Carla Bley


Oprac.Ewa Kałużna, fot. The Music Aficionado 1976, Album "Fleur Carnivore" 1989, Michael Höfner 2009, Peter Van Breukelen 2019

Carla Bley
Fot. Arch. Muzeum Jazzu

Carla Bley
Fot. Arch. Muzeum Jazzu

Carla Bley
Fot. Arch. Muzeum Jazzu

Carla Bley
Fot. Arch. Muzeum Jazzu

Carla Bley
Fot. The Music Aficionado 1976


11 maja 2020 swoje 84. urodziny świętuje amerykańska pianistka jazzowa, multiinstrumentalistka, kompozytorka, aranżerka i producentka muzyczna. Jest czołową przedstawicielką eksperymentalnego jazzu orkiestrowego, w związku z czym nazwano ją First Lady of the Avant-Garde,

CARLA BLEY
(właśc. Lovella May Borg; ur. 11 maja 1936).

Carla, a właściwie Lovella May, urodziła się w Oakland, w Kalifornii. Ojciec, Emil Borg, był nauczycielem gry na fortepianie i organistą kościelnym. Pod jego kierunkiem zaczęła uczyć się muzyki już w wieku trzech lat. Śpiewała w chórze kościelnym, a kiedy urosła na tyle, by dosięgnąć stopami pedałów, grała także na organach podczas ślubów i uroczystości pogrzebowych.
Jej matka, Arline Anderson, zmarła, gdy dziewczynka miała osiem lat.

W szkole, w wieku 12 lat, Carla (wtedy jeszcze Lovella) podjęła pierwszą pracę zarobkową, jako akompaniatorka na pozalekcyjnych zajęciach kółka tanecznego.
Kiedy skończyła 15 lat i dziesiątą klasę, porzuciła szkołę średnią, i zatrudniła się w sklepie muzycznym. Zaczęła też grywać solo na fortepianie w barach. Jej repertuar składał się głównie z utworów muzyki popularnej i klasycznej, ale z czasem zainteresowała się jazzem.

Zamierzając gruntownie zapoznać się z nową dla siebie muzyką, w wieku 19 lat wyjechała do Nowego Jorku. Na utrzymanie zarabiała jako sprzedawczyni papierosów w słynnym klubie jazzowym Birdland. Przysłuchiwała się tam grze największych ówczesnych gwiazd jazzu, z którymi także przy okazji nawiązała znajomości. Poznała m.in. awangardowego pianistę, Paula Bleya, z którym zaczęła jeździć w trasy koncertowe pod nazwiskiem scenicznym Karen Borg.
Paul zachęcił ją do pisania muzyki dla jego zespołu. Kiedy oboje zamieszkali w Los Angeles, gdzie pianista podpisał stały kontrakt na występy w klubie Hillcrest, Carla skupiła się na komponowaniu. Dorywczo pracowała jako pianistka w barach i kawiarniach.

W Kalifornii w 1957 poślubiła Paula Bleya. Wtedy też zmieniła nazwisko i imię na Carla Bley.

W owym czasie członkiem grupy Bleya był współtwórca free jazzu, saksofonista Ornette Coleman, którego gra wywarła duży wpływ na dalszą twórczość kompozytorską Carli.
Po powrocie do Nowego Jorku na początku lat 60., jej utwory zaczęli włączać do swojego repertuaru i nagrywać tak znani muzycy, jak George Russell, Jimmy Giuffre, Tony Williams czy Art Farmer.

Aby poznać jak największe spektrum jazzu i usłyszeć czołowych wykonawców, Carla przez ponad rok pracowała jako szatniarka w kinoteatrach i w Jazz Gallery. Sama również występowała - miała angaż w jednej z kawiarni w Greenwich Village, której stałymi gośćmi byli nowojorscy jazzmani. Przez krótki okres grała także w big bandzie Charlesa Moffetta, obok modernisty saksofonowego Pharoaha Sandersa.

W 1964 zaangażowała się w działania Jazz Composers Guild - organizacji i zarazem orkiestry, skupiającej najbardziej nowatorskich muzyków nowojorskich.
Poznała wtedy trębacza i kompozytora, Michaela Mantlera, z którym założyła Jazz Composer's Orchestra, a następnie Jazz Composer's Orchestra Association (JCOA) - zrzeszenie, mające na celu promocję niekonwencjonalnych form jazzu. Z Mantlerem związała się również prywatnie.
W 1965 rozwiodła się z Bleyem, zachowując jednak nazwisko ze względów profesjonalnych.
W 1966 przyszła na świat jedyna córka Carli i jej drugiego partnera, Michaela Mantlera - Karen.

W końcu lat 60. Carla współprowadziła z Mantlerem zespół Jazz Composer's Orchestra. W pomniejszonym składzie, pod nazwą Jazz Realties, występowali w Europie i w 1966 wydali płytę "Jazz Realities", nagraną w składzie:
Carla Bley - piano
Mike Mantler - trumpet
Steve Lacy - soprano sax
Kent Carter - bass
Aldo Romano - drums


Carla Bley
Fot. Arch. Muzeum Jazzu

Carla Bley
Album "Fleur Carnivore" 1989

Carla Bley
Fot. Michael Höfner 2009

Carla Bley
Fot. Peter Van Breukelen 2019


"Jazz Realities" Full Album 1966



W tym czasie Bley zrealizowała także szereg innych projektów.
W 1967 wibrafonista Gary Burton nagrał ze swoją orkiestrą cykl utworów autorstwa Carli - "A Genuine Tong Funeral", co zwróciło na nią uwagę szerokiej publiczności. W formacji występowali m.in. gitarzysta Larry Coryell, saksofonista Leandro "Gato" Barbieri i kontrabasista i gitarzysta basowy, Steve Swallow. Z tym ostatnim Carla współpracuje do dziś:
Carla Bley - piano, organ, conductor
Gary Burton - vibraphone
Larry Coryell - guitar
Michael Mantler - trumpet
Steve Lacy - soprano sax
Gato Barbieri - tenor sax
Howard Johnson - baritone sax, tuba
Jimmy Knepper - trombone, bass trombone
Steve Swallow - bass
Bob "Lonesome Dragon" Moses - drums
The Gary Burton Quartet with Orchestra / Carla Bley - "A Genuine Tong Funeral", Part 1 1967





CHARLIE HADEN LIBERATION MUSIC ORCHESTRA
W 1969 rozpoczęła długoletnią współpracę z kontrabasistą Charlie'em Hadenem i jego słynną Liberation Music Orchestra (później The New Liberation Music Orchestra), trwającą do śmierci Hadena w 2014. Występowała tam plejada osobistości jazzu, m.in. Don Cherry, Sam Brown, Paul Motian, Gato Barbieri czy Dewey Redman.
Pierwszy wspólny album Carli i Charlie'ego, "Liberation Music Orchestra", nagrany w 1969 dla Impulse! Records, został wydany w 1970:
Carla Bley - piano, tambourine
Sam Brown - guitar, thumb piano
Dewey Redman - tenor sax, alto sax
Gato Barbieri - tenor sax, clarinet
Don Cherry - cornet, flute
Perry Robinson - clarinet
Roswell Rudd - trombone
Michael Mantler - trumpet
Howard Johnson - tuba
Bob Northern - French horn, wood block, bells, reeds, whistle
Charlie Haden - bass
Andrew Cyrille, Paul Motian - percussion
"El Quinto Regimiento (The Fifth Regiment)" / "Los Cuatro Generales (The Four Generals)" / "Viva La Quince Brigada (Long Live The Fifteenth Brigade)" from "Liberation Music Orchestra" 1970



W 1971 Carla ukończyła dzieło, nagrywane w latach 1968-1971, które ugruntowało jej pozycję artystyczną - operę jazzową "Escalator Over the Hill (EOTH)", z tekstami amerykańskiego poety, Paula Hainesa. Nagrana przez Jazz Composer's Orchestra opera, zdobyła francuską nagrodę fonograficzną - Oscar du Disque de Jazz.
Muzycy, biorący udział w oryginalnym nagraniu "EOTH", grali w różnych kombinacjach, obejmujących szeroki zakres gatunków muzycznych - od muzyki teatralnej Kurta Weilla, po free jazz, rock i muzykę indyjską.
Wśród wokalistów znalazła się młoda, i jeszcze stosunkowo mało znana, Linda Ronstadt, obok Jeanne Lee i Sheili Jordan. Pojawiła się tam też 4-letnia córka Carli i Mantlera - Karen. Wśród muzyków wystarczy wymienić takie nazwiska, jak Gato Barbieri, Sam Brown, Jack Bruce, Don Cherry, Charlie Haden, Michael Mantler, John McLaughlin, Paul Motian, Don Preston i wielu innych:
"Escalator Over The Hill" - Rehearsals (próby nagraniowe)
Part 2



Part 3



Oart 4



W tym czasie, Carla wraz z Michaelem Mantlerem utworzyli The New Music Distribution Service - firmę non-profit, działającą do 1990, a zajmującą się dystrybucją nagrań współczesnej muzyki eksperymentalnej, dokonanych przez małe wytwórnie niezależne.

W 1972 Bley otrzymała stypendium Guggenheim Fellowship, będące w istocie poważną nagrodą finansową. Dzięki niej założyła, również wspólnie z Mantlerem, wytwórnię płytową WATT Works.

Wytwórnia zainaugurowała działalność albumem, sygnowanym nazwiskiem Michaela Mantlera, "No Answer" z 1973, nagranym w Blue Rock Studio w Nowym Jorku. Na płycie zostały wykorzystane kompozycje Mantlera, do wierszy Samuela Becketta. Parze producentów towarzyszyli Don Cherry i Jack Bruce:
Carla Bley - piano, clavinet, organ
Don Cherry - trumpet
Jack Bruce - bass guitar, voice.

Kolejnym albumem był "Tropic Appetites", nagrany we wrześniu 1973, a wydany w 1974. Teksty napisał poeta Paul Haines. Carla zagrała tutaj aż na ośmiu różnych instrumentach i wykonała partie wokalne:
Carla Bley - piano, electric piano, recorder, clavinet, organ, marimba, celesta, percussion, voice
Gato Barbieri - tenor sax, percussion
Michael Mantler - trumpet, valve trombone
Howard Johnson - clarinet, bass clarinet, soprano sax, baritone sax, bass sax, tuba, voice
Toni Marcus - violin, viola
Julie Tippetts - voice
Dave Holland - acoustic bass, bass guitar, cello
Paul Motian - drums, percussion
"Caucasian Bird Riffles" from "Tropic Appetites", Live 1974



W 1974 nowojorska grupa The Ensemble zamówiła u Bley utwór na zespół kameralny. Kompozycja "3/4 for Piano and Orchestra" była wykonywana pod dyrekcją Dennisa Russella Daviesa, z Keithem Jarrettem jako solistą.
Później utwór nagrała sama Bley, i umieściła go na płycie "13 & 3/4", wydanej w 1975:
"13 for Piano and Two Orchestras" from "13 & 3/4", 1975



"3/4 for Piano and Orchestra" from "13 & 3/4", 1975



THE JACK BRUCE BAND
Również w 1975 Carla przebywała przez pół roku w Londynie, grając z jazz-rockową grupą The Jack Bruce Band, w składzie której znajdował się m.in. gitarzysta Mick Taylor. W czerwcu 1975 został nagrany album koncertowy Jack Bruce Band - "Live at Manchester Free Trade Hall '75":
Jack Bruce - vocals, bass guitar, piano
Ronnie Leahy - piano, electric piano, synthesizer
Carla Bley - clavinet, Mellotron, organ, electric piano, synthesizer
Mick Taylor - guitar
Bruce Gary - drums
"Sunshine of Your Love" from "Live at Manchester Free Trade Hall '75" 1975



The Jack Bruce Band with Carla Bley & Mick Taylor - Live @ The Old Grey Whistle Test, Full TV Concert 1975
Jack Bruce bass guitar, piano, vocal
Mick Taylor - guitar
Carla Bley - keyboards
Ronnie Leahy - keyboards
Bruce Gary - drums



THE CARLA BLEY BAND
Po rozpadzie Jack Bruce Band, Carla postanowiła wrócić do Stanów i założyć własny zespół.
Przez następne sześć lat formacja The Carla Bley Band, złożona z mocno rozbudowanej sekcji dętej i sekcji rytmicznej, gdzie grał m.in. Steve Gadd, występowała w Europie i Japonii oraz sporadycznie w USA. Skład formacji tworzyli zmiennie:
Carla Bley - piano, organ, tenor sax, vocal
Terry Adams - piano
Richard Tee - piano, electric piano
Elton Dean - alto sax
Alan Braufman - alto sax, clarinet, flute
Gary Windo - tenor sax
Carlos Ward - tenor sax, bass clarinet, flute
Roswell Rudd, Gary Valente - trombone
Michael Mantler - trumpet
Bob Stewart - tuba
John Clark - French horn
Karen Mantler - glockenspiel (carillon)
Cornell Dupree, Eric Gale - guitar
John Clark - French horn, guitar
Gordon Edwards, Steve Swallow - bass guitar
Hugh Hopper - bass
Andrew Cyrille, Steve Gadd - drums.

Ze swoim zespołem The Carla Bley Band pianistka nagrała 5 płyt dla własnej wytwórni WATT:
1977: Dinner Music



1978: European Tour 1977
1979: Musique Mecanique



1982: Live in Paris



1984: I Hate to Sing

Z tym składem nagrała także muzykę do filmowego thrillera "Mortelle Randonnée" w reż. Claude'a Millera z 1983:
"Mortelle Randonnée" - Full Film Soundtrack 1983



The Carla Bley Band - Live @ Festival International De Jazz, Montreal 1983:
Part 1



Part 2



Part 3



Part 4



Realizowała w tym okresie również inne przedsięwzięcia.
Była m.in. współproducentką albumu z jej kompozycjami "Nick Mason's Fictitious Sports" z 1981, Nicka Masona, perkusisty Pink Floyd, gdzie sama także wystąpiła, razem z Michaelem Mantlerem



Zrealizowała trzy tribute albumy, z aranżacjami Carli i Hala Willnera.
W 1981 nagrała ze swoim bandem fragmenty muzyki Nino Roty z filmu Federico Felliniego "8½" ("Osiem i pół"), które ukazały się na płycie "Amarcord Nino Rota (I Remember Nino Rota)", honorującej twórczość Roty:
Carla Bley - organ, glockenspiel, conductor
Arturo O'Farrill - piano
Gary Windo - tenor sax
Michael Mantler - trumpet
Joe Daley - euphonium
Gary Valente - trombone
Earl McIntyre - tuba
Courtenay Wynter - woodwinds
Steve Swallow - bass
D. Sharpe - drums
"Amarcord Nino Rota (8½)" 1981



Kolejnym był "That's the Way I Feel Now" z 1884, dedykowany Theloniousowi Monkowi, m.in. z utworem "Misterioso" w wykonaniu Carla Bley Band



Ostatnim z tej serii był "Lost in the Stars" z 1985, z Philem Woodsem na saksofonie, poświęcony Kurtowi Weillowi



CHARLIE HADEN NEW LIBERATION MUSIC ORCHESTA
Nadal regularnie współpracowała z Charlie'em Hadenem podczas koncertów i przy nagraniach płyt z Liberation Music Orchestra.
Skomponowała i zaaranżowała utwory, które wypełniły album "The Ballad of the Fallen" z 1982:
Carla Bley - piano, glockenspiel
Mick Goodrick - guitar
Steve Slagle - alto sax, soprano sax, clarinet, flute
Jim Pepper - tenor sax, soprano sax, flute
Dewey Redman - tenor sax
Gary Valente - trombone
Michael Mantler - trumpet
Don Cherry - pocket trumpet
Jack Jeffers - tuba
Sharon Freeman - French horn
Charlie Haden - bass
Paul Motian - drums, percussion
Charlie Haden / Carla Bley ‎- "Silence" from "The Ballad of the Fallen" 1982



W 1990 nagrali wspólnie płytę "Dream Keeper"


a w 2005 - album "Not in Our Name"



Występowali i nagrywali razem aż o śmierci Hadena w 2014.

W 1985 Carla wydała płytę "Night-Glo", którą opatrzyła nazwiskiem Steve'a Swallowa, jako współlidera i współproducenta:
Carla Bley - organ, synthesizer
Larry Willis - piano, electric piano
Hiram Bullock - guitar
Randy Brecker - trumpet, flugelhorn
Paul McCandless - soprano sax, tenor sax, baritone sax, bass clarinet, oboe, English horn
John Clark - French horn
Tom Malone - trombone
Dave Taylor - bass trombone
Steve Swallow - bass guitar
Manolo Badrena - percussion
Victor Lewis - drums.
Steve Swallow, gitarzysta basowy i wokalista, od końca lat 70. uczestniczył niemal we wszystkich realizacjach muzycznych Carli. Okazjonalnie występowali w duecie, co z czasem przerodziło się w zorganizowane przedsięwzięcie, które zaowocowało albumami:
"Duets" 1988, "Go Together" 1992 oraz "Are We There Yet" 2000.
Carla Bley & Steve Swallow - "Very Simple Song" from "Duets", Live 2006



Jesienią 1990 Bley została profesorem wizytującym w College of William & Mary w Williamsburgu. W trakcie semestru, wzięła urlop, podczas którego odbyła tournée w Europie oraz nagrała płytę "The Very Big Carla Bley Band". Album ten zdobył Prix Jazz Moderne francuskiej Académie du Jazz:
The Very Big Carla Bley Band - Live @ JazzFest Berlin, Full Concert 1990



CARLA BLEY & STEVE SWALLOW
Na początku 1991 Carla rozstała się z Michaelem Mantlerem, a jej kolejnym partnerem życiowym został właśnie Steve Swallow. Często razem występowali w Europie i Japonii:
Steve Swallow Quintet feat Carla Bley - Live @ Jazz à Junas 2013



Latem 1992, na festiwalu jazzowym w Glasgow, Carla zaprezentowała, napisaną na zamówienie organizatorów Glasgow Jazz Festival, kompozycję na skrzypce i orkiestrę - "Birds of Paradise". Podczas prób utworu powstał półgodzinny film dokumentalny. Bley, jako kompozytorka-rezydentka Glasgow Jazz Festival, poprowadziła także, w ramach swojego autorskiego programu muzycznego, grupę The Strathclyde Youth Band:
Carla Bley - "Birds of Paradise", Documentary Film 1992



BLEY-SWALLOW-SHEPPARD TRIO
W następnych latach, nadal prowadziła aktywną działalność artystyczną. Koncertowała ze Swallowem, a także w trio, z brytyjskim saksofonistą, Andym Sheppardem.
W 1995 wydali płytę "Songs with Legs"
Carla Bley - piano
Steve Swallow - bass
Andy Sheppard - tenor sax, soprano sax.

Jeździła na tournées ze swoim big bandem. Nagrywała płyty i dużo czasu poświęcała na pisanie muzyki.
Nowo powstałe kompozycje były wykonywane na całym świecie, m.in. przez hamburską orkiestrę kameralną L'Art Pour L'Art, Carnegie Hall Jazz Band oraz jej własne formacje, z którymi występowała na festiwalach jazzowych w Berlinie, Grenoble, Perugii, Detroit, Chicago, Montrealu, San Francisco.
Prowadziła również warsztaty z zakresu kompozycji i interpretacji muzyki.

W 1997, po raz pierwszy w Kolonii w Niemczech, wykonano na żywo wersję opery "Escalator Over the Hill", ponownie zaaranżowaną przez Jeffa Friedmana. W 1998 "EOTH" był prezentowany w Europie. Kolejny występ na żywo odbył się w maju 2006 w Essen w Niemczech:
"Escalator Over the Hill" by Carla Bley, Live @ Philharmonie Essen 2006



CARLA BLEY 4x4 BAND
W kwietniu 1999 Carla zaprezentowała w Tokio nowy zespół o nazwie 4x4, składający się z dwóch czteroosobowych sekcji - dętej i rytmicznej:
Carla Bley 4x4 Band - "Blues in 12 Bars + Blues in 12 Other Bars, Audio from Live 2000



Rok później, koncertem w São Paulo zakończyła kontraktową działalność duetu Bley-Swallow, nie rezygnując jednakże z projektu Bley-Swallow-Sheppard Trio. Regularnie występowali i występują nadal, głównie w Europie i Korei Południowej:
Carla Bley Trio - "Andando El Tiempo", Live @ New Morning, Paris 2015
Carla Bley - piano
Steve Swallow - bass guitar
Andy Sheppard - sax



Carla Bley, Steve Swallow, Andy Sheppard - "RUT", Live @ Regattabar Jazz Club, Cambridge 2019



THE LOST CHORDS
W 2003 do tria dołączył perkusista z big bandu Carli, Billy Drummond, a powstały w ten sposób kwartet otrzymał nazwę The Lost Chords.
Zespół zadebiutował w Austrii, a następnie odbył europejskie tournée, które dostarczyło materiał dźwiękowy na płytę "The Lost Chords" Carla Bley - "One Banana" from "The Lost Chords" 2003



W 2005 kwartet koncertował w Stanach, występując m.in. na festiwalach w Newport i Monterey.

Jesienią 2004 Bley, zaproszona przez Charlie'ego Hadena, ponownie dołączyła do Liberation Music Orchestra, by zagrać z nimi cykl koncertów - najpierw w nowojorskim klubie Blue Note, a następnie kilku krajach Europy:
Charlie Haden & The New Liberation Music Orchestra feat. Carla Bley - Live @ Marciac 2004



Podczas występów orkiestry Hadena w Niemczech, dyrektor programowy Philharmonie Essen, Michael Kaufmann, zaproponował Carli stanowisko artystki rezydującej, które miała sprawować przez rok. Pierwszym dokonaniem Bley w tym charakterze był program "Fancy Chamber Music", który wykonała w Essen ze Swallowem i lokalnymi muzykami.
Następnie przygotowała duży koncert z udziałem big bandu studenckiego, a niedługo później wystawiła swoją operę "Escalator Over the Hill". Zakończenie tej rezydentury zwieńczył w grudniu 2006 świąteczny program "Carla's Christmas Carols", złożony z kolęd tradycyjnych i utworów, specjalnie skomponowanych na tę okazję:
Carla Bley, Steve Swallow & Partyka Brass Quintet - "Ring Christmas Bells", Live in Podgorica, Montenegro 2006



Reminiscencją programu była płyta "Carla's Christmas Carols", wydana w listopadzie 2009. Pochodzące z niej kolędy i pastorałki, Bley zaprezentowała polskiej publiczności podczas koncertu w Filharmonii Warszawskiej w grudniu 2010:
Carla Bley Plays Christmas Carols - "O Tannenbaum", Audio 2009



W 2015 wydała album "Andando el Tiempo", nagrany w jej ulubionym triu:
Carla Bley - piano
Andy Sheppard - soprano sax, tenor sax
Steve Swallow - bass guitar.
To trzeci album tria. Płyta po raz pierwszy od ośmiu lat zawierała utwory wyłącznie autorstwa Carli. Album ten - to medytacja nad uzależnieniem i wyzdrowieniem, inspirowana walką przyjaciela Carli z alkoholizmem:
Carla Bley Trio - "Andando el Tiempo", Official Vieo 2015



W 2016 ukazał się album "Time / Life (Song for the Whales and Other Beings)" orkiestry Liberation Music Orchestra, na który utwory skomponowała i zaaranżowała Carla Bley. Płyta zawierała dwa utwory z ostatniego występu Hadena z jego orkiestrą oraz dodatkowe nagrania studyjne, ukończone już po jego śmierci w 2014. Carla Bley i Steve Swallow wystąpili na tym albumie, razem z dziesięcioma członkami orkiestry Hadena:
Charlie Haden & Liberation Music Orchestra - "Time / Life" 2016



Najnowsze wydawnictwo Carli Bley to płyta "Life Goes On" z 2020, wydana przez ECM, a nagrana z Andym Sheppardem i Steve'em Swallowem



Dyskografia https://en.wikipedia.org/wiki/Carla_Bley_discography

84-letnia Carla Bley wciąż jest aktywną artystką na wszystkich polach prowadzonej przez siebie działalności.

Posłuchajmy:
Jack Bruce Band with Mick Taylor & Carla Bley - Live @ The Old Grey Whistle Test, 1975
Jack Bruce - bass guitar, piano, vocal
Mick Taylor - guitar
Carla Bley, Ronnie Leahy - keyboards
Bruce Gary - drums



Carla Bley Band - "Médiathèque Jazz", Live @ Festival International de Jazz de Montréal 1983



Carla Bley Big Band - Live @ Festival de Jazz de Paris, Full Concert 1988



Carla Bley Big Band Goes to Church Vitoria - Live 1996



Charlie Haden & The New Liberation Music Orchestra feat. Carla Bley - Live @ Marciac 2004



Carla Bley & Steve Swallow - "Lawns", Live 2008



Charlie Haden Liberation Music Orchestra feat. Carla Bley - "Throughout", Live 2013



Carla Bley Trio - "Andando el Tiempo", Live @ New Morning, Paris 2015



Carla Bley Trio - "Lawns", Live @ Jarasum Jazz Festival 2018



Carla Bley Trio - "Utviklingssang", Live 2020
Carla Bley - piano
Steve Swallow - bass guitar
Andy Sheppard - sax



HAPPY BIRTHDAY to CARLA BLEY !!!