie całej kariery solowej Sting wydał 14 albumów studyjnych, 6 koncertowych i 48 singli.
Dyskografia https://en.wikipedia.org/wiki/Sting_discography

Sting wystąpi w Warszawie na Narodowym, 24 lipca 2021 https://www.livenation.pl/…/sting…/warsaw/2021-07-24/pl

HAPPY 69th BIRTHDAY to STING !!!