Jean-Luc Ponty

„America Drinks and Goes Home” z płyty Mothers „Absolutely Free” z 1967

Oprac. Ewa Kałużna. Fot. Danilo Codazzi, ponty.com, Pinterest, wikiwand.com

Jean-Luc Ponty 2018
Fot. Danilo Codazzi

1969 Jean-Luc Ponty with Frank Zappa
Fot. ponty.com

1974 Jean-Luc Ponty with Frank Zappa
Fot. Pinterest

Jean-Luc Ponty 1975 Berkeley Jazz Festival
Fot. ponty.com

Jean-Luc Ponty 1982
Fot. wikiwand.com

 

Dzisiaj, 29. września 2021, 79. urodziny świętuje

JEAN-LUC PONTY

(ur. 29 września 1942),

francuski skrzypek i kompozytor jazzowy, jeden z najlepszych w swojej dziedzinie w historii jazzu i muzyki w ogóle. Wyniósł skrzypce jazzowe na nowy poziom. „Wzorzec z Sevre muzyki fusion” – nazwał go krytyk, Barnaba Siegel.

Przejął pałeczkę po Stéphane Grappellim. Nagrywał i występował z Frankiem Zappą i Mothers of Invention, Johnem McLaughlinem i Mahavishnu Orchestra, Stéphane’em Grappellim, Michałem Urbaniakiem, Stanleyem Clarke’em, Alem Di Meolą, Chickiem Coreą.

Wielu muzyków jazzowych eksperymentowało z fuzją jazzu i rocka, która stała się popularna w latach 70. Jednak to Jean-Luc Ponty jest jednym z pierwszych, którzy wprowadzili jazz-rock na winyl. Jest uważany za pierwszego znaczącego muzyka jazzowego, który nagrywał płyty z elektrycznymi skrzypcami.

Do zbadania nowej fuzji jazzu z rockiem, Jean-Luc zainspirowany został przez Milesa Davisa.

Ponty jest pionierem w użyciu skrzypiec 5- i 6-strunowych, i jako pierwszy połączył skrzypce z MIDI, skrzynkami dystorsyjnymi, przesuwnikami faz i pedałami wah-wah.

POCZĄTKI

Jean-Luc Ponty pochodzi z muzykalnej rodziny. Urodził się w Avranches we Francji.

Jego rodzice grali muzykę klasyczną – matka na fortepianie, ojciec na skrzypcach. Mały Jean-Luc okazał się „cudowym dzieckiem”. Już w wieku 16 lat został przyjęty do słynnego Conservatoire National Supérieur de Musique de Paris, które ukończył zaledwie dwa lata później, z najwyższym wyróżnieniem – Premier Prix.

W tym czasie, ojciec nauczył go grać także na klarnecie, a Jean-Luc namiętnie słuchał muzyki Milesa i Coltrane’a.

Natychmiast po ukończeniu konserwatorium został zatrudniony przez jedną z głównych orkiestr symfonicznych Francji – Concerts Lamoureux , w której grał przez trzy lata.

JAZZ

Będąc członkiem orkiestry, Ponty dołączył równocześnie do zespołu jazzowego, regularnie występującego na lokalnych imprezach. Grał w tym zespole na klarnecie i saksofonie. Rosnące zainteresowanie jazzowymi dźwiękami Milesa Davisa i Johna Coltrane’a zmusiło go do sięgnięcia właśnie po saksofon tenorowy.

Pewnej nocy, po koncercie z orkiestrą i wciąż w oficjalnym smokingu, Ponty znalazł się w lokalnym klubie – tylko ze skrzypcami.

W ciągu zaledwie czterech lat od tego momentu, został powszechnie uznany za czołową postać skrzypiec jazzowych.

W tym czasie, Ponty prowadził podwójne życie muzyczne – próby i występy z orkiestrą, a potem jazz do czwartej nad ranem w klubach Paryża. Wymagania takiego harmonogramu ostatecznie postawiły go na rozdrożu. „Oczywiście, musiałem dokonać wyboru, więc zaryzykowałem z jazzem” – wspomina Ponty.

Identyczny konflikt przeżywali Michał Urbaniak czy Jerry Goodman (późniejsza podpora Mahavishnu Orchestra), choć ten drugi od klasyki uciekał do hipisowskiego rocka.

Początkowo skrzypce okazały się przekleństwem. Niewielu postrzegało ten instrument jako zajmujący legalne miejsce w nowoczesnym jazzie. Skrzypce przecież jeszcze niedawno były instrumentem, zarezerwowanym dla ludowych kapel. Ilu wielkich skrzypków znał jazz w latach 60., poza Stéphane’em Grappellim i Stuffem Smithem? Na jakich albumach, zaliczanych do ścisłego kanonu kllasycznego jazzu, można było usłyszeć skrzypce?

Ponty, ze swoim potężnym dźwiękiem, wyróżniał się frazowaniem bebopowym i mocnym stylem, na który bardziej wpłynęli waltorniści niż coś, czego wcześniej próbowano na skrzypcach.

Nikt jeszcze nie słyszał czegoś podobnego. Krytycy powiedzieli wówczas, że „Ponty był pierwszym skrzypkiem jazzowym, który okazał się tak ekscytujący, jak saksofonista”.

SZCZYT KARIERY

Sława Ponty’ego rosła skokowo.

W wieku 22 lat założył wraz z Rene Urtregerem kwartet jazzowy, który odniósł duży sukces na festiwalu w Antibes.

„JAZZ LOMG PLAYING”, 1964

W 1964 wydał swój debiutancki solowy album „Jazz Long Playing”. Była to jednak muzyka przeszłości, powrót do bebopowych czasów:
Jean-Luc Ponty – violin
Eddy Louiss – piano, Hammond organ
Guy Pedersen – bass
Gilbert Rovere – bass
Daniel Humair – drums
„I Want to Talk about You” from „Jazz Long Playing” 1964

„VIOLIN SUMMIT”, 1966

W 1966 zagrał na albumie koncertowym „Violin Summit” Stéphane’a Grappélliego. Ponty, grający na żywo w Bazylei, z tak znanymi skrzypkami, jak Stéphane Grappélli, Svend Asmussen i Stuff Smith, okazał się dużą sensacją. Oprócz tej czwórki, na albumie wystąpili także Niels-Henning Örsted Pedersen – bass, Kenny Drew – piano, oraz Axel Riehl – drums:
„Summit Soul” from „Violin Summit” 1966

„SUNDAY WALK”, 1967

Kolejnym krokiem było podpisanie kontraktu z niemiecką wytwórnią Saba, która gromadziła młode, nowocześnie grające talenty ze Starego Kontynentu. Ponty nagrał dla niej w 1967 świetną płytę „Sunday Walk” – pierwszą bezpośrednią współpracę kontrabasisty Nielsa-Henninga Ørsteda Pedersena z Pontym. Płyta była bardzo postępowa, jeśli chodzi o technikę gry na skrzypcach. Na fortepianie zagrał Wolfgang Dauner, a na perkusji Daniel Humair:
„You’ve Changed” from „Sunday Walk” 1967

„ELECTRIC CONNECTION” GERALD WILSON BIG BAND, 1969

W 1967 John Lewis z The Modern Jazz Quartet zaprosił Ponty’ego do wspólnego występu podczas Monterey Jazz Festival.

Doprowadziło to do podpisania umowy z amerykańską wytwórnią World Pacific Jazz, i nagrania albumu „Electric Connection”, z big bandem Geralda Wilsona, który ukazał się w 1969. Muzycy na albumie:
Jean-Luc Ponty – violin
George Duke – piano
Wilbert Longmire – guitar
Bob West – bass
Paul Humphrey – drums
Tony Ortega – flute
Bud Shank – alto saxophone
Richard Aplan – baritone saxophone
William Peterson, Tony Rusch, Larry McGuire, Paul Hubinon – trumpet
Frank Strong, Thurman Green – trombone
Mike Wimberly – bass trombone
Gerald Wilson – conductor

Ten film jest już niedostępny, ponieważ powiązane z nim konto YouTube zostało usunięte
https://www.youtube.com/watch?v=3ySs6I55UtY

„MORE THAN MEETS THE EAR”, 1968

Dla World Pacific Jazz Ponty nagrał także album „More Than Meets the Ear” z 1968, wkraczający powoli w nową erę, z akcentami FREE JAZZU. Na tej płycie wystąpił skład:
George Gruntz – piano
Jean-Luc Ponty – violin
Leo Wright – alto sax, flute
Carmell Jones – trumpet
Daniel Humair – drums
Był to album z nietypowymi zabiegami aranżacyjnymi, w tym z awangardową przeróbką beatlesowskiego „With a Little Help from My Friends”

„FREE ACTION” WOLFGANG DAUNER, 1967

O wiele ciekawsze były dwa inne albumy, na których wystąpił Ponty.

Pierwszy – to, mocno skręcający w stronę awangardy, „Free Action” z 1967, niemieckiego pianisty Wolfganga Daunera, wydany przez Joachim Ernsta Berendta. Tu już nie było swingujących tematów, była konfrontacja z młodymi, wkurzonymi jazzmanami. Do akcji weszło nawet preparowane piano. Zagrali:
Wolfgang Dauner – piano, prepared piano
Jean-Luc Ponty – violin
Eberhard Weber – cello
Gerd Dudek – tenor sax, clarinet
Jürgen Karg – bass
Fred Braceful – drums
Mani Neumeier – drums, percussion
Sketch Up and Downer from „Free Action” 1967

Wolfgang Dauner Quintet – „Sketch Up and Down’er”, Live in Hamburg, Germany 1967
Wolfgang Dauner – organ
Jean-Luc Ponty – violin
Gert Dudek – tenor sax
Eberhard Weber – bass
Fred Braceful – drums

„NOON IN TUNISIA” GEORGE GRUNTZ, 1967

Jeszcze jedna perełka, która zachwycała rozmachem, ale też każe zastanowić się, dlaczego tak dużo wiemy o jazzie amerykańskim lat 60., gdy dosłownie obok nas nagrywano tak potężną miksturę jazzu i autentycznej muzyki arabskiej.

Album „Noon in Tunisia” z 1967, autorstwa pianisty, kompozytora i dyrygenta, George’a Gruntza, został również wyprodukowany przez Berendta. Na tej sesji pojawił się Jean-Luc Ponty, a cały skład oraz instrumentarium były bogate, egzotyczne i bardzo oryginalne:
George Gruntz – piano, conductor
Jean Luc Ponty – violin
Sahib Shihab – soprano sax, flute, tambourine
Moktar Slama – oboe
Hattab Jouini, Jelloul Osman – tabla
Jelloul Osman – bagpipes
Hattab Jouini, Moktar Slama, Salah El Mahdi, Jelloul Osman – bendir
Salah El Mahdi – ney (flute)
Eberhard Weber – bass
Hattab Jouini – goblet drum, tabla
Daniel Humair – drums
„Ghitta” from „Noon in Tunisia” 1967

PONTY & GEORGE DUKE TRIO, 1969

Znakomitych muzyków w kręgu młodej, jazzowej awangardy końca lat 60. było wielu, ale mało któremu udało się przebić. Ponty miał, oprócz talentu, także i szczęście.

Podczas koncertów na zachodnim wybrzeżu USA, ktoś postanowił ustawić go na scenie z obiecującym pianistą, George’em Duke’em. Chociaż obaj panowie świetnie bawili się, grając popularne tematy, jak „Cantalope Island”, miks elektrycznego piania i elektrycznych skrzypiec zrobił furorę.

Koncertowe nagranie z Hollywood z połowy września 1969, wydane jako „Jean-Luc Ponty Experience with the George Duke Trio” – to album z muzyką jazz fusion i jeden z protoplastów jazz rocka. Na płycie wystąpili:
Jean-Luc Ponty – electric violin
George Duke – electric piano
John Heard – amplified bass
Dick Berk – drums
„Jean-Luc Ponty Experience with the George Duke Trio” Full Album 1969

PONTY & ZAPPA

Nagranie nie przyniosło Ponty’emu natychmiastowej sławy, jednak obaj muzycy mieli szczęście raz jeszcze – na jednym z koncertów siedział Frank Zappa.

Niedługo potem, Jean-Luc zagrał na „Hot Rats” z 1969 – albumie Zappy, dziś o statusie kultowego. Był to pierwszy album Zappy, nagrany na 16-ścieżkowym sprzęcie, i jeden z pierwszych, wykorzystujących tę technologię.

Na płycie wystąpił jeszcze jeden skrzypek elektryczny – Don „Sugarcane” Harris, zaś Ponty zagrał w utworze „It Must Be a Camel”

„KING KONG”, 1970

Zappa z kolei napisał i zaaranżował dla Ponty’ego szereg absolutnie genialnych utworów, m.in. do solowego albumu Jeana-Luca „King Kong: Jean-Luc Ponty Plays the Music of Frank Zappa” z 1970. Album zawierał wiele utworów, które Zappa nagrał wcześniej z Mothers of Invention lub pod własnym nazwiskiem, w tym:
„King Kong”, pierwotnie zawarty na albumie Mothers of Invention „Uncle Meat” z 1969

Film niedostępny
https://www.youtube.com/watch?v=Eg3e312Svcw

„Idiot Bastard Son” z albumu Mothers „We’re Only in It for the Money” z 1968

„Twenty Small Cigars” z albumu Zappy „Chunga’s Revenge” z 1970

„America Drinks and Goes Home” z płyty Mothers „Absolutely Free” z 1967

Ponadto utwór „Music for Electric Violin and Low Budget Orchestra” zawierał motywy z „Duke of Prunes” z płyty „Absolutely Free” oraz „Pound for a Brown” z albumu „Uncle Meat”

Wydaje się jednak, że Ponty nie dostał szansy na pociągnięcie dalej tego artystycznego sukcesu – z czysto prozaicznych przyczyn, jakimi były kłopoty z otrzymaniem wizy. Nawet John McLaughlin próbował ściągnąć do Stanów skrzypka, by dołączył do jego zespołu, ale okazało się to zbyt trudne.

Być może, sam Ponty też potrzebował czasu, by dorosnąć artystycznie.

Z tego okresu działalności muzycznej Ponty’ego istnieją różne rejestracje wideo, które każą zastanawiać się, dlaczego Ponty nie wszedł wtedy do studia z silnym, elektrycznym składem.

Sam skrzypek mówił w wywiadzie do książki o Mahavishnu Orchestra: “Byliśmy młodzi i generalnie skupialiśmy się na eksperymentach. Mieliśmy z tego powodu dużo radości i ciągle uczyliśmy się od siebie nawzajem”.

Z punktu, który mógły wydawać się szczytem, Ponty zszedł ponownie do kręgu awangardy, gdzie przez parę lat nagrywał z rozmaitymi muzykami. Żaden z tych albumów nie był wybitny.

„NEW VIOLIN SUMMIT” – PONTY & URBANIAK, 1971

Świetny występ dał Ponty na europejskim Violin Summit w 1971, w soczystym duecie z Michałem Urbaniakiem, co zaowocowało albumem „New Violin Summit”, który ukazał się w 1973. Album został nagrany z czterema skrzypkami w składzie:
Jean-Luc Ponty, Michal Urbaniak, Don „Sugarcane” Harris, Nipso Brantner – violin
Wolfgang Dauner – keyboards, electronics
Terje Rypdal – guitar
Neville Whitehead – bass guitar
Robert Wyatt – drums
„Violin Summit No. II” from „New Violin Summit” 1971

PONTY & ELTON JOHN

W 1972 Elton John zaprosił Ponty’ego do udziału w jego płycie „Honky Château”. Album powstał w styczniu 1972, we Francji, w miejscowościach Château d’Hérouville i Pontoise.

Ponty zagrał w utworach „Mellow”

oraz „Amy”

EMIGRACJA. ZAPPA & MOTHERS of INVENSION

W 1973 Ponty wyemigrował jednak do Stanów, wraz z żoną i dwiema córeczkami. Zamieszkał w Los Angeles.
Był ponaglany przez Franka Zappę i jego zespół Mothers of Invention, pragnących, by Jean-Luc przyłączył się do ich trasy koncertowej. Odbył wówczas z Zappą długą trasę:
Frank Zappa / Mothers / Jean Luc Ponty – Live in Australia 1973

Frank Zappa / Mothers / Jean Luc Ponty – Live in Stockholm 1973

Frank Zappa – Live in Stockholm, Full Performance 1973 (Frank Zappa, Jean Luc Ponty, Tom Fowler, Bruce Fowler, Ralph Humphrey, Ruth Underwood, Ian Underwood, George Duke)

Ponty udzielał się też w utworach, które trafiły na fantastyczne albumy Zappy i Mothers:
„Over-Nite Sensation” z 1973, w 12-osobowym składzie

i „Apostrophe (’)”, z 1974, w 25-osobowym składzie

Przez cały okres swojej działalności muzycznej, Ponty nagrał z Zappą i Mothers w sumie pięć albumów. Poza wspomnianymi, były to płyty:
„Piquantique. Live Stockholm 1973” 1973

oraz „Shut Up 'n Play Yer Guitar” 1976 (wyd. 1981)

Ponty pojawił się też na składankach Zappy:
„The Lost Episodes” (kompilacja 1958-1992, wyd. 1996)

„One Shot Deal” Track 8, 2008 (kompilacja 1972-1981)

„Road Tapes, Venue 2” 1973 (wyd. 2013)

PONTY & JOHN McLAUGHLIN

Na początku 1974 do Ponty’ego ponownie odezwał się John McLaughlin, który rozwiązał właśnie zespół, by za chwilę stworzyć nową Mahavishnu Orchestra.

Ponty przyjął zaproszenie i nagrał z gitarzystą jedne z najlepszych albumów lat 70.:
„Apocalypse” 1974

i „Visions of the Emerald Beyond” 1975

Wyruszyli z McLaughlinem w trasę, trwającą do 1975, która jest do dziś uznawana za jedną z najpiękniejszych rzeczy w muzyce jazzowej:
John McLaughlin & Jean-Luc Ponty, Mahavishnu Orchestra, Live @ Montreux 1974

Ekipa jednak szybko rozpadła się, a przyczyną był despotyczny charakter McLaughlina.

NOWE DOŚWIADCZENIA. JAZZ ROCK

Ponty szybko dostał propozycję dołączenia do Return to Forever, z czego zrezygnował, bo pojawił się także kontrakt solowy z wytwórnią Atlantic, który rozpoczął nowy rozdział w życiu Ponty’ego i w muzyce fusion w ogóle.

Muzyka lat 1975-1980 – to biblia jazz rocka. Ponty znalazł idealną formułę na połączenie jazzu z elektrycznymi, nowoczesnymi formami, kojarzącymi się z wyczynami przedstawicieli rocka progresywnego. Do tego, Jean-Luc dobierał sobie genialnych współpracowników, którzy idealnie realizowali jego koncepcje, jak geniusz syntezatorów, Allan Zavod. Częścią tego sukcesu była elektronika, a konkretnie efekty, które rozwijały możliwości gry na skrzypcach. Sam Ponty szybko zresztą zaczął interesować się instrumentami klawiszowymi – w jego muzyce pojawiały się elementy ambientu czy nowoczesnej elektroniki. Z pozytywnym efektem eksplorował nowe rejony muzyki.

Przez następną dekadę Ponty koncertował na całym świecie i nagrywał kolejne albumy, z których wszystkie osiągnęły pierwszą piątkę listy Billboard Jazz, sprzedając się w milionach egzemplarzy.

Jego wczesne nagrania dla wytwórni Atlantic mocno ugruntowały pozycję Ponty’ego, jako jednej z czołowych postaci w rozwijającym się w Ameryce ruchu jazz-rockowym:
„Aurora” 1976

Film niedostępny
https://www.youtube.com/watch?v=fE29sbv6gik

„Imaginary Voyage” 1976

W 1976 pojawił się na kultowym dziś albumie Chicka Corei „My Spanish Heart”

W 1977 znalazł się wśród 40 najlepszych w tej dziedzinie, z albumem „Enigmatic Ocean”

i ponownie w 1978 – z „Cosmic Messenger”

LATA 80.

W 1982 wystąpił podczas Monteral Jazz Festival:
Jean-Luc Ponty – „Final Truth”, Live @ Montreal Jazz Festival, Part 2 1982
Jean-Luc Ponty – violin
Allan Zavod – keyboards
Jamie Glaser – guitar
Rayford Griffin – drums
Keith Jones – bass

W 1984 Louis Schwarzberg wyprodukował wideo „Individual Choice”, z poklatkowymi obrazami do muzyki Ponty’ego. W ten sposób, wraz z Herbie’em Hancockiem, Ponty stał się jednym z pierwszych muzyków jazzowych, którzy mieli fusion-jazzowy teledysk:

„Individual Choice” – Official Video 1984

Poza nagrywaniem i koncertowaniem z własną grupą, Ponty również wykonywał niektóre ze swoich kompozycji z Pittsburgh New Music Ensemble, Radio City Orchestra w Nowym Jorku, a także z orkiestrami symfonicznymi w Montrealu, Toronto, Oklahoma City i Tokio.
Pod koniec lat 80. nagrał dwa albumy dla Columbia Records:
„The Gift of Time” 1987

i „Storytelling” 1989

Jean-Luc Ponty – „The Gift of Time”, Official Video 1987

Lata 80. były jednak bezlitosne – granica między ciekawymi brzmieniami elektroniki a kiczem była cienka. Ponty stąpał po ludzie, który raz elegancko trzymał się, a raz pękał. Nagrywał przyzwoite, ale coraz dalsze od dawnych lat świetności, albumy.

Ostatnie dwie dekady XX w. nie były już tak płodne, ale Francuzowi udało się cały czas trzymać fason.

Kolejne płyty – to wciąż miłe reminescencje dawnych, jazz-rockowych pomysłów. To samo dotyczył koncertów.

LATA 90.

W 1991 na albumie „Tchokola” Ponty po raz pierwszy połączył akustyczne i elektryczne skrzypce z potężnymi polirytmicznymi dźwiękami Afryki Zachodniej. Sekcję rytmiczną zapisano na taśmie analogowej, wszystkie pozostałe nagrania zostały zarejestrowane cyfrowo

„Mam’ Mai” from „Tchokola” 1991

W 1993 Ponty wrócił do wytwórni Atlantic, z albumem „No Absolute Time” – Full Album

W 1995 dołączył do gitarzysty Ala Di Meoli i basisty Stanleya Clarke’a, by nagrać akustyczny album „The Rite of Strings”:
„La Canción de Sofía” from „The Rite of Strings” 1995

W 1996, po wydaniu podwójnej antologii „Le Voyage: The Jean-Luc Ponty Anthology”, Ponty przegrupował swój amerykański zespół na występy na żywo.

Jeden z tych koncertów został zarejestrowany w Detroit, przed sześcioma tysiącami fanów, i wydany w 1997 jako „Live at Chene Park”

„Elephants in Love” from „Live at Chene Park” 1997

JAZZ FUSION

W 1997 Ponty ponownie zwołał grupę zachodnich i afrykańskich muzyków, by kontynuować poszukiwania nowego stylu muzyki FUSION, którą zaczął odkrywać jeszcze w 1991. Razem koncertowali przez trzy lata – od Hawajów do Polski i Ameryki Północnej.

JAZZ JAMBOREE 1999

W 2004 ukazało się pierwsze DVD Ponty’ego – „Luc Ponty in Concert”, które zawierało koncert na żywo, nakręcony w Warszawie, podczas Jazz Jamboree w 1999, zmiksowany z dźwiękiem przestrzennym Dolby 5.1, i wydany z dodatkowymi materiałami, w tym z 11-minutowym filmem z podróży i kulisami sceny:
Jean Luc Ponty & His Group – Live @ Jazz Jamboree, Full Concert 1999
Jean-Luc Ponty – electric violin
William Lecomte – keyboards
Guy Nsangué Akwa – bass
Thierry Arpino – drums
Moustapha Cissé – percussion

LATA 2000

W styczniu 2000 Ponty brał udział w nagraniach Lalo Schifrina, argentyńskiego kompozytora, pianisty i dyrygenta, z dużym zespołem o nazwie Esperanto

„LIFE ENIGMA”, 2001

W sierpniu 2001 wydał płytę studyjną „Life Enigma” – powrót do koncepcji z lat 70., z bardzo nowoczesną produkcją. W niektórych utworach Ponty zagrał sam na wszystkich instrumentach, w innych – towarzyszyli mu członkowie zespołu : William Lecomte (klawisze), Guy Nsangué Akwa (bas), Thierry Arpino (perkusja) i Moustapha Cissé (perkusja)

TOURNEE w INDIACH, 2003

W styczniu 2003 Ponty po raz pierwszy odbył duże tourne po Indiach – siedem koncertów w sześciu dużych miastach, podczas Światowego Festiwalu Muzyki, zorganizowanego przez indyjskiego skrzypka, Lakshminarayana Subramaniama.

Ponty wystąpił ze swoim basistą, Guy Nsangué Akwa (obaj wcześniej grali już z zespołem Subramaniama), oraz z perkusistą Billym Cobhamem, który był gościem tej trasy:

Dr. L. Subramaniam, Jean Luc Ponty, Billy Cobham – „Conversations”, Live @ Gateway of India, Lakshminarayana Global Music Festival 2003

TRIO!, 2005

W 2005 Ponty wystąpił z nowym projektem o nazwie Trio!, we współpracy ze Stanleyem Clarke’em na basie i Bélą Fleckiem na banjo:

Stanley Clarke, Jean Luc Ponty, Béla Fleck – Live in Chicago, 2005 Part 1

JEAM-LUC PONTY & HIS BAND, 2006

W 2006 ponownie zjednoczył grupę Jean Luc Ponty & His Band. Koncertowali w USA, Chile, Indiach, Wenezueli, Europie, Rosji, na Bliskim Wschodzie. Nagrali także album studyjny – „The Atacama Experience”, z gitarzystami Allanem Holdsworthem i Philipem Catherine’em

RETURN TO FOREVER, CHICK COREA, 2011

W 2011 Ponty został zaproszony przez Chicka Coreę do grupy Return to Forever, na cykl koncertów, trwających przez cały rok. Grupa została oznaczona jako Return to Forever IV, ponieważ było to czwarte wcielenie zespołu:
Return to Forever IV – „Renaissance”, Live @ Caesarea Amphitheater 2011
Chick Corea – keyboards
Jean-Luc Ponty – violin
Stanley Clarke – bass
Lenny White – drums
Frank Gambale – guitar

Ponty pojawił się na albumie „Corea, Clarke & White – Forever”, nagranym jeszcze w 2009, a wydanym w 2011. Na płycie wystąpili:
Chick Corea – acoustic piano, keyboards
Jean-Luc Ponty – violin
Bill Connors – guitar
Stanley Clarke – bass, electric bass
Lenny White – drums
Chaka Khan – vocal
„Renaissance” from „Corea, Clarke & White – Forever” 2009

50-LECIE, 2012

W kwietniu 2012 Ponty wystąpił w akustycznym formacie trio, z gitarzystą Birélim Lagrène’em i basistą Stanleyem Clarke’em, na koncercie w Châtelet Theatre w Paryżu, by uczcić pięć dekad swojego muzykowania:

Jean-Luc Ponty – Live @ Châtelet Theatre, Paris 2012

Koncert został bardzo dobrze przyjęty, a w 2014 Ponty nagrał z Lagrène’em i Clarke’em świetny jazzowy album „D-Stringz”

ANDERSON & PONTY BAND, 2015

W 2015 Ponty wydał album „Better Late Than Never”, wspólnie z Jonem Andersonem, współzałożycielem i wokalistą brytyjskiego progresywnego zespołu rockowego Yes.

Zespół, nazwany Anderson Ponty Band, tworzyli na albumie:
Jon Anderson – lead vocals, acoustic guitars
Jean-Luc Ponty – violin
Jamie Glaser – guitars
Wally Minko – keyboards
Baron Browne – bass
Rayford Griffin – drums, percussion
Anderson Ponty Band – „One in the Rhythm of Hope” from „Better Late Than Never”, Official Video 2015

Obaj koncertowali w USA i Kanadzie, w 2014 i w 2016:
Jon Anderson & Jean Luc Ponty Band – Live @ The Canyon Club, Agoura Hils, Canada, Full Concert 2016

Jean-Luc Ponty niewątpliwie nadal króluje na francuskiej scenie jazzowej, jego muzyka ściąga na koncerty fanów z całego świata.

POZNAŃ, ERA JAZZU 2017

8 kwietnia 2017 Ponty wystąpił w Poznaniu, podczas Aquanet Jazz Festival, w duecie z Williamem Lecomte, w cyklu Era Jazzu, organizowanym przez Dionizego Piątkowskiego. Koncert nosił tytuł „Imaginary Voyage Duo”.

„Wielka poznańska premiera, a po niej występ wirtuoza jazzowych skrzypiec. Francuz zagrał w kameralnym duecie z pianistą, Williamem Lecomte. Punkt kulminacyjny gali stanowił wspólny występ wszystkich muzyków. Wykonali, zaaranżowaną przez Scholza, kompozycję Ponty’iego „The Struggle of the Turtle to the Sea” (jazz.pl/era-jazzu).

BIELSKA ZADYMKA JAZZOWA 2018

22 lutego 2018 Ponty wystąpił podczas Bielskiej Zadymiki Jazzowej, z zespołem:
Jean-Luc Ponty – violin
Jean Marie Ecay – guitar
William Lecomte – keyboards
Guy Nsangué Akwa – bass guitar
Damien Schmitt – drums

JAZZ JAMBOREE 2019

27 października 2019, podczas Jazz Jamboree, Jean-Luc Ponty wystąpił w klubie Stodoła, z koncertem w ramach trasy „The Atlantic Years Tour”, która trwała od 2017. Skrzypek wystąpił z tym samym zespołem, z którym pojawił się w 2018, podczas Bielskiej Zadymki Jazzowej.

Materiał, który zaprezentował artysta, ukazał się wcześnie, w 2011, na 4-płytowej kompilacji „Electric Fusion. The Atlantic Years” https://www.discogs.com/Jean-Luc-Ponty…/release/11534587
Koncert Ponty’ego nastąpił tego dnia przed występem w Stodole Johna McLaughlina & the 4th Dimension.

Jean-Luc Ponty – „The Struggle of the Turtle to the Sea”, Live @ The Atlantic Years Tour, Saban Theater, Beverly Hills 2017

Jean-Luc Ponty – „Stay with Me” / „Imaginary Voyage” / „Cosmic Messinger” / „Tender Memories”, Live @ The Atlantic Years Tour, Saban Theater, Beverly Hills 2017

Dyskografia: https://www.discogs.com/artist/220594-Jean-Luc-Ponty

Posłuchajmy także:
Jean-Luc Ponty & Trio HLP Humair / Louiss / Ponty – „Carole’s Garden” from the album „Sunday Walk”, Live in Paris 1966

Wolfgang Dauner Quintet – „Sketch Up & Down’er”, Live in Hamburg 1967
Wolfgang Dauner – organ
Jean-Luc Ponty – violin
Gert Dudek – tenor sax
Eberhard Weber – bass
Fred Braceful – drums

Jean-Luc Ponty – „Summit Soul” from „Electric Connection”, Live TV 1969

Jean-Luc Ponty Quartet – „The Loner”, Live TV, 1970
Jean-Luc Ponty – violin
Michel Graillier- piano
Alby Cullaz – bass
Bernard Lubat – drums

Tony Williams, Jean Luc Ponty, Stanley Clarke – Live @ Jazz a Chateauvallon, France 1972

Frank Zappa – „Cosmik Debris”, Live 1974
Frank Zappa – guitar, vocals
Jean-Luc Ponty – electric violin
George Duke – piano
Ian Underwood – keyboards
Bruce Fowler – trombone
Tom Folwer – bass guitar
Ruth Underwood – percussion, xylophone, marimba, vibraphone
Ralph Humphrey – drums

Jean-Luc Ponty & John McLaughlin Mahavishnu Orchestra, Live in Montreux 1974

Jean-Luc Ponty – Live @ Soundstage, Chicago 1976
Jean-Luc Ponty – violin
Daryl Stuermer – guitar
Tom Fowler – bass
Allan Zavod – keyboards
Steve Smith – drums

Jean-Luc Ponty – „Mirage”, Live @ Montreal Jazz Festival 1982
Jean-Luc Ponty – violin
Allan Zavod – keyboards
Jamie Glaser – guitar
Rayford Griffin – drums
Keith Jones – bass

Jean-Luc Ponty – „Open Mind”, Official Video 1984

Jean-Luc Ponty – „Enigmatic Ocean”, Live in Santiago 1988

Billy Joel feat. Jean-Luc Ponty – „The Downeaster 'Alexa’ „, Live @ LA Sports Arena, Los Angeles 1990

Al Di Meola / Jean-Luc Ponty / Stanley Clarke – „Indigo”, Live @ Montreux 1994

Jean-Luc Ponty / Al Di Meola / Stanley Clarke – „Renaissance”, Live 1995

Jean Luc Ponty / Billy Cobham / Dr. Lakshminarayana Subramaniam – „Conversations”, Live @ Lakshminarayana Global Music Festival 2003

Jean Luc Ponty / John McLaughlin / Zakir Hussain – „Lotus Feet”, Live @ International Jazz Day 2013

Anderson Ponty Band – „One in the Rhythm of Hope” from „Better Late than Never”, Official Video 2016

Jean-Luc Ponty – „Overture” / „Trans-Love Express” / „Imaginary Voyage” – Live @ Atlantic Years Tour, Saban Theater, Beverly Hills, Los Angeles 2017
Jean-Luc Ponty – violin
Jamie Glaser – guitar
Wally Minko – keyboards
Baron Browne – bass
Rayford Griffin – drums

Jean-Luc Ponty feat. Ralphe Armstrong & Evan Garr – „Sunset Drive”, Live @ Chene Park, Detroit 2018
Jean-Luc Ponty – electric violin
Evan Garr – electric violin
Ralphe Armstrong – bass guitar
Jamie Glaser – guitar
Rayford Griffin – drums
Wally Minko – keyboards

Jean Luc Ponty & Clara Ponty – Live @ Jihočeský Jazzový Festival, Ceske Budejovice, Full Performance 2019
Jean Luc Ponty – violin
Clara Ponty – piano, electric keyboards, voice
Guy Nsangue – doublebass
Damien Schmitt – drums

HAPPY 79th BIRTHDAY to JEAN-LUC PONTY !!

Fot. 2018 (Danilo Codazzi) / 1969 Jean-Luc Ponty with Frank Zappa (ponty.com) / 1974 Jean-Luc Ponty with Frank Zappa (Pinterest) / 1975 (ponty.com) / 1982 Ponty @ Berkeley Jazz Festival (wikiwand.com)